Sizce söylediklerim otizm belirtileri taşıyor mu?
Çocukken ne zaman konuşmaya çalışsam sözüm kesildi, kendimi ifade etmeme izin verilmedi. Sanırım bu yüzden büyüdüğümde toplum içinde kendim gibi davranmayı tamamen bıraktım. Artık bir ortama girdiğimde radara yakalanmamak için sürekli rol yapıyor, insanların konuşma ve davranışlarını taklit ediyorum.
Ama bu durum içeride büyük bir tıkanma yaratıyor:
Telefonla konuşurken içimde ani bir tedirginlik ve çekince başlıyor. Örneğin birine çok iyi bildiğim bir yolu tarif edecekken ya da bir olay anlatacakken zihnim kilitleniyor, kelimeler birbirine giriyor. Cümleyi dışımdan söylemeden önce kafamda o kadar çok kurup montajlıyorum ki; acele etmekten bazen kekeliyorum, bazen kelimeleri yutuyorum. İşin en garip tarafı, o cümleler ağzımdan çıktığında kendi kulağıma bile tamamen anlamsız ve yapay geliyor. Ana dilim Türkçe olmasına rağmen bu kasılmaları yaşamak canımı sıkıyor. İnsanların beni anlamadığı anlar oluyor ama yine de elimden geldiğince kendimi ifade etmeye çalışıyorum. Merak ediyorum; aranızda benim gibi çocuklukta susturulduğu için bugün konuşurken zihninde bu aşırı montajı, kasılmayı ve yabancılaşmayı yaşayan var mı? Yoksa bu durum psikolojik bir savunma mekanizmasının (şizoid bir zırhın) ötesinde, nörolojik bir farklılığa (otizm spektrumuna) mı işaret ediyor? Bunu nasıl aşabilirim?