r/Relaties

Ik ben benieuwd wat jullie perspectief is op de volgende casus:

Mijn vriendin heeft sinds een tijdje een innige vriendschap opgebouwd met een man die ze kent via een groepsvakantie. Er is bijvoorbeeld veel lichamelijk contact tussen de twee in de vorm van knuffels geven of bij elkaar gaan liggen in een hangmat. Sinds ze terug is gekomen van die vakantie houdt ze contact met hem via Snapchat, iets wat ze eerder niet gebruikte dus daarom valt het op. Hij woont op ruim 2,5 uur rijden vanaf onze woonplaats, maar maakte onlangs de reis hiernaartoe waarnaar ze beide een soort date dag hadden. Ze gingen gezamenlijk naar een kledingfestival, boulderen en uit eten.

Als ik vraag aan mijn vriendin of het misschien meer is dan een vriendschap zegt ze dat ik het allemaal veels te groot maak, maar ze zegt geen nee. Ik merk dat ik er onzeker en machtig jaloers van wordt. Maar tegelijkertijd wil ik vanuit vertrouwen naar haar toe de ruimte geven om haar leven in te richten. Hoe kijken jullie hiernaar? Begrijpen jullie mij?

Ik zit de laatste tijd na te denken over de toekomst van mijn relatie. Ik hou veel van mijn partner, maar ik merk dat het onderwerp kinderen best lastig is. Ik weet zelf dat ik later graag kinderen zou willen, maar ik vraag me af wat er gebeurt als je partner daar uiteindelijk anders over denkt.

Het lijkt me moeilijk om een relatie met iemand te moeten beëindigen terwijl je nog van diegene houdt, alleen omdat jullie iets anders willen in het leven. Tegelijkertijd lijkt het me ook niet eerlijk tegenover elkaar om te hopen dat de ander uiteindelijk van gedachten verandert.

Voor mensen die dit hebben meegemaakt: hoe zijn jullie hiermee omgegaan? En zouden jullie een relatie beëindigen als jullie het niet eens konden worden over het krijgen van kinderen?

Ik ben 38 en redelijk aantrekkelijk, ook volgens anderen.
Dates krijg ik dan ook wel. Via dating apps. Dat duurt wel altijd even omdat ik redelijk hoge eisen heb vind ik.

Het probleem is dat al mijn relaties in de afgelopen 6 jaar nooit langer geduurd hebben dan 6 maanden. En deze, op 1 na die ik zelf eindigde, allemaal eindigen met iets in de righting van "Je bent heel leuk, je bent grappig, aantrekkelijk, sex is goed, maar ik mis iets" en dan stopt het en komen ze achteraf met "ik miste de spanning" of "ik miste die 'banter''".
Ze zijn te bang om echt iets aan te kaarten wat ze dwars zit zodat daar ook echt iets mee gedaan kan worden.

Ik weet dat ik ook deels zelf het probleem ben. Ik ben daarmee bezig.
Vanuit mijn verleden met gedoe omtrent scheiding van mijn ouders en andere ruzie in de familie ben ik extreem bang om iemand pijn te doen of te kwetsen waardoor ik niet helemaal mezelf kan zijn en ik mij inhoudt. Ik ben over beschermend waar dat niet nodig is. Het is een trauma dingetje.
Maar ondanks dat moeten zij toch kunnen aangeven waar het mis gaat volgens hun? Ik voel mij zeer bedrogen elke keer omdat ze dit niet vertellen wanneer dat nodig is.

Er wordt ook altijd gezegd hoe veilig ze zich bij mij voelen. Gehoord voelen. Een van de belangrijkere dingen volgens mij? Maar alsnog niet genoeg om mij te vertellen wat ze missen? Wat ze graag anders zouden willen zien?

Ik kies er niet voor om voornamelijk buitenlanders te daten. Maar ik match ze makkelijker. De vrouwen die ik gedatet heb zijn dan uit Noord Amerika, Zuid Amerika, Mexico, en 2 uit Nederland.
Eentje van de 2 uit Nederland tel ik niet mee. Die had een steekje los... Ze wonen wel allemaal in Nederland uiteraard. Ik doe niet aan lange afstand daten

Maar hier zit ik dan. Zo'n 5 maanden nadat het uit gegaan was met de laatste. Enkele keren contact gehad nadat het uit gegaan was. Ze had in eerste instantie aangegeven twijfels te hebben en wilde 2 weken de tijd om na te denken wat ze wilde en wat ze voelde en dan een gesprek. In die 2 weken is ze erachter gekomen dat ze keihard bedrogen is geworden door andere mensen en ben ik daarvan slachtoffer geworden omdat ze de emotionele bandbreedte niet had om met het een en andere m.b.t. mij te dealen. Aan de ene kant eerlijk. Aan de andere kant een makkelijke uitweg.
Ben al zeer blij dat ze dat op zijn minst heeft kunnen vertellen. Maar voelt alsnog extreem kut.
Niet alleen omdat dit zo gebeurd is. Maar omdat ik juist ook die tijd nodig heb gehad om erachter te komen waar ik anders/beter kon doen zonder dat zij daar iets van hoefde te zeggen.
Ik heb nooit die kans gehad om dat te laten zien.

Ik vind het dan ook zeer moeilijk elke keer, want ik ben iemand met veel gevoelens die heel snel verliefd kan worden. Ik probeer mij ertegen te beschermen, maar ik wil dan ook niet teveel van mijzelf verbergen.

Ik heb niet het gevoel dat ik hiermee kan praten met vrienden of family. Die nemen altijd meteen een standpunt van "och arme" of "wat een kutwijf" zonder ook echt een gesprek aan te gaan. Heel af en toe wordt een poging gedaan. Maar komt niet in de buurt wat ik nodig heb. Vandaar dat ik dacht, ik probeer het eens hier.

Wat is jullie mening? Wat is jullie ervaring? Er is al eens tegen mij gezegd dat ik vrouwen kies die emotioneel niet beschikbaar zijn en daar was ik mij al een beetje bewust van en heb daar juist vooral in de laatste veel mee bezig gehouden voordat het serieuzer werd. Het gesprek aangegaan wat ze wilde en wat de verwachtingen waren en ze kwam juist zeer zelfbewust over dus ik gaf haar het voordeel van twijfel

Ex partners die gewoon nog goed met elkaar overeenkomen. Komt vaker voor dan we denken, maar wordt zelden benoemd. Mooi verhaal dit!