Genoeg water drinken vandaag, lieve mensen!

Wat staat er op de planning?

Ik gebruik dagelijks medicatie (ik krijg dit omdat ik vaak last had van paniekaanvallen). Vaak word dit recept verdeeld over 3 uitgiftes en moet ik dan mijn arts om een herhaalrecept vragen.

Helaas is er vaak een landelijk tekort van het medicijn wat ik gebruik. Het ging nu een tijdje goed en ik heb afgelopen woensdag gevraagd of ik mijn nieuwe uitgifte kan ophalen. Ik heb 2 werkdagen gewacht en kreeg vandaag van mijn apotheek te horen dat ik een week eerder om een nieuwe uitgifte had moeten vragen omdat er weer leveringsproblemen zijn. Ik vroeg om een oplossing en ik ben eigenlijk niet geholpen. Ik kreeg afgelopen woensdag ook niks over nieuwe leveringsproblemen te horen. Ik heb aangegeven dat ik nu dus zonder medicatie zit en maar naar huis gegaan. Het gaat dus ook niet om een herhaalrecept maar om 30 stuks die ik nog tegoed heb.

Ik heb inmiddels de huisartsenpost om een overbruggingsrecept gevraagd en kan dit straks bij de dienstapotheek ophalen. Ik had het fijn gevonden als mijn apotheek mee had willen denken over een overbruggingsoplossing voor het weekend. Het is voor nu opgelost en ik heb wel vaker zonder medicatie gezeten door het landelijk tekort en voor nu dus wel tevreden maar heb het gevoel dat ik een beetje voor de gek gehouden word. Apotheek is erg klein en heeft geen online omgeving om medicatie en lopende recepten te kunnen inzien. Ook heb ik een rekening van mijn zorgverzekering ontvangen omdat mijn medicatie blijkbaar niet meer word vergoed (alleen nog in hogere doseringen). Ik was hier niet van op de hoogte. Ik denk dat de apotheek dit misschien wist en mij had kunnen inlichten. Want het word wel steeds doorgestuurd naar mijn verzekering en maanden later komt dus de rekening. Dit valt buiten mijn eigen risico wat ik al heb betaald (ik ben daar meestal in een paar maanden al doorheen).

Dit was mijn geklaag over mijn apotheek en de medicijntekorten en vergoedingen. Soms heb ik zonder medicatie gezeten en dus helaas ook last gehad van ontwenningsverschijnselen en terugkerende paniekaanvallen. Ik probeer altijd zelf een oplossing te zoeken en contact op te nemen met de arts en verschillende apotheken en schaam me soms een beetje. Het voelt een beetje als bedelen om pillen. Ik wil weg bij deze apotheek vanwege de communicatieproblemen en ik zoek eigenlijk een andere apotheek met app en afhaalkluis of een online apotheek. Heeft iemand met dit laatste goede ervaringen?

Moet dit eventjes van me afschrijven. TW kindermisbruik

Een paar jaar geleden ben ik no-contact gegaan met mijn ouders. Ik ben mijn hele jeugd (en een beetje in mijn volwassen leven) misbruikt en mishandeld door mijn vader, en door beide ouders emotioneel en fysiek verwaarloosd. Tot mijn 29e heb ik dit totaal verzwegen voor mijn familie.

Mijn vader is ooit toen ik klein was gemeld bij de politie door mijn tante op verdenking van bezit van kinderporno (niks van gekomen behalve een familiebreuk), en mijn moeder had het hier nog vaak over, ook met mij. Elke keer als ze er weer over begon moest ik mij enorm inhouden, tot op een dag ineens de dam brak en ik toegaf wat er speelde. Ik kon het gewoon niet meer inhouden. Het was telefonisch. Heel lang verhaal kort maar we hebben door de dag heen meerdere telefoongesprekken gehad waarin mijn moeder het steeds alleen over haarzelf had ("wat doe je mij aan, nu heb ik een probleem, hoe moet ik nu verder, nou moet ik hem op straat zetten", etc. 0 keer aan mij verder gevraagd over wat er gebeurd is, of hoe het met me gaat, of wat dan ook) terwijl ik alleen maar zat te janken aan de andere lijn. 's Avonds zat ik opgenomen in een crisisopvang nog een laatste keer met haar aan de telefoon, met een zuster erbij, en zelfs zij was zo verbijsterd van haar gedrag dat ze midden in het gesprek mijn moeder er op aansprak. Toen mijn moeder zei dat het misbruik niet is gebeurd omdat ik geen bewijs had en 'ze zich er niet in kon vinden' brak ik compleet, noemde ik haar een narcist en zei ik dat ik niet meer van haar wil horen, en hing op.

Vanaf dat moment was het echt totale radiostilte. En het was zo'n vreselijk en dubbel gevoel, want aan de ene kant dacht ik, dit is wat ik zelf wil, maar aan de andere kant dacht ik, ze vecht niet eens voor me. Geen excuses na afloop, geen 'wil je toch praten', helemaal niks. Toen mijn ouders contact met mij moesten hebben om mijn uitvaartverzekering op mijn naam te zetten, deden ze dat zelfs via een e-mail naar mijn ambulante begeleiding, terwijl ze gewoon mijn e-mail en tel nr hebben.

En nu opende ik compleet per toeval instagram voor het eerst in een lange tijd aangezien ik naast reddit/discord totaal geen social media gebruik, en zie ik in mijn inbox een bericht van mijn moeder, van afgelopen dinsdag: 2 foto's van mijn katten, die ik achter moest laten toen ik ging verhuizen. Dat is het. Geen woorden. Alleen de foto's. En ik weet gewoon niet wat ik moet. Mijn eerste reactie was huilen van de schrik, toen was ik even boos, nu voel ik me verdrietig. Hoe ik mijn moeder ken voelt dit echt als een 'kijk wat je mist', maar ik weet niet of dat echt haar gedachtegang is of mijn interpretatie puur gebaseerd op mijn emoties. Ik weet ook gewoon niet of ik behoefte heb om contact weer aan te gaan of uberhaupt om te reageren. Ze woont nog met mijn vader en daar wil ik absoluut nooit meer contact mee. Mijn vrienden zeggen dat ik haar moet blokkeren maar dat is zó'n enorme mentale drempel die ik gewoon niet over kom. Ik ben eigenlijk gewoon hartstikke in de war met dit, het komt ook op een kut moment in mijn leven, zeer recent een autisme diagnosis gehad en alles staat op z'n kop en dan komt dit.

Bedankt voor het lezen, als je je eigen soortgelijke verhaal wil delen is dat zeer welkom

Hey. Ik heb financiële problemen en moet betalingen doen en overleven maar ik ben blut en daardoor heel gestresst. Ik heb zo snel mogelijk geld nodig. Daarom wil ik geld lenen maar ik weet dat een bank mij dat geld niet gaat lenen. Het gaat om een bedrag van iets minder dan duizend euro. Is het mogelijk om toch ergens geld te lenen? Weet iemand dat? Heeft iemand daar ervaring mee? Ik zou antwoorden hierop heel erg waarderen.

Ik weet dat geld lenen geld kost en dat het risicovol is maar het is nu zowat mijn enige optie. Bij familie of vrienden geld lenen gaat niet en zou ik ook niet willen.

edit: Dankjewel lieve mensen voor al jullie hulp! Geniet van het (te) warme weer! Of juist niet!

Hoi allemaal,

Ik ben een man van 29 jaar oud, opgegroeid in een (negatief) turbulente gezinssituatie en ik loop op een paar punten compleet vast.

Doordat mijn jeugd onveilig was en mijn ouders mij niet goed hebben begeleid op het gebied van het ASS ben ik ongewild 'blind' de wijde wereld in gestuurd, met als gevolg dat ik geen goede sturing kreeg in scholing en vervolg studies. Ik ben uiteindelijk op mijn 19de vertrokken uit huis en op mijn zelf gaan wonen, en hierdoor kwam ik nog dieper in de overlevingsmodus te zitten.

Met alleen maar werken om te overleven en geen enkele voldoening te krijgen uit het leven ben ik uiteindelijk zeer verslaafd geraakt aan alcohol en heb ik mijzelf flink verwaarloost.

Sinds ik inmiddels 3 maanden nuchter ben, start binnenkort mijn diagnostiek om te bepalen of er daadwerkelijk sprake is van autisme, de vermoedens zijn al lang duidelijk, maar ik heb het mezelf nooit gegund om er naar te laten kijken. Uit angst voor vele ongegronde zaken.

Zoals de titel al aangeeft kamp ik, zeker nu ik nuchter ben en alles ook bewust meemaak, steeds meer het gevoel dat er veel tijd is verloren en dat ik eigenlijk geen enkele kans meer maak om volwaardig mee te komen in de maatschappij.

Ik wordt ook zeer angstig van het idee dat ik door mijn achtergrond ook niet serieus zal worden genomen. Er zijn wel wat papieren behaalt in de afgelopen jaren, alleen kunnen spreken van een volwaardige scholing met een goed carrière perspectief ? Die ontbreekt, en als ik naar leeftijdsgenoten kijk, baal ik enorm van mijzelf.

Heeft er iemand advies .. ? Het lijkt wel alsof ik op Reddit ook nergens terecht kan, alle post worden vaak meteen verwijderd

Ik zit vannochtend op instagram te scrollen, en het valt me op dat alles waar ik naar kijk, een AI geschreven caption heeft. ik kan mijn vinger er niet op leggen waarom dit me opvalt, maar de lange uitleg onder veel filmpjes die al redelijk voor zichzelf spreken voelen heel onnatuurlijk. sommige reacties eronder ook. alles is op dezelfde manier geschreven.

Zit ik vervolgens op Vinted te kijken omdat ik een nieuwe jas nodig heb, en kom ik allemaal producten tegen die duidelijk met AI zijn gegenereerd. Sommige duidelijker dan anderen.

Ik ben aan het solliciteren naar een andere baan (want mijn huidige werkgever is rampzalig kut) en ik krijg aan alle kanten te horen dat ik mijn CV en motivatiebrief door ChatGPT moet laten schrijven. Ik wil alles gewoon zelf schrijven en niet afhankelijk zijn van technologie om iets voor me te schrijven.

Ik kan toch niet de enige zijn die voelt dat alles tegenwoordig steeds nepper word en het internet dood is? ik vind dit gewoon allemaal heel erg kut.

Goeiemorgen allemaal,

Weet niet wat het is de afgelopen week maar het gaat niet zo goed. Nu wakker en kan niet meer slapen. Denk dat ik zo even een podcast opzet ter afleiding.

Hoe zitten jullie erbij vandaag? Dingen die je wil delen? Nog plannen vandaag?

Ik hoop en wens dat iedereen een fijne vrijdag heeft <3

Dinsdag ochtend werd ik echt niet lekker trillerig hoofdpijn pijn in spieren klassieke koorts symptomen.

Ik heb de dag afgemaakt manager zei gelukkig ben je morgen vrij. Beetje een rare opmerking maar ja.

Nou gisteren hele dag op bed gelegen op de wc gezeten hou niks binnen inclusief zweet 40°c koorts.

Vandaag koorts iets gezakt 38°c zweet me nog steeds kapot en nog steeds veel op de plee te vinden.

Nu heb ik manager geappt zegt hij doodleuk hoop dat je er morgen bent en ik weet niet wat wat ik er van moet vinden. Is dit wat leidinggevende horen te zeggen?

Al een uur uit bed.... Ik kan gewoon niet meer lekker liggen. Pijnstillers doen weinig tot niets. Dus ik ben maar opgestaan. Hopelijk hebben jullie een betere dag!

Hii,

Vorige week heb ik de sleutel van mijn appartementje gekregen en ik heb er nu een aantal nachten geslapen.

De 1e dagen gingen wel oke, maar nu merk ik dat ik weinig puf heb om wat te doen en ik voel me best eenzaam.

Ik heb me voorgesteld aan 1 van de mensen van het complex, maar de rest heb ik allemaal nog niet gezien.

Mijn sociale kring was al klein, maar nu ik nauwelijks nog appjes/belletjes krijg, denk ik van 'is dit het nou'?

Hoe kom ik van dit gevoel af?

Hoi allemaal,

Mijn partner en ik (allebei vrouw) zijn ons aan het oriënteren op een goede relatietherapeut.

Ik vroeg mij af of iemand me er één kan aanbevelen en diens ervaringen zou willen delen. Dit mag ook via PB.

Het volgende vinden we belangrijk:
- Aangezien ik autistisch ben, vind ik enige kennis/ervaring met neurodivergentie fijn.
- Het doel is om er samen op wat voor manier dan ook uit te komen; als uit elkaar gaan de beste optie blijkt, dan zouden we hier ook graag steun bij willen krijgen. We hebben samen een dochter en willen het beste voor haar. Ik houd zielsveel van haar, maar na een moeilijke tijd lijkt onze relatie vooral op een diepe vriendschap en is de chemie verdwenen. Of dit nog op te lossen is weet ik niet. Ik hoop het, maar durf hier niet optimistisch over te zijn.

Alvast heel erg bedankt voor het meedenken!

Hallo allemaal,

Ik ben een vrouw van 37 jaar en ben getrouwd en wij hebben 2 dochters (10 & 13 jaar).
Momenteel hebben we een moeilijke keuze moeten maken in ons huwelijk en relatie.
We hebben beide jarenlang geprobeerd mee te bewegen en oplossingen te zoeken zodat we allebei gelukkig konden blijven, ook door samen andere vormen van intimiteit te verkennen. Uiteindelijk merkten we dat onze behoeften fundamenteel anders zijn: mijn partner heeft veel behoefte aan vrijheid en autonomie, terwijl ik juist veiligheid, verbondenheid en exclusiviteit nodig heb om me emotioneel goed te voelen. Omdat we elkaar nog steeds liefhebben, respecteren en als gezin willen behouden, hebben we besloten niet meteen alles kapot te maken, maar eerder onze relatie om te vormen naar een soort partnerschap waarin we samen blijven wonen, co-ouderen en elkaars emotionele basis blijven, terwijl er buiten die gezinsstructuur meer individuele vrijheid bestaat met duidelijke grenzen om het gezin en de kinderen stabiel en veilig te houden.

Die keuze is nog maar heel recent gemaakt en eerlijk gezegd zit ik momenteel nog midden in een zware rouwperiode. Het voelt alsof ik afscheid moet nemen van het beeld van een relatie en toekomst waarvan ik altijd dacht dat die van ons zou zijn, ook al is er nog liefde en respect tussen ons. Daarom vroeg ik me af: zit er iemand in een gelijkaardige situatie of herkent iemand veel van wat ik beschrijf? Hoe zijn jullie hiermee omgegaan, hoe zijn jullie sterk gebleven en hoe vonden jullie opnieuw rust of stabiliteit in zo’n nieuwe vorm van relatie en gezin?

Herkennen jullie dit ?

Wat ik wil zeggen is eenrichtingsverkeer.

godverdomme wat doet dit pijn zeg. Ik wil van een gebouw afspringen.

8 dagen geleden verstandskiezen laten trekken. eerste 2 dagen erna was er niks aan de hand.

dag 3 laten de hechtingen los en blijft er in de onderkaak een gapend gat over. een magneet voor etensresten, wat na een dag al begon te ontsteken ondanks dat ik mijn stinkende best heb gedaan om te spoelen.

Het was hemelvaart en niemand nam op. Ziekenhuis verwees me naar een tandarts, tandarts verwees me naar het ziekenhuis, etc. etc.

uiteindelijk op vrijdag een kaakchirurg te pakken gekregen en die zei dat ik maar veel pijnstillers moest slikken en goed moest spoelen. de kliniek was gesloten voor het weekend dus ze konden niks voor me doen.

fast forward naar maandag. hele weekend tyfus veel pijn gehad en wang begon inmiddels te zwellen.

kaakchirurg gebeld en die zei opnieuw dat ik meer pijnstilling moest slikken en moest spoelen.

tot ik vandaag zo ondraaglijk veel pijn had dat ik gewoon in de auto ben gestapt en heb geeist dat ze me bekeken.

De kaakchirurg die me bekeek vroeg waarom ik niet eerder was gekomen. de hele wond zat vol met troep. hij heeft het er met veel kracht uitgespoeld, die pijn heb ik nog nooit meegemaakt. hij vroeg of ik wel spoelde, waarop ik antwoordde; ja, na elke maaltijd. Maar blijkbaar deed ik dat niet krachtig genoeg. hoe dan?? hij heeft het voorgedaan en ik viel er gewoon bijna van flauw, zoveel pijn deed het.

inmiddels zit ik thuis net antibiotica en allerlei spoelmiddelen, maar toen ik net een beetje groentesoep at voelde ik weer etensresten die wond in gaan en, na ECHT proberen te spoelen zoals ze aangegeven hadden, kreeg ik het er opnieuw niet uit.

laat die andere verstandskiezen maar wegrotten in mijn mond, dit is echt verschrikkelijk en ik kan alleen maar janken.

Hi allemaal,

Het is alweer halverwege de werkweek.

Hoe is het met jullie?

Nog plannen voor vandaag?

Zijn er dingen die jullie bezig houden?

Sorry om hiervoor advies te zoeken maar ik heb gewoon wat meningen nodig. Ik dat een meisje nu een paar maanden, een date of 12 en was erg verliefd. Er waren veel gesprekken over de relatie officieel maken. Zij wou daarin het initiatief nemen.

Gisteren heeft ze dat gedaan. Ze wou, zei ze, eerst een serieus gesprek waarin we elkaars gebreken aankaartte. Zij wou eerst gaan en vertelde, in het kort, dat ze vind dat ik me slecht kleed en andere kleding moet kopen die beter bij me past, ze vroeg ik of mijn tanden wou bleken, of ik een personal trainer kon inhuren om gespierder te worden en of ik een haartransplantaat kon laten doen. Daarna gaf ze mij ruimte om iets aan te geven maar ik zei dat ik niets wist, dat ik haar heel mooi vond en er gewoon niet zo naar kijk. Ze wou het nog een maand geven, om te kijken hoe het zou gaan, en het dan mogelijk officieel maken. Ik gaf aan het geld niet te hebben voor een haartransplantaat maar dat hoefde ook niet meteen, we hadden gewoon die maand om een 'tijdlijn' op te zetten.

Ik heb de rest van de dag met haar doorgebracht maar mijn lichaam schreeuwde om weg te rennen. Klopt dat gevoel? Zelfs in mijn meest genereuze interpretaties voelt dit gewoon niet goed. Eigenlijk ben ik helemaal niet tegen deze veranderingen, veel heb ik zelf al eens over nagedacht, maar dit zo opsommen als een soort ultimatum voor het officieel maken van de relatie is toch belachelijk?

Eigenlijk denk ik dit al jaren, dat ik graag zou weten wanneer het mijn tijd is om te gaan. Het liefst wanneer ik nog goed ben, dat ik te horen zou krijgen je hebt bijvoorbeeld nog 5-8 jaar. Dan kan ik al mijn geld opmaken aan reizen, niet meer hoeven sparen voor ooit over 50 jaar wanneer het geld naar zorg zou gaan. Ik kan iedereen alles vertellen, op den duur zijn er geen consequenties meer. Ik zou een groot feest geven en mijn eigen uitvaart organiseren. Ik denk dat ik in het leven op zoek ben naar ultieme vrijheid, maar daar heb ik het geld niet voor zolang ik moet sparen, niet genoeg vakantiedagen en ik geef heel veel om anderen en om wat anderen van me vinden. Maar ik zou ook heel graag sommige dingen aan mensen vertellen wat ik nu beter niet kan doen.

Er zijn zoveel reizen die ik wil maken, maar ook daarvan denk ik dat ik ze nooit allemaal zal maken want geld, want vakantiedagen etc. Ik merk dat ik het ook geen fijn idee vind om heel oud te worden, als ik zie hoeveel lichamelijke klachten mensen in mijn omgeving hebben en hoe mij opa er op het laatst bij zat in een verzorgingshuis, dan ben ik bang voor het 'aftakelen'.

Zijn er meer mensen die het juist wel willen weten?

Gewoon het herkenbare scenario zoals in een film.
30 jaar. Sinds ik thuis zit kom ik sociaal tot stilstand en in principe hoeft niemand te weten dat ik nog leef. Familie is niet de moeite waard en ik droom er wel van om te vluchten met de liefde naar een nieuw leven in bijvoorbeeld Friesland waar niemand je kent maar wel gewoon in Nederland. Ik ben mentaal nog niet insane geworden van de eenzaamheid en ben slim genoeg geweest om mooi verzorgd te blijven en op de hoogte te blijven van het Nederlandse nieuws zodat ik totaal niet achterloop en het waard kan zijn voor een vrouw.
Het komt vast wel goed, daarom is de vraag, zou jij ook willen vluchten naar een nieuw leven met iemand als je de kans kreeg?

Ik ben niet iemand die snel om hulp vraagt. Mijn partner ook niet. Maar na 11 jaar armoede weet ik het even niet meer.

We werken allebei. Mijn partner fulltime, ik vanuit huis aan ons kleine ambachtelijke project. Door autisme en een arbeidsverleden dat werkgevers afschrikt, kom ik al jaren niet meer aan werk. Geen uitkering, geen vangnet, geen familie die bijspringt. Alleen huur- en zorgtoeslag, maar door reiskosten en alles wat duurder wordt leven we feitelijk onder bijstandsniveau, terwijl we gewoon werken.

We maken dingen met onze handen. Mooie dingen. Mensen worden er blij van, of vinden er troost in. Maar financieel komen we geen millimeter vooruit. En na 11 jaar begint het op te raken. Geld hadden we al niet, maar de energie en motivatie raken nu ook echt op. Het lijkt uitzichtloos.

Ik vraag niet om geld. Ik vraag om inzicht.
Hoe doen andere mensen dit? Zijn er regelingen, routes of ervaringen die ik over het hoofd zie? Zijn er mensen die in dezelfde situatie zitten en wél een manier hebben gevonden om eruit te komen?

Alle tips, ervaringen of nuchtere adviezen zijn welkom. Dankjewel dat je dit wilde lezen.

Mensen in mijn omgeving zeggen altijd wel dat ze er voor me zijn. Maar niemand heeft door dat het soms best slecht met mij gaat.

Hoe vraag je mensen in je omgeving om hulp? Ik vind het lastig om over mijn gevoelens te praten, maar neig er soms toch naar. Alleen toch is er telkens weer iets dat mij er van weerhoud om bij iemand aan te kloppen. Ik voel me snel een aansteller en vind vaak dat mijn gevoelens er niet toe doen. Ik ben vooral druk met er voor anderen zijn.