u/GlobalAd4939

Bildiğiniz gibi Uber Eats Trendyolgo'yu satın aldı. Bu iyi mi oldu kötü mü oldu şimdi? Kötü oldu. Neden?

Bundan 4-5 yıl önce İngiltere'de master yaptım ve orada yemek uygulamaları kullandım. Bunların başında uber eats geliyordu.

1. O zamanlar Türkiye'deki yemek uygulamalarının hizmet kalitesi yabacı muadillerine göre 1000 kat daha iyiydi. Uber Eats'de sipariş bile iptal edemiyordunuz. Uygulamada böyle bir seçenek yoktu, sadece kuryelerin kullanabileceği bir telefon numarasından müşteri hizmetlerini arayıp sipariş iptali istemeniz gerekiyordu. Para iadesini de sadece sipariş için öngörülen süre geçtiyse yapıyorlardı. Sıfır hukuki sorumluluk.

2. Bizimkiler "ulan biz yanlışlıkla bir konuda batıyı geçtik, böyle olmaz. Hizmet kalitesini düşürmemiz lazım" diye düşünüp zamanla boktanlaştılar. Kurye ücretleri, hizmet bedelleri vs geldi. Eskiden siparişi iptal etmek çok kolaydı, bunu zorlaştırdılar. Ama yine de, her şeye rağmen, bizdekiler batıdakiler kata kötü değildi.

3. Dediğim gibi, bizdekilerin alayı (yemeksepeti, getir, trendyol, banabi vs.) yabancı muadillerin hepsinden daha iyiydi. Ancak yurtdışında, bu yemek sipariş uygulamarının açık ara farkla en kötüsü olmasıyla Uber Eats kötü bir şöhrete sahiptir. Doordash, just eat, deliveroo, hepsi TR'dekilerden kötüydü, ancak bunlar arasında en kötüsü uber eats idi. Uber gerçekten sömürücü ve sıfır hizmet veren bok gibi bir firma. Yurtdışında yaşayıp da uber'in şerefsizliğini görenler TR'de ubercilerin taksiciler tarafından dövülmesine ve uygulamanın TR'ye girişinin geciktirilmesine sevindiler. (Taksiciler de ayrı bir mafyatik örgüt, kesinlikle haklı değiller. Ancak taksiye alternatif başka firmalar lazım. Uber mafyası taksiden de kötü). Ancak şimdi ubereats trendyolgo'yu aldığına göre, trendyolgo'nun hizmet kalitesinde ciddi bir düşüş bekleyin. Diyeceksiniz zaten bok gibiydi. You've seen nothing, my friend.

Diyeceklerim bu kadar.

I'm not gonna explain burnout, you all know it :(

1. After identifying my situation as burnout, I started researching about it. The most common advice is just taking a break, embracing radical non-action. A fierce commitment to relaxing. I don't think that applies to me. Because

a) Not everyone lives in a welfare state. For some of us, "stopping altogether" is not an available option.

b) I still slightly enjoy doing some of the stuff I'm supposed to drop.

c) I tried doing that earlier with a social burnout situation. It eventually felt good in the 1st month. But after that, I started feeling even worse. Now I'm trying to get back and it feels so hard. This is caused by my faulty mindset. Sudden and extreme changes devestate me. For people like me, we need to do small and gradual changes and check it at each stage to see if it is sufficient. And keep changing until we feel we reached a satisfactory place.

2. What I realized after ranting so much is that what causes my burnout is a discrepancy between the effort I show vs the rewards I get. Powering through that discrepancy for 1-2 days is fine, but when I do that for 6 months or 2 years... It causes burnout. My symptoms are irritabilility, never-ending stress, hypervigilance, big cynicism, always tired, revenge bedtime procrastination, minimal joy, nighttime being my favourite time, and ever-growing rage. All this is caused by the diminishing returns. In subject X, I show 10x effort and get 3x reward. Being a try hard, my instant instinct is increasing my effort to 12x so that my reward can increase. It doesn't. And even if it would, unless it suddenly jumps to 12x, my problem won't be solved.

3. So, the idea I came up with is decreasing my effort gradually until effort vs. reward equalizes. First to 7x. Reward may drop too. Don't care. Even if what it takes for the equalization is decreasing effort 0x, (0x = 0x) I'll do it. So, from now on, I'll show less effort to do an outstanding research, less effort to write an impeccable thesis, and the biggest of all, less effort to please my supervisor and colleagues. The last one is the biggest burner to me.

4. I'm planning to use this mindset with social situations too. When I try too hard to make friends or meet girls, it fries me. When I don't try at all, I become a cycnical depressive hermit and eventually I go insane. That's why I keep finding myself in cycles of forced, hopeful and desparate social butterfly vs depressed antisocial hermit. That's why, what I'm gonna do is "try moderately". I will find a level that doesn't burn me and makes sure I am not withdrawing/shutting down either. As for finding what "moderate" is for me, I will again rely on the "decrease effort gradually" mindset.