19+ jaar een relatie, 2 kinderen en het gevoel is langzaam weggegaan
Mijn vrouw en ik zijn bijna 20 jaar bij elkaar. Een zoon van 14 en een dochter van 19.
De laatste tijd merkte ik al dat er iets speelde, maar kreeg m'n vinger er niet achter.
Tijdens onze eerste week van de vakantie vroeg ik haar op de man af of we 'ok' zijn. Ik was een tijdje terug niet zo lief voor haar geweest en dacht dat ze daar nog mee zat.
Ze wilde het er aanvankelijk niet over hebben, dus vroeg ik of het erg was. En toen gaf ze aan dat de laatste tijd het gevoel (romantisch) was weggeebt. Dit sloeg in als een bom. We hebben nooit ruzie, super stabiele relatie en alles draait in ons gezin als een zonnetje.
Ik realiseer me dat we veel te weinig tijd echt met z'n tweeën hebben doorgebracht. Het gezinsleven heeft in die zin haar tol geëist.
Twee jaar terug is ze gestopt met de pil en heb ik voor haar en voor mij me laten steriliseren.
Na de vakantie hebben we al best wat gesprekken gehad. Gevraagd of ze er voor wil gaan en dat wil ze. Ze zegt dat ze niet snapt waarom het gevoel is verminderd. Ook geeft ze aan met een masker gelopen te hebben om mij geen pijn te doen. Voor haar gevoel kon het gevoel niet weg zijn, maar het gebeurde toch.
Vorige week had ze wat wijntjes op en kwam er eigenlijk veel meer uit. Ze wil me niet kwijt, ze wil oud met me worden. Spreekt de hoop meermaals uit dat het gevoel terug komt. Ze noemt me haar beste maatje, haar steun en toeverlaat en kan maar niet begrijpen waar het gevoel is gebleven.
We slapen gewoon nog samen, vallen weer lepeltje lepeltje in slaap. Ze houdt me dan echt vast. We zijn lief voor elkaar, geven elkaar nog gewoon een kus. In de ochtenden kruipt ze ook weer tegen me aan.
Ik heb er best wat over gelezen en gezien de leeftijd, de omstandigheden durf ik best te geloven dat dit een fase is waar we doorheen moeten. Ik geloof ook dat we er dan sterker uit gaan komen. Het lijkt vooral een cocktail van de perimenopauze, hormoonhuishoudingproblemen nav de pil, de kids die minder aandacht nodig hebben en de allerbelangrijkste: wij zijn onszelf, ons samen uit het oog verloren
We gaan nu eenmaal in de maand een avond samen weg, een keer per kwartaal met z'n tweeën een nachtje weg. Simpelweg meer quality-time voor ons.
Neemt niet weg dat ik soms onzeker ben nu. Er spoken de hele tijd doemscenario's in mn hoofd.
Er gebeurt vanalles en het lijkt op varen in de mist. Ik wil er voor haar zijn, haar steunen om hier doorheen te komen. Zij bepaalt het tempo en het moeilijke is dat zij de kapitein is en ij probeer haar rots in de branding te zijn. En daar loop ik mezelf soms wat in voorbij. Kan wel uitbarsten in huilen van tijd tot tijd.
Ik ben op zoek naar verhalen van stellen die hetzelfde meegemaakt hebben, hoe ze daar mee om zijn gegaan. Wat hebben jullie geleerd en zijn jullie er beter uit gekomen of is de relatie toch beëindigd.
Bedankt voor evt reacties en inzichten.