r/Relaties

Mijn man heeft een toxisch adenoom in zijn schildklier gehad. Deze is vorig jaar behandeld met radioactief jodium. Hij heeft nog steeds hartklachten en zenuwstelsel problemen door de ontregeling van zijn schildklier.

Ik maak mij zorgen om onze relatie, aangezien we niet veel intimiteit meer hebben. Ook kan het radioactief jodium ervoor zorgen dat we minder makkelijk kinderen kunnen krijgen. We hebben wel allebei een kinderwens en wilden daar rond nu mee beginnen.

Ik vind het moeilijk om er met hem zo over te praten. Heeft iemand een idee hoe ik dat kan aanpakken?

Beste allemaal,

Ik zit een beetje met een dilemma en ben benieuwd hoe anderen hiernaar kijken.

Ik heb nu ongeveer een half jaar een relatie. Na zo'n 4,5 maand begon mijn vriendin voorzichtig over samenwonen. Op dit moment woon ik in een klein appartement, vooral om kosten te besparen totdat mijn nieuwbouwwoning wordt opgeleverd. Zij zou graag willen dat ik voorlopig bij haar kom wonen en dat we over ongeveer een jaar samen naar mijn nieuwe huis gaan.

Voor mijn gevoel kwam het onderwerp samenwonen best snel, maar we hebben besloten om het een tijdje uit te proberen. Inmiddels zijn we wat verder en merk ik dat ik nog steeds twijfel. Mijn vriendin vraagt regelmatig hoe ik het vind gaan en of ik de stap naar definitief samenwonen wil zetten. Ik snap heel goed dat ze behoefte heeft aan duidelijkheid, maar ik merk dat ik daar zelf nog niet ben.

Mijn twijfel heeft niet zozeer met haar als persoon te maken. Ik vind het juist heel fijn om bij haar te zijn. Tegelijkertijd spelen er voor mij ook praktische dingen mee. Ik wil graag blijven sparen tot mijn eigen huis klaar is, ik heb geen eigen plek om op terug te vallen als het onverhoopt niet goed zou gaan, en als ik bij haar intrek ga ik ook verder van mijn werk en hobby's wonen.

Daarnaast weet ik dat zij ADHD heeft en soms worstelt met depressieve gevoelens. Dat vraagt natuurlijk ook om begrip en goede communicatie. Ik wil zeker niet overhaast een beslissing nemen waar we later allebei spijt van krijgen.

Als ik aangeef dat ik nog twijfel, raakt haar dat begrijpelijkerwijs. Soms zegt ze dan dat we het samenwonen het komende jaar dan maar helemaal moeten vergeten. Dat maakt het voor mij best lastig, omdat ik haar gevoelens niet wil kwetsen, maar ook eerlijk wil blijven over waar ik sta.

Heeft iemand weleens in een vergelijkbare situatie gezeten? Hoe hebben jullie de afweging gemaakt tussen je gevoel volgen en de praktische kant? Alle tips zijn welkom.

Hoi,

Vraagje mijn 'ex' vriend is echt heel irritant want hij heeft altijd kritiek op van alles en dan ook nog een de meest lompste en hardste manier ook nog.

Echt Ik vind het echt een l** maar ik heb laatst weer aan hem toegegeven dat hij gewoon wel vaak gelijk heeft.

En door de boosheid die ik voel naar hem word ik gestimuleerd om er was aan te doen, wat het dan ook is wat hij voor kritiek heeft gegeven. (Als ik het er zelf tenminste ook mee eens ben, hoe boos ik eerst ook ben over wat hij nou weer gezegd heeft)

Als jullie horen van je vriendin of je ex " ja, je hebt gelijk en ik doe er wat mee" .

Wat denken jullie dan ? Leuk, gaan we onze reet mee afvegen? of....???

En als hij zegt rustig aan dan doe ik ook rustig aan.....als hij met goede argumenten komt, dan ga ik om .

Zeker veel te saai hè? Een vrouw die je gelijk geeft???

Of zit ik nu weer boordenvol met vooroordelen door eigen ervaringen??

( Ik vrouw 55,hij man 50 )

My boyfriend and I had planned a movie night together.
Before we started, he told me that his friends had really wanted him to go out to a restaurant with them. He said they were “begging” him to come, but he told them no because he was hanging out with me instead. In my head I was thinking they were all together yesterday and two days before.

I know his friends live quite far away and they’re here for a few weeks, so they don’t usually see each other but they have seen each other quite often now.

The way he brought it up made me feel like he was hinting that he’d rather be with them. So I said, “If you really want to go, you can go.”

He got annoyed and said that I should be real and that he knows I’m not being honest and I would be pissed off if he would go. I replied that I don’t want to spend time with someone if they don’t actually want to be there.

Then he got even more frustrated and said, “Why do women think so difficult?” and later, “You’re making yourself feel like that. That’s not my problem.” “I never said I don’t want to hang out with you”

From my perspective, if someone tells me how badly they wanted to do something else, it sounds like they’re disappointed to be with me. His perspective seems to me that he was trying to tell me he chose me over his friends and wanted me to appreciate that.

I think as a woman I wanted to hear he does want to hang out with me.

Was I wrong for interpreting it that way, or was it understandable based on how he brought it up?

Ik weet het echt niet meer…. Ik, F 45 plus, heb al acht jaar een relatie met een vrouw, die tevens een zoon heeft, nu 24. Zij kreeg haar zoon met een man.

Zij en deze man zijn uit elkaar gegaan toen hun zoon negen was. Ze staan als ex-en op redelijke voet, alleen: hij heeft mij nooit geaccepteerd (terwijl ik inmiddels wel een hechte relatie heb met hun zoon). Hij heeft een niet- Westerse achtergrond, geen idee of het daarmee te maken heeft (eer/ trots ofzo), hoe dan ook: hij heeft zelf nu een vriendin in het buitenland en zit bijna alleen nog maar daar. Zijn huis staat dus leeg.

Mijn vriendin, die niet tevreden is met waar ze woont en een huis heeft gezocht in een andere plaats maar daar nog ruim 1,5 jaar op moet wachten omdat het nog gebouwd moet worden, vindt het heel prettig in zijn huis te zitten. Ze wordt blij van de omgeving, haar zoon woont er in de buurt en een paar vriendinnen. Ze vindt het ook fijn daar alleen te zijn.

Daar heb ik allemaal niks op tegen, alhoewel het me wel al lang erg irriteerde dat ik daar van hem niet mocht komen, maar ze was er niet zo vaak. Inmiddels echter. nu hij bijna permanent weg is, verblijft ze elke week de helft van de week daar. Hij heeft nu gezegd dat ik toch daar over de vloer mag komen maar er niet mag slapen (NB: zou niet in zijn bed hoeven, er is ook een logeerkamer).

Ik word er zo kwaad van en verdrietig van. Heb al een paar keer aangekaart dat ik het haar zeker gun daar te zitten maar het zo slecht trek dat hij voor ons bepaalt of en hoe ik haar (daar ) kan zien en vooral dat zij hierin mee gaat. Ze zegt mij te begrijpen maar hem ook, en er verandert niets. Ik voel de afstand tot haar hiermee groter worden….

Maar als ik er steeds een punt van maak, zal ze daar niet meer komen en dat vind ik weer triest voor haar omdat ze het daar zo fijn vindt. En als ik haar steeds vertel over de emotionele afstand die ik voel wanneer ze daar zit, voelt het een beetje als manipulatie.

Ik ben heel erg benieuwd wat anderen hiervan denken en zouden adviseren. Heel veel dank! 🙏

Ik (29M) ben sinds ongeveer 4,5 week aan het daten met een vrouw. Zij was tussendoor bijna 2 weken op vakantie, maar sinds ze terug is hebben we elkaar 4 keer gezien (5e volgt waarschijnlijk). We appen dagelijks, We hebben een week geleden uitgesproken dat we allebei willen kijken of er meer kan ontstaan. Ze zei dat ze het heel gezellig vindt en dat we niet uitgepraat raken, maar rustig wil onderzoeken of er romantisch ook meer kan groeien. Ik merk alleen dat ik haar steeds leuker begin te vinden en daardoor veel ga overdenken.

Ergens kan dit voortkomen uit een lange vorige relatie die op t einde op zn zachts gezegd niet lekker ging.. vandaar dat mijn hoofd soms zoekt naar bevestiging die er in deze fase nog niet is, ook is er nog geen fysiek contact als in zoenen geweest. Maar dat zijn dingen die ook niet push en zelf wil laten ontstaan. Ik merk alleen dat me vorige relatie die inmiddels 2 jaar geleden is ruim en 8 jaar duurde Wel wat sporen nagelaten heeft, en nu was ik nooit het kleffe type in chats en face to face contact. Persoonlijk vind ik dat t moet groeien dat soort dingen.

Maar kortom we zagen elkaar 4x of nja 4 dates, in de laaste 10 dagen sinds ze terug is van vakantie en chatten daarvoor al de heletijd,

Is dit een normale fase van daten of moet ik ergens op letten? Want omdat dit allemaal nieuw is weer merk ik toch dat er wat onzekerheid in sluipt, en niet of ik dit wel of niet wil maar meer dat ik dit niet wil verpesten.

Edit: de dates die we hadden duurde ook ongeveer 7-10 uur per keer waarvan we 1x heledag in een andere stad waren samen.

Weet je wat ik zo raar vind, is dat inderdaad ook ik vaker zie dat Syrische mannen relaties aanknopen met Nederlandse vrouwen maar nooit Nederlandse mannen zie met Syrische vrouwen.

Ik zie wel vaker Nederlanders mannen met Oekraïense vrouwen.

Kan iemand dit verschil verklaren?

Stukje context:
Ik ben/denk heel rationeel en feit denkend. Ik weet dat er liefde is (zoals dat ik weet dat mijn ouders van mij houden en ik van hen, want dat is eenmaal hoe het hoort en dat is het feit. Maar ik zou echt geen idee hebben wat het gevoel is dat daarbij hoort.) en nu ben ik dus aan het daten en denk ik dat ik een hele leuke jongen ben tegen gekomen. Maar nu lig ik volledig in de hoop met mijzelf omdat ik niet weet of het gevoel wat ik heb goed is of niet!

Ik heb vandaag ruzie met mijn vriendin gekregen voor de meest lullige reden die er ook maar bestaat!!!

Wij zitten in de toetsweek......(*zucht😮‍💨*) en wij zitten te leren voor onze toets morgen.

Ik had een oefentoets gemaakt, dus ik had de antwoorden, toen we allebei klaar waren begon ik na te kijken.

Ik was klaar met nakijken en ik had de punten uitgerekend.---------------->>Ik had een 7,8(*yaaay🥳*)

Bij mijn vriendin kwam er helaas een wat minder goed punt uit.

Ze had een dikke onvoldoende!*😮‍💨*

Ze is daar natuurlijk niet blij mee, dat is logisch, maar wat ze toen besloot te doen kan ik me echt niet in vinden!

Ze zij dat het aan mij lag, dat ik een hoger punt zou willen hebben zodat ik me minder dom zou voelen. Ze zij dat ze eigenlijk een 7,5 zou moeten hebben! Dat is toch gestoord!!! Ze weet dat ik zoiets nooit zou doen!

Gelukkig was dit niet mijn beste vriendin, maar het doet wel pijn dat ze zoiets denkt. En eigenlijk weet ik dat ze dat doet omdat ze weet dat ik dan flip, maar ik persoonlijk vind dit echt niet kunnen!

Ik weet niet precies wat ik moet doen, dus ik ben benieuwd wat jullie altijd doen.

Dilemmaaaaaaaaaaaaaaaaa:

Ruzie met je vriendin, wat doe je?

☆Pannenkoeken!!!!!!!Dat zorgt vast wel voor afleiding!

♢Ik praat met iedereen om me heen en zorg dat iedereen haar negeert.

♣Ik zoek de ruzie op! Als ze het wilt, kan ze het krijgen!

△Ik ga schuilen bij mijn loverrrrrrrrrrrrrr. Mijn ouders merken het toch niet!

Ik ben 30F en mijn vriend is 35M. Deze maand zijn we 6 jaar samen.

Eerlijk... ik weet niet meer wat ik moet doen.

Door de jaren heen heeft hij mijn zelfvertrouwen volledig kapot gemaakt.

Ik ben volgens hem dik, dom, een slechte moeder, ik doe nooit iets goed en alles is altijd mijn schuld.

Hij zegt ook dat ik nooit aan zijn standaarden zal voldoen en dat hij zijn toekomst eigenlijk niet met mij ziet. Maar een uur later zegt hij dan weer dat hij enorm veel van mij houdt. Ik snap het gewoon niet meer.

Hij maakt ook seksuele opmerkingen over mijn zus en zegt regelmatig dat hij liever "foefkes van 18" heeft. Of dat ik te oud begin te worden. Hij weet dat dat pijn doet, maar toch blijft hij dat zeggen.

Na bijna 6 jaar begin je dat precies zelf te geloven. Ik voel me ondertussen gewoon nooit meer goed genoeg.

Hij drinkt bijna elke dag en als hij gedronken heeft, weet ik nooit wat ik kan verwachten. Ik leef echt constant op mijn tenen.

Ik heb ook twee dochters uit een vorige relatie en dat maakt het nog moeilijker.

Zij zien alles gebeuren. Ze horen hoe hij tegen mij praat en zijn zelf ook al het slachtoffer geweest van zijn opmerkingen. Dat doet mij misschien nog het meeste pijn.

We zijn in het verleden al eens ongeveer 6 maanden uit elkaar geweest.

Toen begon hij mij te stalken.

Hij stond aan mijn werk, bleef mij lastigvallen en uiteindelijk is de politie er zelfs aan te pas moeten komen.

Sindsdien ben ik eerlijk gezegd bang om het opnieuw uit te maken.

Ik weet dat ik weg wil. Daar twijfel ik niet meer aan.

Ik wil dit niet meer en ik wil ook niet dat mijn kinderen denken dat dit een normale relatie is.

Alleen... ik kan nergens naartoe.

Ik woon in België en ben volop aan het sparen om een eigen huis te kopen, maar dat duurt natuurlijk nog even.

Daardoor voel ik me precies gevangen.

Een deel van mij wil hem gewoon zeggen dat het gedaan is, maar ik ben bang dat hij opnieuw gaat doordraaien.

Zeker omdat we dan waarschijnlijk nog even samen in hetzelfde huis zouden moeten wonen.

Ik ben ondertussen letterlijk ziek van alle stress.

Ik slaap amper, ben constant moe en voel me precies helemaal op.

Zijn er hier mensen die ook zoiets hebben meegemaakt? Hoe zijn jullie weggegaan als je nergens anders terecht kon? Hebben jullie eerst alles geregeld of hebben jullie het meteen gezegd?

Alle tips zijn welkom, want ik weet het oprecht niet meer...

Ik heb vandaag ruzie met mijn vriendin gekregen voor de meest lullige reden die er ook maar bestaat!!!

Wij zitten in de toetsweek......(*zucht😮‍💨*) en wij zitten te leren voor onze toets morgen.

Ik had een oefentoets gemaakt, dus ik had de antwoorden, toen we allebei klaar waren begon ik na te kijken.

Ik was klaar met nakijken en ik had de punten uitgerekend.---------------->>Ik had een 7,8(*yaaay🥳*)

Bij mijn vriendin kwam er helaas een wat minder goed punt uit.

Ze had een dikke onvoldoende!*😮‍💨*

Ze is daar natuurlijk niet blij mee, dat is logisch, maar wat ze toen besloot te doen kan ik me echt niet in vinden!

Ze zij dat het aan mij lag, dat ik een hoger punt zou willen hebben zodat ik me minder dom zou voelen. Ze zij dat ze eigenlijk een 7,5 zou moeten hebben! Dat is toch gestoord!!! Ze weet dat ik zoiets nooit zou doen!

Gelukkig was dit niet mijn beste vriendin, maar het doet wel pijn dat ze zoiets denkt. En eigenlijk weet ik dat ze dat doet omdat ze weet dat ik dan flip, maar ik persoonlijk vind dit echt niet kunnen!

Ik weet niet precies wat ik moet doen, dus ik ben benieuwd wat jullie altijd doen.

Dilemmaaaaaaaaaaaaaaaaa:

Ruzie met je vriendin, wat doe je?

☆Pannenkoeken!!!!!!!Dat zorgt vast wel voor afleiding!

♢Ik praat met iedereen om me heen en zorg dat iedereen haar negeert.

♣Ik zoek de ruzie op! Als ze het wilt, kan ze het krijgen!

△Ik ga schuilen bij mijn loverrrrrrrrrrrrrr. Mijn ouders merken het toch niet!

Enige tips om een verbroken relatie een plek te geven zonder dat het iedere dag in je hoofd rondspookt?

Door het dagelijks contact wat er was voelt het als een gemis dat ik dit persoon niet spreek.

Ik heb het zelf uitgemaakt, niet omdat ik niet met dit persoon samen wilde zijn.. met alle liefde juist, maar dit persoon was absoluut niet in staat tot echt samen zijn. Hij loog onder andere over wie hij is, en hield veel dingen voor mij achter. Ik heb de relatie niet verbroken omdat ik niet om hem geef, maar uit pure noodzaak door zijn destructieve handelingen naar zichzelf en hoe hij met mensen omgaat.

Zelfs met het weten dat hij binnen twee weken al zijn liefde op een ander stortte, leugens over mij verteld.. ben ik er alsnog veel mee bezig in mijn hoofd.

Ik voel een soort.. afkeer richting hem.. ook frustraties omdat ik het graag anders had gezien.. echt veel liefde voel ik niet tegenover hem omdat daar simpelweg geen ruimte voor is door hoe negatief het was. Misschien dat juist de negatieve gevoelens mij hier wat in vast laten haken..

Ik ben niet alleen in frustratie thuis aan het zitten, mijn leven gaat gewoon door.. sterker nog, in grotere mate ervaar ik meer tijd en energie om dit te stoppen in mensen en dingen waar ik wel wederkerigheid in vind.

En toch, speelt dit op de achtergrond wat alles een donker randje blijft geven.

Enige tips? :)

Hi allemaal,

Ik (26m) ben inmiddels 3 jaar bij mijn ex (28f) weg maar ik merk dat ik nog steeds een soort drang voel om haar in mijn leven te hebben, terwijl ik juist nu gelukkiger dan ooit ben met mijn huidige vriendin en alles beter voor elkaar heb. Hieronder wat context:

4,5 jaar geleden kregen mijn ex en ik een relatie na elkaar te hebben ontmoet in een kroeg, alles leek eerst helemaal geweldig en alles was goed, na 2 maanden bleek dat ik vooral gebruikt werd voor het vergeten van haar ex-vriend en slechts een afleiding was. Ondanks dat, is de relatie nog verder gegaan en kreeg ik t idee dat ondanks dat, we dichter bij elkaar groeiden. Was het dom? Ja absoluut.

Na 3-4 maanden bleek dat ze borderline had, dit kwam niet perse als een verrassing, maar ik had er verder geen ervaring mee dus ik dacht dat het wel meeviel, dat bleek absoluut niet zo te zijn. Om niet in verdere details te treden voor het geval dat het NSFW wordt, zijn er hele heftige dingen gebeurd, denk hierbij aan (dieren) mishandeling, dreigementen en emotioneel misbruik.

Na bijna 8 maanden was dan eindelijk het moment dat ik het licht zag en ben weggerend…

Maar nu, ik voel de constante drang om te weten wat er in haar leven omgaat en hoe het nu met haar gaat, terwijl ik niks anders dan resentment voel (althans, dat denk ik)

Wat kan ik hiermee doen? Ik heb goede gesprekken hierover gehad met mijn huidige partner (de allerliefste vrouw ooit) en die geeft aan dat het een vorm van trauma is.. toch wil ik een concrete oplossing om van dit gevoel af te komen.

Bedankt voor het lezen, het voelt ook even goed om dit van mij af te schrijven.

Hoi allemaal,
Een tijdje geleden heb ik hier anoniem al eens gepost over de sportschoolobsessie van mijn vriend. (M27, F25) De situatie begint me nu echt de keel uit te hangen en ik heb een reality check nodig. Ik werk zelf in de financiële sector, maak lange weken en houd van structuur, maar de manier waarop zijn leven (en het mijne) wordt beheerst door de gym is niet leuk meer. Ben ik degene die zeurt, of wordt zijn gedrag toxisch?
De context:
Ik doe er alles aan om hem te supporten. Ondanks mijn drukke baan help ik hem zelfs met het structureren van zijn maaltijden en Excel-sheets voor zijn voedingsschema's. We hebben een goede relatie, fijne gesprekken en ik hou zielsveel van hem, maar zijn hele identiteit is opgeslokt door de sportschool. Hij checkt zichzelf in elke spiegel en elk kledingstuk, plant zijn hele leven eromheen en weigerde dit weekend zelfs een stukje taart op de verjaardag van een goede vriend omdat hij in een 'cut-fase' zit.
Ik haal amper nog snacks in huis en zeg regelmatig sociale plannen af om hem te faciliteren.
De druppel van vandaag:
Vandaag deed hij de uitspraak: "Mensen die krachttraining niet leuk vinden, bestaan niet. Als je eenmaal resultaat ziet, vind je het vanzelf geweldig."
Toen ik daarop reageerde dat dit echt niet voor iedereen geldt, keek hij me minachtend aan
Waarom dit zo hard binnenkomt:
Mind you: ik sport zelf 5 keer per week! Naast mijn drukke kantoorbaan doe ik veel aan hardlopen en yoga om fit te blijven. Ja, ik heb een heel normaal vrouwelijk vetje op mijn buik, maar ik ben absoluut slank en fit. Het is overduidelijk dat hij hier subtiel commentaar op levert. Hij herhaalt continu dat ik zware krachttraining moet doen en dat "cardio en yoga niks voor je lichaam doen".
Daarnaast reageert hij direct defensief en boos als ik aangeef dat ik het fijn zou vinden als hij iets van een andere hobby zou hebben naast de gym. Wielrennen, schaken, maakt me niet uit, zolang zijn hele wereld maar niet om proteïne en spiermassa draait.
Mijn vraag aan jullie:
Ik ben het constante gepraat over macro's en de subtiele steken naar mijn eigen lichaam spuugzat. Moet ik maar dankbaar zijn dat hij zo 'gezond' leeft, of is het volkomen logisch dat ik dit mentaal niet meer trek?

Hoi! Mijj partner die werkt thuis net als ik, maaar neemt om de 10 minuten pauze en gaat naar buiten roken. Pauze is meestal 10-15 minuten als t niet langer is. We hebben gegeten en ze gaat eerst roken en dan pas opruimen. Voor het eten roken, na het eten roken. Voor het slapen role na het slapen roken. Op een werkdag minimaal 10 keer een break. Komt visite langs dan twee extra peuken.

Ik irriteer mij er kapot aan.

Ik werk aan een stuk door, sta misschien 2 keer op voor drinken.

We hebben samen een bedrijf.

Hoe kan ik dit voor mijzelf oplossen? Ja praten hè ik al gedaan. Maar het komt voor mij echt over alsof ze niet kan doorzetten of geen confrontatie vermoeden heeft. Vind dat heel vervelend. Want het kost én geld en tijd. En ik vind het een zwakke coping.

Note: ze zou al in t begin van onze relatie stoppen. We zijn nu 5 jaar verder.

Hallo allemaal, Ik ben een 30 jarige man en ik woon samen met mijn vrouw van 30 jaar. We zijn inmiddels al meer dan 10 jaar samen en aan het begin van onze relatie waren we heel intiem met elkaar. Met de jaren werd dit steeds minder en minder. We hebben hier vaak gesprekken over gevoerd maar het lijkt maar niet te veranderen. Ik merk dat dit mij veel pijn doet en het mij erg bezig houdt in het dagelijks leven. Ik vraag me oprecht af is het gewoon een mismatch in libido of hoe gaan mensen hiermee om? Ik ben er wel achtergekomen dat het iets is wat ik als persoon erg belangrijk vind in een relatie aangezien je hierdoor net wat lagen dieper komt bij elkaar waardoor de verbinding in mijn ogen alleen maar sterker word. In de jaren heb ik gemerkt dat ik mezelf op dat gebied heb weggecijferd en daardoor merk ik nu heel erg dat ik het niet weg kan cijferen maar dat het dus een belangrijker onderdeel is van mijn identiteit dan ik dacht.

Ik heb advies nodig in de zin van wat moet ik of kan ik doen? Hoe kan ik hiermee omgaan. Mijn liefde voor haar is namelijk zo groot dat ik alles wil proberen om de relatie te laten lukken. Alleen heb ik gemerkt dat het niet te koste mag gaan van mijzelf aangezien ze daar al helemaal niks aan heeft.

Mijn vriendin (25F) en ik (28M) zijn beide vrij carrière georiënteerd. We kennen elkaar nu zo een 6 maanden, dus we vinden het te groep om (te denken aan) samen te wonen

Ik werk in de Finance voor grote consultancy club, mijn vriendin is advocaat bij een vrij groot advocaten kantoor in Amsterdam.

Liggend aan de intensiteit van mijn huidige opdracht werk ik amper 40 uur of soms 60-70. Mijn vriendin werkt consistent 55-60 uur.

Wij zijn beide bezig met het goed opzetten van onze carrières omdat het belangrijk voor ons is dat geld nooit een probleem is hoe luxe we het ook willen maken. Ambitieus zijn is ook een van de redenen dat we een connectie hebben

We hebben de laatste tijd door dat onze enige tijd samen is als we bij elkaar slapen in het weekend, en door werk gaat dat af en toe soms ook niet door.

Voor de koppels die door soortgelijke redenen minder tijd konden doorbrengen, hoe hebben jullie ervoor gezorgd dat je toch voldoende tijd samen brengt en communiceert?

Edit: Sorry voor eventuele taalfouten, ik schrijf dit best moe op

Ik heb al een tijdje een collega die duidelijk met mij flirtte. Op een gegeven moment hoorde hij dat ik met iemand anders op een date was geweest en daarna vroeg hij mij spontaan om samen een film te kijken. Tijdens die avond zei hij als grap dat het onze “eerste date” was.

Ik vroeg hem toen of dat een grap was of serieus. Na wat praten zei hij eigenlijk dat hij het wél als een date bedoelde. Hij zei dat hij mij “te mooi” vindt en dat hij “te oud” is voor mij, en dat ik voor hem een soort “verboden fruit” ben dat hij niet echt kan bereiken.

Daarna hebben we besloten om het rustig aan te doen en elkaar gewoon te zien en te kijken waar het naartoe gaat (we werken samen, dus heel langzaam en voorzichtig).

Diezelfde avond heeft hij mij twee keer gezoend en mijn hand vastgehouden. Hij zei ook dat hij voor het eerst in jaren echt iets voor iemand voelt en dat dat hem heel gelukkig maakt.

Maar nu begint het verwarrend te worden voor mij. Ik denk dat hij nog steeds met andere vrouwen aan het daten is, maar hij zegt dat hij “geen plannen” heeft. Zijn agenda lijkt soms geblokkeerd in het weekend en ik heb het gevoel dat hij dat niet deelt. Tegelijkertijd blijft hij wel warm en attent tegen mij, appt hij mij en zegt hij dat hij mij mist en mij weer wil zien.

Mijn vraag is eigenlijk: is dit normaal in de Nederlandse dating cultuur als je nog niet exclusief bent? Of voelen jullie dit als mixed signals?

Ik vind het lastig om te begrijpen wat echt is en wat niet, omdat zijn woorden en gedrag soms niet helemaal overeen lijken te komen.

Dankjewel voor het lezen.

Hoi, ik zit in een bepaalde situatie en ben benieuwd of meer mensen zich hierin herkennen. Ik ga veel met mensen om ik vind het altijd gezellig om te kletsen. Ik heb ook veel ‘vrienden’ maar ik ben niemand z’n beste vriendin. Ik ging nu een poos heel close met een collega maar ik word niet uitgenodigd op verjaardagen (andere collega’s wel) en andere collega’s worden ook sneller gevraagd om bijvoorbeeld samen een drankje te doen of sneller te sporten. Als mensen over mij vragen zijn de reacties vaak positief (van wat ik heb horen zeggen) maar ik word niet vaak uitgenodigd en ben nooit iemand zijn nummer 1 qua vriendschappen. Herkent iemand dit?