23 yaşındayım intihar etmeyi düşünüyorum
23 yaşındayım ve hayatım boyunca kız eline dahi değmedim. Kızlarla konuşmaya aşırı utanıyorum ve korkuyorum. En son 8 9 yıl önce bir kızdan hoşlandım ve red yedim. O günden beri hiçbir kızın yanına gidemedim merhaba bile diyemedim. Üni den yeni mezun oldum. 4 yıllık ünide 1 kere dahi bir kıza bir kelime bile söylemedim. Karşı cins tarafından ilgi görebileceğime değer görebileceğime ve sevilebileceğime dair hiçbir umudum beklentim yok. Fotoğrafı neden attın derseniz 2 yıldır spor yapıyorum kafamı yatıştırsın diye hala da yapıyorum belki bazı arkadaşlar derdi git spor yap kendini düzene sok fiziğini toparla bir şey olur belki birini bulursun falan. Hayır öyle bir şey inanın ki olmuyor. Sporu zaten çoğu kişi ben de dahil olmak üzere gördüğüm kadarıyla özgüvensizlik sebebiyle yapıyor ve ne kadar yaparsan yap yeterli gelmiyor. Yıllardır tipimin çok iyi olmadığını düşünüyorum burnum büyük ve bu sebeple kızlarla iletişim kurmuyorum hatta insanlarla konuşurken dahi direkt yüzlerine bakıyorum yan dönmek istemiyorum. Gözümden lazer oldum fakat ona rağmen numarasız gözlük takıyorum sırf burnumu kapatsın biraz diye. 3 4 ay sonra sanırım ameliyat oluyorum estetik olarak fakat bu her şeyi çözecek mi inanın bana sanmıyorum. İnsan ilişkilerinde öyle aşırı absürt kötü birisi değilim arkadaşlarım var çok olmasa da. Birileriyle yanına gidip konuşabiliyorum özellikle spor salonunda neredeyse herkesle sohbet ederim. Kızlarla hiç mi konuşamıyorsun derseniz de o şekilde değil. Mesela yol falan sorarım günlük konuşmada kem küm etmem fakat iş tanışma kısmına gelince yani merhaba, numaranı alabilir miyim falan kısmına gelince ki hayatımda hiç gelmedi tamamen yokum. Bana bakan kızlar olduğunda acaba ne kadar çirkin bu diyorlar diye düşünüyorum bana iyi gözle bakabilecekleri ihtimali aklımdan geçmiyor geçse dahi saçma geliyor. 23 yaş hatta 24 e az kaldı gerçekten yalnız kalmak için fazla bir yaş. O kadar içime kapandım ki arkadaşlarımla bile bazen konuşmak istemiyorum zaten yaşadığım şehirde pek arkadaşım kalmadı çoğu başka şehirlerde. Dışarıya bir iki arkadaşım ile çıkabiliyorum o da çok nadiren. Hep odamdayım sadece bilgisayara bakıyorum arada çıkıp spora gidiyorum geliyorum. Dediğim gibi üniden yeni mezun oldum iş henüz aramadım ailem son yazını geçir sonra dönünce iş ararız dediler tamam dedim. Hayatım tamamen bir kutu odadan ibaret ve enerjim yok gibi hissediyorum bir şey yapmaya. Çoğu gün çoğu gece o kadar moralim bozuluyor ki ağlayarak uyuyorum ya da uyuyamıyorum. Şu sıralar tabana bakarak günde belki 7 8 saat müzik dinleyip tavana bakıyorum ardından yemek falan yiyip yatıyorum. Günlerim bu şekilde. Sokakta insanları görüyorum anlam veremiyorum nasıl birbirlerini sevebiliyorlar nasıl iyi anlaşıyorlar nasıl değer veriyorlar birbirlerine diyorum. Bazen belki bu kötü bir huydur bilmiyorum fakat kendimle insanları kıyaslıyorum diyorum hadi fizik olarak daha iyiyim bu adam neden mutlu neden sevgili var? Çok mu yakışıklı hayır fakat mutlu ve sevgilisi de mutlu. Burada da diyorum ki o zaman ben yeterince erkek değilim yeterince erkek olsam kızlarla konuşabilirdim tanışabilirdim. Aradığım şey tamamen ciddi bir ilişki hep bunun hayalini kurdum tek seferlik şeyler benim için uygun değil bu yaşıma kadar kendimi bozmadım bozmam da. Önüme bir gün birisi çıksa beni gerçekten sevse inanabilir miyim ona bilmiyorum çünkü bugüne kadar hiç sevilmedim hiçbir kız bana ilgi duymadı. Onu üzer miyim bilmiyorum her ne kadar üzmek istemesem de. Bu yüzden korkuyorum da birisi önüme çıksa onun bile içine edip yalnız kalırım muhtemelen. Sporu bu arada yapma sebebim başlarda yalan söylemek istemiyorum kızlar içindi. Belki kendimi toparlarsam belki az özgüven kazanırsam birini bulabilirim diyordum fakat öyle olmadı özgüven belki az artsa bile kızlara karşı hiçbir şey değişmedi tutumumda. Şu an sporu sadece ilerisi için yapıyorum. Belki önüme birisi çıkar ona iyi gözükmek istiyorum bir çocuğum olursa onunla ilgilenirken kolay yorulmayacak güçlü sağlıklı bir vücudum olsun istiyorum hatta torunlarımla bile yorulmadan uyum sağlayarak oynamak istiyorum. Fakat bu şekilde giderse hiçbir zaman böyle bir şey olmayacak sanırım. Malum karşı taraftan bir teklif gelmesi piyangonun vurması ile eşdeğer zorlukta. Gelse dahi bu sefer de ben beğenmem muhtemelen çok zor beğeniyorum zor hoşlanıyorum birinden. Yani bu şekilde arkadaşlar hayatım. Her gün acaba yarına devam etmesem mi diye düşünüyorum her gün lanet ediyorum hayatıma da kendime de. Geleceğe dair aşırı bir korkum yok çünkü 27 yaşıma geldiğimde intihar etmeyi düşünüyorum kendime o şekilde bir çıkış yolu buldum. Diyorum en kötü ihtimalde 3 yıla yoksun zaten çok takma kafaya. 27 sınırını seçme sebebim de o yaştan sonra artık biriyle tanışıp evlenip çocuk sahibi olmayı pek istememem. Yaşım çok fazla geçecek ve ben öp çocuklarım büyüdüğünde yaşlı olmak istemiyorum. Okuyanlara teşekkür ederim okumayanlara da hak veriyorum fena uzun yazdım ben de okumazdım belki.