u/Few-Plankton708

Nagpa-CAS ultrasound ob-sono ako yesterday, thank god, all normal and healthy si baby, pero pagdating sa gender, di daw sure si ob-sono since nakatago daw at nakaipit legs ni baby. Transverse unang position ni baby then naging breech. Tinanong ako ni ob sono kung magpapa-gender reveal daw ba ako, sabi ko kahit ako nalang po makaalam then sabi nya edi di na daw ilalagay sa envelope, naguluhan ako kasi pagkatingin ko ng CAS report, wala yung gender. Pero nakahiwalay na envelope yung gender then may nakalagay na “Congratulations it’s a girl”. Worried lang ako kung sure na ba kaya yung gender? kasi after niya sabihin na wala daw siyang makitang lawit so baka daw girl at magpadouble check daw ako ultrasound for gender.

Nagkakamali din ba pag CAS ultrasound ob sono? Need to make sure na sa gender para makabili na dn sana agad ng needs ni baby 😓

Hi mga moms, pa-rant lang ako. Hindi ko alam kung OA lng ba talaga ako or mali tlaga yung nararamdaman ko pero— sobrang nasasaktan kasi ako pag ini-invalidate yung feelings ko.

Context:

•(first trimester), diba eto yung worst time natin mga mommies? Suka, hilo, etc…. So nung time na to naiistress ako at nagkaka-away kami ni hubby. Then syempre mapapasabi ako ng “buntis ako, sana naman maintindihan mo, blablabla” something like that. Kasi nagtatalo kami e, pero siya hindi. Ang reply niya lang sakin “ayan ka nanaman sa pamatay mo na “buntis ako”.” At yan yung pinaka-masakit. Di nya tlaga tatanggapin at parang ipapamukha niya pa na nagdadahilan lang ako na kesyo buntis nga ako.

Fast forward, madalas ganyan nangyayare pag nagkakatalo kami, tas sasabihin ko na “buntis ako—masakit gnto ko, intindihin mo naman sana, etc”

•(second trimester), sinabihan ko lng ang papa ko na sana maiayos ang gamit dahil yunng ref namin dito eh di namin magamit ng maayos. Ang usapan kaming tatlo ang magtutulong tulong. Kinabukasan agad non ginigising na agad ako ni papa, snbihan ako na “oh tara tulungan mo ko ayusin dto para malipat na”, sabi ko “diba may usapan na tyo na aayusin nten pag tatlo na tyo magtutulong tulong”. Ang sagot ba naman kasi ni papa “eh kelan pa yon? Ako dinidiin nyo sa paglipat ng gamit dito di naman kayo nagsisikilos. Kaya nga ngayon ko na ginawa para ala ka na sabihin na— eh kasi buntis ako di magamit ng maayos ref kasi ganyan ganon(mocking what i said to him w/ aggressive tone)

Ang hirap magkwento sa totoo lang pero long story short, invalidation talaga. Lalo ngayong nagbubuntis ako. Para bang di man lang nila maintindihan ung pakiramdam ko ngayon. Yung papa ko na todo alaga sa akin nung bata ako pero ngayong ako na ung nagdadala, oo, may pagaalaga nga, pero ung mga bagay na pakiusap lang tungkol sa mga gamit sa bahay. Para bang wala akong karapatan talaga. Gusto ko na nga bumukod nalang kme ni hubby. Pero takte, kaya nga ako di umaalis sa tabi nila kasi inaasikaso ko sila at nag iisang anak lang nila ako.

Sobrang sakit lang. parang wala man lang talaga ako mapagsabihan ng nararamdaman ko. Wala na kong kaibigan, wala naman akong kapatid para pagkwentuhan kasi nga mag isa lang ako. Pag snbe ko naman sa hubby ko eh baka maging aggresive din since siya dn naman ganyan— nang-iinvalidate ng feelings. Mahirap magsabi sa hubby ko ng mga hinanakit ko sknya. Mamasamain nya, magiging defensive siya, pipilit nya ung sakanya. Tas balewala nalang ung naramdaman ko. Kasi sa isip niya, mali yung nararamdaman ko. Ang hirap sobra… ngayon lang ako nakapag rant dito mga mommies. Sorry sa sobrang habang rant.