Buraya sosyal çevrem konusundaki deneyimlerimi yazacağım. Ben yaptım siz yapmayın hesabı. İlkokul - ortaokul zamanlarım gayet güzel geçti. Arkadaş çevrem genişti, okulda ve mahallede sürekli vakit geçirdiğim arkadaşlarım vardı. Zamanla yollarımız ayrıldı tabi. 9. Sınıf gayet iyiydi. Karantina başlayınca 10. sınıfa geçmiştim ve 10. sınıf tamamen uzaktan eğitimle geçti. 11. sınıfa başlayınca yakın olduğum 2 arkadaşımla yavaş yavaş soğumaya başladık. Yan yana gelip muhabbet edelim dediğimizde 2-3 dk konuşuyorduk sonra muhabbet tıkanıyordu. Ben de muhabbeti ilerletmesini hep onlardan bekliyordum, kendimi zorlamıyordum, bu yaptığım en önemli hatalardan biri.
Sonra sınıf değişikliği falan da oldu, başka sınıflara ayrıldık. Aramız iyice soğuyunca yalnız kaldım haliyle. Diğer büyük hatam da; yeni birileriyle tanışmak için uğraşmamak. Yeni sınıfımda kaynaşabileceğim bir sürü öğrenci varken hiç biriyle konuşmadım, yalnız takıldım. Sınıfın sessiz çocuğu diyorlardı. Kişilik olarak da zaten içe dönük biriyimdir ama lise sonda konuşmaya konuşmaya unutmuşum kendimi ifade etmeyi. Soru sorulunca konuşuyordum sadece, onda da basit cevaplar veriyordum. Sınıftaki kızlar dalga geçiyordu "özgüven fişkırıyor çocuktan" diye. Bu şekilde lise bitti.
Üniversitede de aynı hatayı yaptım, sınıfta hiç kimseyle konuşmadım, 40 yılın başı bana soru soranlara da basit cevaplar verip geçtim. Sadece bir kere başka bölümden bir elemanla oturup 3-4 dk konuştuk kantinde, muhabbet tıkanınca tabi, zorlamadan kaçtım hemen. Onun dışında ünide sallayan hiç olmadı. Şimdi mezun olmama çok az kaldı. Tabi ben hiç bir tecrübe kazanmadım üniversiteden. Yurtta da kalmadım, evim yakındı. Diğer hatam da bu; ev-ders ders-ev yaptım sadece. İşe başladığımda bu hataları yapmamaya yemin ettim. Umarım kurtulabilirim bu davranışlarımdan. Alışkanlık oldu ne yazık ki.
Varsa benzer tecrübeleriniz ve fikirleriniz, bekliyorum dostlar.