Neden Hayat Sadece Bize Zor?
İlkokul yıllarımdan başlarsam çok hatırlamasamda insanlarla kavga ederdim hatta birini kulağından ıskılığa asmışım. İlkokulu bitirdikten sonra ailemin psikoloğun bana "tam sınırda" demesi ile ortaokula geçtim ortaokulda kendimi derin bir yalnızlıkta buldum tek bi arkadaşım vardı onlada bit gün barışık ertesi gün kanlı bıçaklı olurduk. Ortaokul yıllarımı yanlızlık içerisinde geçirdim ve bitirdim ama yanlızlık beni çok etkilememişti. O zaman covid zamanı evlere tıkılı iken oyun oynardım. Daha sonra liseye geçtim hayatım kararmaya anlamsızlaşmaya başladı. Lisede fizikselden çok sözlü taciz vardı o zamanlar ilkokulda, ortaokulda yaşadığım özellikle karşı cinslerce bana yapılan sözlü tacizler 12 yıllık öğrenci deneyimimle birleşince kadın düşmanlığına dönüştü. Daha sonra lisede 2'inci ve son arkadaşımla tanıştım. Benle hep alay ederdi laflaşırdık ama aga diyebileceğim biriydi. Yks den sonra almanyaya gitti. Almanyaya gittikten sonra iyice sapıtmaya bana bulaşmaya başladı "yok sen 800k" gelmicek yok "sen mezunsun" tarzı ragebaitlerle karşılaştım. Ama takmadım dalgasını geçiyor diye düşündüm. Ama bana yapılan şey şuydu ilkokulda kulağını astığım çocukla bu lise arkadaşımı tanıştırmıştım. Kendileri beni yarıyolda bırakıp gittiler. Lisede güvenerek herşeyimi paylaştığım mahlukat beni satmıştı. Steam hesabımda dozunu alanlardandı neyseler hesaba zarar gelmedi şuan insanlardan çok kendi köpeğime güveniyorum insanlardan daha güvenilir bunun bide sanaldaki boyutu yani liseli mahlukatla ilkokulda kulağını astığım çocuk birleşmekle kalmıyor üstüne bütün sanaldaki eski arkadaşlarım mevzuya dahil oluyor berki onuda başka bir zaman anlatırım. Ama asıl soru şu ben kime nasıl güvencem???