insanlarla en ufak iletisimi surdurmek bile yuk gibi geliyor cok yorgunum konusacak halim bile yok kendi kabuguma çekilmek istiyorum yanildigim bir nokta var saniyorum ki biri gelip beni merak edecek neden boyle yaptigimi anlamaya calisacak ama hayir kimse bunu yapmayacak ve kimse tarafindan onemsenmiyorum
kendimi cok kotu hissediyorum dayanamiyorum konusmak isteyen var mi ozellikle benim gibi psikiyatrik rahatsizligi olan kisiler cunku beni baska kimsenin anlayacagini sanmiyorun
soguk ve notr bir ifadeyle anlattigim her dey beni icten ice kemiriyor icim adets alev alev yaniyor her ne kadar duygusuz bir ifade sunsam da disariya her duyguyu yasamaktan yorulmus bir beden birakiyorum dunyaya artik bunyem dayanmiyor icimdeki irmak taskin bir sekilde cagliyor kendimi tutamiyorum o kapiyi kilitleyip anahtari cebime atarak disari cikamiyorum arkada buyuk bir firtina hezeyan var taskin sesi ile yeri gogu inleten
cok bos hissediyorum kendimi zihnim bombos bir sey dusunemiyorum bile ruhumu sokup almislar gibi
hayatimda hep yeniden baslama takintim oldu surekli birilerini hayatimdan cikarip level atlayip farkli biri olmaya calisiyorum mesela bircok instagram hesabi acip kapattim sayisiz hesabim oldu gizlilik takintim var kimse nerede oldugumu ne yaptigimi bilmesin hayatim sadece bana ait olsun gizli olsun kafasindayim yani bu cok sacma da olabilir niye boyle yapiyorum bende bilmiyorum mesela farkli ulkeye tasinip telefon numarani degistirip gecmisteki insanlarin gozunde bilinmez ulasilmaz biri olma dusuncesi hosuma gidiyor veya bunu onlardan tamamen kopmak kurtulmak anlaminda da dusunebilirsiniz bugune kadar her seyimi ciddi anlamda gizli yasadim neden boyleyim bilmiyorum var mi benim gibi olan
Aci cekmekten her yerim cayir cayir yanar hale geldi artik her seye bir son vermek istiyorum neden yapmadigimi da bilmiyorum yasamayi sevmiyorum hicbir zaman sevemedim de beni suanda bunu yapmaktan alikoyan sey ne bilmiyorum sonsuzluga karismak isterdim
Artik insanlardan benimle konusmalari icin dilenmek istemiyorum bana mesaj atmayana bir daha geri mesaj atmamak, konusmak istemeyene yol vermek, umursamayani umursamamak istiyorum. Insanlarin storylerine bile bakmak istemiyorum. Sosyal medyada tamamen gizli bir hayat yasamak istiyorum. Onlarin bana deli gibi ulasmasini istiyorum. Odagimin sadece kendimde, egitimimde ve kisisel gelisimimde olmasini istiyorum. Herkesin ulasilabilirliginden, hayatlarini gormekten cok bunaldim. Gercek bir iliski ariyorum. Ben rol yapmak ne demek bilmeyen biriyim birine kendimi actigimda duramiyorum. Kotu oldugum zaman gulemiyorum iyiyim diyemiyorum. Insanlar iclerinde bogustugu onlarca seyi nasil sakliyorlar yansitmiyorlar hayran kaliyorum. Bana gore bu da buyuk bir caba gerektiriyor. Benim tum duygularim disaridan tasiyor artik tutamiyorum. Cozumu herkesten uzaklasmada buldum sanirim. Kendime yarattigim melankolik dunyada daha mutluyum
Artik yapamiyorum nefes almak bile cok zor her seyi bastiriyorum dag gibi buyuyo icimde dogru durust aglayamiyorum bile kendimi birakamiyorum hep guclu olmak zorundaymisim gibi birine deli gibi ihtiyacim var kimse yanimda degil hic kimse degil yalniz sekilde eriyip gidiyorum yardim eli uzarttigim herkesten geri itiliyorum
Dayanamiyorum dayanamiyorum icin umutsuzluk ve hayal kirikliklari ile dolu her zaman cok mutsuz bir cocuktum hem izole tek basimaydim icimdeki kucuk cocuk her gun avaz avaz bagirarak aglarken ben hayata devam edemiyorum yapamiyorum her zamab cok olgun bi cocuktum hayatla cok erken tanistim hayatin gerceklerini cok erken yasra bildim simdi sirtimda koca bie yukle yasiyorum her gecen gun kamburlasiyorum dizlerim cokuyo ve yere daha da yaklasiyorum