Uit elkaar groeien?
Man, 49 jaar, al 22 jaar in een relatie. De laatste jaren merk ik steeds sterker dat mijn partner en ik uit elkaar groeien, vooral op persoonlijk, intellectueel en emotioneel vlak. Zelf ben ik altijd bezig geweest met ontwikkeling, opleidingen gevolgd tot masterniveau, veel interesse in maatschappelijke, politieke en wetenschappelijke onderwerpen en bewust bezig met reflectie en persoonlijke groei.
Daarnaast sport ik veel, leef actief en probeer zowel mentaal als fysiek bewust in het leven te staan. Mijn partner ziet er ook goed uit en verzorgt zichzelf, maar ik merk dat er steeds vaker heel negatief geoordeeld wordt over andere mensen, vooral op uiterlijk, gedrag of status. Wat me daarin vooral opvalt is dat gedrag vaak wordt afgekeurd bij anderen, behalve wanneer zij zelf iets vergelijkbaars doet dan wordt het ineens anders bekeken of goedgepraat vanuit eigen belang. Dat begint me steeds meer tegen te staan.
Gesprekken over maatschappij, politiek of diepere onderwerpen lopen vaak vast. Het blijft meestal bij meningen, aannames of vooroordelen, soms zelfs richting discriminerende uitspraken. Zodra ik probeer nuance of feiten aan te brengen, eindigt het vaak in irritatie, drogredenen of het gesprek wordt afgekapt. Echte inhoudelijke gesprekken lijken onmogelijk geworden.
Wat me misschien nog meer raakt is het gebrek aan zelfreflectie en ontwikkeling. Er zijn in de loop der jaren genoeg kansen geweest, zowel qua werk als persoonlijke groei, maar daar wordt weinig mee gedaan. Tegelijkertijd is er wel snel oordeel over collega’s of anderen die zich juist wél ontwikkelen of ergens voor werken.
In mijn eigen netwerk zijn zelfbeheersing, respect, verantwoordelijkheid nemen en kunnen reflecteren eigenlijk heel normale waarden. Ik merk juist dat die eigenschappen bij haar steeds minder aanwezig lijken. Zelfs gesprekken over onze relatie, toekomst of grotere aankopen voelen vaak impulsief, emotioneel of gericht op directe behoeftebevrediging, zonder echt beschouwend of vooruitdenkend te kijken.
Misschien raakt het me extra omdat ik zelf uit weinig ben gekomen en alles heb opgebouwd. We hebben nu een goed en comfortabel leven, grotendeels dankzij mijn inkomen en inzet. Juist daarom vind ik respect voor anderen belangrijk en haar gepoch alszijnde anderen veroordelen irritant, ik behandel iedereen gelijkwaardig ongeacht opleiding, status of achtergrond. Je kent iemand zijn rugzak niet…
Ik merk dat ik onze relatie steeds meer ervaar alsof we in twee totaal verschillende werelden leven. Herkennen anderen dit? Hoe ga je om met een partner die qua ontwikkeling, normen, reflectie en wereldbeeld steeds verder van je af komt te staan? Kun je daarin nog naar elkaar toegroeien of accepteer je dit en hoe zie je dan de toekomst?
(DM mag ook)