r/Relaties

Hallo,

Een aantal weken geleden gingen mijn partner en ik uitelkaar na een relatie van vier jaar, waarvan bijna één jaar samengewoond te hebben. Ik was zelf bij mijn partner ingetrokken die er al eerder woonde. Dus het logische gevolg was dat ik de woning zou gaan verlaten.

Op dit moment woon ik al een aantal weken bij mijn ouders, en dit is na 5 jaar op eigen benen gestaan te hebben wel weer even lastig/aanpassen. Daarentegen kan ik nu wel goed sparen en heb ik op sommige vlakken wat minder aan m’n hoofd.

Toch voelt het gevoelsmatig als een aantal harde stappen terug in het leven. Terug bij je ouders is niet iets wat ik voor ogen had als ik dacht aan de toekomst. Momenteel ben ik hard bezig met sporten en m’n mentale gesteldheid op top niveau te krijgen. Maar toch houdt het thuiswonen aspect, naast het verwerken van de break-up, mij erg bezig. De huizen op de huizenmarkt liggen niet voor het oprapen en zeker in je eentje is het haast niet te doen. M’n ouders willen graag helpen bij de aankoop van een huis, maar dat wens ik ook graag zelf te doen uit enige vorm van zelfstandigheid.

Het is allemaal nog best vers en nieuw, maar hoe om te gaan met deze veranderde situatie, beëdiging van relatie en onzekerheid over de toekomst.

Bij voorbaat dank

Ik voel me echt eenzaam. Op dit moment maak ik veel dingen waar ik geen ondersteuning krijg. Mensen haten me. Ik wil gewoon een persoon hebben waar ik samen ermee afspreek en mijn problemen deel en elkaar ondersteunen.

Ik heb inmiddels ruim een jaar een relatie met mijn vriend en ik voel me ontzettend geliefd door hem. Toch loop ik steeds tegen één probleem aan dat me blijft achtervolgen.

Ik ben erg jaloers op zijn ex. Ik weet dat dit niet gezond is, maar ik merk dat ik mezelf constant met haar vergelijk. In mijn hoofd voelt het alsof ik continu met haar in competitie ben.

Mijn vriend en zijn ex hebben geen contact meer; daar ben ik volledig zeker van. Hij geeft me ook absoluut geen reden om te denken dat hij vreemdgaat of nog gevoelens voor haar heeft. Ik besef dat dit vooral voortkomt uit mijn eigen onzekerheden, die ik onbewust op hem projecteer.

Ik wil hier graag vanaf, omdat ik merk dat dit steeds meer invloed krijgt op onze relatie.

Heeft iemand dit ook meegemaakt? Hoe leer je stoppen met jezelf te vergelijken met de ex van je partner, en hoe voorkom je dat je je eigen onzekerheden op je partner projecteert?

Onlangs heb ik (40V) een relatie beëindigd met een man (45M). Pas nadat we elkaar ruim een half jaar zagen vertelde hij dat hij al zes jaar een relatie heeft met zijn vriendin (33V). Sinds 2025 is dat een LAT, zij is naar een ander land verhuisd. Zij denkt dat hun relatie monogaam is en wacht op een toekomst samen.

​De realiteit is dat hij al jaren actief date met tientallen vrouwen, vooral via kinky platforms, en met mij een diepe, langer durende affaire had.

​Ik heb de relatie met hem nu definitief verbroken. Door toeval ben ik achter de identiteit van zijn vriendin gekomen. Ik ben de enige die van het bedrog afweet en haar kan bereiken.

​Mijn dilemma:

Ik wil zelf de deur achter me dichttrekken en rust, maar ik voel ook een sterke morele plicht om haar te informeren zodat ze zelf keuzes kan maken over haar eigen toekomst. Tegelijkertijd zit mijn "ex" momenteel in een zware burnout, wat het ingewikkeld maakt om nu een 'bom' te droppen. Hij is alles behalve stabiel, ik weet niet wat er gebeurt als hij beide relaties achter elkaar verliest.

​Weegt het recht van de bedrogen partner op de waarheid zwaarder dan de mentale toestand van de man op dit moment? En: is het überhaupt mijn taak hierin iets te doen of zeggen?

​Graag geen oordeel over het feit dat ik in deze situatie terecht ben gekomen; die les heb ik inmiddels geleerd. Alvast bedankt voor jullie inzichten.

Zoals de titel zegt haha, wil graag weer een vriend. Waarmee ik leuke dingen kan doen, lekker voor kan koken en bakken. Samen naar de bioscoop, dierentuin, lekker dineren, bowlen, wandelen en nog meer 🥰

Ik heb sinds vorig jaar April een goede “vriend” J. leren kennen via Reddit. Hij had een post ergens geplaatst met of iemand hem kon DM’en dat hij advies nodig had, ik reageerde en zo kwamen we aan de praat. We hebben elkaar ook een keer gezien, helaas vanwege de afstand en drukte is het wat lastiger geweest om elkaar vaker te zien. Alles is puur vriendschappelijk, ik heb al 4 jaar een relatie waar ik gelukkig mee ben. Mijn vriend weet ook van onze vriendschap en weet zelf ook niet wat ik het beste kan doen, maar staat achter me.

Sinds December vorig jaar heeft J. een vriendin. Superleuk, ben hartstikke blij voor hem natuurlijk! Ze woont in Indonesië, dus het is vooral latten en ze hebben elkaar een keer gezien. Ik ben heel blij dat ze gelukkig zijn samen. Nou is het vaak zo dat mensen op het moment dat ze een relatie krijgen met hun hoofd in de wolken zitten en ik snap dat ze het dan drukker hebben en andere prioriteiten krijgen. Maar voor mijn gevoel is het nu alsof alles qua contact vanuit mij moet komen. Hij heeft aangegeven in het begin van zijn relatie dat zijn vriendin liever niet heeft dat hij nog met andere vrouwen omgaat en hij had mij gevraagd of ik hem alsjeblieft niet teveel snaps wilde sturen, omdat zij dat niet fijn vindt. Ik heb nooit ongepaste berichten of wat daar ook op lijkt gestuurd en probeer zo goed mogelijk daarin te ondersteunen maar ik heb het gevoel dat hij op alle platformen afstand neemt. Eerst praatten we dagelijks/ om de dag, inmiddels is het een keer in de twee weken. Ik verwacht ook absoluut niet dat we elke dag kletsen, maar inmiddels komt het vrijwel nooit meer vanuit hem. Het laatste contact vanuit hem was “fijne vlucht” en “hoe was je vakantie!” toen ik een snapp stuurde 1 mei , terwijl ik terugvloog vanuit vakantiebestemming naar huis. Ik heb tussendoor nog een keer gevraagd hoe het ging en daar krijg ik dan antwoord op en verder loopt het gesprek dood. Ik ben over het algemeen best direct en als mij iets dwarszit, dan probeer ik dat altijd bespreekbaar te maken. Ik heb ook een paar keer aangegeven dat ik het jammer vind dat ik hem minder spreek. Ik krijg dan alleen te horen “ik heb het best druk en heb moeite om met meer mensen tegelijk te praten”. Hij heeft behalve mij geen vrienden en vindt het lastig om nu zowel te praten met mij als zijn vriendin. Ik heb redelijk veel vrienden maar voel me alsnog vaak eenzaam. Dat klinkt misschien ondankbaar, maar ik kon goed met hem praten omdat we daar allebei veel last van hadden (gehad). Ik heb de laatste tijd veel moeilijkheden gehad in mijn leven, waaronder twee familieleden en mijn zusje bleek ernstig ziek (inmiddels genezen gelukkig). Dit heb ik ook besproken en dan krijg ik wel een aardig bericht maar verder niks en ook geen berichten terug. Als ik vraag hoe het is, wordt het niet meer teruggevraagd. Ik vind dit heel jammer, want ik ben hem vorig jaar vóór zijn relatie enorm veel geweest en ik heb het gevoel dat ik een last ben als ik probeer aan te geven dat ik onze vriendschap mis.
Ik heb het daarom een beetje opgegeven. Misschien overdreven, maar ik wil ook niet gaan smeken als ik nog genoeg mensen om mij heen heb bij wie het geen moeite kost om met me te praten.

Heeft iemand ervaring met het beëindigen van een eenzijdige vriendschap? Heb je gekozen om er nog iets over te zeggen diegene en/of geblokkeerd/geghosted?

Ik en mijn vrouw zijn 20 jaar samen, 13 jaar getrouwd, 2 kinderen en al een jaar bezig met een grote, ingrijpende verbouwing en nog een jaar te gaan tot alles af is. We blijven in ons huis wonen.

Mijn vrouw heeft een lesbische relatie gehad voor mij en was hier toen bij iedereen ervoor uitgekomen dat ze lesbisch was. We hebben daaruit uitvoerig over gepraat.

Sinds januari weer ik dat ze een affaire gehad heeft met een andere vrouw. De affaire heeft zo'n 4 maanden geduurd. Alles is uitgekomen met hoeten en storen, niet alles in 1 keer.

Ze zei dat ze wou proberen te herstellen, daarna dat ze lesbisch is, dan is ze bi, dan heeft het daar niets mee te maken en wil ze scheiden,...

Ze heeft jeugdtrauma's en weinig draagkracht. Ze kan niet omgaan met moeilijkheden, dan gaat ze vermijden, liegen, bedriegen of vluchten.

Dit is nu allemaal aan het licht gekomen doordat ze nu vertelt hoe ongelukkig ze al jaren is. Niemand van de vrienden, familie, haar ouders had iets gemerkt.

Alles van de afgelopen 20 jaar is negatief voor haar.

Ik weet niet wat ik moet doen. Binnen 2 dagen gaan we naar de relatietherapeut (voor de 2de keer) en nu blaast ze alles op. Ik denk dat de spanningen bij haar zo hoog zijn dat ze er niet mee op kan, dat ze het niet kan dragen en kiest om te vluchten.

Ik kan heel moeilijk tegen haar praten, ze kan niet reflecteren over wat er allemaal aan het gebeuren is. Ze kan niet praten over wat het met haar doet, ze kan niet in een dialoog gaan,...

hallo, mijn naam is jennifer 27 jaar

ik heb en vraag over mijn connectie/band met me moeder en wat jullie zoude doen in zo situatie?

sinds ik en kind was heb ik altijd wel en depressieve moeder gekend door haar eigen verleden en kwam ze altijd naar mij als haar therapeute herhaaldelijk hoe erg het allemaal was enzovoort.

buitenom het feit dat me kindertijd en puber jaren prima waren thuis merkte ik steeds meer verandering in haar gedrag ze gebruikte haar ziektes als excuus om bepaalde gedrag vertonen zoals amper tot geen medeleven met mij meer of mijn gevoel!

zowel mijn trauma’s of situaties als ze probeerde te luisteren dan ging het kort erna direct over naar haar eigen voorbeeld…

ze verwaarloosde ook het huis op en ge gevende moment en ik moest steeds meer voor me eigen eten zorgen en middag eten enzovoort.

daarna volgde opmerkingen zoals ik wordt en monster omdat ik me emotioneel niet meer gehoord voelde en hulp wilde zoeken bij de huisarts. ook bedragen zoals 1000 euro aan me vragen/lenen ter wel ik net pas op mezelf woonde. ontzettend erg in haar eigen wereld leven. jaloerse gedrag op me schoonouders omdat ze toevallig en bed gaven voor mij en me vriend… ook had ze al 4 maanden lang en wasmachine beloofd wat 2x was uitgesteld en ik mocht er niet naar vragen want moest gewoon geduld hebben tot eind mei want ja ze is geen miljonair zulke rare uitspraken…

maar mij werd dat ook na zo lange tijd de druppel en trok me mond open maar er werd gewoon door heen gepraat en ze deed niks fout ik zou ze dan ook als slechte ouder neer zetten dus had gezegd dat ik mezelf nú terug trek zolang ik dat nodig heb…

nu ben ik op vakantie ik geniet er zeker van maar nu probeert ze weer doodleuk te reageren alsof er niks gebeurd is en alsof alles normaal is enzo en staat ze er nog wel op die wasmachine nu terug te betalen… ik weet even niet wat ik ermee aan moet me vriend zij okal neem dat bedrag niet aan want was en heel gedoe en dadelijk kan ze daar weer over opscheppen. wat ik ook snap maar wel en lastige situatie is want ben ook iemand die dan weer snel vergeeft en doet.

wat hadden jullie gedaan dat bedrag aangenomen of juist ook die afstand blijven behouden?

Ja, ik ben verliefd. En om allerlei redenen kan ik dat niet delen met de persoon die het betreft. En heb ik al een relatie, die ik wil behouden. Het kan een keer gebeuren dat je verliefd wordt, ik wil proberen er niets mee te doen, hopelijk gaat het snel over. Nu is mijn vraag wie dit ook weleens mee heeft gemaakt (in stilte verliefd zijn) en hoe je de tijd hebt doorgebracht totdat het over was.....

Een tijdje geleden heb ik hier iets gepost over mijn vrouw die al een langere tijd depressieve klachten heeft en haar geluk probeert te halen uit techno-feestjes en helaas ook uit het twee keer zoenen met een ander.

Ik (man van 38) ben niet bij haar (vrouw van 38) weg gegaan, ik hou veel te veel van haar en dacht dat we er samen wel overheen kwamen.

Maar blijkbaar zat er toch meer mis dan dat ik in de gaten had.

Ze heeft vorige week aangegeven dat ze zichzelf en haar geluk niet meer terug kan vinden als we samen blijven. Ze wil dan ook van me scheiden.

Ik weet me geen raad, we zijn in totaal al 23 jaar samen en kan me niet voorstellen dat er iets is na deze relatie. Ik wil mezelf niets aandoen, maar soms denk ik voor dat ik ga slapen dat het het makkelijkst zou zijn als ik niet meer wakker zou worden.

Ondanks dat ze het me een aantal keer erg duidelijk heeft gemaakt, merk ik dat ik onbewust toch mezelf hoop aan blijf praten. We wonen genoodzaakt nog samen en dat zal voorlopig nog wel even zo blijven, wat de situatie en mijn mentale stabiliteit natuurlijk ook niet ten goede doet.

Zijn er mensen die in een soortgelijke situatie gezeten hebben? Ik weet gewoon niet hoe ik hiermee om moet gaan en of ik hier ooit wel overheen komt.

Man, 49 jaar, al 22 jaar in een relatie. De laatste jaren merk ik steeds sterker dat mijn partner en ik uit elkaar groeien, vooral op persoonlijk, intellectueel en emotioneel vlak. Zelf ben ik altijd bezig geweest met ontwikkeling, opleidingen gevolgd tot masterniveau, veel interesse in maatschappelijke, politieke en wetenschappelijke onderwerpen en bewust bezig met reflectie en persoonlijke groei.
Daarnaast sport ik veel, leef actief en probeer zowel mentaal als fysiek bewust in het leven te staan. Mijn partner ziet er ook goed uit en verzorgt zichzelf, maar ik merk dat er steeds vaker heel negatief geoordeeld wordt over andere mensen, vooral op uiterlijk, gedrag of status. Wat me daarin vooral opvalt is dat gedrag vaak wordt afgekeurd bij anderen, behalve wanneer zij zelf iets vergelijkbaars doet dan wordt het ineens anders bekeken of goedgepraat vanuit eigen belang. Dat begint me steeds meer tegen te staan.
Gesprekken over maatschappij, politiek of diepere onderwerpen lopen vaak vast. Het blijft meestal bij meningen, aannames of vooroordelen, soms zelfs richting discriminerende uitspraken. Zodra ik probeer nuance of feiten aan te brengen, eindigt het vaak in irritatie, drogredenen of het gesprek wordt afgekapt. Echte inhoudelijke gesprekken lijken onmogelijk geworden.
Wat me misschien nog meer raakt is het gebrek aan zelfreflectie en ontwikkeling. Er zijn in de loop der jaren genoeg kansen geweest, zowel qua werk als persoonlijke groei, maar daar wordt weinig mee gedaan. Tegelijkertijd is er wel snel oordeel over collega’s of anderen die zich juist wél ontwikkelen of ergens voor werken.
In mijn eigen netwerk zijn zelfbeheersing, respect, verantwoordelijkheid nemen en kunnen reflecteren eigenlijk heel normale waarden. Ik merk juist dat die eigenschappen bij haar steeds minder aanwezig lijken. Zelfs gesprekken over onze relatie, toekomst of grotere aankopen voelen vaak impulsief, emotioneel of gericht op directe behoeftebevrediging, zonder echt beschouwend of vooruitdenkend te kijken.
Misschien raakt het me extra omdat ik zelf uit weinig ben gekomen en alles heb opgebouwd. We hebben nu een goed en comfortabel leven, grotendeels dankzij mijn inkomen en inzet. Juist daarom vind ik respect voor anderen belangrijk en haar gepoch alszijnde anderen veroordelen irritant, ik behandel iedereen gelijkwaardig ongeacht opleiding, status of achtergrond. Je kent iemand zijn rugzak niet…
Ik merk dat ik onze relatie steeds meer ervaar alsof we in twee totaal verschillende werelden leven. Herkennen anderen dit? Hoe ga je om met een partner die qua ontwikkeling, normen, reflectie en wereldbeeld steeds verder van je af komt te staan? Kun je daarin nog naar elkaar toegroeien of accepteer je dit en hoe zie je dan de toekomst?
(DM mag ook)

Ik ben een 20 jarige uni student en heb twee weken geleden een heel leuk meisje ontmoet in het jaar boven mij. We kunnen het al redelijk goed met elkaar vinden, vooral over Insta DM maar ook wel offline. Maar we hebben nog niet heel veel offline tijd samen doorgebracht, en ik denk dat we elkaar nog beter kunnen leren kennen. Dus had ik het idee om haar een keertje te vragen om alleen met z'n tweeën op campus af te spreken voor lunch. Niet als een date, maar gewoon als manier om een beetje bij te kletsen en elkaar beter te leren kennen.

Ik zit alleen een beetje met de kwestie of zij al een vriendje / romantische partner heeft. Er is een bepaalde jongen waarmee zij een aantal foto's heeft op haar Insta, die kunnen worden gezien als romantisch. Sommige waarbij ze met een bepaalde "blik" naar elkaar kijken, als je begrijpt wat ik bedoel. En andere waar ze de armen om elkaar hebben, of waarbij ze arm in arm naast elkaar staan. Maar dat doet ze dan ook weer met andere jongens. Toegegeven, al deze foto's zijn best oud (1-2 jaar) dus ik probeer me er niet te druk om te maken totdat er vanzelf duidelijker bewijs opduikt.

Maar gisteravond was ik weer met haar aan het dm'en op Insta. Ze had op haar story een foto gepost van een lego set die ze aan het bouwen was, en ik reageerde daarop omdat ik zelf ook een fan ben van lego. Ze vertelde dat "haar vriend" ook van lego houdt en dat ze vaak samen bouwen waardoor ze het nu ook leuk vindt. Ze was deze set ook met deze "vriend" aan het bouwen trouwens, en het was laat in de avond.

Ik heb nu dus geen idee hoe ik "vriend" moet interpreteren in deze context. Bedoelde ze een romantische partner? Bedoelde ze gewoon een normale vriend? Had ze het wel over een jongen? (ze heeft die vriend nooit bij hij of zij genoemd) Ik weet echt niet meer wat ik moet doen nu, en of het nog wel verstandig is om haar te vragen om dat afspraakje dat ik in gedachten had, ook al was het niet als date bedoeld. Ik zou het echt jammer vinden als ik nu al moest opgeven, want ik vind haar oprecht super leuk.

So, ik ben 24 en mijn beste vriendin (23) heb ik laatst mee op filmdate gevraagd voor binnenkort. Ze was gelijk van jaa isgoed. Nu het ding is, ik ben al een tijdje verliefd op haar en ze weet dat, dat ik gevoelens heb voor haar. Nu heb ik laatst beetje zitten flirten met haar en ze reageerde altijd heel positief. Nu is mijn vraag, hoe weet ik of ze me ook leuk vind?

Ik V34. Heb nog nooit een relatie gehad. Nog nooit iets gedaan met een man. Nog nooit een date gehad.

Ik denk dat mannen mij niet leuk vinden...

Maar nu ben ik op een punt bereikt dat het van mij allemaal niet meer hoeft. Kinderen wil ik niet. En trouwen hoeft van mij niet.

Of denk je er anders over?

Ik heb ook geen vrienden

Hihi dit klinkt zielig. Maar ben ik niet. Ik ben graag met mij zelf. En elk weekend wandelen met mijn. Moeder. Heb lieve collega's. En 1 lieve kennis.

Ik ben er gewoon niet goed in! Ik heb het nooit geleerd.

Terwijl mijn broer een grote vrienden kring heeft en het halve dorp kent..

En ik vind het heerlijk geen verplichtingen of afspreken. Want ja iedereen is druk.

Ik heb wel wat school vriendinnen gehad. Maar niet veel

Ik vind het wel best eigelijk. Soms niet. Maar soms weer wel .

Heo zit het bij jullie?

Maar alleen op vakantie gaan is het beste wat er is!! En alleen naar concerten ook. Hihi lekker je eigen tijden in vullen.gaan wanneer jij wilt .