Sadece yazmak istedim.
Bir süredir yalnızım. Yani aslında birkaç yıldır. Kendimi hep sevdiğim şeyleri yaparak oyaladım, yalnızlığın o kadar da kötü bir şey olmadığını kendime hep inandırmaya çalıştım. Ama artık günün 24 saati aklımdan çıkmamaya başladı artık bu konu. Psikolojik sorunlarım da oldu bu süreçte ve belki de tüm bu sorunların sebebi de yalnızlıktır. İlaçlarla bir yere kadar tedavi oluyor insan. Psikiyatriste gitmeyi seviyorum çünkü kendimi gerçekten anlatabildiğim tek yer orası. Her ne kadar psikiyatristin umrunda olmasa da. Tabi o da haklı sonuçta günde kim bilir kaç tane hasta geliyordur benden başka birde benim saçma dertlerimi mi dinleyecek. Ama en azından aklımdan geçenleri sesli bir şekilde söyleyebilmek bile beni rahatlatıyor. Yazmamın sebeplerinden biri de bu. Yazmak da beni rahatlatıyor kısa süre de olsa. Piyano çalınca, başarılı olunca mutlu olacağımı, asıl problemimin de geçeceğini düşündüm uzun bir süre. Ama hayır. Sanırım bunun başarıyla sevdiğin şeyi yapmakla falan pek de alakası yokmuş. Asıl sorun çözülmedikten sonra istediğim kadar başarılı olayım içimdeki o boşluk bir türlü dolmuyor. Felsefe ve gezegen fotoğraflamayla ilgileniyorum piyano dışında. Az buçuk da bilim ilgimi çekiyor. Problemlerimi hep felsefeyle, varoluşla veya bilimsel bir açıklamayla avutmaya çalıştım. Sevginin gerçek olmadığını, bir arkadaşımın olmasının gerekli olmadığını inandırmaya çalıştım hep kendime. Ama artık kendime bile inanmıyorum. Tam olarak ne istediğimi de bilmiyorum. Kafam çok karışık. Ama şunu kesin olarak biliyorum ki yalnızlık beni mental olarak gerçekten yıpratmaya başladı.