r/intiharetme

En büyük hayalim dogum günümde yani 2 kasım'da ölmek

eski yakın 7 yıllık ortaokul arkadaşım anneme okumasın artık demiş sınava 5 defa girdim biliyordur başvurdum demiştim ama girmedim sınava, sizce okumasın artık demekte haklı mı 3 defa girdim sınava seneye sınava girmeyi düşünüyorum kazanırsam 24 yaşında başlamış olacağım.herkes arkadaşıma hak veriyor, haklı herkes okumak zorunda değil diyorlar

kızınca ben haksız oluyorum gerçeği kabul edemiyorsun, doğru söylemiş, kötü niyetli değildir diyorlar.eskiden hep destek olurdu okusun dersleri çok iyi derdi ama böyle deme hakkı yok bence

yanlış düşünen ben miyim?

Ben hep meslek, eğitim odaklı bir insan oldum. Böyle özgür olabilirdim çünkü. İş, eğitim dışındaki her şey bana değersiz gelirdi. Tabi arkadaşlarım, sevgililerim ve sosyal hayatım vardı ama hiçbiri için çabalamazdım öyle. Önceliğim öğrenciyken eğitimim, mezun olunca da işim oldu. Şu an iyi bir işim, eğitimim var ama içim bomboş. Bu muydu senelerdir emek verdiğin ulaştığın şey diyorum. Değmezmiş. Mezun olayım rahatlayacağım, bir iş sahibi olayım rahatlayacağım diye diye kendimi hırpaladım, anksiyete ve depresyonla boğuştum ortaokuldan beri. Hedefime ulaşınca istediklerimi yapacağım diyordum. Şimdi bakıyorum da istediğim bir şey kalmamış ki benim. Bir de yine depresyon başladı. Yıllardan beri bir bitiyor bir başlıyor zaten dönem dönem. Sürekli psikiyatrist, psikolog gezdim. Hayatım oturunca, işim, ekonomik bağımsızlığım olunca düzelir dedim düzelmedi. Ne zaman bitecek benim daha ne yapmam gerekiyor diyorum. Kendimi anlamak da anlatmak da zor geliyor artık. Zihnim karmakarışık. Nasıl çözeceğim de düzelteceğim kendimi? Bir seneden fazladır psikoloğa gidiyorum düzenli. Anlatacak bir şeyim kalmadı ama giderek de daha kötü oluyorum neden?

Uzun süre depresif olduğumdan ve yaşam tarzımdan dolayı böyle olduğunu düşündüm ama işin aslı öyle değilmiş.
Dünyada ve Türkiye’de; Yükselen sağ, işsizlik, ekonomik krizler, enflasyon, dijital gözetim ve kontrolün artması (ve pandemi ile birlikte gelişen hızlı dijitalleşme) ve totalitarizmin artması, muhalefetin kalmaması, insanların aşırı bireyselleşme (ki ben bireyselliği savunan biriyim) ve yanlızlaşmaları. Çoğu gen z’nin yaşam amacını kaybetmesi, ai yüzünden daralan iş alanları, tükettiğimiz besinlerin kalitesi, artan obezite, goyslop yemeklerin çıkması ve tüketiminin artması. Uncanny ai reklamlar, school shootingler. Sosyal medyanin shitshowa donmesi, insanlarin yozlasmasi. Late stage kapitalizm ve onun etkileri kisaca. Bir gün bireysel problemlerimden azade olsam (ki bireysel problemlerimde bu gerçeklikten bagimsiz degil) depresyondan kurtulsam bile z kusaginda turkiyede ve dunyada buyuk depresyonu yasiyoruz resmen, politik anlamda da depresif oldugum cok alan var, size de distopyada yasiyormusuz ve her gun daha da kotuye, sacmaliga dogru gidiyor gibi gelmiyor mu. Beni depresif yapan ve intihara sürükleyen hislerden biri de butunuyle dunya hakkinda bir gelecek gorememek. Belki bu anlattigim seyler yeterli gelmemis veya size o distopik hissi vermemis olabilir ama nasil anlatsam bana garip gelen ve aslinda toplumca bir anda normallesen her sey bana cok distopik geliyor. Ozellikle tepkisizligimiz, artik şaşırmayisimiz,goremeyisimiz.Resmen uyusturulmus,sessizlestirilmis bir nesil oluşumuz. Bu dediklerimide toplum cok degisti her yer woke oldu artik kadinlar oy, verebiliyor ise girebiliyor insanlar evlilik disi seks yapabiliyor gibi bir yerden, zihniyetten demiyorum bu yuzden distopyada yasiyoruz gibi okumayin muhafazakar denilebilecek son kisi olabilirim ama bilmiyorum dunya cok distopik ve garip hissettiriyor. Ozellikle onca hesap engellendi,muhalefet diye bir sey kalmadi, eski inisiyatifler (stklar,orgutler,partiler) aktif degil veya taraf toplayamiyor eskisi gibi guclu degil, cogu muhalif ve queer hesap engellendi, yeni onaylanan yasa, diger yasalar falan nereye yuzumu cevirsem o hicbir sey duzelmeyecek ve bundan kacis yok hissi bilmiyorum ya.

Öylesine bi misyonerlik faaliyeti açılan başlıklarda o kadar korkunç aileler var ki David Benetar gözümde peygamber oluyor bir anda Antinatalist olun müstakbel çocuğunuza hiçbir acı ihtimali yaşatmayın yalvarırım Antinatalist olun benim atalar olamamış bari siz olun

Ciddi anlamda yaşamak istemiyorum, ve bunun için gerçektende elle tutulur bir sebebim yok. Yani tabi mükemmel bir hayatım yok ama inanılmaz berbat bir hayatım da yok. Hatta benim yerimde olmak istemeyecek insanlar olduğu gibi benim yerimde olmak isteyecek insanların da olduğunun farkındayım, şükür ediyorum. Müslüman olmasam da :D

Genel olarak dünya(sadece Türkiye değil) gündeminden dolayı çok umutsuzum ve hiçbir şey olmayacağının farkındayım. Küfür etmemek için çok zorluyorum kendimi şuanda, dünya ve toplum en basit haliyle berbat. İğrenç. Burda yaşamak istemiyorum. Burda bir hayat istemiyorum. Bu yüzden ölmek istiyorum, beni inanılmaz bir dertten ve öfkeden azad ederdi ölüm.

Çok kolay sinirleniyorum ve öfkeleniyorum. Bu siniri elde tutabilmek için kendimi sıkıca tutmam gerekiyor ya da uyutmam. Böyle oturupta bağırıp çağıran veya eşyaları kıran biri değilim öfkelendiğimde, çok bir şeye vurmam gerekiyorsa kendime vururum ama gidip birine saldırmam, öfke problemlerim yok. Sinir problemlerim var. Bunuda kendi içime attığım için oluyor zaten. Ama oturup bunu bir arkadaşıma anlatsam benim bu pesimistik dünya görüşümden iğrenir. İnsanlara karşı dehşet bir öfke var içimde. Bundan dolayı yaşamak istemiyorum, aralarında barınmak istemiyorum. Odaklanamıyorum hiçbir şeye.

Rehberlik servisine gitsem, otu boku soracak arkadaşlarım. Oturupta deli muamelesi görmeyeceğim. Hani kaynar bir su içinde baloncuklar oluşturup patlamaya başlar ya, içimde aynen öyle bir sinir besliyorum. Bu sinir dışarı göz yaşı olarak çıkıyor çoğu zaman, oturup hıçkırarak ağlamak istiyorum saatlerce ama hiç bir silime yaramayacak. Gerçekten bunu nasıl atarım bilmiyorum. Bu konuda yalnızım çevremde, herkes gözünü kapatabiliyor. Kimse umursamıyor hiçbir gündemi, yaşanan olayı. Hiçbirini. Hayatınıza nasıl devam ediyorsunuz? Sorduğumda 60-70 yaşında ölmek isteyen var. Nasıl hemen şimdi ölmek istemiyorsunuz?

Ben yaşıyorsam eğer o da ölümden sonraki hayatın belirginsizliğinden. Agnostik theistim. Hiçbir şeyden tam olarak emin değilim, özellikle de "ahiret" hayatından. Şimdi öldürürsem kendimi ve daha kötü bir şey ile karşılaşırsam korkunç olur.

İlaç milaç demeyin, kimyasallardan nefret ediyorum. Sadece bir illüzyon veya placebo etkisi falan görülüyor. Deli muamelesi de görmeyeceğim, devlet/özel psikiyatri veya psikolog konu dışı. Bildiğiniz bir yöntem yok mu?

Intihar edeceğiniz günü planliyorsunuz ve her zamanki gibi işe veya okula gitmek için donusunuzun olmayacağını bilerek evden çıkıyorsunuz ama bunu evdekiler bilmiyor. sadece siz biliyorsunuz ve her zamanki gibi doneceginizi sanıyorlar, saatler geçiyor gelmiyorsunuz, endiseleniyorlar, arayıp duruyorlar ama sizden bir tık yok ve kim bilir daha kac saat sonra habersiz bir şekilde bekleyip ölüm haberinizi alacaklar. Ailem böyle bir şeyi hak etse de içimi nedense gereksiz bir şekilde çok daraltti bu düşünce siz ne düşünüyorsunuz