u/Key_Ebb_6588

Arkadas edinme ve surdurme benim icin eskiden hic uzerine dusunecegim bir konu degildi. Hatta ihtiyac bile pek duymazdim, kendi kendime daha eglendigimi ve yettigimi dusunurdum. Buna ragmen etrafimda hep arkadaslarim vardi ve yalniz kaldigimi hatirlamiyorum. Gerci o zaman da hic birini dostum diyebilecegim kadar kabul etmezdim(kendimce kriterlerim vardi su an cok kasinti geliyor evet) ama sevdigim ve sevildigimi bildigim arkadasliklarim hep oldu.
son bir kac yildirsa bu cok degisti. arkadasliklar edinmek zor oldugu kadar onlari surdurebilmek ve bag kurmak da bir o kadar hatta daha fazla zorlasti benim icin. pek sosyal biri degilimdir ama eskiden yine de hep bir dost qrupunun icinde vardim ya da yaninda rahat ve samimi olabilecegim dostluklarim vardi. Ve bunun icin cabalamama bile ihtiyac kalmazdi boyle dostluklar kendiliginden gelisirdi. Yalnizligi sevme nedenimse bunu tamamen kendim secebilme ve istemedigimde gidebilecegim arkadaslarim olmasini bilmenin verdigi guvence hissiydi sanirim. Simdiyse ozguvenim eskisine kiyasla hayli dusuk.

Su an oyle birini bulmak cox zor. Yine cevremde insanlar var bazi qruplarin icindeyim ama hic samimi hissettirmiyor. Bu arada sorun asla insanlarda demiyorum aksine sorunun bende oldugunu hissediyorum. Sanki her kes o bagi kurabiliyormus da bir ben ortama ayak uyduramiyormusum gibi. Aklim hep bir karis havada

Artik her gorusme sirasinda acaba benim hakkimda ne dusunuyorlar, dogru davaraniyor muyum, enerjim nasil diye dusunmekten biktim. Bunlara ne kadar dikkat etsem ne kadar daha cok dusunsem anksiyetem artiyor ve ortamda samimiyet bi o kadar azaliyor gibi hissediyorum.Karsimdakiler de bu garipligi hissediyor ve isler daha da gariplesiyor sanki. Cok sessizlesiyor ve pasiflesiyorum, silik birine donuyorum ama aslinda alistigim ortamlarda oyle degilimdir. Bu ortamdaysa 3 yildir varim ama hala digerleri gibi alisamadim, yeni gelmisim gibi hissediyorum her gorusmede, benden cok sonra ortama girmis insanlar bile bir kac gune samimiyet kurabilirken benim bunu yapamamam cok uzuyor(bu arada problem onlarda degil, hepsi cok tatli insanlar bunu sadece bir ornek gibi acikladim, diger iliskilerimde de boyleyim).

Sanki etrafima bir duvar ormusum ve kimseyi alamiyorum gibi ve sadece onlari izleyen 3cu kisi gibi hissediyorum kendimi. Kendi kendimi blokaj ediyorum sanki. Asla anda kalamiyorum. Mesela oyun oynarken bile oyuna odaklanamiyorum disardan tam bir aptal gibi gorundugume eminim.Butun zamanim kafamin icinde geciyor ve bazen karsimdakinin ne dedigini duymuyorum bile ve unutuyorum. Oysa ki cevrem tarafindan iyi bir dinleyici oldugum soylenirdi hep eskiden.. Konusma becerim de iyiydi hep iltifat alirdim bunun uzerine. Simdiyse dogru durust bir cumle kurmakta bile zorlaniyorum. Sesim cok zayif cikiyor, fikirlerimi oldugu gibi ifade edemiyorum.

Hep bir onay ve gorulme ihtiyaci
duyuyorum yalniz bunlar oldugunda bir az acilabiliyor ve kabul gormus, onlardan biri gibi hissediyorum kendimi. Hep biri benimle konusmaya calissin istiyorum bu olmadiginda kabuguma cekiliyorum.Bana ilgi duyulacak hicbirseyim yokmus gibi hissediyorum. Ama onlardan biri gibi hissetmek icin hep buna ihtiyac duymak cok sahte ve yorucu ve iliskin sadece karsindakinin sana ilgisinin elindeymis gibi hissettiriyor ve boyle bir dostluktansa hic olamamasi daha iyi.

Etrafimdaki insanlarla her bulusmada bunu duzelticegimi umuyorum ama her birinde kendimi bu samimiyete bagli saplantili dusuncelerle bas basa buluyorum ve eve hep uzgun donuyorum.
Kafamda bir ses hep aslinda “gercekten dost degildiniz bir birinizi dusunudugunuz kadar sevmiyosunuz ve hic samimi degilsiniz” diyor.
Kendi kendimi sabote ediyorum sanki

Sadece sayisi 1 bile olsa iyi ve saglam bir dostluk istiyorum. Yillarca surebilecek, istedigimde arayip gorusebilecegim, acaba sıkıyormuyum ve ya benden bikar mi ve ya beni dinlemek ister mi diye dusunmedigim. Ve en onemlisi benm de ayni ilgi ve dikkati ona verebilecegim.
Boyle olabilicek insanlari da sanki bu tur dusuncelerle kabul edemiyor, hayatimda tutamiyor gibi hissediyorum, onlari samimiyetsizligimle uzaklastiriyorum. Hatta bazen bir arkadasligin bile sorumlulugu bana agir geliyor ve gereken edoru sarf edemiyorum, sarf etmekden cekiniyorum. Kaciyorum sanki. Nasil anlatsam bilemedim dogrusu.

Hic bir ozel egitimim/bilgim yok ama sanirim kacingan-kaygili baglanma stiline sahip olabilirim bu konuda.

Isin garip yani su ki, bu samimiyetsizligi annemle iliskimde bile hissedebiliyorum. Hep onun gozundeki degerimi sorguluyorum ve artik bazen anne kiz iliskimiz hic samimi gelmemeye basliyor sanki yabanci biriyle konusuyomusum gibi hep kafamda yasiyorum. Onun yaninda bile kendimi rahat hissedemiyorum tam olarak ve hep bir onay bekliyorum. Beni hep yargiladigini ve hatta icten ice benden uyandigini dusunuyorum. Bu boyle diye degil bu arada sadece oyle hissediyorum, bilmiyorum. Kendisine soykesem inkar eder herhalde.

Eskiden samimi oldugum en yakinim diyebilecegim insanlarla bile arama giriyor artik bu durumum ve onlari da kaybediyormusum gibi hissediyorum.

Neden boyle yapiyorum ve nasil onune gecebilirim hala anlayamiyorum. Oysa ki kendimi iyi okuyabilen biri gibi tanimlardim hep. Ama son zamanlar hissizlesmis ve duygularimi anlamakta zorlaniyor gibiyim.

Dedigim gibi eskiden boyle problemlerim olmazdi, bir kac yildir boyleyim ve kirilma noktasini da az cok tahmin edebiliyorum. Ama simdiye kadar buna bir cozum bulamamam cildirtiyor ve buyuk bir anksiyeteye sebep oluyor.

Universiteden mezun olmama 1-2 senem kaldi ve ben hala birini bile bulabilmis degilim. Universite sonrasi ise yani 20lerimde bunun imkansiza yaklasacagini tahmin ediyorum cunku bir daha hic bir zaman etrafimda bu kadar insan olamayacak. Omrum boyu yalniz, arkadassiz kalacakmisim gibi hissediyorum ve bu icimi parcaliyor.

Artik yeni insanlar bulmak degil zaten bulduklarimi surdurebilmek istiyorum

Simdiye kadar boyle bir yazi hic bir yerde paylasmadim ilk defa yapiyorum,dogru yer mi onu da bilmiyorum bunu paylasmak icin, belki silerim sonra, sadece yalniz miyim degil miyim ve durumum ne kadar vahim, cozumu var mi bilmek istedim. Benzer seyleri yasayanlar da yazabilir tabii, duymak isterim.

Zaman ayirdiginiz icin tesekkurler.