Een Marxistisch perspectief op het daten in Nederland
Na het zien van wat dating adviezen op de verschillende nederlandstalige reddit threads merk ik dat het advies vrijwel alleen vanuit een meritocratisch (kapatalistisch) oogpunt word gegeven. Wat niet gek is want dat is het wereldbeeld dat we als nederlanders vanaf kinds af aan meekrijgen. Maar het is ook iets dat ervoor zorgt dat we steeds meer vervreemd raken van onszelf en de mensen om ons heen.
Ik kan de logica van het advies wel inzien want gedeprimeerd klagen dat je niet aan een relatie kan komen is niet echt aantrekkelijk. Daar moet je zelf uiteindelijk aan werken. Maar anderzijds voelt het ook alsof we anderen schuld aanpraten over iets waar ze zelf niet volkomen grip op hebben. Wat vaak terugkomt in het advies dat ik gelezen heb is dat ze niet het juiste doen om geliefd te worden en dat ze zichzelf beter moeten verkopen door het hebben van de geschikte lifestyle.
Zou het kunnen dat hierin het probleem ligt? Liefde lijkt niet meer iets te zijn dat kan opbloeien. Het is iets dat er al zou moeten zijn net als een product dat je met je eigenwaarde zou moeten kunnen kopen. Mij lijkt het eerlijk gezegd alleen maar vermoeiend om altijd maar mijn best te moeten doen om er voor de ander te mogen zijn. In een wereld waarin we steeds meer meer van elkaar verwachten snap ik wel waarom sommige de hoop in het vinden van liefde hebben opgegeven. Hoe triest het ook klinkt.
Dit is een semi serieuze post. Ik post het voornamelijk als gedachte experiment.