Ik had vorige week een post gemaakt over dat het begin van anti depressiva zwaar valt.
Ik zit ondertussen op dag 12 en voel me rotter dan ooit. Zie morgen de huisarts, hopelijk kan die me enigszins geruststellen.
Hopelijk zijn de klachten in week 3 wat minder.
Goedemorgen allen :)
Een wat later draadje dit keer, maar dat geeft niks!
Wat is het plan voor vandaag?
Hoi allemaal,
Geheel 2025 had mijn vrouw(32), ik(34m) haar 4e depressie gedurende onze relatie en dit was tevens ook de langste die we samen hebben meegemaakt. De vorige depressies duurde zo'n 3 maanden. We zijn nu 7 jaar samen, waarvan bijna 3 getrouwd.
Gedurende de laatste depressie is zij vaak het huis ontvlucht, om afleiding te zoeken bij vrienden en familie. Bij mij was het vooral uithuilen en even klagen over de depressie. Ik ben zelf niet de meest spraakzame type of een gangmaker, dus ik snapte ergens wel dat ze ergens anders de afleiding zocht.
Uiteindelijk dankzij 2 verschillende medicijnen voelt ze zich nu weer goed en kan ze weer genieten van het leven etc.
Onze relatie heeft er wel flink onder te verduren gehad. Tijdens de depressie hadden we het niet leuk samen, wat ik logisch vond, ik was nou niet bepaald blij of gelukkig met de situatie en de manier hoe de relatie ging. Zover er überhaupt te spreken was over een relatie op dat moment. Toen stelde ze al voor om naar een relatietherapeut te gaan, maar daar zag ik het nut niet van in, omdat ze depressief was en daardoor ik niet blij met de relatie was.
Sinds ze beter is, twijfelt ze wel over ons. Ze voelt weinig behoefte naar mij, om met mij te zijn of samen leuke dingen te doen. Ze is drukker met haar eigen bedrijfje, af willen spreken met anderen of andere verplichtingen die ze zichzelf oplegt.
We lopen nu bij een relatietherapeut, maar dat biedt nog weinig verbetering na een aantal maanden helaas.
Ondertussen word ik zelf ook steeds ongelukkiger met de relatie. Ik heb al een hoop moeten missen tijdens de depressie, maar redelijk kunnen accepteren. Maar afgelopen half jaar is mij wel zwaar gevallen. In het begin had ik nog wel veel behoefte aan haar en voelde ik nog veel liefde, maar nu niet meer. We houden van elkaar, maar dat is het. Er is op het moment van beide kanten weinig verlangen of behoefte naar elkaar. We zijn niet gelukkig met deze situatie en we hebben geen idee hoe hier mee om te gaan. Volgende week wil ik dit gaan aankaarten bij de relatietherapie.
Ik sta met 1 been eigenlijk al op het punt om er een einde aan te willen maken en te gaan scheiden. En dat voelt zo naar, want we zijn niet getrouwd om binnen 3 jaar alweer te scheiden.
Hebben jullie nog ideeën of tips?
Hoi allemaal, bij deze een probleem waar ik niet veel over hoor en ik weet ook niet goed wat ik moet doen.
Sinds mijn kindertijd kamp ik al met slaapproblemen: ik kom ‘s avonds niet in slaap. Sinds mijn 17e ongeveer is dit nog veel erger geworden (nu 22 vrouw). Ik ben vaak langs de huisarts geweest en die zeggen niks voor me te kunnen doen; ik bleef pushen, want door de slapeloosheid kon ik mijn studie amper volgen.
Ik kon praten met een praktijkondersteuner (lange wachttijden voor therapie) en bij de laatste afspraak heb ik antidepressiva voorgeschreven gekregen. Dit maakte het veel en veel erger. Vooral bij het stoppen van de antidepressiva werd het probleem 10x heftiger en bleef ik nachtenlang wakker inc. ziek voelen en hallucinaties.
Ik voel nauwelijks een natuurlijke behoefte aan ‘slaap’, hoewel ik juíst veel slaap nodig heb. Ik ben hoogbegaafd en kan niet goed tegen prikkels.
Ik heb niet het idee dat het aan stress en/of angst ligt. Jaren geleden heb ik thuis al zoveel CBT-I geprobeerd als ik kon en mezelf ook alle slaaptechnieken en -tips aangeleerd. Dit helpt helemaal 0
Ik volg inmiddels een master in het buitenland en de dokter heeft mij medicijnen voorgeschreven, waar ik nauwelijks op reageer (val 1 à 3 uur zowat flauw van de sufheid en ben dan klaarwakker).
Ik weet inmiddels niet meer wat ik moet! Geen last van depressie oid dus antidepressiva wil ik absoluut niet! Side note ik heb ook weinig geld dus specialistische zorg zelf aanschaffen word lastig…
Gisteren weer 5 gemiste calls. Van 09:00 tot 22:00 in de avond en daartussendoor heb ik nog een uur met hem gesproken. Gewoon ditjes en datjes, terwijl ik liever heb dat mensen met alleen bij belangrijke zaken bellen.
Nu heeft hij dus geïrriteerd gereageerd dat ik de telefoon niet oppak en hem negeer terwijl ik juist degene ben die zich ergert om de hele dag zonder enige aankondiging steeds gebeld te worden.
Hij is vrij dominant en dwingend van aard terwijl ik meer meegaand ben maar hoe ga ik hiermee om?
Mijn man heeft een toxisch adenoom in zijn schildklier gehad. Deze is vorig jaar behandeld met radioactief jodium. Hij heeft nog steeds hartklachten en zenuwstelsel problemen door de ontregeling van zijn schildklier.
Ik maak mij zorgen om onze relatie, aangezien we niet veel intimiteit meer hebben. Ook kan het radioactief jodium ervoor zorgen dat we minder makkelijk kinderen kunnen krijgen. We hebben wel allebei een kinderwens en wilden daar rond nu mee beginnen.
Hallo.
Ik loop al jaren vast, dit gebeurd al sinds 2021.
Ik heb wat problemen veroorzaakt die ik sinds die tijd ook niet opgelost weet te krijgen, dit omdat het voor mij te veel is. Er staat voor mij te veel op het spel, dit heeft er bij mij voor moeten zorgen dat ik ben gaan vastlopen.
Ik ervaar persoonlijk al 3 jaar een ernstige cognigtieve afvlakking, ik ben niet meer aanwezig en ik dwaal erg vaak af in dissociatie. Mezelf concentreren op alledaagse dingen lukt me niet en me aan mezelf en mijn eigen behoeftes voldoen gebeurd al ruim 5 jaar niet meer. Ik voel me constant wanhopig en van binnen opgesloten, maar hulp weet ik maar niet te vinden.
Ik heb persoonlijk al meerdere malen keren laten vallen dat ik graag een opname zou willen, maar ik heb in de afgelopen jaren ondervonden dat het verkrijgen van een opname niet meer bestaat voor de klachten die ik ervaar. Ik kan mezelf hier enigzins in verplaatsen, het is erg druk in de zorg dus ik sta open voor andere hulp.. mits deze te verkrijgen is.
Ik ben nu al een aantal jaren op zoek naar passende hulp voor de wanhoop waar ik in vast zit, maar tevergeefs word ik telkens de deur verwezen als het aankomt op het concreet krijgen van acute hulp. Ik heb persoonlijk het idee dat ik mezelf niet meer vooruit krijg of mezelf niet kan helpen in de situatie waar ik in vast zit, het zorgt er voor dat de mentale klachten zich dag na dag blijven vergroten.
Ik was vandaag bijna bereid om de crisisdienst in te gaan schakelen, maar ik heb er bewust voor gekozen om eerst MIND hulplijn te bellen voor advies, dit omdat ik het persoonlijk ook denk ik niet meer kan verdragen om telkens tegen deuren aan te blijven lopen wat betreft het vragen om hulp maar deze niet te krijgen. MIND gaf mij het antwoord wat ik verwachtte, ook hen zullen me waarschijnlijk niet helpen en me vertellen te wachten op de verwijzing die er al is.
Ja, ik sta op een wachtlijst en ja ik kan hiervoor wachtlijstenbemiddeling inschakelen als ik vind dat dit te lang duurt (veel te lang), maar ik heb het idee dat bij mij de wanhoop te hoog word. Ik heb al meerdere malen keren bij de huisarts gezeten om dit ook aan te geven, maar ook vanuit de huisarts word er concreet geen hulp ingeschakeld. De POH hetzelfde verhaal.
Ik loop in rondjes en heb oprecht geen idee meer hoe ik mezelf kan helpen met de wanhoop waar ik in vast loop. Om het er constant over te hebben en er over te blijven praten met mensen helpt mijn situatie niet, er moeten concrete stappen genomen worden, en dat is iets waar ik persoonlijk al jaren in vastloop.
Ik heb al ambulante hulp gehad.
Ik weet echt niet meer wat ik in mijn situatie kan doen.
Heeft er iemand advies voor iemand die ontzettend vast zit in wanhoop, er ook moeite mee heeft het er daadwerkelijk over te hebben en voor iemand die eigenlijk gevoelsmatig op een dun randje met zichzelf zit en het wachten beu is?
Het spijt me als ik dit zo zeg, maar het Nederlandse zorgstelsel is systematisch gemaakt tot op het punt waarop het daadwerkelijk geen zorgstelsel genoemd kan worden. Op dit moment zorgen ze voor meer schade dan dat ze goed doen als je het aan mij vraagt.
Ik wil dit niet over laten komen als een klachtenpost, maar ik loop al in rondjes binnen de GGZ sinds 2019 zonder dat er voor mij ergens ooit oprecht conrete hulp plaats heeft kunnen vinden die me heeft kunnen helpen.
Mijn man heeft een toxisch adenoom in zijn schildklier gehad. Deze is vorig jaar behandeld met radioactief jodium. Hij heeft nog steeds hartklachten en zenuwstelsel problemen door de ontregeling van zijn schildklier.
Ik maak mij zorgen om onze relatie, aangezien we niet veel intimiteit meer hebben. Ook kan het radioactief jodium ervoor zorgen dat we minder makkelijk kinderen kunnen krijgen. We hebben wel allebei een kinderwens en wilden daar rond nu mee beginnen.
Ik vind het moeilijk om er met hem zo over te praten. Heeft iemand een idee hoe ik dat kan aanpakken?
Goedemorgen allen,
Iklig al een tijdje in de clinch met mijn expartner omdat ik vind dat hij niet of niet genoeg verantwoordelijkheid neemt voor onze zoon. Hij heeft helaas geen emotionele capaciteit om zijn gebreken in te zien of überhaupt te (h)erkennen. Ook heeft hij er een handje van om dingen te verdraaien, wat erg frustrerend is. Daarnaast heeft hij meerdere keren het ouderschapsplan overschreden. Ik roep al maanden om een mediator, waar hij eerst akkoord op gaat en vervolgens weer afwijst wegens financiële redenen. Hij zegt dat het hoog in de kosten gaat lopen en dat hij dat niet wil.. For the record: hij verdient ruim 10 keer zo veel als ik! Ik heb hem aangegeven dat ik graag wel kosten wil maken als het gaat om de rust te bewaren en onze zoon.
Gisteren vroeg ik weer om een mediator maar hij zit dat niet zitten. Hij zei dat hij niet naar een mediator wil omdat hij geen meerwaarde ziet en geen idee heeft waar we het over gaan hebben. Gisteren heeft hij gezegd dat hij naar de rechter wil gaan. Wat wederom een overschrijding is van het ouderschapsplan. Vorige week zei hij nog dat dat het laatste is wat hij wil.
Ik ben even het spoor bijster omdat dit een nieuwe situatie is. Heeft iemand ervaring hiermee? Wat adviseren jullie? Toch zelf een mediator proberen en hem laten uitnodigen of gelijk naar een advocaat?
Halo allemaal, sinds een tijdje ben ik bezig met mijn leven beter in te richten. Ik neem stap voor stap afscheid van social media en slechte eet- en drinkgewoontes. De behoefte om te veranderen kwam doordat ik het idee had dat ik de controle over mijn leven kwijt was. Sure, werken en studie ging allemaal, maar waar ik eerder erg creatief bezig was, zakte ik steeds en steeds meer in een soort luiheid.
Mede door vele Youtube video's hierover kwam ik tot het inzicht dat het anders moest. En dus stap voor stap bouw ik af. Maar nu komt de crue: Daar waar ik opnieuw tijd terug kijk, weet ik niet meer hoe ik deze tijd moet invullen. Mijn hobby's (die 50% creatief zijn) geven me niet zo veel voldoening meer.
Dus ben ik op zoek naar nieuwe levensdoelen, maar ook een stukje herkenning van deze tussenfase waar ik nu in bevind. Is dit een herkenbaar verhaal, en zo ja hoe gaan jullie/zouden jullie hiermee omgaan?
Fijne avond allemaal
Enkele jaren geleden heb ik een mystieke ervaring meegemaakt die heel bijzonder was. Ik voelde me zo omgeven door iets hogers. Ik zag de natuur, de kleuren zo prachtig en schitterend. De wind, de bomen, de blaadjes, ik vond het fantastisch. Het was net of ik in een soort hoger bewustzijn verkeerde. Ik voelde me ook door niks of niemand meer bedreigd. Niet bang voor wat mensen van me vonden, niet bang om dood te gaan. Geen enkele drukte om geld, bezit, jaloezie. Geen drang om alles uit dit leven te halen wat erin zit, of drang om de wereld te verkennen en om vele vrienden te houden. Het was gewoon goed zo. Toen dat weg was na ongeveer een week, bleef ook al mijn interesse uit in dingen die ik eerder heel leuk vond, zoals reizen, andere mensen en culturen ontmoeten en ontdekken, veel lezen, interessante docu's kijken. Steeds als ik dat nu doe, heb ik een steen op mijn maag, het gevoel dat het niet goed is wat ik doe. Daardoor voel ik mij eigenlijk continu down, er is niks wat ik echt leuk vind/leuk mag vinden. Kunnen jullie mij helpen? Hoe ik dit moet duiden?
Alvast super bedankt voor jullie reacties!
Wat staat er deze week op je agenda? Waar wil je aan werken?
Help ya girl out 🙏🏼📦🏡
het is een tijdje echt goed gegaan met mij, maar ik heb het idee dat ik weer een terugval aan het krijgen ben. gedeeltelijk mijn eigen fout maar gedeeltelijk door kut omstandigheden. ik doe weer bewust dingen die me manisch kunnen maken en ik heb mezelf gisteravond weer helemaal naar de tering gezopen, in mn eentje. ik blijf deze fouten maken omdat ik zo terug verlang naar de manie. ik heb ook weer gedachtes over medicatie stoppen en ik weet dat ik dat niet moet doen maar ik wil de manie zo graag terug. het voelde zo goed.
ik word nu ook onderzocht voor borderline, adhd en autisme dus dat zou de reden kunnen zijn van m'n impulsieve gedrag maar een diagnose lost niks op. Het is een labeltje waarmee je hulp kan krijgen maar voordat ik die hulp krijg weet ik niet hoe lang dat gaat duren.
ik weet gewoon niet meer wat ik met mezelf aan moet. ik blijf terugvallen in hetzelfde gedrag en dat eindigt iedere keer in een opname en dat wil ik echt niet meer maar om een een of andere reden is dat niet genoeg om me te stoppen. ik weet niet meer wat ik met mn hoofd moet, ik ben compleet de weg kwijt.
De grote modderkruiper.
Ik ben vandaag later dan nirmaal. Ik ben niet voor uit te branden. Ik voel me slap en heb nergens zin in. Heb de hele tijd alleen maar manga gelezen en tussendoor wat getekend.
Hopelijk is het morgen beter. Dat zal ik dan wel zien.
Fijne zondag!
Goedemorgen!
Wat zijn de plannen voor vandaag? :)
Ik ben inmiddels al bijna 4 jaar afgestudeerd. Heb knetterhard mijn best gedaan om een onderzoeksmaster te halen. En het voelt allemaal voor niks, het voelt alsof ik faal.
Ik zie oud-klasgenoten lesgeven op universiteiten, onderzoek doen en ik strand steeds in functies onder mijn niveau. Daarmee bedoel ik niet dat ik mij te goed ergens voor voel maar dat ik niet een baan kan vinden die mij voldoende uitdaagt en waar het leertempo hoog genoeg ligt. Ik zou deze banen ook prima kunnen doen met de HBO studie die ik voor mijn WO heb gedaan. Ik heb qua salaris niks te klagen, dus ik zou willen dat ik staande kon blijven in een baan die mij misschien niet zo prikkelt, maar dit kost mij zó veel energie. Daar baal ik van want mijn vorige werkgever was wel leuk maar ik trok het gebrek aan leermogelijkheden niet meer. En toch lukt het me niet om te komen waar anderen komen. Het voelt alsof ik voor saus heb gestreden voor mijn diploma’s. Ik heb een traject met een loopbaancoach gehad maar eerlijk gezegd heeft dit alleen maar mijn gevoel van wanhoop versterkt, ik kan er helaas vrij weinig mee….
Daarnaast ben ik sinds mijn werkende leven ook veel ziek, mogelijk een chronische ziekte. Dit kan ik moeilijk accepteren. Ik wil zo graag iets kunnen betekenen in de wereld maar nu ben ik niet eens zeker of ik ooit nog op de plek kan komen waar ik wil komen. Ik heb in het verleden full-time gewerkt maar dat kan ik niet meer. Ik werk nu al een aantal maanden helemaal niet en elke dag wordt het zwaarder. Ik voel me nutteloos en mis zingeving ondanks dat ik wel een aantal hobbies heb. Ik ben ook gewoon heel erg bang dat ik mijn zelfstandigheid kwijt raak en alles wat ik in de toekomst voor me zag.
Een hoop gezeik maar het moest er even uit. Mocht iemand tips of adviezen hebben dan is dat uiteraard welkom.
Goedendag dames en heren, ik hoop dat jullie een leuke weekend hebben.
Ik wilde dit van mijn gedachten af.
Ik loop steeds tegen hetzelfde probleem aan als 3 jaar geleden en vroeg mijzelf of het niet beter is om te gaan ondernemen.
Ik ben een niveau 4 afgestudeerd automonteur met 10 jaar ervaring en keurmeester dus de basis wat ik heb gelegd is kwa startkwalificatie voor de arbeidsmarkt is dus momenteel zeer goed.
Mijn grootste probleem waar ik tegen aan loop is dat de leuke leidinggevenden allemaal lijken weg te gaan en hierdoor ik dus elke keer last heb van nieuwe leidinggevenden die mijn leven vaak een stuk moeilijker maken.
Deze collega was ook monteur in de werkplaats en is doorgegroeid naar chef werkplaats. Alleen heb ik gezien hoe zijn houding was als het niet lekker loopt en dat is alles behalve positief. Als hij zich aan iets ging irriteren tijdens sleutelen, vloog er altijd wel iets door de werkplaats heen met heel veel vloeken en schelden erachteraan. Dat gaf voor mij al snel een idee wat voor een persoon hij is. Ik werk er ook net iets meer dan jaar en merkte ook dat ik niet goed met hem kan vinden.
Dan komt het onderwerp disrespect om de hoek kijken en eerlijk gezegd ben ik langzamerhand ook een beetje klaar mee om voor werkgevers aan de slag te gaan. Ik ben niet iemand die alles beter weet en in deze autobranche valt er altijd wel iets nieuws te leren. Ik hou zelf ook wel van uitdagingen.
Wat mij vaak opvalt is dat mensen bij functie wijzigingen vaak je de rug gaan toekeren en daar heb ik een hekel aan. En dan ga ik doelgericht het gedrag van dat specifieke persoon testen en kijken wat hij gaat doen. Dat heb ik afgelopen vrijdag gedaan en dat gaf voor mij een bevestiging dat ik gewoon helemaal niks met het regime daar heb. Er wordt ook veel geroddeld in het bedrijf, maar dat is helaas overal zo als je voor een werkgever werkt.
Voor mij het enige wat ik in mijn carrière zoek is rust ipv een flinke salaris en een ongelukkig leven. Uiteindelijk ben je op de werkvloer wel voor jezelf en ben er ook klaar mee om steeds van baan te wisselen.
Ik werk momenteel bij een dealerbedrijf en had al tegen mijzelf gezegd dat dit de laatste keer was dat ik een dealerbedrijf ging proberen en dan zie ik daarna wel als het weer stroef loopt wat ik ga doen.
Dit wou ik gewoon even kwijt
Na 1,5 jaar in een “vechtscheiding” te zitten is het eind nog lang niet in zicht. Ik heb te maken met een ex partner die een missie ervan maakt om het leven van de moeder van zijn kinderen kapot te maken. Mijn zoontje van 11 jaar wil niets meer van mij weten. Ik ben altijd veilig voor hem gebleven, nooit een kwaad woord gesproken over zijn vader. Hij heeft mij letterlijk al dood gewenst. Ik mis hem. Ik blijf aanwezig , de deur staat altijd open. Maar ik weet alleen niet meer wat te doen….