u/LookIDontKnowEither

Ik (29M) had even een pauze ingelast en ging weer op Bumble even kijken. Heb zojuist haast iedereen weg lopen swipen. Ik heb moeite met het beschrijven, maar het voor zoveel van hetzelfde hier in de randstad, allemaal iets te yuppig voor mij.

Breeze zie ik vaker profielen die net iets meer mij aantrekken. Een beetje meer "normaal authentiek" voor mijn gevoel. Iemand die niet dezelfde hobbies heeft als iedereen (koffie is geen hobby als je het buiten de deur drinkt), maar ook niet een wild leven wilt leiden in een campervan.

Hoe zouden jullie de datingapps die jullie gebruiken beschrijven uit jullie ervaring?

Afgelopen zaterdag 4e date gehad met een stadswandeling en koken bij mij thuis. Ik ben als een blok voor haar gevallen en heb dit ook bij het afscheid tegen haar verteld. Het kan misschien iets te snel zijn, maar ik zie heel veel gelijkenissen in hoe wij naar dingen kijken en haar hele aanwezigheid vrolijkt mij zo op. Zij wist eigenlijk nog niet precies wat ze voelde en had nog twijfels. Ik weet niet wat de twijfels precies zijn, alleen dat het over de langetermijn gaat.

Ik stap morgen op een vliegtuig voor een welverdiende vakantie van 2 weken. We appen niet zo veel tussendoor en ik ben bang dat het gaat verwateren. Een soort out if sight out of mind idee.

Hoe gaat het nu verder? Moet ik alvast iets prikken voor na mijn vakantie of even iedereen laten nadenken?

Ik (30M) ben nu single, maar ik ben hier de laatste tijd een beetje aan het reflecteren hoe ik dit onderwerp heb aangepakt bij eerdere relaties.

Seks is een belangrijk onderdeel van een relatie en veel mensen hebben ook bepaalde voorkeuren/kinks en fetishes. Dit kunnen dealbreakers zijn in een relatie, maar het is vaak niet een van de eerste dingen die je met elkaar bespreekt.

Ik weet wel dat ik het bij mij altijd spannend vond. Ik heb een kink dat niet heel erg mainstream is, maar wel heel erg onschuldig om te doen. Geen van mijn partners heeft dit ooit eigenlijk geweigerd toen we het besproken hadden. Wederzijds heb ik ook weleens dingen gehoord waarvan ik merkte dat ze het moeilijk vonden om over te praten, maar die spanning was nergens nodig voor, want het was nooit iets baanbrekends.

Hoe zijn jullie hiermee omgegaan in soortgelijke situaties? Zowel aanhoren als vertellen van voorkeuren? Hebben jullie ooit een grens moeten stellen aan iets wat een ander vroeg?

Het is een cliché voor mensen. Ze voelen vaak die romantische klik niet. Ik dacht het ooit te begrijpen, maar ik heb steeds meer andere verklaringen gekregen en ervaren tijdens het daten. Ik heb mensen die het puur grote plaatje van geluk zagen, maar ook die het puur en alleen seksueel zien.

Wat bedoelen mensen hiermee precies?

Ik heb nu een periode waar ik na werk en in het weekend gewoon heel weinig tot geen tijd heb tijdelijk. Nu heb ik een tweede date volgende week en ook een eerste a.s. dinsdag (Breeze waarom match je mij met iemand van een maand geleden??).

Hierna kan het gebeuren dat ik gewoon haast een maand niet echt beschikbaar. Nu is appcontact ook om de twee dagen sporadisch, dus ik begin mij toch af te vragen of ik een verkeerde timing hebt, aangezien iets groeien toch moeilijker dan is.

Bij mijn ex weet ik nog dat ze 2 maanden op reis ging na 3 dates en ik toen wel echt moeite ermee had om te bepalen waar we stonden.

Hoe staan jullie prachtige mensen hierin?

Je ontmoet heel veel mensen bij het daten en allemaal natuurlijk een apart verhaal. Maar er zijn er toch een paar waar je soms nog maanden/jaren later nog aan denkt terwijl ze niet lang in je leven waren.

Bij mij is het iemand die ik maar 3 weken gekend heb. Zij was dolenthousiast en deelde een soort vrijheid en whimsiness hoe ze door het leven ging. Maar achter dat masker zat heel veel leed met trauma en verlies. Zo snel als ze me naar binnen liet, zo snel stootte ze mij weer weg.

Ik denk nog soms aan haar als persoon. Wie weet wat we geworden waren als we door gingen, maar ondertussen is ze meer mysterie geworden door alles wat ik zelf nu moet invullen.

Ik vind het eigenlijk best grappig. Ik zat haast 2 jaar te strugglen met een breakup. Dit was mijn meest intense relatie die ik heb gehad en mijn gevoelens richting haar waren heel intens al vanaf een vroeg stadium, nog voor wij iets kregen. Toen veel meegemaakt en achteraf na reflectie ook veel pijn moeten verwerken omdat ik niet goed behandeld was. Maar ik had er wel altijd een vorm van verdriet over.

Nu had ik dit jaar een korte relatie ook nog van 9 maanden, maar deze was 3 maanden geleden uitgegaan. Tijdens de relatie zelf was ik wel present, maar struggelde ik als ik alleen was nog soms met de pijn.

Alleen toen dat uit ging merkte ik dat ik eigenlijk een liefdesverdriet in het algemeen kreeg wat meer gericht was op de eerste relatie. Ik had een terugval en ging er weer even doorheen en "vergat" mijn recente breakup. Nu moet ik zeggen dat de tweede heel amicaal voor zover dat kan ging. Ze had duidelijke communicatie en ik zag dat ze het moeilijk had. Ze heeft mij altijd heel goed behandeld en nooit bedrogen en voorgelogen. Ze had gewoon behoefte aan iemand die ik niet ben als partner en dat kan ik niemand kwaad nemen.

Nu voel je hem al aankomen. De laatste twee weken is het momentum van liefdesverdriet eigenlijk helemaal naar de recente gegaan. Ik voel nauwelijks meer wat als ik denk aan de eerste, maar ik heb opeens veel meer verlangen en respect terug voor de recente. Rationeel wil ik niet terug naar haar, maar haar herinnering voelt gewoon veel beter. Puntje bij paaltje heb ik nog steeds verdriet wel, maar totaal geswitched van persoon. Dus vooruitgang?

Advies gevraagd of gewoon een ideeënbak voor mensen. Mijn situatie is dat ik nu een tweede date aan het plannen ben voor doordeweeks in de avond. Alleen deze weet ik nog niet zo goed in te vullen. Dus ik doe een oproep hier wat mensen een goed idee vinden voor een date in verschillende stadia.

Mijn huidige plannen altijd:

Date 1 doordeweeks/weekend: Drankje doen.

Date 2, Doordeweeks ?, weekend een activiteit (museum ofzo)

Date 3, activiteit weer of thuis uitnodigen

Misschien komt dit door Breeze, maar ik had een hele leuke date gehad afgelopen dinsdag. Paar uur bij elkaar gezeten, gelachen en ze was echt leuk. Na afloop afscheid genomen en toen ook contact na aflooo gekregen met verkrijgen telefoonummer.

Alleen het appcontact verloopt heel stroef. Ik vind het best vervelend eigenlijk. Het zijn korte berichten waar je niet echt op door kan vragen. Nu weet ik dat als we weer met elkaar afspreken dat het wel gezellig gaat zijn, maar ik vind het moeilijk communiceren in de tussentijd en dat verstoord het beeld van haar een beetje voor mij, hoe gemeen het ook klinkt.

Hoe gaan mensen hier om met slechte appers?

Context, gematched met iemand die ik echt wel interressant vind. Alleen na een paar leuke berichten ging ik weer op het profiel kijken en blijkt ze 2 uur reizen van mij te zitten. Gisteren was ze gewoon in de buurt en kwam daarom in mijn range. Ook gewoon foto's van mijn omgeving en geen woonplaats vermeld.

Ik vind de chat voorlopig wel leuk, maar de afstand toch best groot. Hoe gaan jullie om met twijfel?

Heb zelf 2 exen. Eentje probeerde ik een jaar lang nog vrienden te blijven, maar dat ging niet. Nu heb ik een recente ex waar ik geen contact mee heb, maar eigenlijk niets tegen heb. Het zet mij soms aan het twijfelen om weer contact te zoeken, maar dan denk ik ook waarom.

Hoe is ieders relatie met een ex?

Ik heb zelf de laatste tijd moeite met bepalen wat voor persoon ik nou echt zoek. Ik dacht mijn type wel een beetje te weten na eerdere relaties, maar toch weet ik het niet goed te beschrijven. Ook zijn het niet echt kenmerken die je makkelijk spot in de eerste paar dates.

Nu merk ik juist dat ik heel kieskeurig ben daardoor. Niet dat ik het per se erg vind, want met de foute persoon belanden is erger dan alleen zijn, maar het maakt mijn zoektocht naar mijn partner toch lastiger als je wel weet wat je niet wilt, maar niet precies weet wat je wel wilt.

Ik heb het voornamelijk met Breeze omdat je daar echt wel de keuzes onthoud en je weet dat er vanaf bepaalde momenten matches kunnen komen. Je ziet daar ook wie je hebt geliked en je weet dat het meteen een date is.

Nu heb ik eentje waar ik haar profiel best interessant vond. Ik merk dan toch dat ik iets teveel aan het hopen ben erop, terwijl hoogstwaarschijnlijk geen match gaat worden.

Hebben mensen hier ook soms last van dat je toch iets teveel hoop bij sommige swipes zet?

Ik heb een paar tegenslagen gehad in mijn leven waardoor ik nu alles net iets later doe. Ik had dus veel later een diploma, een eigen woning, een eerste relatie en zo kan ik nog wel dingen opnoemen.

Ik heb de laatste tijd gewoon echt veel last ervan. Ik zit ook dus altijd ermee dat ik die tijd niet terug krijg en voor mijn gevoel "achter loop". En als ik dan een doel heb bereikt dan voel ik niets. Geen blijdschap of iets anders. Ik ren al jarenlang zo hard als ik kan en het resultaat ben ik nog steeds niet blij mee.

Ik vrees dat ik nooit tevreden kan zijn met wat ik heb bereikt hierdoor en het is angstaanjagend

Ik ben een beetje uit de loop, maar ik zie opeens heel veel voorspellingen van analisten en andere kanalen dat Ajax kampioen gaat worden.

Ik zie even snel uitslagen van vriendschappelijke potjes en conference league wedstrijden en ik snap het eigenlijk niet echt. Het ziet er niet zo denderend of speciaal uit dat ik denk dat het iets is. Was het spel dan goed?

PSV en Feyenoord hebben een groot deel van hun selectie nog, met Feyenoord nu een betere coach (niet zo moeilijk), AZ heeft (wel tegen 10 man) gewonnen tegen PSV voor de eerste prijs van het seizoen, Twente wel uitgeschakeld in de Europa League maar strijdlustig nu in Conference League en NEC heeft in Griekenland de 0 gehouden.

Is het echt alleen de nieuwe spelers en coach? Ze waren vorig seizoen 5e geworden en moesten de play offs in. De coach heeft de laatste 2 seizoenen in Girona na versterkingen van Champions League naar degradatie gebracht en nu is hij de redder?

Ik snap optimisme door nieuwe wind, maar waarom zijn ze opeens een topfavoriet ook bij analisten? Opta heeft ze nog onder PSV en Feyenoord ook.

We are no contact since about a year. We are not blocked but no one is engaging back after I initiated it. I sometimes still struggle with the fact that I had to let someone that I used to know intensly just go. But they are no good for me and hurt my mental health and betrayed my trust.

I sometimes felt like I would crumble. I remember still staring in my contacts at them or checking out the conversation and see them online. I wondered what would happen if they contacted me, if I would take them in again. They are my weak spot for sure.

But then it happened. I had a major milestone and I posted a status on whatsapp. Almost the first to react to it was them. I remember seeing it and having no desire to open up to them or to talk about anything. It was a breadcrumb from them, I dont know what I would have done if they actually replied full sentences, but it felt liberating that I had no desire of it and did not feel tempted at all.

It still hurts sometimes and I definitely am not fully over it, but this made me feel like I finally made a big step in recovering from them

Ik probeer zelf al heel mijn leven niets aan te trekken wat per se "mannelijk" is. Maar toch voel je je soms zo en dat vind ik wel een fenomeen eigenlijk. Als in ik voel mij wel op sommige punten een verplichting om bijvoorbeeld mee te helpen om dingen te dragen en dan vooral de zwaardere dingen.

Zo heb ik ook al een tijdje last van dat ik geen rijbewijs heb en de komende tijd ook nog niet ga beginnen omdat andere zaken lopen. En ik voel daar toch wel soms onzekerder door omdat het toch voelt als een ding dat een man moet kunnen.

Hebben jullie ook soms zulke onzekerheden?

Voordat de vloed van reacties komen "Nooit terug naar je ex" of iets dergelijks, het is een iets ander verhaal dan normaal.

We wonen beiden op een ander continent nu en voor zover ik weet heeft zij daar gewoon een relatie. We waren bij de studententijd onafscheidelijk haast en in het laatste jaar kregen we een relatie, maar omdat zij niet nederlands is ging ze terug naar haar eigen land hierna voor een speciale kans. We probeerden toen het gat te dichten alleen dit heeft ons zoveel gesloopt dat we beiden wel fouten hebben gemaakt.

We probeerden nog vrienden te blijven, maar na reflectie toen realiseerde ik me dat ze dingen had gedaan die mij "schade" hebben aangedaan en verloor ik vertrouwen in haar en dus besloot ik voor mentale rust en genezing haar te blokkeren. Na een paar weken vond ze via een omweg contact en zei ze iets van "Ik begrijp dit, ik vind het stom dat je het zo deed en ik ga je missen, take care". Ik heb toen verteld dat ik haar wel wilde deblokkeren maar niet zal reageren meer.

Dit was een jaar geleden en ik heb veel stappen gemaakt. Ik had 1 keer haar een bericht gestuurd toen bij haar een dodelijke storm had plaatsgevonden (menselijkheid), maar voor de rest 0 contact. Ik heb meer gereflecteerd en een deel van mij vergeefd het haar, maar een ander deel is ook nog boos over die jaren. Ik wil ooit nog weer terug in elkaars leven komen, maar ik weet niet wanneer dat moment kan komen.

Gisteren had ik een instagram post gemaakt van mijzelf omdat ik groot nieuws had te delen. Hier reageerde zij op voor het eerst in een jaar met een like en in de reactie een ❤️. Ik zou liegen als ik zeg dat het enigszins oplucht dat dit toch een signaal is dat ze mij niet haat.

Is dit een moment om aan te pakken om weer vrienden te worden? Het leven voelt gewoon raar als ik iemand die zoveel voor mij heeft betekend niet meer op mijn radar zit.

Vrijdag was mijn bod op een klein appartementje in Rotterdam geaccepteerd dus ik ben heel blij! De overdracht is 1 oktober. Het is de eerste keer dat ik een woning koop dus ik weet niet wat mij overkomt.

Nu vraagt de makelaar al veel van mij. Ik heb allemaal documenten en checks al gedaan alleen nu moet ik wachten op anderen.

Een van die dingen is een notaris. Ik heb via een vriend van mij een naam gekregen en had al zaterdag een offerteaanvraag gedaan. Nu bleek na nabellen vandaag dat het nog geeneens behandeld is, terwijl de makelaar deze week een naam wil. Moet ik dan wachten op de notarisofferte die ik weet niet hoe lang duurt of moet ik meerdere eruit sturen?

Ik heb het liefst duidelijk hoe lang elk proces duurt want ik vind het toch een eng idee dat ik moet wachten op mensen die lang over een reactie doen, zelfs als je het telefonisch doet

Beetje rare titel maar laat mij uitleggen.

Ex en ik zijn al bijna 2 jaar uit elkaar maar ze wilde nog vrienden blijven en close zijn en dus probeerden we dat. Dit ging enigszins stroef en ik merkte dat ik niet ver kwam ermee aangezien ik voor mijn ogen moest zien hoe zij een ander kreeg (en verzweeg naar mij) en zij nog steeds voor emotionele dingen bij mij kwam, alsof ik de partner was. We hadden al 2 keer ruimte genomen, maar toen bleef ze soms bijvoorbeeld een hartje sturen om de 3 dagen. Ik heb een jaar geleden geblokkeerd zonder wat te zeggen om het gewoon slecht te laten aflopen, dat ik een klootzak was en ze niet meer verbonden zou voelen.

Ik merk wel de laatste tijd dat ik heel veel over haar aan het morren ben. Niet dat ik weer een relatie wil, maar eigenlijk voornamelijk dat ik heel boos op haar ben. De relatie was namelijk vaak onzeker door acties en uitspraken van haar en ik kijk terug op een tijd waar ik niet gezien ben. Ik versimpel de twee jaar, maar ik ben gewoon kwaad dat ik zo behandelt ben (ik ben gestopt met mijzelf haten dat ik mijzelf zo liet behandelen, aangezien dat reflex uit een goede bedoeling en onervaring kwam destijds).

Nu merk ik eigenlijk gewoon dat ik die woede niet wil hebben in mijn leven. Ik wil niet permanent boos zijn op iemand, ik wil gewoon haar het beste gunnen en blij zijn voor mensen. Maar ik zie niet hoe ik dit kan hebben zonder dat ik met haar weer contact kan nemen. Je kan zeggen laat er tijd overheen gaan, maar ik word alleen maar kwader door de tijd heen. Ik ben de mens achter het concept van haar kwijt aan het raken.

Is het dan goed om weer in contact te komen? Ik weet dat dit er ook voor kan zorgen dat ik toch weer verliefd ga raken en alleen maar verdriet kan hebben, maar ik wil gewoon niet meer boos zijn. Het voelt voor mij erger dan verdriet