Οικογενειακό πρόβλημα …
Θα σας περιγράψω μια κατάσταση που βιώνω με τον πατέρα μου σχεδόν όσο θυμάμαι τον εαυτό μου και θα ήθελα πάρα πολύ αποψεις και συμβουλές. Είμαι 24 και μένω με τους γονείς μου.
Ο πατέρας μου περναει μήνες όπου είναι ευχάριστος, τρυφερός και ήρεμος. Πάμε για καφέ, βγαίνουμε μαζί, τρώμε μαζί και μιλάμε συχνά στο τηλέφωνο. Αυτή η τελευταία «χαρούμενη» περίοδος κράτησε περίπου 8 μήνες και πρόσφατα ξαναγύρισε στη φάση που δεν μιλάει καθόλου. Είναι πολύ δυσάρεστος όταν είναι έτσι. Φεύγει από το σπίτι για δουλειά (έχει δικό του γραφείο οπότε διαλέγει το ωράριο του) περίπου στις 2-3 το μεσημέρι, λίγο πριν γυρίσει η μητέρα μου από τη δουλειά, δεν παίρνει ποτέ τηλέφωνο καμία από τις δυο μας και όταν τον παίρνουμε εμείς για να δούμε αν είναι καλά, απαντά μονολεκτικά και ποτέ δεν ρωτά πώς είμαστε. Γυρίζει σπίτι περίπου τα μεσάνυχτα και κοιμάται γύρω στις 5 το πρωί. Κοιμάται πάντα στο σαλόνι λόγω των περίεργων συνηθειών ύπνου του, ακόμη κι όταν βρίσκεται στην «χαρούμενη» περίοδό του. Το θέμα είναι ότι είναι τόσο δυσάρεστος, αγενής και θυμωμένος, που ακόμη κι όταν γυρίζει σπίτι τα μεσάνυχτα, κάποιες φορές απλώς φωνάζει για πολλούς λόγους. Τον αγαπώ πάρα πολύ και σας λέω με απόλυτη βεβαιότητα πως δεν μπορείς πραγματικά να μιλήσεις μαζί του για το γιατί συμπεριφέρεται έτσι. Εγώ και η μητέρα μου το έχουμε προσπαθήσει πολλές φορές. Απλώς σε κάνει να αμφισβητείς τον εαυτό σου και ισχυρίζεται ότι είναι απολύτως καλά με ένα μισό ειρωνικό ύφος . Λυπάμαι τη μητέρα μου γιατί της φέρεται απαίσια και είναι χειριστικός απέναντί της. Δηλαδή εγώ προσωπικά δε θα τη αντέχα αν ο σύζυγος μου γύρναγε τα μεσάνυχτα αφού κοιμηθώ και γενικά με απέφευγε δε μου έλεγε τι κάνει που είναι αν είναι κλπ..
Για να σας δώσω και μια καλύτερη εικόνα, ο πατέρας μου έχει κόψει σχεδόν με ολους τους ανθρώπους στη ζωή του. Γενικά είχε κόψει τους γονείς του από τα 18 του και κάπως ξανά μπήκαν στην ζωή του όταν γεννήθηκα και σας ορκίζομαι ήταν οι καλύτεροι άνθρωποι που με μεγάλωσαν με πάρα πολύ αγάπη.., με τον αδερφό του, τα αδέρφια της μαμάς μου, τους φίλους του τα ξαδέρφια του κλπ και αν ρωτήσεις γιατί θα σου πει πως είναι όλοι προβληματικοί και ηλίθιοι. Εγώ τον αγαπάω πάρα πολύ καθώς ξέρω πως με αγαπάει και το δείχνει με τον δικό του τρόπο, μου έχει προσφέρει πολλά και έχω συγχωρέσει πολλά από τα άσχημα πράγματα που έχει κάνει. Όμως αυτή η αστάθεια και το ότι δεν αποδέχεται κανέναν μου έχει στερήσει πολλά και με δυσκολεύει πάρα πολύ στην καθημερινότητα μου. Ας πούμε σίγουρα έχω στερηθεί πάρα πολύ την ευρύτερη οικογενεια μου λόγω του ότι δεν ήθελε ποτέ κανέναν τους. Όσον αφορά την αστάθεια ήθελα είτε να μιλάμε και να είμαστε καλά είτε να μη ξανά μιλήσουμε ποτέ. Με ενοχλεί να μη ξέρω τι άνθρωπο και ποια προσωπικότητα του θα μου τύχει. Και πάντα είναι χωρίς εξήγηση η επιλογή του να φέρεται έτσι.
Επισης επειδή το λογικό θα ήταν να μετακομίσω, θα το ήθελα πολύ αλλά στην παρούσα φάση δεν βγαίνει οικονομικά. Με το αγόρι μου σχεδιάζουμε να μαζέψουμε κάποια λεφτά και να φύγουμε εξωτερικό