u/Millafromsomewhere

Ben benieuwd naar wat meningen/ervaringen

Korte toelichting; Vorig jaar kreeg ik na 10 jaar klachten eindelijk een diagnose (waar ik hopelijk aan geopereerd kan worden over een paar jaar).

Rond die tijd van mn diagnose, kreeg ik ook een vriend. het ging alleen na een tijd ineens heel slecht met mij en ik belande in het ziekenhuis. Hij kon daar niet echt mee omgaan en ik heb het toen uitgemaakt terwijl ik in het ziekenhuis lag. Uiteindelijk na m’n opname een gesprek gehad over dat hij zn vrijheid belangrijk vond en geen “zorgend type” is en het kwam er op neer dat hij niet kon voldoen aan wat ik verwacht.

Hierdoor heb ik nu echt geen zin meer om te daten en ik ben normaal ook niet onzeker maar dit heeft me wel echt ff onderuit getrapt.

Dus oprecht: vinden veel mannen het zo’n probleem als een partner een aandoening heeft en daarmee soms bijvoorbeeld wat extra hulp nodig heeft? En zijn er meerdere mensen met aandoeningen die zich wel op de datingmarkt durven te begeven?

I’m getting a RF block of the splanchnic nerves (it’s the same route as coeliac nerves) instead of surgery. Anyone here who had this longer lasting nerve block?

Hi! I’ve suffered from MALS for years which i did not know for a long time. I’m afraid of getting surgery because since a few months i got into a stage where i have upper abdominal nerve pain, burning sensations and it feels like getting stabbed. I can’t deal with the pain and I don’t even know what a normal night of sleep looks like. I don’t have a lot of apetite left and i’m forcing myself to survive on nutridrinks. I lost a lot of weight, ended up in the hospital for 2 months total. It’s a long story.

Anyways, i’m afraid surgery will “activate” my nerves even more and I have nothing to deal with the pain. I read stories about healing journeys for like a year or so. Do you all lay in bed for a whole year to recover? Or can you still do groceries, house chores, work etc.?