u/Intrepid-Willow-3093

Hello, I started taking antidepressants (SSRIs) and antipsychotics when I was 14. I took them for nearly 5 years for OCD, depression and anxiety.

I stopped taking meds 7 months ago with the psychiatrist's consent.

However, I am crying everyday for 4 months. I can't recognize my past self. I constantly get flashbacks from my past that I kinda forgot while I was on meds. Some of them are important or mean something to me but some of them are just like a flashback from a math class I took when I was 16.

I also noticed I was so stupid when I was on meds and I didnt even realized what is in front of me. I always just procrastinated everything. I didnt care about my relationships, education, career or health. Is it normal? Now that I noticed it, I dont want to go back to meds even I am depressed.

P.S: I have seen many good examples of people on SSRIs and experiencing a fulfilled life! It is just my personal experience and even this might be ocd! Please work with a professional and do what is best for you!

I believe we are human and we are allowed to be a little bit stinky or messy or dirty. Sweat is the most normal thing ever. It is actually healthy to sweat! Most people have morning breath. People dont need to shower everyday. Body hair is normal and totally okay if you shower regularly and live in a proper house. I struggled so much to have this mindset. Don't forget to enjoy life. Bye.

Hello everyone, I got diagnosed with OCD when I was 10. Now I am 20. In these 10 years I experienced so many ocd themes but there is one doesn't seem to go away.

I was a bookworm when I was a child but It faded away. I want to gain my reading habit back but I just read so slowly, mind you I am a college student and I take exams.

But when I try to read a book it takes 6 minutes per page, I know it is embarrassing.

I feel like I don't understand the sentence and the context well, I reread it, I slowly read it. I feel like I need to grasp every word particularly.

You may say just ignore the voice and continue reading, but then I get anxious and I end up not actually understanding the book.

I am so tired of this and I feel like it is holding me back from eveything since I cant even improve myself by just reading a book.

Do you any advice?

Merhaba ben geçen sene eada 38k yaptım ve %100 ingilizce psikoloji bölümüne yerleştim. Hazırlığı bir dönemde bitirdim bölüme geçmem mümkün olmadığı için ortak derslerden bazılarını aldım ve çok fazla düşünmeye vaktim oldu.

Maalesef hiç küçüklükten beri bir mesleği isteyen tutkusu olan ne istediğini bilen bir genç olmadım. Psikolojiye hep ilgim vardı aklımın bir köşesindeydi kitaplar okur online kurslar alırdım ve sonuç olarak böyle oldu. Klinik psikoloji diye net bir hedefim de yok mesela aslına bakarsanız birçok alt dal da ilgimi çekiyor. Ama şu an Yks'ye hazırlanırken yaşamadığım gelecek kaygısını yaşıyorum. Okuma kısmı zevkli derslerimi inceledim ama mezun olunca ne yapacağım nerede çalışabilirim hiçbir fikrim yok hiçbir güvenim de yok. Diplomam hiçbir şey ifade etmeyecek sanki yüksek lisans yapmadıkça.

Sıralamam pek iyi değil bunun da bilincindeyim. Üstelik memur hayatı yaşamak istediğimi fark ettim, araştırma yapmayı çok seviyorum ama benim zihinsel sağlığıma iyi gelecek şey rutin ve düzen. Sizce Pdr bölümüne veya başka bir bölüme mi geçmeliyim bölümü Türkçe veya İngilizce okumak hakkında ne düşünüyorsunuz ek olarak bağımsız bir tavsiyeniz var mı? Şimdiden teşekkürler.

Illaki disarida falan denk gelmisimdir ama akrabalarim oldun tanidiklarim olsun ailem olsun mutlu evli cift gormedim. Denk geldigim mutlu evli ciftleri gorunce de yani ne kadar tatlilar falan gibi degil kiskanclik gibi de degil ilerde oyle olma istegi gıpta geliyor ama ayni zamanda mutlu evli ciftlerde bir sey beni rahatsiz ediyor

Psikiyatristin 1 saati 5000 tl iyi mi sizce? Terapiye de gidiyorum haftada bir ve çalışmıyorum maalesef. Tek gelirli bir ailem var. İlaç kullanmaya başlarsam belki iyi olurum ve özgüven kazanırım bir işe girmeye çalışırım bilmiyorum. Final sınavını atlatsam her şeyi daha sağlıklı göreceğim ama durumum yüzünden finale de çalışamıyorum. Üniversite hastanesinde özel muayene ile profesörlerle görüşen oldu mu hiç?

I am experiencing derealization for the past 3 months. some day it was gone but it came back eventually. (Sorry if my sentence is wrong english is not my first language)

I have finals soon (3 days later) and I can't study. Please help me, do you have any tips?

Sosyallesme yeni insanlarla tanisma konusunda oneriler topluluklara katilma workshoplara kuluplere katilma seklinde oluyor ama sosyal etkinliklere kulup etkinliklerine katilan cogu insan ya arkadasiyla ya da kendi kucuk grubuyla katiliyor ve durum oyle olunca ozellikle disa acik insanlar degillerse arkadas edinmek daha da zorlasiyor sizin yalnizliginiz daha da depresiyor ve daha da cekingenlesiyorsunuz cunku zaten arkadaslari var ve sizin yabanci olmaniz daha cok dikkat cekiyor hatta belki arkadassiz gelmeniz garipseniyor bu konuya ne diyorsunuz

Birtakim sebeplerden oturu (depresyon) en basit seyler bile normalde 10 birim efor gerektiriyorsa bana 50 birim efor gerektiriyor simdi neseli bi ingilizce pop sarkisi acip sarki bitene dek disimi fircalayacagim (3-4 dk) buldugum cözüm bu belki isinize yarar

Finallere 4 gün kaldı pazartesi zaten hastaneye gideceğim hala çalışmadım okumam gereken 22 tane 3-4 sayfalik ingilizce makale var okuyamayacağımı kabullendim saat 8.17 15 dakika calisacagim

Psikologa gitsem 3000 tl

Özel psikiyatriste gitsem 5000 tl antidepresan kullanmayi birakmistim yaklasık 5 sene 14 yasindan 19 yasına kadar antidepresan ve antipsikotik kullandım, devlet psikiyatristi 5 dakika dinliyorsa dinliyor uykumu istahimi soruyor gönderiyor doktoru suclamiyorum sistem cok kotu

Skolyoz var schroth egzersizi yaptıran fizyoterapist seans basi en uygun 1500 tl

Bir enstruman falan calayim iyi gelir desem en en az 2000 tl

İşe girsem cok cekiniyorum kolumda bikac sh izi var ve yaz geldi fondotenle kapatirim falan tamam ama kendimi hep normal insanlara nazaran defolu gibi hissediyorum ya da sadece korkuyorum vasifsiz eleman arasalar bile bir sekilde anlayip beni almayacaklarmis gibi sanki

Her gun yuruyus yapmak o gun iyi giden 3 seyi yazmak da bir yere kadar ya da genel olarak yoruldum bilmiyorum

Tek gelirli bir memur cocuguyum annem ev hanimi, babam lise mezunu o yuzden klasik memur maasindan da bir tik dusuk aliyor.

İnsanin kendi beyni en buyuk hapishanesi gercekten. Genel olarak saglikliyim buna şükrediyorum ama sanirim kendi icimde baslattigim inadi birakip tekrar antidepresana veya doktor ne ilac verirse ona baslayacagim cok yorgunum

20 derece civarında skolyoz var o yüzden belimde asimetri var günlük hayatta çok belli olmuyor ama herkeste bir görüntü takıntısı aldı başını gitti ve yine de takmıyorum desem de akranlarımdan daha geride gibi hissettiğimi fark ettim. Korse yaşını geçtim 20 yaşındayım. Schroth egzersizleri yapan bir kliniğe fiyat sordum seans başı 1500 tl dedi yok mu bunun başka bir hal çaresi bilen biri aydınlatabilir mi?

Backroomsu izledim. Obsession mi izlesem diye çok arada kalmıştım ama filmi şahsen çok beğendim. Bence laptopla veya tabletle izlesem aynı tadı vermezdi. Mary hakkında biraz daha bir şeyler öğrenmek isterdim. Psikolojik ögeler çok hoşuma gitti. Çoğu kişinin hayatında bir Clark olmuştur sanırım. Filmi gayet gerici bir yandan da rahatlatıcı buldum (liminal space, backroom, weirdcore severim) garip bir histi ve o açıdan da bence filmin amacına ulaştığını söyleyebilirim. Yeni çıktım şimdi çok yorgunum belki haftaya belki ani kararla 15 dakika sonraya Obsessiona giderim. Okuduğunuz için teşekkürler

Antidepresanı bıraktığımdan beri kötü bir dönemden geçiyorum. En son eski sevgilimle 2024te gitmiştim yarın gitmeyi düşündüğüm sinemaya. İlk kez yalnız gideceğim iyi bir deneyim olsun istiyorum. Backrooms mu Obsession mı daha iyi sizce? Aslında backroomlara hep ilgim vardı ve bu filmin vizyona girmesini bekliyordum. Ama yorumlar beklediğim gibi değil. Kafam çok karışık.

I read my old journal and I wrote "It feels like I survived on someone's love without even realizing it, and now that it's gone, I feel completely empty." I wrote that when I was 16.

I thought that is somewhat normal since I was going through a break up but It is still the same with different person. And I am 20 now.

I feel like I just can't survive if someone doesn't love me romantically but when they do love me I act so good or so bad towards them.

I am staying away from romantic relationships since November 2025 or so, I feel so empty, depressed, shameful for my past actions and I have no self confidence. It is almost embarrassing.

I hated myself since I was self aware. I hated my everything. I couldn't find something good in me. I had a bad childhood and bad teenage years. I thought if someone love me genuinely I would heal.. Big mistake, big selfishness. I didn't heal at all, the very opposite, I hurt them too much. I self sabotaged everything good in my life. Now I have nothing. No self confidence, no self respect. I am not even sure if I am capable of working a regular job, I am not sure if I can survive by myself. I am 20. I am going to therapy and I am practicing self-compassion but it is just too difficult like when I practice when I try to be kinder, my brain gets aggressive and just shouts "thats a lie you are a pos you deserved everything you ruined everything you are incompetent" and everything.. I just wanna feel okay I want to feel enough. Do you have any advice?

Öncelikle 20 yaşındayım. Okb (10 yaşında tanı aldım), depresyon, anksiyete ve geçmişteki birkaç travmaya bağlı olarak çocuk ergenlerle çalışan bir klinik psikologa başladım çünkü ücreti aldığı eğitimler ve mezun olduğu üniversite nitelikliydi. Konuştukça genel olarak ve romantik ilişkilerimde borderline örüntüsü taşıdığımı fark ettim bunu ona da söyledim. Ben tanı koyamam ama psikiyatristle bunu görüşürsen çok iyi olur dedi zaten hiçbir zaman sende bu var falan dememişti ben de üstelemedim. Devlet psikiyatristinde takibim var, 7 ay önce antidepresan kullanmayı bırakmıştım ama muayene sürem 10 dakika olduğu için borderline konusunu açmadım iştahımı uykumu sordu ilaca asla tekrar başlamak da istemiyordum iyiyim dedim. Sonraki seansımda psikologum bana borderline konusunu görüştün mü diye özellikle sordu. Öncesinde bana bağlanma stilleriyle alakalı bir kitabı okumam için ödev vermişti. Bağlanma stilim de kaygılı-kaçıngan denen karmaşık bir illet çıktı ve araştırdığım kadarıyla borderline gibi kişilik bozukluklarında yaygın olarak görülebiliyormuş. Var mı yok mu bilmiyorum bunun ciddi bir şey olduğunun farkındayım çoğu özelliği net olarak taşıyorum belki de yoktur zaten sadece eskiden yaptığım bazı şeyleri anlamlandırmaya ihtiyacım var.

Benzer bir durumu yaşayan var mı? BKB tanısı almış biriyle konuşabilir miyim? Psikiyatriste bu konuyu açıp olur da resmi tanı alırsam ilerde sorun çıkar mı?