u/Degisik1

Hayat bazen sıkıcı, bazen üzücü geliyor. Ben de çıkış yolu ne acaba diye düşündüm. Bu duygular normal sanırım öyle diyorlar ama ben yapamadım. Tek çözüm ölmek gibi görünüyor bana. Bunu 2 yıldır düşünüyorum.

Daha önce intihar etmeyi denedim ama imkanım yok. Bayağı yok. Bir keresinde evden kaçtığım için ailem tek başıma dışarı çıkmama izin vermiyor artık, reşit değilim. Evde doğru düzgün kesen bıçak yok falan. Olsa bile yapamadım - şu yaşama içgüdüsü denen lanet şey izin vermiyor. "Sadece acı." diyorum ama olmuyor.

Ben de bu yüzden silah almak iyi olur diye düşündüm. Ama daha reşit olacağım da iş bulacağım da ohoooo yani.

Ölemiyorum yani.

Ama bu duygularla da yaşanmıyor.

Ne yapacağım? Ölmek çözüm değil mi acaba? Yanlış mı düşünüyorum?

Şimdi şöyle... Biriyle konuşmaya başlıyorum, bir süre sonra benden soğuyorlar gibi, hissedebiliyorum. Neden beni sevmiyorlar? Meraktan soruyorum. Yani evet sosyal becerilerim pek iyi değil ama o kadar kötü değil ya, dimi? Mizacım böyle ama. Mesela "şu şöyle" diyor, buna daha ne diyebilirim ki? Bu yüzden sohbet devam etmiyor bir süre sonra. Bir de, benim hakkımda sormuyorlar ಥ_ಥ. Beni tanımak istemiyorlar gibi yoksa neden sormasınlar ૮꒰◞ ˕ ◟ ྀི꒱ა. Mesela "bir şey oldu" desem, "tamam" der geçerler öyle bir durum.

Asıl soru: "Beni neden sevmiyorlar?"

Yanlış bir şey mi yapıyorum (,,•᷄‎ࡇ•᷅ ,,)?