r/datingnl

Hoe kort was het bij jou tussen twee dates, en wat vind je er zelf van?

Hey, ik wilde dit eigenlijk in deze subreddit vragen omdat ik graag feedback van Nederlanders zelf wil. Hoe kan ik ervoor zorgen dat ik niet onzichtbaar ben voor Nederlandse vrouwen als een niet-westerse/Midden-Oosterse man? Ik bedoel, ja, er bestaan negatieve stereotypen over ons, maar een goed persoon kan toch niet gewoon geen liefde vinden vanwege zijn afkomst?

Ik heb een hele lange tijd geen dates gehad, dat komt voornamelijk dat ik in depressie zat, en daardoor niet buiten kwam. Sinds 3 jaar ongeveer doe ik dat weer wel, ik krijg ook veel aandacht (mede door hoe ik me kleed ) en zit zelfs op dating sites en spreek zo nu en dan af met lui. Voor mij strand 99% op niets en dat is prima, ik zoek ook niet meteen een relatie maar meer leuke avonden en ik weet ook dat ik bij de meeste gewoon niet pas.

Ik ben zelf mtF (postop) trans, en zit enorm met een knagende vraag, al denk ik vaak dat ik voor mezelf heb besloten wat `juist` is, twijfel ik soms ook enorm, vertel ik mensen die interesse in me hebben dat ik trans ben from the get go ? of wacht ik tot er een wezenlijke kans is dat t op iets uitgroeit ?

Mijn redenen om t niet direct te vertellen ; Het gaat meeste mensen niets aan om met zoiets persoonlijks te komen als er toch niets van komt, het is een deel van mn verleden vooral, het is emotioneel zwaar om elke keer dat te bespreken, stukje zelf bescherming. Ik snap niet waarom het er toe zou doen om zoiets persoonlijks te delen wanneer er toch weinig kans van slagen is, het is heel persoonlijk en t gaat de meeste niets aan tenzij er iets serieus kan bloeien en tegen die tijd doe ik t wel, het vergt veel energie en t gaat vreemde niets aan imo.

Aan de andere kant denk ik dat ik t juist wel moet vertellen omdat t wel zo eerlijk is.. maar elke keer vertellen wanneer mensen je leuk vinden, uit willen gaan etc, is enorm vermoeiend en vergt veel energie bovendien zolas ik zei lijdt t meestal nergens naartoe dus waarom zou ik ?

Ik zit hier soms erg mee, en wil meerdere perspectieven horen van m/f als t kan

Ik (29M) had even een pauze ingelast en ging weer op Bumble even kijken. Heb zojuist haast iedereen weg lopen swipen. Ik heb moeite met het beschrijven, maar het voor zoveel van hetzelfde hier in de randstad, allemaal iets te yuppig voor mij.

Breeze zie ik vaker profielen die net iets meer mij aantrekken. Een beetje meer "normaal authentiek" voor mijn gevoel. Iemand die niet dezelfde hobbies heeft als iedereen (koffie is geen hobby als je het buiten de deur drinkt), maar ook niet een wild leven wilt leiden in een campervan.

Hoe zouden jullie de datingapps die jullie gebruiken beschrijven uit jullie ervaring?

Ik (22F) had afgelopen weekend een Bumble date en ik voelde echt totaal geen klik. Ik kreeg echt van álles wat hij deed de ick, terwijl het best meeviel. Bijvoorbeeld dat hij in mijn ogen toen te luid zou kauwen, of dat hij bepaalde dingen zei waar ik mijn vraagtekens gelijk bij had. Achteraf denk ik: waar deed ik zo moeilijk over?

We hebben ongeveer 2-3 weken online gepraat voordat er daadwerkelijk een date gepland was en online vond ik alles wel prima eigenlijk. Ik heb het hem nog niet durven vertellen, omdat ik aan de andere kant nog wel hoop heb dat het iets kan worden ofzo

Ik heb een beetje het idee dat ik mezelf saboteer op deze manier en dat ik te negatief was, maar ik vind het dan ook een beetje moeilijk om het dan om te draaien en van de icks af te komen. Hebben jullie advies hiervoor? Of ook ervaring met (snel) de ick krijgen?

​How do you guys feel about going Dutch on a first date? Is it a huge turn-off, or actually reasonable and fine?

Is this part of your country's culture?

Ben benieuwd naar wat meningen/ervaringen

Korte toelichting; Vorig jaar kreeg ik na 10 jaar klachten eindelijk een diagnose (waar ik hopelijk aan geopereerd kan worden over een paar jaar).

Rond die tijd van mn diagnose, kreeg ik ook een vriend. het ging alleen na een tijd ineens heel slecht met mij en ik belande in het ziekenhuis. Hij kon daar niet echt mee omgaan en ik heb het toen uitgemaakt terwijl ik in het ziekenhuis lag. Uiteindelijk na m’n opname een gesprek gehad over dat hij zn vrijheid belangrijk vond en geen “zorgend type” is en het kwam er op neer dat hij niet kon voldoen aan wat ik verwacht.

Hierdoor heb ik nu echt geen zin meer om te daten en ik ben normaal ook niet onzeker maar dit heeft me wel echt ff onderuit getrapt.

Dus oprecht: vinden veel mannen het zo’n probleem als een partner een aandoening heeft en daarmee soms bijvoorbeeld wat extra hulp nodig heeft? En zijn er meerdere mensen met aandoeningen die zich wel op de datingmarkt durven te begeven?

Ik begin mij sinds kort weer op de dating markt, maar ik vraag mij af hoe anderen (in mijn geval vrouwen) denken over het daten met iemand zonder baan. Zien jullie dit als afknapper? Wil je dit dan ook het liefst voor de date weten? Of juist later als het ter sprake komt? Uiteraard is hierover liegen het domste dat je kunt doen.

Context: sinds een jaar zit ik thuis met een burn-out. Het gaat de afgelopen maanden heel veel beter en ik zit inmiddels in een werk re-integratietraject, maar feitelijk ben ik gewoon werkloos. Gelukkig wel een goede uitkering dus geen stress of ik iemand uiteten kan nemen.

Na het zien van wat dating adviezen op de verschillende nederlandstalige reddit threads merk ik dat het advies vrijwel alleen vanuit een meritocratisch (kapatalistisch) oogpunt word gegeven. Wat niet gek is want dat is het wereldbeeld dat we als nederlanders vanaf kinds af aan meekrijgen. Maar het is ook iets dat ervoor zorgt dat we steeds meer vervreemd raken van onszelf en de mensen om ons heen.

Ik kan de logica van het advies wel inzien want gedeprimeerd klagen dat je niet aan een relatie kan komen is niet echt aantrekkelijk. Daar moet je zelf uiteindelijk aan werken. Maar anderzijds voelt het ook alsof we anderen schuld aanpraten over iets waar ze zelf niet volkomen grip op hebben. Wat vaak terugkomt in het advies dat ik gelezen heb is dat ze niet het juiste doen om geliefd te worden en dat ze zichzelf beter moeten verkopen door het hebben van de geschikte lifestyle.

Zou het kunnen dat hierin het probleem ligt? Liefde lijkt niet meer iets te zijn dat kan opbloeien. Het is iets dat er al zou moeten zijn net als een product dat je met je eigenwaarde zou moeten kunnen kopen. Mij lijkt het eerlijk gezegd alleen maar vermoeiend om altijd maar mijn best te moeten doen om er voor de ander te mogen zijn. In een wereld waarin we steeds meer meer van elkaar verwachten snap ik wel waarom sommige de hoop in het vinden van liefde hebben opgegeven. Hoe triest het ook klinkt.

Dit is een semi serieuze post. Ik post het voornamelijk als gedachte experiment.