r/Relaties

Mijn vrouw (v35) en ik (m40) zijn al 14 jaar dolgelukkig samen en tien jaar getrouwd. Mijn vrouw weet al sinds haar pubertijd dat ze ook op vrouwen valt en de afgelopen jaren ging ze wel eens stappen met een leuke groep (les)bi-meiden die ze kenden van het voetbal. Ik vond het altijd prima dat ze dit deed, ze kwam meestal heel vrolijk thuis en echt heel serieus was het nooit (soms wat zoenen, voelen en een beetje appen).

In februari heeft ze een vrouw leren kennen (v38). Deze vrouw is een concu-lega van mijn vrouw (advocatuur). Ze leerde haar kennen op een training, ging een hapje eten, en vertelde die avond "ik ben verliefd, ik wil dat je haar leert kennen, ik wil dit met je delen en niet alleen doen".

Met een koop in mijn maag zijn we drie dagen later samen naar een indoor festival gegaan zodat ik haar kon ontmoeten (zij was die avond DJ). Ik begreep meteen wat mijn vrouw in haar zag, en zag ook meteen dat deze vrouw haar ook zag zitten.

Daarna overleg hoe nu verder? Er was op dat moment nog niks gebeurd, behalve dat mijn vrouw had uitgesproken dat ze verliefd was en die vrouw toegaf ook gevoelens te hebben. Toen we thuis kwamen vroeg in de ochtend had ik best wel paniekgevoelens. Basically, ik wilde haar dit niet ontzeggen maar was ook bang wat er komen ging.

Toen we aan het ontbijt zaten een paar uur later appte die vrouw dat zij mij graag beter wilde leren kennen en het heel leuk vond om ons ook samen te zien.

Dat is gebeurd. De afgelopen vijf maanden zijn we samen wekelijks op pad zijn geweest. En sinds drie maanden brengen wij ook wekelijks samen de (halve) nacht door. Ik ben soort van verliefd (soort van: rustig gevoel van veel liefde, opwinding en bewondering) en zij ook op mij lijkt het.

We plannen het nu zo dat de kinderen om de week bij opa en oma logeren en de andere week hebben wij oppas (en zijn we meestal rond 02:00 thuis). Vorige week zijn wij met z'n drieën een week op vakantie geweest naar Spanje terwijl onze kinderen bij opa en oma logeerden. Zij geeft aan graag met ons een stap verder te willen en heeft ons gevraagd een echte driehoeksrelatie te beginnen.

Ze heeft zelf geen kinderen (en wel die wens gehad maar nooit van gekomen, haar ex-man kon niet verwekken) maar zorgt wel al zes jaar twee dagen per week voor haar nichtje om haar oudere zus te ontlasten (die een zoontje heeft met een meervoudige beperking).

Mijn vrouw is voor een gelijkwaardige driehoeksrelatie, ik twijfel. Het lijkt mij allemaal heel idyllisch en fijn, maar wat gaan anderen zeggen? Vinden? Wat betekent dit voor onze kinderen (5 en 8 jaar oud)? Tegelijkertijd wil ik mij ook niet door angst laten leiden. Ik neem graag beslissingen op basis van kennis, ervaringen, etc. Maar dit is voor mij zo ontzettend nieuw.

Heeft iemand hier ervaring mee? Zelf of in zijn of haar omgeving?

Ik weet eigenlijk niet zo goed waar ik moet beginnen. Ik schaam me ontzettend voor wat ik heb gedaan, maar ik wil graag het hele verhaal vertellen omdat ik benieuwd ben of mensen denken dat ik dit nog kan herstellen.

Ik ben 24F en heb ongeveer 1,5 maand gedatet met Wouter (34M). In die anderhalve maand hebben we elkaar heel vaak gezien. We hebben twee volledige weekenden samen doorgebracht en zagen elkaar echt heel veel voor zo’n korte tijd.

We hebben allebei uitgesproken dat we elkaar heel erg leuk vinden. We hebben het zelfs al een paar keer over de toekomst gehad. Ik heb zijn moeder ontmoet en hij heeft mijn moeder ontmoet. We hebben ook meerdere keren tegen elkaar gezegd dat we nog nooit eerder zo’n connectie met iemand hadden gehad, op eigenlijk alle vlakken. Dat maakte het voor ons allebei juist zo bijzonder.

Het voelde dus niet als een paar losse dates. Het voelde alsof er echt iets bijzonders aan het ontstaan was. En nu heb ik misschien iets heel moois verpest door iets waar ik ontzettend veel spijt van heb.

Mijn situatie

Ik ben 11 maanden geleden uit elkaar gegaan met ex 2. We waren ongeveer twee jaar samen. We wonen alleen nog steeds samen omdat ons huurcontract nog loopt.
Voor mij voelt ex 2 inmiddels echt als een huisgenoot. We zijn al bijna een jaar uit elkaar, hebben allebei ons eigen leven, leven volledig langs elkaar heen en daten allebei andere mensen. Ik heb geen romantische gevoelens meer voor hem.

Alleen is onze woonsituatie behoorlijk ingewikkeld.

Ex 2 kan erg agressief zijn. Hij is vaker agressief tegen mij geweest, maar tot voor kort was dat nooit fysiek geworden. Hij is ook jaloers geworden sinds we allebei weer zijn gaan daten.

Voor ex 2 was ik zes jaar samen met ex 1. We hadden een relatie van toen ik 13 was tot mijn 19e. Dat was een ontzettend toxische relatie waarin fysiek, mentaal en seksueel geweld eigenlijk de norm was vanuit hem. Die relatie is al veel langer geleden afgelopen, maar ik merk dat het nog steeds invloed heeft op hoe ik reageer wanneer ik bang ben voor de reactie van een man. Ik ben heel bang geworden voor boosheid en agressie. Als ik denk dat iemand boos op mij kan worden of mij kan verlaten vanwege iets wat ik heb gedaan, kan ik enorm gaan vermijden en uitstellen.

En dat heeft helaas een grote rol gespeeld in wat er met Wouter is gebeurd.

Toen Wouter en ik elkaar nog maar net leerden kennen, waren we nog aan het chatten op een datingapp. We hadden elkaar toen nog niet eens gezien.
We hadden een date gepland bij hem thuis maar doordat hij nog in een verhuizing zat en een hoop nog niet af was kon dat niet door gaan. Hij stelde voor om dan bij mij thuis af te spreken. Ik zei dat dat niet kon omdat ik een huisgenoot had. Ik heb hem toen verteld dat mijn huisgenoot een random vriend was.

Dat was dus een leugen.

Op dat moment kende ik Wouter letterlijk nog niet. We hadden elkaar nog niet eens ontmoet en ik wist helemaal niet of het überhaupt verder dan 1 date zou gaan.
Ik wilde niet tegen iemand die ik nog nooit had gezien mijn hele ingewikkelde woonsituatie uitleggen. Het voelde niet goed om tegen iemand die ik nog nooit had ontmoet meteen mijn hele woonsituatie uit te leggen: dat mijn ex nog bij mij woont, dat we al bijna een jaar uit elkaar zijn en dat de situatie tussen ons ingewikkeld is. Ik dacht ook eerlijk gezegd dat het waarschijnlijk toch niets zou worden. Dit omdat mijn vorige dates erg teleurstellend geweest zijn.

Maar toen gebeurde juist het tegenovergestelde. We hadden meteen een enorme klik en het werd steeds serieuzer. En hoe serieuzer het werd, hoe moeilijker het voor mij werd om alsnog te vertellen dat mijn “huisgenoot” eigenlijk mijn ex was. Ik heb meerdere keren gedacht dat ik het moest vertellen. Ik wilde het ook echt, maar ik bleef het uitstellen.

Een groot onderdeel daarvan was dat Wouter heel duidelijk heeft gezegd dat liegen voor hem een enorme no-go is. Daardoor werd ik juist nog banger om het te vertellen. Ik wist dat dit voor hem een enorme dealbreaker kon zijn en inmiddels was ik echt heel veel om hem gaan geven en ik was bang dat ik hem meteen kwijt zou raken zodra hij de waarheid zou weten.
Ik weet dat dit geen excuus is. Ik had eerlijk moeten zijn en hem zelf moeten laten bepalen wat hij van mijn situatie vond. Maar ik wil wel eerlijk uitleggen waarom ik het niet durfde.

Ondertussen werd de situatie met ex 2 steeds moeilijker. Hij neemt zelf meiden mee naar huis en ik probeer daar eigenlijk rekening mee te houden. Zo zag ik bijvoorbeeld laatst via de camera die we voor de hond hebben dat er een meisje bij ons thuis was. Ik wilde eigenlijk rond 18:00 naar huis, maar omdat ik zag dat zij er was, ben ik bewust langer weggebleven totdat zij weg was.

Ex 2 heeft daarentegen aangegeven dat hij geen rekening met mij gaat houden als ik iemand mee naar huis neem. Hij is vrijwel altijd na 16:00 thuis en heeft letterlijk gezegd dat hij niet normaal zou reageren als ik iemand mee naar huis neem. Dat maakte het voor mij heel moeilijk om Wouter mee naar mijn huis te nemen. Ik wilde Wouter dus wel graag vertellen hoe de situatie echt zat, maar ik voelde me daar door mijn voorgeschiedenis ook niet veilig genoeg bij.

Na verloop van tijd begon ik me bij Wouter steeds veiliger te voelen. Daardoor had ik na afgelopen weekend bij hem te zijn geweest eindelijk het gevoel dat ik hem de waarheid kon vertellen. We hadden woensdag afgesproken om samen iets te gaan doen en ik had mezelf voorgenomen om het hem dan eindelijk te vertellen. Maar toen kwam wouter onverwachts bij mij thuis langs op maandag avond. Ex 2 was toen niet thuis maar ik wist dat hij wel op een gegeven moment thuis kon komen. Ik heb hem een rondleiding gegeven en we waren ongeveer 10 minuten binnen. We zaten op mijn kamer toen mijn ex thuis kwam. Mijn ex heeft Wouter niet eens gezien. Hij zag alleen de tas van Wouter staan. Mijn ex begon meteen te schreeuwen dat Wouter moest oprotten en zijn huis uit moest. Hij riep ook dat hij al mijn spullen op straat zou gooien.

Ik ben toen met Wouter en de hond naar buiten gegaan en toen heb ik hem alles verteld. Ik heb verteld dat mijn “huisgenoot” eigenlijk mijn ex was. Ik heb uitgelegd waarom ik het niet had verteld, dat ik het meerdere keren wilde vertellen en dat ik ontzettend bang was geweest om hem kwijt te raken.

Wouter zei toen dat het voor hem klaar was. En ik snap het. Hij heeft vanaf het begin gezegd dat liegen voor hem een enorme no-go is en ik heb tegen hem gelogen.

Ik probeer mezelf daar ook niet onderuit te praten. Maar tegelijkertijd zag hij die avond ook met eigen ogen hoe ingewikkeld mijn thuissituatie is.

En daarna werd het nog erger.

Ex 2 werd opnieuw erg agressief toen ik thuis kwam nadat wouter vertrokken was en heeft mij die avond bijna in elkaar geslagen. Het is uiteindelijk niet fysiek geëscaleerd omdat de buren op het raam begonnen te bonken, waardoor hij werd afgeschrikt.

Hij is vaker agressief geweest, maar dit was de eerste keer dat het zo dicht bij fysiek geweld kwam. Ik ben toen opgevangen door de buren en deze gaven aan dat ze zich al langer zorgen maakte om onze situatie. Achteraf besefte ik daardoor ook weer hoe groot mijn angst voor dit soort reacties eigenlijk is. En hoe bang ik al die tijd was geweest om Wouter de waarheid te vertellen. Door mijn relaties ben ik heel bang geworden voor de reactie van mannen wanneer ik iemand teleurstel of bang ben dat iemand boos op mij wordt.

Dat maakt mijn leugen niet goed. Ik weet dat. Maar ik denk wel dat het verklaart waarom ik het zo ontzettend moeilijk vond om de waarheid te vertellen.

Ik moet even toevoegen dat mijn ex na de gebeurtenissen van maandag uit het huis is verhuisd. Hij woont nu bij zijn oma. Hij moet alleen nog een aantal spullen ophalen, daarna zal hij zijn sleutel achterlaten en woon ik hier alleen.

Na die avond heb ik Wouter nog een paar berichten gestuurd. Ik heb hem verteld dat ik heel graag met hem wilde praten, dat ik hem wilde laten zien dat ik dit nooit zo bedoeld had en dat ik zijn vertrouwen wilde terugwinnen. Hij heeft mij daarna overal geblokkeerd. Ik kan hem nu alleen nog bellen, maar ik wil zijn grens ook respecteren en hem niet lastigvallen.
Ik heb nog spullen van mij bij hem liggen, dus op een gegeven moment zullen we sowieso contact moeten hebben. Vandaag zag ik dat hij mij weer heeft gedeblokkeerd op Facebook. Op alle andere social media ben ik nog steeds geblokkeerd.

En ik zit nu echt met een enorm schuldgevoel.

Ik weet dat ik fout heb gezeten. Ik weet dat ik hem vanaf het begin de waarheid had moeten vertellen. Ik snap ook dat het voor hem extra hard aankomt omdat hij juist zo duidelijk had gezegd dat liegen voor hem een no-go is. Ik weet dat ik iets heb gedaan waarvan ik wist dat het voor hem een enorme no-go was. Ik had eerlijk moeten zijn.

Maar ik vind het ook ontzettend verdrietig omdat dit tussen ons zo bijzonder voelde.

We hebben elkaar zo vaak gezien in 1,5 maand tijd. Twee weekenden samen doorgebracht. Elkaars moeders ontmoet. Over de toekomst gepraat. We hebben uitgesproken hoeveel we voor elkaar voelen en dat we nog nooit eerder zo’n connectie hadden gehad. Ik ben echt ontzettend gek op hem geworden. We waren echt aan het kijken waar dit naartoe kon gaan.

Ik wil hem niet lastigvallen of zijn grenzen negeren. Ik wil ook niet proberen mijn leugen goed te praten of hem te overtuigen dat mijn leugen “eigenlijk wel begrijpelijk” was. Ik weet dat ik fout zat.

Maar ik wil wel graag weten of er volgens jullie nog een mogelijkheid is om dit goed te maken.
Denken jullie dat er nog een kans is om dit goed te maken en zijn vertrouwen terug te winnen? Of moet ik accepteren dat ik dit heb verpest en hem loslaten?

En als er nog een kans is: wat zouden jullie dan doen?
Zouden jullie hem volledig met rust laten en wachten totdat hij zelf contact zoekt? Of zouden jullie op een bepaald moment nog één keer proberen met hem te praten?

En vooral: denken jullie dat hij deze leugen uiteindelijk kan zien in de context van mijn situatie, of is dit voor de meeste mensen gewoon een definitieve dealbreaker?

Ik ben op zoek naar eerlijke reacties. Ik wil liever horen dat ik hem moet loslaten dan mezelf valse hoop geven. Maar ik wil ook niet opgeven als er daadwerkelijk nog een mogelijkheid is om dit goed te maken.

Hi

Mijn expartner ontneemt op het moment het contact met mijn kind. Ik zal de situatie in bullet points omschrijven.

\> we zijn uit elkaar, wonen nog in dezelfde woning

\> enkel samenwonend

\> beide gezag

\> ik zoek een nieuwe plek, deze heb ik niet zo gauw gevonden. Het vinden van een nieuwe plek en grote veranderingen geven mij bizar veel stress. Mijn partner weet dit

\> gister liep de angst bij mij erg hoog op nadat zei dood leuk vertelde wat voor nieuwe huizen ze zelf kan kopen.

\> ik gaf dit aan maar ik kreeg een kil antwoord

\> ik voelde me niet gehoord en vertelde geen uitweg te zien hoe en waar ik straks woon (paniek).

\> in relatie therapie hebben we communicatie afspraken gemaakt. Zodra ik paniek voel over dit onderwerp bel ik andere hulplijnen. Heb ik constant gedaan. Toen zij dood leuk liet zien waar ze allemaal kan wonen en kopen voelde ik me haast gepest.

\> ik raakte in verdriet en paniek. Ik gaf aan dat ik de situatie onwijs moeilijk vindt en gewoon geen uitweg meer zie vooral op dit moment. Uit elkaar, weer een nieuwe woonplek. Dit werd gezien als suicide en de politie werd gebeld.

\> ex heeft kind meegenomen naar vermoedelijk haar ouders

\> ik zou contact opnemen met mijn behandelaar. Zij geven aan dat ik geen gevaar ben en voor mezelf kan zorgen en voor ons kind en deze veilig is bij mij. Dat ik het niet meer weet en zie zitten is een pure wanhoop reactie, ik zou nooit mezelf wat aan doen. De zorg en de dag kom ik namelijk door voor mezelf en mn kind.

\> ex voelt zich onveilig. Ze geeft geen duidelijkheid wanneer ik ons kind mag ophalen. Ze bepaalt nu zelf hoe het co ouderschap verloopt.

Ik weet niet wanneer ik hem zie, terwijl we een afspraak hebben gemaakt over dat we communiceren met: wie wat waar wanneer als 1 van ons met ons kind is.

Mag mijn ex dit doet? Ik mocht ons kind ook niet komen ophalen. Wat kan ik nu doen? Ik wil geen confrontaties gaan opzoeken.

hallo iedereen.

zoals de titel zegt ik heb zelf de relatie verbroken maar ik blijf aan haar denken.

De breuk is inmiddels 4 maanden geleden, we zijn niet goed maar ook niet slecht uit elkaar gegaan, we waren er allebij kapot van.

ze heeft wel wat lelijke dingen gezegd maar dat kan ik wel begrijpen omdat het haar gewoon veel pijn gedaan heeft.

ik weet alleen nu niet of ik haar mis of dat ik mis wat we hadden. ik weet eerlijk gezegd niet goed hoe ik het moet omschrijven.

de reden dat ik heb het uitgemaakt. zij wilde settelen en misschien aan kinderen beginnen. ik was daar nog niet aan toe (kinderen) en aangezien zij al in de 30 is dacht ik dat het eerlijker zou zijn om het uit te maken zodat zij iemand kan vinden die er het zelfde instaat als zij.

ik hoop dat jullie wat tips hebben voor mij.

Heb zelf 2 exen. Eentje probeerde ik een jaar lang nog vrienden te blijven, maar dat ging niet. Nu heb ik een recente ex waar ik geen contact mee heb, maar eigenlijk niets tegen heb. Het zet mij soms aan het twijfelen om weer contact te zoeken, maar dan denk ik ook waarom.

Hoe is ieders relatie met een ex?

Hey all,

Jaren geleden heb ik helaas genitale herpes opgelopen. Omdat het een overdraagbaar en ongeneselijk virus betreft kan je helaas nooit helemaal uitsluiten dat je het virus overdraagt aan een partner, hoewel je dat risico wel kunt verlagen met medicijnen, condooms en het vermijden van contact bij klachten (volgens sommige literatuur tot c. 2%). Ik heb daarom sindsdien nooit meer gedatet, omdat ik het egoïstisch vind om voor mijn eigen geluk te daten, terwijl je daarmee een blijvend risico vormt voor een ander. Tegelijkertijd merk ik steeds vaker dat ik wel graag weer een relatie zou willen en zie ik online dat sommige mensen anders over herpes nadenken (bijvoorbeeld: veel mensen zijn al besmet in de vorm van een koortslip of het is maar een huidaandoening) of daten met herpes accepteren zolang iemand maar transparant is over de aandoening en risico’s.

Daarom ben ik benieuwd hoe jij over de volgende vragen nadenkt:

1. Is het moreel of ethisch verantwoord voor iemand met genitale herpes om te daten of een relatie aan te gaan, zolang deze persoon zijn of haar date goed informeert?

2. Zou je zelf openstaan om iemand te daten met herpes (op het moment dat je zelf geen relatie zou hebben)? Waarom wel/niet?

3. Wanneer zou iemand zijn date moeten informeren? Uiteraard altijd voordat er enige vorm van intiem contact/besmettingsgevaar is, maar wanneer zou je het fijn of juist vervelend vinden om te horen? Voor mij zou de drempel namelijk heel hoog zijn om iets waar ik mij enorm voor schaam heel vroeg met een “vreemde” te delen, maar aan de andere kant verspeel ik wellicht jouw tijd als ik het niet deel voor date 1/2/3/4/…? Zeker als jij “nee” hebt geantwoord op vraag 1 en/of 2.

4. Het verschilt heel veel hoeveel klachten of uitbraken iemand met herpes heeft. Maakt het voor jou uit als iemand regelmatig uitbraken zou hebben? Bijvoorbeeld omdat het risico daardoor hoger kan zijn en/of je minder vaak (onbezorgde) seks kan hebben?

5. Mocht je in alle transparantie een relatie aangaan met iemand met herpes en je wordt ondanks alle voorzorgsmaatregelen toch besmet, zou je dan niet wrok/boosheid/verwijten koesteren richting deze partner? Zeker indien die relatie later onverhoopt tot een einde zou komen.

Ik besef me dat het veel (lange) vragen zijn, over wellicht een ongemakkelijk onderwerp, dus dank aan iedereen die de tijd neemt om ze (deels) te beantwoorden! Zou tof zijn als je bij je antwoorden wilt delen of je een m/v bent en wat ongeveer je leeftijd is (ik vind dat zelf overigens te spannend, zelfs bij dit throwaway account).

Hoi, ik ben F22 ik heb een full time baan, bachelor en een appartement. Ik wil erg graag settlen en mijn wens is altijd om jong moeder te worden. Mijn relatie is uitgegaan omdat degene waar ik mee datete nog absoluut niet op dat level was 23M. Hij wilde niet samen wonen, en al helemaal niet aan trouwen of kinderen denken.
Mijn vraag is, stel ik ga weer daten? Is het dan het beste om 28+ te daten met deze doelen? Ik ben altijd bang dat mensen van die leeftijd nog single zijn met een reden. Maar misschien is dat verkeerd gedacht. En dat ze vaak toch wel iets fouts zien
in iemand van nog maar 22.
Of zijn er mannen van 21-24 die wel af willen settlen? En Zoja waar vind ik die? Ik wil absoluut niet op dating apps.
Ik hoor graag jullie advies.

Ik ben erg van mening dat ze dit bewust doet en heb haar hier prive op aangesproken, ze begon met ontkennen en zelfs als het zo is dat ze dit niet bewust gedaan had en " er op ging letten". Ik geloof er geen zak van en wil het eigenlijk gewoon openbaar in de vriendengroep gooien.

Context: Wij hebben een hechte vriendengroep van 7, we kennen elkaar allemaal al sinds de middelbare school en zijn nu allemaal eind twintig.

Een van mijn maatjes, we noemen hem even M, heeft richting het einde van de middelbare school best een grote crush gehad op een meid uit de vriendengroep (mijn beste vriendin), A maar dat is nergens heengegaan. Dat is zo respectvol als maar kan gegaan en het heeft de vriendschap nooit beschadigd.

Echter heeft M die nu 28 is sindsdien 2 relaties gehad en wat kortere date avonturen. En ik heb door dat A zodra hij oprecht geïnteresseerd is in iemand, heel "subtiel" deze persoon gaat afkraken en gaat suggereren dat M beter kan/hogere standaarden moet hebben.

M heeft na elke breakup een "glow up" gehad (na de eerste zijn gym arc, na de tweede een veel betere fashion style) en ik heb het idee dat A hem stiekem nu leuk vind, maar het nooit zal durven toe te geven door het verleden.

Ik heb dit enorm door gehad na een drankje vandaag waar M licht suggereerde niet verder te gaan met een dame waarop die op 3 dates is geweest maar nog twijfelt. Waar A meteen op reageerde dat ze "te klein en mollig" voor hem was en blij is dat hij er van af gaat.

Dit gaat ook op als hij iemand tijdens het uitgaan zoent (of verder gaat) in de groepsapp wordt deze meid dan meteen afgekraakt door A (en deels door een andere meid in de vriendengroep), ook als er niks mis mee is.

Het voelt enorm dom om een 15 jaar lang durende vriendschap hiervoor te riskeren en vraag me af hoe ik dit "tactisch" kan overbrengen. Ik heb erover nagedacht om puur met M te praten in het eerste oog opzicht.

Wat zouden jullie doen?

De moeder van mijn vrouw oftewel mijn schoonmoeder ondergaat donderdag een operatie. Mijn vrouw wil er donderdag bij zijn en ik geef aan laten wij vrijdag gaan op de dag dat ze uit het ziekenhuis wordt ontslagen. Kunnen we samen haar naar huis brengen. Nee, ze wil voor de operatie nog haar zien en na de operatie haar helpen met wakker worden van de narcose. Ik zeg, maar dan gaan we vrijdag niet. Het is namelijk heen en weer 300 km rijden. Zegt ze: ja prima! En ze heeft nog 2 andere zussen die bij haar in de buurt wonen en wij hebben een kleine van 6 maanden.

Ben ik onredelijk?

[removed]

Mijn vrouw en ik zijn bijna 20 jaar bij elkaar. Een zoon van 14 en een dochter van 19.

De laatste tijd merkte ik al dat er iets speelde, maar kreeg m'n vinger er niet achter.

Tijdens onze eerste week van de vakantie vroeg ik haar op de man af of we 'ok' zijn. Ik was een tijdje terug niet zo lief voor haar geweest en dacht dat ze daar nog mee zat.

Ze wilde het er aanvankelijk niet over hebben, dus vroeg ik of het erg was. En toen gaf ze aan dat de laatste tijd het gevoel (romantisch) was weggeebt. Dit sloeg in als een bom. We hebben nooit ruzie, super stabiele relatie en alles draait in ons gezin als een zonnetje.

Ik realiseer me dat we veel te weinig tijd echt met z'n tweeën hebben doorgebracht. Het gezinsleven heeft in die zin haar tol geëist.

Twee jaar terug is ze gestopt met de pil en heb ik voor haar en voor mij me laten steriliseren.

Na de vakantie hebben we al best wat gesprekken gehad. Gevraagd of ze er voor wil gaan en dat wil ze. Ze zegt dat ze niet snapt waarom het gevoel is verminderd. Ook geeft ze aan met een masker gelopen te hebben om mij geen pijn te doen. Voor haar gevoel kon het gevoel niet weg zijn, maar het gebeurde toch.

Vorige week had ze wat wijntjes op en kwam er eigenlijk veel meer uit. Ze wil me niet kwijt, ze wil oud met me worden. Spreekt de hoop meermaals uit dat het gevoel terug komt. Ze noemt me haar beste maatje, haar steun en toeverlaat en kan maar niet begrijpen waar het gevoel is gebleven.

We slapen gewoon nog samen, vallen weer lepeltje lepeltje in slaap. Ze houdt me dan echt vast. We zijn lief voor elkaar, geven elkaar nog gewoon een kus. In de ochtenden kruipt ze ook weer tegen me aan.

Ik heb er best wat over gelezen en gezien de leeftijd, de omstandigheden durf ik best te geloven dat dit een fase is waar we doorheen moeten. Ik geloof ook dat we er dan sterker uit gaan komen. Het lijkt vooral een cocktail van de perimenopauze, hormoonhuishoudingproblemen nav de pil, de kids die minder aandacht nodig hebben en de allerbelangrijkste: wij zijn onszelf, ons samen uit het oog verloren

We gaan nu eenmaal in de maand een avond samen weg, een keer per kwartaal met z'n tweeën een nachtje weg. Simpelweg meer quality-time voor ons.

Neemt niet weg dat ik soms onzeker ben nu. Er spoken de hele tijd doemscenario's in mn hoofd.

Er gebeurt vanalles en het lijkt op varen in de mist. Ik wil er voor haar zijn, haar steunen om hier doorheen te komen. Zij bepaalt het tempo en het moeilijke is dat zij de kapitein is en ij probeer haar rots in de branding te zijn. En daar loop ik mezelf soms wat in voorbij. Kan wel uitbarsten in huilen van tijd tot tijd.

Ik ben op zoek naar verhalen van stellen die hetzelfde meegemaakt hebben, hoe ze daar mee om zijn gegaan. Wat hebben jullie geleerd en zijn jullie er beter uit gekomen of is de relatie toch beëindigd.

Bedankt voor evt reacties en inzichten.

All,

Ik heb een jeugdvriend die ik al ken sinds 17jaar (ik ben nu 41) en hij was altijd een goede vriend.

Sinds een jaar of 5 is ie compleet veranderd:
- Je kan er enkel nog maar mee over politiek praten.
- Alles wat je vertelt wordt "gepolitiseerd".
- Extreem fan van Trump/Poetin.
- Alle journalisten zijn leugenaars. Klimaatopwarming is een hoax.
- Wanneer er maatregelen zijn tegen roken (beperkingen) is dat "belachelijk" enzoverder.
- Hij verzorgt zich ook steeds minder: vuile kleding enzomeer.
- Hij kan enkel nog over geld en beurs praten samen met politiek.
- Mijn broer is een wetenschapper en is overlaatst in de media geweest over iets waar hij onderzoek naar doet: daar wordt dan mee gelachen of toch een kwinkslag naar gegeven zo van: "weer zo'n linkse wetenschapper die denkt dat hij iets weet" (hij is een postdoc 😊).
- Lachen met gehandicapten.

Dit soort mij al véél langer (is al 5 jaar bezig). Ik heb hem 3 maand geleden gezegd dat de relatie over is (hij was hier wel van aangedaan en is kwaad met de auto weggereden).

Sindsdien heb ik hem nietmeer gehoord en ik heb ook geen behoefte meer om hem te contacteren.

Wat denken jullie hiervan? Overdrijf ik om zulke relatie te beëndingen? Ik zit er zelf een beetje mee gewrongen omdat het een jeugdvriend was, maar elke keer ik hem zag, vreette het energie uit mijn lijf ipv een leuke avond te beleven.

Bedankt!

Hai iedereen,

Ben nu een maand samen met mijn date met wie de band goed is. Er is echter 1 ding. Mijn date wil mij het liefst elke dag bellen, als het kan meerdere malen per dag.

Ik ben zelf niet zo aangelegd dat ik elke dag iets nieuws/spannends te melden heb. Daarom vind ik het eerder een last dan plezier om elkaar elke dag te bellen maar wil mijn date ook niet kwetsen door te zeggen dat hij maar niet moet bellen. Althans, niet zo vaak.

Vraag is, is het normaal om elkaar elke dag te bellen als je elkaar een maand kent?

We zijn 20 jaar bijelkaar en hebben twee kinderen. We leven totaal langs haar heen en wanneer ik het aankaart kapt ze het gesprek meteen af. Ik Probeer bewust momenten voor ons tweeën te creëren zodat we kunnen praten helaas wil ze niet. nu is altijd het geval geweest dat ik de gene ben die meestal initiatief op allerlei gebied en dat (ook al vind ik het minder leuk) niet een te grote probleem.

Ook qua intimiteit is het minder. Ik probeer alles om maar met haar te praten en tot nu toe is het nog niet gelukt. In haar ogen schijnt alles top te zijn ook onze relatie in mijn ogen helaas niet.

We groeien steeds verder uit elkaar naar mijn gevoel en ik weet dit niet te keren helaas.

Komend weekend heb ik een weekendje weg geregeld voor ons twee in de hoop om wat meer met elkaar te kunnen praten.

ik merk dat mijn geduld op raakt en ook langzaam meer om me heen ga kijken. Als man zijnde heb ik ook zo mijn behoeften en helaas worden die de laatste maanden niet gezien.

heeft iemand dit ook door gemaakt en heeft iemand tips om hier mee om te gaan?

Ik ben ruim 4 jaar getrouwd en heb een kleine. Ik ben sinds ik getrouwd ben vaak thuis. Ga niet meer uit, uiteten doe ik niet vaak meer. Ik ga nog wel 1 hele dag per week naar de sauna, 1 dag naar mijn ouders en na werk drink ik af en toe met vrienden. Ik merk dat mijn aanwezigheid als standaard wordt ervaren thuis en ik ben benieuwd hoe een vrouw dat ervaart. Moet je als man misschien vaker uit huis, zodat je partner je mist en de communicatie en binding anders wordt thuis? Of denk ik verkeerd.

Ik ben benieuwd naar jullie mening.

Valt me toch op in mijn omgeving dat vrouwen toch wel wat luxeproblemen hebben.

Zelf werken ze bijvoorbeeld 3 dagen en de vrouwen met een relatie daarvan werkt de man 5 dagen.

Maar willen wel graag alles verbouwd hebben in huis, een nieuwe auto ( 15-30k euro) minimaal 1 a 2 keer op vakantie gaan. 2-4 x per maand uiteten. 1-2 kinderen

Mijn vrouw heeft ook weleens zo n dingetjes, bij mij heeft ze dan pech en mag ze zelf sparen.

De mannen in mijn omgeving zijn dan weer snel te vrede. Zolang ze maar kunnen douchen, poepen en slapen zijn ze al te vrede.

Laatst nog een discussie met vrijgezelle vriendin. Werkt 4 dagen in de supermarkt. Heeft het huis te danken aan haar ouders en ex man. Komt nog net rond met haar loon.

Huis is klaar. Maar wilt alweer een nieuwe keuken, badkamer en nieuwe vloer. Bijvoorbeeld van standaard keuken naar een open keuken met kookeiland.

Of dat ze voor iets het geld niet hebben terwijl ze gewoon hadden kunnen sparen ervoor. Dan hebben ze toch nog geluk dat de ouders dan willen helpen….

Beste forumlezers,

Ik weet niet goed waar te beginnen. Ik zoek relatieadvies omdat ik de indruk heb dat ik in een relatie zit die mij veel energie kost. Energie om constant uit te kijken wat ik doe en wat ik zeg, want anders komt het gewoon als een boemerang terug in mijn gezicht. Ik ga hier zo weinig mogelijk prijsgeven over mijn identiteit, gewoon omdat ik weet dat mijn partner veel zoekt op internet en er niet mee zou kunnen lachen (nog zacht uitgedrukt) dat ik hier advies vraag.

Waarom vraag ik hier dan advies en zeg ik het niet tegen mijn partner? Discussie. Altijd weer die eeuwige discussie die tot niets leidt, zonder dat er ook maar enig begrip is voor mijn situatie. Discussies worden ook altijd verdraaid zodat het aan mij ligt, niet aan mijn partner. Er worden ook dikwijls onzinnige dingen bij gehaald. Dit is vermoeiend, waardoor ik discussies meer en meer ben gaan vermijden.

Daarnaast zijn er nog tal van andere zaken. Er wordt vooral gepraat over wat mijn partner heeft meegemaakt op het werk en daarbuiten. Als ik wat te veel over mijn eigen zaken praat, dan wordt er gewoon van tafel opgestapt met de woorden “ik heb nog veel andere dingen te doen”. Sowieso wordt er op wat ik zeg heel ongeïnteresseerd gereageerd, meestal met de standaard woorden “ja OK” en verder niets. Soms wordt er zelfs ronduit gezegd “dat is mijn schuld toch niet?”. Nee, dat is waar, dat is de schuld van mijn partner niet, maar ik wil gewoon even mijn hart luchten. Ik kan ook aan tafel een heel gesprek hebben met de andere gezinsleden en dan ineens, zomaar, komt mijn partner daartussen en zegt iets totaal anders. Liegen ook, dingen die ik gedaan heb in het huishouden of daarbuiten en een paar maanden later wordt er ineens vlakaf gezegd “kan jij nu helpen met dat want vorige keer heb ik dat weer helemaal alleen moeten doen” Wablieft? Nee, ik heb dat vorige keer bijna helemaal alleen gedaan! Maar dat zeg ik uiteraard zo niet want dan volgt er weer een hele discussie. Het is moeilijk uit te leggen, maar het zijn allemaal zaken waardoor ik aanvoel dat er een emotionele onbalans in onze relatie zit. De relatie vraagt veel energie. Ik snap wel dat een relatie werken is, maar ik wil weten of het normaal is dat het zoveel vraagt en zo weinig teruggeeft.

Ik moet heel goed oppassen wanneer en hoe ik iets zeg. Als het het verkeerde moment is, dan wordt er boos of gefrustreerd gereageerd. Als mijn partner echter iets wil duidelijk maken, wordt dat op het meest onmogelijke moment, op de meest directe manier, recht in mijn gezicht gekletst.

Als laatste is er ook het fysieke voorkomen. Voor mij is dit belangrijk. Ik snap dat ieders lichaam in de loop der tijd verandert en ik ben echt niet op zoek naar een partner met een goddelijk lichaam. Zelf ben ik redelijk sportief waardoor mijn conditie en voorkomen goed zitten. Mijn partner zegt wel dat sport en voorkomen belangrijk zijn, maar als het erop aankomt er iets aan te doen, worden er allerlei excuses uitgevonden. Hierdoor is het fysieke voorkomen in de loop van de relatie achteruitgegaan, tot op het punt dat het voor mij moeilijk te aanvaarden is. Maar weeral: als ik er iets van zeg, volgt er discussie en verdraaiing. Het ligt altijd aan mij, er is nooit begrip.

Hoi allemaal,

Ik merk dat mannen er vaak prat op gaan dat ze zo direct communiceren, maar ik merk dat ze vaak waardeoordelen verpakken in een soort retorische vragen. Ik zit niet te wachten op andermans vrouwonvriendelijke waardeoordelen en al helemaal niet als het zo schijnheilig verpakt wordt...

Hoe gaan jullie hiermee om?

Hallo Reddit, Ik ben 19 en zit op vakantie. Gisteren heb ik me misdragen in een club, ik had een aardig glas alcohol op. Ik stond met een meisje te praten, op een gegeven moment begon ze te dansen en kwam ze steeds dichterbij. Voor ik het wist had ik haar gezoend. Meteen daarna ben ik naar buiten gelopen en heb een Uber terug naar het appartement geboekt.

Nu voel ik me er kapot van. Mijn vriendin weet nergens van. Wat moet ik hiermee?

Hoi lieve allemaal,

Ik voel me hier zo lullig over maar ik moet echt even mijn gevoelens kwijt en advies krijgen voordat ik meteen mijn eigen kant kies hierin.

Ik ga echt een heel lang verhaal in het kort vertellen:

Mijn vriend en ik zijn 10 jaar samen (vanaf 15) en hebben het oprecht nog steeds super leuk. Ik zie hem als mijn beste vriend waar ik elke dag mee kan lachen en huilen en waar ik een enorme crush op heb.

Maar hij is gewoon soms zo dom. Sorry als ik de verkeerde woordkeuze gebruik maar weet oprecht niet wat ik anders moet zeggen ipv dom.

Gisteren belde ik hem toen hij nog op werk was om 18:00. Rond 19:00 begon de zonsverduistering, dus ik zei kom maar gewoon naar huis, want je kan misschien uit nieuwsgierigheid lang ernaar kijken en het laatste wat je wilt is schade aan je ogen. Hij keek een beetje dom uit z’n ogen en zei alleen “huh wat bedoel je” dus ik het weer uitleggen. Daarop zegt hij “maar het is toch hetzelfde als je gewoon in de normale zon elke dag kijkt” toen zei ik “ik snap deze toevoeging niet, want het is overduidelijk dat je ook niet op een normale dag een tijdje direct naar de zon kijkt, dan knijp je ze dicht uit reflex. Toen was het even stil…. “Oh okay maar waarom moet ik nou oppassen straks, als ik toch mijn ogen dichtknijp uit reflex”

Sorry, maar ik hing gewoon op. Ik was bang dat ik gemene dingen zou zeggen, want dit gebeurd best vaak. Ik maak wat duidelijk aan hem, en ipv zeggen “ah oké genoteerd ik begrijp het” en gewoon doorgaan met je dag, maakt hij er een heel ding van wat uiteindelijk uitloopt op niets + mij het gevoel geven dat wat ik allemaal heb gezegd gewoon 1 oor in, de ander oor uit gaat.

Hij kwam thuis, toen probeerde ik hem uit te leggen wat de gevaren zijn van de zonsverduistering. Je kan uit automatisme of nieuwsgierigheid toch gaan kijken, want nu zou het even geen pijn doen aan je ogen. Ik pakte een paar nieuwsartikelen erbij, een paar TikToks van mensen die blijvende oogschade hebben opgelopen door toch te hebben gekeken uit nieuwsgierigheid en koppigheid. Uiteindelijk ging het gesprek naar “dus laten we gewoon boodschappen doen rond 21:30.

2 minuten later, en ineens zegt hij, dus.. zullen we nu boodschappen doen? VOL tijdens die zonsverduistering dus. Ik kreeg echt in crashout van binnen. Het lijkt erop dat hij gewoon altijd negeert wat ik zeg en praat om te praten.

Dit was een voorbeeld van alleen gister. Dit gebeurd dus best vaak..

Hoe moet ik hiermee omgaan?