Vandaag ben ik (23M) eindelijk voor mezelf opgekomen nadat ik ruim 10 jaar ben mishandeld door mijn moeder (44F). Echter, heb ik nu een schuldgevoel.
Ik leef al lange tijd — inmiddels ongeveer 10 jaar — in een situatie waarin ik constant fysiek én mentaal mishandeld word, althans zo ervaar ik het zelf. Ik krijg overal de schuld van, hoor voortdurend dat ik niets waard ben, dat ze me haat en dat ik nooit iets zal bereiken in mijn leven. Het fysieke geweld bestaat onder andere uit spugen in mijn gezicht, het gooien van voorwerpen, slaan met vuisten en dreigen om mijn vriendin te bellen om haar te vertellen wat voor “vreselijk kind” ik zou zijn. In mijn pubertijd was het nog heftiger dat ik blauwe plekken had op mijn armen en zelfs nog een vaag herinnering heb dat ik verbrand werd met een lepel op vuur omdat ik “stout” was op school.
Vandaag bereikte ik mijn grens. Ik werd wakker gemaakt met opnieuw een beschuldiging. Ik reageerde er niet op, omdat ik mijn schooldag niet wilde laten verpesten en omdat ik door mijn tentamenweek volgende week al veel stress ervaar. Terwijl ik in de badkamer mijn tanden stond te poetsen, stormde mijn moeder opnieuw naar binnen, schreeuwend en tierend over wat voor slecht kind ik zou zijn.
Toen heb ik haar gezegd dat ik het zat ben om op deze manier te leven. Dat viel volledig verkeerd. Ze kwam direct op me af en begon me te slaan met haar vuisten, op me te spugen en me uit te schelden. Op dat moment was voor mij de grens bereikt. Ik heb haar geduwd, waardoor ze met haar rug hard tegen de muur terechtkwam. Daarna heb ik haar verteld wat voor verschrikkelijke moeder ze voor mij is geweest, dat ik me afvraag waarom ik uitgerekend in deze situatie terecht ben gekomen en waarom ik zo iemand in mijn leven moest hebben. Ook heb ik gezegd dat ik hoop dat ze binnenkort doodgaat, mede omdat zij zelf regelmatig zegt dat ze hoopt dat ík dood word gemaakt of in een dodelijk ongeluk terechtkom.
Daarna bleef ze achter me aankomen, alsof ze opnieuw een reactie uit mij wilde uitlokken zodat zij zichzelf als slachtoffer kon neerzetten. Om verdere escalatie te voorkomen heb ik uiteindelijk de badkamerdeur dichtgeslagen.
Dit is de eerste keer in mijn leven dat het zo ver is gekomen.
Ik heb eerder al contact opgenomen met Veilig Thuis om te kijken welke opties er waren, maar helaas voelde dat niet echt als een oplossing. Mijn moeder kampt ook met psychische problemen en gaat daarvoor naar een psycholoog, waardoor er thuis veel op mij neerkomt. Ik regel vaak praktische zaken voor haar, zoals koken, afspraken regelen en huishoudelijke taken. Daarnaast volg ik een voltijd WO-studie en werk ik ook nog. Ik probeer daarom zo veel mogelijk weg van huis te zijn.
Alleen is op jezelf wonen op dit moment ontzettend moeilijk, zeker in Amsterdam. Mijn vriendin woont zelf ook nog thuis, dus daar terechtkunnen is helaas geen optie. Ik wil zo snel mogelijk weg uit huis en zelfstandiger willen zijn zonder dat ik met een “last” in huis woon. Het is niet veilig voor mij hier.