r/intiharetme

Artık intihar etmek daha mantıklı gelmeye başladı

2009 doğumluyum ve bu sene 10.sınıf oluyorum bir yıl geç başladım ve ek olarakta bir yıl sınıfta kaldım,kendimi bir erkek olarak hissetmiyorum ve iki cinsiyettende hoşlanıyorum bunları daha önce kimseye söylemedim tek hayalim İrlanda gibi en az homofibik insanların yanında femboy olarak yaşamak

İntihara meyilli olmamın sebebi hayatım her şeye çok geç başladım ve hiç istediğim şeyler olmuyor mesela ke dimi erkek gibi hissetmediğim halde meslek lisesinde otomobil bölümündeyim hiç ilgimi çekmiyor ve zaten el becerimde yok ilgim olmayınca zaten asla anlamıyorum ve bu yaz ilkkez çalışmaya başladım bir motorsiklet tamircisinde çalışıyorum hiç memnun değilim maaşı çok az ve yine hiç ilgimi çekmiyor tek isteğim ameliyatlarda ya cinsiyetini değiştirmek yada femboy olmak. Üzerimde çok baskı var herkes bu mesleği yapıcağımı sanıyor sürekli bölümü sakın bırakma diyorlar çevremde neredeyse hiç arkadaşım kalmadı ben sınıfta kalınca.

Sosyal aktivitem yok denecek kadar az

İntihar konusu olarakta eğer bu yıl yine sınıfta kalırsam diye karne gününden 1 gün önce son paramla fare zehri satın almıştım amacım hemen yutup intihar etmekti ama etkilerini duyunca yapamadım etkisi 2 yada 3 gündü o kadar beklemyezdim ve çok can yakıcı olduğnu duydum baya süründüren bir ilaçmış. Başka bir intihar yolu düşündüm ama hepsi çok acı vericiydi çamaşır suyu,kendini asma gibi şeyler düşündüm ama bunlar beni cidden çok korkutuyor hiç birni yapamadım

Ve bir intihar denemesi de bugün oldu ev boşken önce inernetten duyduğum bir tarif yoluyla yaşamıma son verecektim ama oda tıpkı fare zehri gibi uzun ve acı verici bir şekilde izliyormuş sonra elime mutfaktaki en sivri bıçağı alıp bileğimi kesmeye çalıştım onu bile beceremedim kan bile akmadı sadece hafif bir iz çıktı sonra kendimi asmaya karar verdim ama ağlama kriziyle onuda beceremedim. Artık dayanamıyorum herseferinde tuvalete filan gittiğimde,yalnız kaldığımda ağlamaya başlıyorum.

İntihar etmeye çalışmamın en büyük sebebi bu otomobil bölümü diyebilirim. İşe yine bir şekilde katalanabilirim sadece yazın çalışıp çıkıcam nede olsa ama sürekli aklıma hayatımın öyle yağlı pis yerlerde geçicek olduğu aklıma geliyor.

LÜTFEN BIRI YARDIM ETSIN ISTEYEN MORIVASYON VERSIN ISTEYEN BANA KOLAY BIR TAKTIK VERSİN. HATTA BU ISI BENIM YERIME HALLEDICEK KISIYE CEBIMDEKI TÜM PARAYI VERIRIM

insanlarla en ufak iletisimi surdurmek bile yuk gibi geliyor cok yorgunum konusacak halim bile yok kendi kabuguma çekilmek istiyorum yanildigim bir nokta var saniyorum ki biri gelip beni merak edecek neden boyle yaptigimi anlamaya calisacak ama hayir kimse bunu yapmayacak ve kimse tarafindan onemsenmiyorum

Yillardir hic iyi şeyler yasamiyorum cok yoruldum bitmesini istiyorum artik her gece sabah uyanamamayi diliyorum yeter artık lütfen lütfen

Öncelikle burada çoğu genç arkadaşın postlarini görüyorum kimi sevgilim yok diyor kimi yanlızım diyor arkadaşlar bunlar gelip geçici şeyler çözülür elbet ben 3 Haziran da canımdan çok sevdiğim annemi kaybettim daha 60 yaşındaydı benim annem ben 32 yaşındayım ve geriye kimsem kalmadı babamı da 2020 yılında kaybetmiştim o da 60 yaşındaydı

Şimdi geriye kimsem kalmadı günlerim bomboş geçiyor kalkıp birşeyler yiyorum sonra geri yatıyorum öyle salonda duruyorum günah olduğunu düşünmesem ve annemin yanına gideceğimi bilsem hemen Alicam kendi canımı hergün dua ediyorum ona kavuşmak için umarım birgün tutar.

Kendimi iyi hissetmemeye başladım tekrardan. Benim için uzun ve cehennem gibi geçen bir süreçten sonra yaklaşık 1 senedir biraz da olsa iyi ve "Normal" hissediyordum.

Bastırdığım düşünceler sanki tekrar günyüzüne kavuşuyor, o eski halime dönmekten çok korkuyorum. O sıkıntılı şeyleri ve kendi zihnimde geçirdiğim uzun zamanı yaşamaktan çok korkuyorum. İstemiyorum gerçekten çok korkuyorum

Etrafımda birçok insan arkadaş olsa da kendimi çok yalnız hissediyorum (Suçlusu Kimse deği). Kendim gibi hissetmiyorum, beni kimse önemsemiyormuş gibi.

Bu yalnızlık hissinin ve yüksek stresin bana zarar vermesinden korkuyorum, iyi olup olmadığımdan emin değilim

Lanet olsun.

İlkokul yıllarımdan başlarsam çok hatırlamasamda insanlarla kavga ederdim hatta birini kulağından ıskılığa asmışım. İlkokulu bitirdikten sonra ailemin psikoloğun bana "tam sınırda" demesi ile ortaokula geçtim ortaokulda kendimi derin bir yalnızlıkta buldum tek bi arkadaşım vardı onlada bit gün barışık ertesi gün kanlı bıçaklı olurduk. Ortaokul yıllarımı yanlızlık içerisinde geçirdim ve bitirdim ama yanlızlık beni çok etkilememişti. O zaman covid zamanı evlere tıkılı iken oyun oynardım. Daha sonra liseye geçtim hayatım kararmaya anlamsızlaşmaya başladı. Lisede fizikselden çok sözlü taciz vardı o zamanlar ilkokulda, ortaokulda yaşadığım özellikle karşı cinslerce bana yapılan sözlü tacizler 12 yıllık öğrenci deneyimimle birleşince kadın düşmanlığına dönüştü. Daha sonra lisede 2'inci ve son arkadaşımla tanıştım. Benle hep alay ederdi laflaşırdık ama aga diyebileceğim biriydi. Yks den sonra almanyaya gitti. Almanyaya gittikten sonra iyice sapıtmaya bana bulaşmaya başladı "yok sen 800k" gelmicek yok "sen mezunsun" tarzı ragebaitlerle karşılaştım. Ama takmadım dalgasını geçiyor diye düşündüm. Ama bana yapılan şey şuydu ilkokulda kulağını astığım çocukla bu lise arkadaşımı tanıştırmıştım. Kendileri beni yarıyolda bırakıp gittiler. Lisede güvenerek herşeyimi paylaştığım mahlukat beni satmıştı. Steam hesabımda dozunu alanlardandı neyseler hesaba zarar gelmedi şuan insanlardan çok kendi köpeğime güveniyorum insanlardan daha güvenilir bunun bide sanaldaki boyutu yani liseli mahlukatla ilkokulda kulağını astığım çocuk birleşmekle kalmıyor üstüne bütün sanaldaki eski arkadaşlarım mevzuya dahil oluyor berki onuda başka bir zaman anlatırım. Ama asıl soru şu ben kime nasıl güvencem???

Tek isteğim kendi başıma 1+0 bir evde, iki tane kedimle yaşamak arada tavuk pirzola yemek, 9-5 iş olsun o kadar. Kitaplarimi filmleri hepsi korsan zaten, ev alma araba alma evlenme çocuk sahibi olma hayalim bile yok lanet olsun AMK ya bir kere yüzümüz gülsün, sevilmek bile istemiyorum artık sadece yaşayayım kendi evimde kimseye karışmadan, bugün sigara alacaktım cebimde para kalmamış bakkala abi kalsın dedim çıktım sigara içen bir tane yaşlı abi vardı yanına gittim sohbet ettim falan sigara isteyecektim ama isteyemedim yapamadım, evde diş macunu kalmadı alamıyorum

Yardım lazım

Küçüklükten beri kronik bir yalnızlık ve boşluk hissi var içimde. Niyeyse büyüyünce geçer sanıyordum ama katlanarak artıyormuş. Küçükken fark etme yetiniz de daha fazla hayatı yeni yeni öğrendiğiniz için her şey bir bakıma ilginç gibi ve bu çok özel, tabii yetişkinlerin fark etmeyeceğinizi sandığı şeyleri de fark ediyorsunuz bu esnada orası ayrı mesele.

Keşke hiç büyümeseydim ya da böyle keşke küçük halime dönüşsem ama şu anki halim onu büyütse. İhmal edilen bir çocuk olduğumu düşünmüyordum ama maalesef öyleydim yani belli bir noktaya kadar ihmal edilmemiş olsaydım sanırım cinsel istismar başıma gelmezdi gelse de fark ederlerdi ve o zaman müdahele ederlerdi ve bazı şeyler o kadar içime işlememiş olurdu -ki bence fark ettiler ama önemsemediler- ya da 4 yaşında internetle tanışmazdım sanırım, ki ben 4 yaşındayken 2010 senesiydi düşünün yani.

Neyse artık geçmişe dönemem, düşünüp düşünüp sızlanmanın belli bir noktada anlamı yok sanırım. Tabii her insan arada bir dertleniyordur galiba iyi durumda olsalar da.

Koca 20 yılı bir kayıp gibi görüyorum doğru mu yapıyorum bilmiyorum ama kocaman bir kayıp o yüzden şimdi sorumluluğum çok fazlalaştı sanki. Kendimi tanımıyorum bunu ciddi manada söylüyorum zaten belki kendimden nefret ettiğimden bahsettiğim postu gören olmuştur ama tanımıyorum da kendime ait bir amacım hedefim tutkum yok ve insanı hayata bağlayan şeylerden biri de bu. Ama neyi severim neyi sevmem bilmiyorum kendime nasıl yaklaşmam gerekiyor bilmiyorum aslında tam olarak şu an kendi kendimi yetiştirmeye çalışıyorum çünkü yetişkin hayatına hazır hissetmiyorum sanki kendi başıma hayatta kalamam para kazanamam gibi geliyor ve bunu nasıl çözeceğime dair hiçbir fikrim yok.

Kendimi çok savunmasız küçük bir çocuk gibi hissediyorum ve sanırım bazı insanlar bunu fark edip bana acıyor aslında kimsenin bana acımasını istemem ama acıyıp bana özellikle iyi davransalardı hoşuma giderdi bunun da farkındayım ama daha çok şey acıması gibi yolda yaralı bir sokak kedisi görüp üzülüp neyse bunda da kuduz bit pire hastalık vardır uzak duralım biri veterinere götürür tarzı gibi daha çok onların benden çekinmesini kaçmasını sağlayan tuhaf bir acıma.

Ama düşüncelerime de güvenmemem lazım, her düşündüğüm ve hissettiğim şey doğru değil hatta benimki özellikle doğru değil zaten 10 yaşında okb tanısı almışım benim özellikle kontrol etmem gerekiyor belki de böyle bir şey hiç yoktur ben içten içe kendi hakkımda böyle düşünüyorumdur belki, acınası olsam da şefkati hak etmediğimi düşünüyorumdur bilmiyorum.

Tamamen bilinç akışı yazdım o yüzden kopukluklar olabilir kusura bakmayın. Konuşmak isteyen yazabilir

Acı acı acı sıktı artık kafama sıkıp siktir olup gitmek istiyorum ne anlamı var ki zaten nasıl silah bulurum

4 sene önce etmiştim sanırım yine edeceğim yoruldum

Selamlar, 30 larında nispeten şanslı görunen biri olarak ev aldım fakat kredi borcum ev ihtiyaçları ve eşimin isteklerine yetişemiyorum iki kişi çalışıyoruz fakat yine de hiçbir şeye yetemiyorum ne dışarıda keyifle oturabiliyorum nede rahat rahat birşeyler alamıyorum buda manevi olarak tahmin ettiğinizden çok daha kötü etkiliyor çünkü bir eve bakmanız gerektiğinde hayatınızın en büyük önceliği bu olur yani en azından benim için durum böyle ve karşılığında evde de sorunlarla karşılaşınca artık umudumun bittiği yerdeyim, gidip sosyal yardım kuruluşlarından yardım isteyebilecek durumda değilim evi satmaya kalksam etraftan(öncelikle aileler tek başına yeter) gelecek baskıyla yine satamam ve şuanki durumumda başka bir işte çalışamam (çevrede duyulduğu anda şuanki işimden olurum) ne yapabilirim, her ihtimali düşündüm fakat aklımda olan tek çözüm fişi tamamen çekmek

yaş 22 hiçbir başarım yok. işsizim ve ne iş yapacağımı bilmiyorum. mesleğim yok kendimi çok başarısız hissediyorum bu kafayla ne kadar yaşarım hiç bilmiyorum.

Bu gece gitmeyi düşünüyorum

Artık intiharı ve kendime zarar vermeyi düşünmekten bıktım. Yaşamak ile ölüm seçenekleri arasında kalmaktan yoruldum ve bu depresyonu da asla yenemeyeceğimi kabullendim. Artık bana ve benim gibi olanlara yardım edin. İçinizde bu zehirle yaşamak mümkün mü? Siz nasıl başardınız? Anlatın lütfen.

Ben uzun süredir yalnız olduğumu hiç düşünmedim, birisi sorsa benim çok fazla arkadaşım var der geçerim ama bir düşündüm aslında benim çok az arkadaşım var ve olanlarla da görüşmüyorum. Bunu geçen kendi kendime düşünürken fark ettim, ben aslında yalnız hissetmiyorum, çok fazla arkadaşım varmış gibi hissediyorum ama ben her zaman yalnızım. Eğlendiğim vakitlerde yanımda arkadaşım varmış gibi geliyor ama bir düşündüğümde fark ediyorum ki o vakitlerde ya sevdiğim yayıncıları izliyor oluyorum, ya kitap okuyor oluyorum ya da oyun oynuyor oluyorum ve hiçbirinde de yanımda kimse olmuyor. Fark ettim ki benim arkadaşım olarak var saydığım tek kişi aslında benim ve benim hayal gücüm.

Hayat bazen sıkıcı, bazen üzücü geliyor. Ben de çıkış yolu ne acaba diye düşündüm. Bu duygular normal sanırım öyle diyorlar ama ben yapamadım. Tek çözüm ölmek gibi görünüyor bana. Bunu 2 yıldır düşünüyorum.

Daha önce intihar etmeyi denedim ama imkanım yok. Bayağı yok. Bir keresinde evden kaçtığım için ailem tek başıma dışarı çıkmama izin vermiyor artık, reşit değilim. Evde doğru düzgün kesen bıçak yok falan. Olsa bile yapamadım - şu yaşama içgüdüsü denen lanet şey izin vermiyor. "Sadece acı." diyorum ama olmuyor.

Ben de bu yüzden silah almak iyi olur diye düşündüm. Ama daha reşit olacağım da iş bulacağım da ohoooo yani.

Ölemiyorum yani.

Ama bu duygularla da yaşanmıyor.

Ne yapacağım? Ölmek çözüm değil mi acaba? Yanlış mı düşünüyorum?