u/Icy_Connection_7845

I know may faults din naman ako sa situation na ‘to, and I’m not trying to make myself look innocent. Gusto ko lang sana ng konting consideration and empathy.

Last Monday, nag-resign ako sa position ko as president kasi sobrang nagde-decline na talaga mental health ko. The reason I resigned wasn’t because mabigat yung workload mismo, but because mentally hindi ko na siya kayang i-balance with everything happening at home. Kapag may family problems ako at malungkot ako, instead na makapagpahinga, naiisip ko pa kung paano ako titingnan ng ibang tao kapag hindi ako nag-e-excel academically or hindi ko nami-meet yung expectations ng isang president. I felt like I had to keep up an image even when I was barely holding myself together.

Sinabi ko sa adviser ko na it’s because of personal issues, pero ang response niya is wala naman daw siyang pinapagawa sa’kin na mabigat, so bakit daw ako magre-resign. Feeling ko yun na yung turning point kasi after that, bigla siyang nagalit sa’kin, lahat kaming officers pinatawag sa office niya and sinabi niya sa kanila na bababaan niya grades ko, hahanap siya ng bagong advisory and dun niya na rin ako nasigawan dahil sa piercings ko na hindi ko matanggal kasi bagong kabit pa lang, tapos after nun, shinout out niya ako sa room, saying na sinayang ko lang yung tiwala nila sa’kin.

Then today, pinatawag niya ako sa office dahil hindi ako naka-uniform. First time ko lang naman hindi mag-uniform. I explained na kakabreak lang ng papa ko at ng girlfriend niya, sobrang gulo sa bahay, then may pasok ako from 6 AM to 12 PM and may ginawa pa ako after school, kaya hindi ko talaga nalabhan yung uniform ko. Instead of understanding, sinabi niya na ipapatawag niya yung magulang ko, tapos sinabi rin niya na bakit ko raw laging dinadala yung personal problems ko sa school at lagi na lang daw akong may dahilan o alibi.
Hindi ko naman dini-disregard yung rules. Alam kong mali rin ako sa ibang bagay. Pero sobrang nakaka-drain na marinig na every time I explain my situation, ang tingin agad is nagdadahilan lang ako. Ang sakit lang na parang wala man lang empathy. Ngayon, pinapapunta niya ate ko bukas sa school.

At this point, seryoso na akong magpa-transfer ng section kasi sobrang affected na yung mental health ko. Feeling ko hindi na healthy para sa’kin yung environment, especially knowing na araw-araw ko siyang makakaharap.

Am I overreacting for wanting to transfer, or valid naman yung nararamdaman ko?