u/Intrepid-Willow-3093

Can I get a proper result from laser body hair removal with unmedicated PCOS?

I am aware that most of the women have slightly uneven breasts but mine is so noticeable even if I wear a bra. I saw gynolocologist for that and they said nothing is wrong- it was before PCOS diagnosis- My doctor performed a clinical breast exam and everything was normal. I also had ultrasound for my breast and it came back clear. I don't know, can PCOS cause this?

Küçüklükten beri kronik bir yalnızlık ve boşluk hissi var içimde. Niyeyse büyüyünce geçer sanıyordum ama katlanarak artıyormuş. Küçükken fark etme yetiniz de daha fazla hayatı yeni yeni öğrendiğiniz için her şey bir bakıma ilginç gibi ve bu çok özel, tabii yetişkinlerin fark etmeyeceğinizi sandığı şeyleri de fark ediyorsunuz bu esnada orası ayrı mesele.

Keşke hiç büyümeseydim ya da böyle keşke küçük halime dönüşsem ama şu anki halim onu büyütse. İhmal edilen bir çocuk olduğumu düşünmüyordum ama maalesef öyleydim yani belli bir noktaya kadar ihmal edilmemiş olsaydım sanırım cinsel istismar başıma gelmezdi gelse de fark ederlerdi ve o zaman müdahele ederlerdi ve bazı şeyler o kadar içime işlememiş olurdu -ki bence fark ettiler ama önemsemediler- ya da 4 yaşında internetle tanışmazdım sanırım, ki ben 4 yaşındayken 2010 senesiydi düşünün yani.

Neyse artık geçmişe dönemem, düşünüp düşünüp sızlanmanın belli bir noktada anlamı yok sanırım. Tabii her insan arada bir dertleniyordur galiba iyi durumda olsalar da.

Koca 20 yılı bir kayıp gibi görüyorum doğru mu yapıyorum bilmiyorum ama kocaman bir kayıp o yüzden şimdi sorumluluğum çok fazlalaştı sanki. Kendimi tanımıyorum bunu ciddi manada söylüyorum zaten belki kendimden nefret ettiğimden bahsettiğim postu gören olmuştur ama tanımıyorum da kendime ait bir amacım hedefim tutkum yok ve insanı hayata bağlayan şeylerden biri de bu. Ama neyi severim neyi sevmem bilmiyorum kendime nasıl yaklaşmam gerekiyor bilmiyorum aslında tam olarak şu an kendi kendimi yetiştirmeye çalışıyorum çünkü yetişkin hayatına hazır hissetmiyorum sanki kendi başıma hayatta kalamam para kazanamam gibi geliyor ve bunu nasıl çözeceğime dair hiçbir fikrim yok.

Kendimi çok savunmasız küçük bir çocuk gibi hissediyorum ve sanırım bazı insanlar bunu fark edip bana acıyor aslında kimsenin bana acımasını istemem ama acıyıp bana özellikle iyi davransalardı hoşuma giderdi bunun da farkındayım ama daha çok şey acıması gibi yolda yaralı bir sokak kedisi görüp üzülüp neyse bunda da kuduz bit pire hastalık vardır uzak duralım biri veterinere götürür tarzı gibi daha çok onların benden çekinmesini kaçmasını sağlayan tuhaf bir acıma.

Ama düşüncelerime de güvenmemem lazım, her düşündüğüm ve hissettiğim şey doğru değil hatta benimki özellikle doğru değil zaten 10 yaşında okb tanısı almışım benim özellikle kontrol etmem gerekiyor belki de böyle bir şey hiç yoktur ben içten içe kendi hakkımda böyle düşünüyorumdur belki, acınası olsam da şefkati hak etmediğimi düşünüyorumdur bilmiyorum.

Tamamen bilinç akışı yazdım o yüzden kopukluklar olabilir kusura bakmayın. Konuşmak isteyen yazabilir

How can I overcome this? I feel so lonely when I am not talking to anyone so I want to fix this through friendships, online chats etc but It makes me feel more lonely. What can I do?

Ne çok çerezlik ne de çok ağır konulu kafamı dağıtmama yardımcı olacak ortalama 1,5-2 saat sürecek kült-izlemem gereken- romantik olmayan film önerir misiniz

Burası doğru yer mi bilmiyorum. Muhtemelen kendi düşüncem için downvote yiyeceğim, sorum da sanırım eylemimi değiştirmeyecek ama cidden ondan kaynaklı bir şey olabilir mi merak ediyorum.

Kadınım, 20 yaşındayım kol kıllarımı almıyorum. Türküm, beyaz ten siyah kıl yapısı. Mesela parmaklarımda da biraz çıkıyor da onda çok düzenli olmasa da alıyorum, kollarıma da birkaç kez ağdaya gittim uzun süre sararttığım bir dönem oldu ama en son saldım.

Kol kılı beni rahatsız etmiyor, çirkin hissettirmiyor, yargılanmadım da hiçbir zaman (ya da fark etmedim) ama farkındayım ki yaşıtım olan kadınların %95'i alıyor. Benim gibi birini görünce hemen bir yakınlık hissediyorum ama çok nadir görüyorum 13 14 yaşındaki çocuklar bile almaya başlamış.

Dediğim gibi beni rahatsız etmiyor, hatta dürüst olmak gerekirse ayrı bir çekici buluyorum ama karşı cinsin düşüncelerini merak ediyorum, buna karşı olan biriyle zaten muhatap olmam ama genel algı nedir bunu öğrenmek istiyorum.

It happened to me so much. They would get angry at me when I cry, instead of comforting. I remember my mom hitting me when I didn't stop crying after I tripped and injured my wrist when we were outside. It only happened one time I was 6 but when I watched cartoons or tv shows and a child cry, parents would comfort them, so my situation felt weird.

This agression led to fights in my teenage years, like I am already crying, they saw it and now I also have to deal with them.

When I ask them why they get agressive when I cry, they would say "we love you so much, you being hurt means us being hurt, it makes us angry" etc. I mean, maybe? But the incident happened, the hurting happened and getting angry doesnt change the fact.

I am 20 now and honestly now when I cry I want to be alone and if someone tries to comfort, I feel so weak and drowned/trapped. They still get angry if they caught me crying (I try to hide as much as possible) and we still fight but, currently I started to say to myself "it is not my problem it is their problem"

Note: I was never a child/teenager who cried very often

Sorry I almost have no knowledge about PCOS/PMOS.

I recently have had a pelvic ultrasound scan and the doctor counted 14-15 follicules and said I might get a diagnosis when it is considered with blood test (high testosterone and dhea)

HOWEVER, I had a pelvic ultrasound performed by gynocologist LAST YEAR and they said I was perfectly fine.

I am 20 right now. Last year when I was 19 and there was nothing.

I don't understand. I had my first period when I was 12. 7 years passed just fine (blood tests are fine, no symptoms, regular period, healthy weight, I was always hairy so I believed I was fine). And this year, boom possible PMOS (still regular period, healthy weight but increased body hair and hair loss) I can't understand, was PMOS there all the time? What can trigger it? Was it hiding all the time? There is no PMOS history in my family as far as I know.

I am just so confused

Kendimi sevmek çok zor benim için. Hatta ben kendimden nefret ediyorum, bunun havalı ya da ilginç olduğunu asla düşünmüyorum keşke böyle olmasaydı durum bu sadece. Kendi kafamda o kadar normalleşmiş ki bazı şeyler, önceden de insanlar kendilerini pek sevmez sadece dışarıdan sevgi alıp dışarıya sevgi vererek yaşar gibi gelirdi bana yani böyle herkes aslında kendine karşı çok acımasız kendinden pek haz etmiyor ama belli etmiyor gibi falan. Kafamın içindeki zorba beni ortada hiçbir şey yokken ağlattı ve buna çok şaşırmıştım, çünkü ağladığım şey birinin bana yaptığı haksızlık/saygısızlık, vermediği değer falan değildi benim kendime söylediğim sözlerdi. Hatta o atak halindeyken aklımdan geçen cümleleri birbir not etmeye çalıştım şimdi ise bakmaya korkuyorum çünkü okursam muhtemelen kriz geçireceğim.

Kendini sevmezsin, peki. Yani olur biter kendini sevmeyerek yaşa hatta kendinden nefret et ne var bunda değil mi? Böyle olsa yine benim için de pek sorun olmazdı sanırım yani kafamın içindeki şeyle yaşayabiliyorum hayatımı da idame ettirebilirim herhalde ama nasıl olacak o da söz konusu. Sizden nefret eden bir insan, nefretten bahsediyorum büyük ihtimalle sizin iyiliğinizi pek istemez.

Özellikle zarar vermeye çalışmaz belki ama istemez hatta kötü olmanız onu tatmin eder. Ama kendini sevme konusunda özne de nesne de sensin ve kendinden nefret ediyorsan çoğunlukla aktif olarak kendine zarar verirsin kendi ayağına sıkarsın kendine düşman olursun sonra bunu fark edersin kendine sinirlenirsin ben aptalım dersin ben iyi bir şeyi zaten hak etmiyordum dersin sonra yine zararlı eylemler başlar ve kısır döngüye girer. Benim sorunum da bu sanırım. Çok zor.

Kendi hayatımda bir kurban konumunda olmaktan nefret ediyorum ama bu kafa yapısını değiştirmek çok zor çünkü burada 20 yıl boyunca tekrarlanan güçlenen bir zihin yapısı var ve birkaç ayda düzelmiyor.

Peki değişmek için neler yapmaya çalışıyorum?

Elimden gelenin en iyisini yapmıyorum, dürüst olayım. Sadece deniyorum. Biraz da elimden gelenin en iyisi kavramı çok mükemmelliyetçi benim için ve hiçbir zaman bir konuda elimden geleni yaptım diyemeyeceğim.

1-Kendime karşı daha anlayışlı olmaya çalışıyorum. Kendimi seviyorum olumlaması falan değil çünkü ayna karşısına falan geçip kendimi seviyorum diyince tüm bedenimle bunu yalanlıyorum ve daha çok geriliyorum.

Hala çok fazla kendime dair yıkıcı düşüncelerim inançlarım var ama mesela diyelim bir şeyi yapamıyorum ve yapacağıma da inanmıyorum (solak olduğum için çok beceriksiz olduğuma ve bir sebzeyi dahi doğru düzgün diğer insanlar gibi doğrayamadığıma-hiç beğenmiyordum ve buna çok takılıyordum- dair bir inancım vardı mesela ve dedim ki "belki böyle veya değil ama pratik yaptıkça daha iyi olabilirim")

Ve bu bile çok yorucu benim için şu an çünkü bir düşünce geliyor (genelde yıkıcı ve zarar veren bir düşünce) benim bunu fark edip analiz edip değiştirmem gerekiyor.

2- Burslarla ve biriktiğim parayla terapiye gidiyorum. Tamamen kendi paramla gidiyorum, farkındayım terapi bir lüks gibi algılanıyor ve inanmayanlar var ama dışarıdan yemek yemiyorum biriktiriyorum, aile evindeyim, en son kendime ihtiyacım olduğu için kıyafeti 2025 Kasım ayında aldım, çoğunlukla ablamın eskilerini giyiyorum ve bir genç kız gibi bakımlı olamıyorum. Ne kadar işe yaradı bilmiyorum bunu konuşmam gerekiyor terapistle.

3- Yine kendi paramla ehliyete yazıldım neyse ki bir miktarı peşin ödedikten sonra az da olsa taksit imkanı sağladılar. Ama tahminen ekim ayını bulacak ehliyeti almam ve bu da şehirdışına yatay geçiş yapamayacağım anlamına geliyor.

4- Belediyenin hitabet ve diksiyon kursuna yazıldım, ağustos başında dersler başlıyor umarım fayda görürüm.

Bazen çok yoruluyorum. Mesela şu an. Bugün tüm gün telefona bakıp arada bir ağlayıp yatakta yatacağım.

Hayatımdan memnun olmadığım kısımlar: yaşadığım şehir (yaşadığım yerden gerçekten nefret ediyorum), gittiğim üniversite, ekonomik durumum, kafa yapım, özgüvensizliğim, aşağılık kompleksim, mükemmelliyetçiliğim

Kısmen memnun olmadığım kısımlar: bedenim ve yüzüm (çirkin olduğuma dair çocuklukta geliştirdiğim güçlü inanç)

Şu an aklıma bunlar geldi sanırım içimi döküp bir şeyleri de netleştirmek istedim. Herhangi bir tavsiyeniz varsa veya konuşmak isterseniz yazabilirsiniz.

20 yaşındayım, çok bir kültürüm olmasa da dizi film izlemeyi kitap okumayı müzik dinlemeyi severim üniversite öğrencisiyim çok konuşkan biri değilim ama rastgele sorular sorabilirim (aklıma gelirse) lütfen ilk mesajınızda yaşınızı belirtin. Sadece arkadaş/dertleşme arayışındayım

I had an emotional affair in my 1 year relationship of that time. My BP was a good partner, they didn't hesitate to make efforts and I can say they showed me a new reality that I wasn't familiar of.

Long story short I was the wrong side. Extreme fear of abondonment (the relationship being long distance triggered it so much) sobbing everytime when it is time to go back home for them, craving validation, poor boundaries, impulsive actions, being a teenager (17-18 years old) etc all of these contributed each other.

Now that I am 20, working on myself, still drowning in overthinking but trying to be a better person overall , but apparently I am already convinced in my mind that I will get cheated on in my next relationship.

Well I don't know if it will happen or not but I feel like I "deserve" it and so I can handle it. Like if I get into a relationship and it has been 1 year and they cheat and they confess (like I did) it is okay, I am not sure if I would reconcile but it feels like if it happens then I will be good and I will pay my karma(?) and I will come clean and then I will continue choosing the right option for everyone , not harming anyone and eventually find myself in a new happy relationship that leads to good marriage.

How can I stop thinking like this? I almost feels like if they stay loyal (well, we are talking about imaginary next partner here) I can even hold resentment to them

Oh god I wish I was more self aware.. I wish I was mature.. My parents shitty marriage affected me more than I can image, not an excuse.. I just want to break the pattern and have a good marriage in the future.

Anyone do this? How? What do you do in your daily life that counts as reparenting? Do you have any advice?

20, Female.

I can't afford physiotherapist or schroth exercises

Uneven waist and shoulders

Do you have any advice?

Should I attend group pilates sessions? (it is affordable, a course offered by my local municipality)

Kizlar ben 2022 sonu 2023 ortasina kadar bacak koltuk alti bikini bolgesi lazere gittim (yanlis hatirlamiyorsam 6 seans). Beyaz ten siyah kil yani aslinda en cok verimi alacak gruptayim. Bacakta ise yaradi ama koltuk altim tekrar cikmaya basladi (jilet kullanıyorum) ve bikini bolgesinde işe hic yaramadi gibi belki arttirmistir veya maksimum %5 azalma falan olmustur tahminimce hedefim kılların bitmesi degil tam aksine kılı normallestirme taraftariyim sadece biraz daha yonetilebilir olmasini istiyorum ayrica bi daha jilet kullanmak istemiyorum nefret ediyorum bana cok kaşıntı yapiyor sizce tekrar gitmeli miyim ozel klinige gitmistim yine oyle mi yapayim kac seans yeterli olur belirgin bi azalma icin ve hangi lazere gitmeliyim?

Özet: bikini koltuk alti lazere gidecegim bitmesi gibi bi hedefim yok azalmasini istiyorum sadece kac seans yeterli olur ve hangi lazer özel klinik mi

I need advice can someone dm me?

"You didn't love me you never loved me, you are just a girl who loves being loved and getting attention"

It has been a year since that message, 19th of July 2025. at first I thought it didn't affect me but apparently it did and it does. I don't think that is totally true, there are people I care about, also I believe I experienced love I mean there were so many moments when I felt love/compassion for other people and animals or even a random insect (I try my best to not to kill even an ant). But my psychiatrist told me I have narcissistic traits (they also said they don't officially diagnose with personality disorders and unless it is so much needed) so yeah.

The person who sent me this message is probably an innocent "empath" who got hurt by me so everything he say is totally fair totally acceptable and I am not even a human right?

He probably thought he destroyed me (narcissist) with that message he killed my ego (you know what, he is right!) and like he is the best person ever on this planet and everything he says about me is correct because he is normal and I am not because he got hurt by me (I am not proud of that, I took accountability and apologized)

But yeah he is a victim and I am a monster and so he can say anything he wants. I am so angry at myself why couldn't I say anything about this he disrespected me so much and I couldn't set boundaries

And right now my reaction is probably not valid because probably I am planning some kind of manipulation/victim complex strategy which I am not even aware of well I didn't plan anything but I don't know and I can't be hurt/get angry like a human being!

I need someone to tell me what to do. Yes. Like a checklist maybe, or like a book I don't know. I don't know what to do