r/OndersteuningsPlein

Zo, het is weer vrijdag. Weekend voor de deur.

Wat zijn de plannen voor deze vrijdag ?

Ik ben een getrouwde man en ben hetero. Kan ook alleen verliefd worden op een vrouw en vind mannen niet aantrekkelijk en of opwindend. Intimiteit in mijn relatie is er door ziekte van partner zo goed als niet. Nu heb ik mezelf erop betrapt de laatste tijd dat ik op zoek ga naar bi porno om toch aan mn trekken te komen. Zou hier graag is met gelijkgestemde over willen sparren

Ik ben getrouwd en heb kinderen. Financieel redelijk goed voor elkaar. Heb een sluimerende gevoelens om dames te helpen in financiële nood voor erotische ervaringen. Ik weet niet wat ikermee moet, gewoon negeren?

Meerdere malen keren aangegeven bij de huisarts/POH dat ik gevoelsmatig in een crisis zit, hier hulp voor wil maar dit over het algemeen niet krijg en weer naar huis gestuurd word.

Is er een crisislijn die ik zelf kan benaderen naast 112?

Ik vertrouw de huisarts niet meer, ik krijg niet het gevoel hier serieus genomen te worden.

[UPDATE ONDER] Ik ben onlangs 18 geworden en woon momenteel bij mijn moeder en stiefvader. Ik ben MBO-student en heb nog ongeveer een jaar te gaan tot mijn diploma. Op dit moment heb ik geen bijbaan.

TL;DR aan het eind!

Eind 2024 ben ik tijdelijk bij mijn zus gaan wonen omdat het thuis regelmatig tot veel conflicten, ruzies en stress leidde. Sinds ongeveer een jaar woon ik weer bij mijn moeder en stiefvader.

Ik ben momenteel in het buitenland bij mijn vriendin en haar ouders en blijf daar tot ongeveer midden september. Dit was met mijn eigen geld geregeld en mijn moeder en stiefvader zijn hier niet bij.

Kostgeld:

Ik wist dat mijn moeder vanaf mijn 18e kostgeld wilde gaan vragen, maar er was vooraf nooit een concreet bedrag afgesproken.

Toen ik 18 werd, kwam ze met een bedrag van €300 per maand.

Ik heb aangegeven dat ik wel wil bijdragen, maar dat €300 voor mij financieel erg veel is. Mijn vaste inkomsten zijn ongeveer:

Alimentatie: €425

DUO basisbeurs: €107,26

Zorgtoeslag: ongeveer €129

Dat is ongeveer €661 per maand. Daar moet ik zelf onder andere mijn zorgverzekering, studiegerelateerde kosten, kleding en persoonlijke uitgaven van betalen.

Mijn zorgverzekering is ongeveer €158 per maand (deze betaal ik zelf)

Mijn voorstel was daarom eerst €250 per maand. Later kwam ik uit op ongeveer €266 per maand op basis van mijn eigen berekening van mijn aandeel in de kosten.

Mijn moeder vindt €300 echter redelijk.

De berekening van mijn moeder:

Mijn moeder heeft haar vaste lasten op ongeveer €2.049,51 per maand berekend. Daarin staan onder andere:

huur

gas/elektriciteit

water

gemeentelijke/belastingkosten

verzekeringen

boodschappen

auto-gerelateerde kosten

internet/telefoon

enz.

Maar in haar berekening stonden ook dingen die volgens mij niet volledig als kostgeld voor mij kunnen worden aangemerkt, zoals bepaalde abonnementen en kosten die voornamelijk van haar en mijn stiefvader zijn. Ze heeft bijvoorbeeld ook kosten genoemd voor zaken die ik niet gebruik.

Ze zegt vervolgens dat ik ongeveer 18% van de vaste lasten zou moeten bijdragen, waardoor ze op ongeveer €300 uitkomt.

Mijn vraag aan haar was daarom:

"Welke berekening leidt precies van €2.049,51 vaste lasten naar €300 voor mij?". Daar heb ik tot nu toe geen duidelijke berekening op gekregen waaruit precies blijkt waarom mijn aandeel €300 zou moeten zijn.

Haar argumenten:

Mijn moeder zegt onder andere dat:

ik inmiddels 18 ben en dus volwassen ben;

het normaal is dat ik naast mijn MBO-opleiding een bijbaan zoek;

zij en mijn stiefvader vanaf jonge leeftijd ook werkten;

ik veel boodschappen gebruik;

ik gebruikmaak van gas, water, elektriciteit, internet enz.;

ik eerder ook financieel door hen ben geholpen;

zij mij bijvoorbeeld naar vliegvelden brengen en ophalen;

ik eerder zak- en kleedgeld kreeg;

zij mij ongeveer een jaar geleden weer in huis heeft genomen.

Ze heeft ook gezegd dat als ik niet akkoord ga met haar voorwaarden, ik andere huisvesting moet zoeken.

Een eerder bericht van haar was bijvoorbeeld in de trant van:

"Je betaalt of je betaalt niet. Je kan blijven wonen of niet."

Later zei ze ook dat ze ongeveer een maand zou willen helpen zoeken naar andere huisvesting als ik niet akkoord ga.

Wat ik lastig vind:

Ik heb er op zichzelf geen probleem mee om kostgeld te betalen. Ik vind het ook logisch dat ik als 18-jarige bijdraag aan het huishouden.

Maar ik vind €300 op een inkomen van ongeveer €661 per maand behoorlijk veel, zeker omdat ik daarnaast zelf mijn zorgverzekering en studiekosten betaal.

Ik probeer dus niet helemaal niets te betalen. Mijn voorstel is €250-€266 per maand.

Daarnaast vind ik het lastig dat argumenten uit het verleden worden gebruikt in de discussie over het huidige kostgeld. Zo noemt mijn moeder bijvoorbeeld dat zij mij in het verleden bepaalde dingen heeft gegeven of voor mij heeft betaald. Ook worden dingen genoemd zoals vervoer naar het vliegveld, elektrische fietsen van jaren geleden en boodschappen.

Sommige daarvan heb ik nooit gevraagd en sommige kosten zijn volgens mij niet relevant voor het bepalen van een redelijk maandelijks kostgeldbedrag.

Er zijn daarnaast in het verleden financiële discussies tussen ons geweest over bedragen van geld die ik zou krijgen voor o.a mijn studie & opgespaard geld, (wat maandelijks over was van alimentatie), wat ik zou krijgen als ik 18 zou worden. Ik heb daardoor sowieso niet heel veel vertrouwen in financiële afspraken tussen ons. Ik wil daarom juist dat alles duidelijk en schriftelijk wordt vastgelegd.

Het contract van mijn moeder:

Mijn moeder heeft inmiddels een overeenkomst opgesteld met als titel:

"Overeenkomst Inwonend Kind & Kostgeld"

Daarin staat onder andere dat ik:

€300 per maand kostgeld betaal;

dit uiterlijk aan het einde van de betreffende maand moet betalen;

bijdraag aan gas, water, licht, internet, gebruik van wasmachine/droger en gezamenlijke boodschappen;

meewerk aan het huishouden;

bepaalde regels rondom boodschappen en drinken moet volgen;

afspraken over bezoek moet maken;

geen drugs mag bezitten/gebruiken in of rondom de woning;

een weekplanner moet gebruiken zodat mijn ouders weten wanneer ik thuis ben.

Er staat ook expliciet dat het volgens mijn moeder geen huurovereenkomst is en dat ik hiermee geen huurrechten opbouw.

Mijn moeder heeft daarnaast gezegd dat ik een week krijg om over de afspraken na te denken.

Nog iets wat meespeelt:

De communicatie hierover is de laatste weken behoorlijk geëscaleerd. Er zijn meerdere momenten geweest waarop mijn moeder zei dat ik ergens anders moest gaan wonen als ik niet akkoord ging met haar voorwaarden.

Op een gegeven moment heb ik daarom aangegeven dat ik even tijd voor mezelf nodig had en dat ik zelf op het financiële gesprek zou terugkomen.

Ik wil eigenlijk helemaal geen oorlog met mijn moeder. Ik wil gewoon een redelijke financiële afspraak maken die ik daadwerkelijk kan betalen.

Ik vraag me daarom af

1. Is €300 per maand redelijk gezien mijn inkomen en mijn situatie?

2. Is het normaal/redelijk om een deel van alle vaste lasten van een huishouden aan een inwonend kind door te berekenen, ook als sommige kosten niet door dat kind worden gebruikt?

3. Hoe zouden jullie naar haar berekening van €2.049,51 → €300 kijken?

4. Wat vinden jullie van het contract?

5. Is €250-€266 als voorstel redelijker, of zit ik zelf verkeerd?

Ik ben vooral benieuwd naar objectieve meningen. Als ik ergens onredelijk ben, hoor ik dat ook graag.

TL;DR

Ik ben 18, MBO-student, heb geen bijbaan en woon bij mijn moeder/stiefvader. Mijn vaste inkomsten zijn ongeveer €661 per maand, waarvan ik zelf o.a. mijn zorgverzekering en studiekosten betaal.

Mijn moeder wil €300 kostgeld per maand. Zij baseert dit op ongeveer €2.049,51 aan vaste lasten van het huishouden, maar haar berekening bevat volgens mij ook kosten die niet of nauwelijks met mij te maken hebben.

Ik wil wel betalen en heb €250-€266 per maand voorgesteld.

Mijn moeder zegt dat €300 redelijk is en dat ik anders andere huisvesting moet zoeken. Ze heeft inmiddels een contract opgesteld met €300 kostgeld en allerlei huishoudelijke regels.

Is €300 redelijk, wat vinden jullie van haar berekening en hoe zouden jullie dit aanpakken?

UPDATE:

Mijn moeder heeft gezegd dat ik het contract MOET ondertekenen vóór maandag, anders mag ik een nieuwe woonplaats vinden..

(Ik heb vrijdag een belafspraak met het juridisch loket)

Het is alweer 11.34

Wat brengt deze middag/avond jullie nog verder?

Vanaf jonge leeftijd wilde ik al bij de politie werken. Dat is uiteindelijk ook gelukt en lange tijd voelde het echt als mijn droombaan.

Door de jaren heen heb ik door de complexiteit en zwaarte van het werk PTSS ontwikkeld. Dat komt niet door één gebeurtenis, maar door alles bij elkaar: verantwoordelijkheid, menselijk leed, heftige situaties en jarenlang doorgaan.

In mijn huidige werk krijg ik bovendien regelmatig te maken met overleden mensen, soms in zeer gruwelijke omstandigheden. Ik wist natuurlijk dat dit inhoudelijk onderdeel van het vak kon zijn. Daar ben ik nooit naïef in geweest, maar ik merk dat míjn kijk erop veranderd is.

Sinds ik een gezin heb, vraag ik mezelf steeds vaker af of ik dit nog wel wil. Ik wil niet thuiskomen met beelden in mijn hoofd van hoe gruwelijk iemand eruitzag die die dag is overleden. Ik wil niet dat dit soort dingen steeds zo'n groot onderdeel van mijn leven blijven uitmaken.

Daarnaast speelt mee dat ik het gevoel heb dat je jarenlang ontzettend veel geeft, maar dat er weinig naar jou als mens wordt omgekeken wanneer jij degene bent die vastloopt. Dat heeft mijn vertrouwen in de organisatie behoorlijk veranderd.

Tegelijkertijd vind ik afscheid nemen ontzettend moeilijk. Ik heb een goed salaris, veel zekerheid, een goed pensioen en goede secundaire arbeidsvoorwaarden. Ook is dit werk jarenlang een belangrijk onderdeel van mijn identiteit geweest.

Al langere tijd verlang ik naar iets totaal anders: voor mezelf beginnen in de bloemenbranche. Creatief werken, ondernemen en iets doen waar ik energie van krijg. Dat is geen impulsieve droom; ik heb eerder in die branche ondernomen en weet hoeveel voldoening ik daaruit haal.

Alleen betekent die keuze waarschijnlijk ook flink inleveren op inkomen en zekerheid.

Ik ben bang om die financiële zekerheid los te laten, maar misschien nog wel banger om over vijf of tien jaar terug te kijken en te denken: Ik wist toen eigenlijk al dat ik weg wilde, maar ik ben gebleven vanwege het geld.

Misschien is er een tussenweg, bijvoorbeeld minder werken en mijn onderneming geleidelijk opbouwen.

Daarom ben ik benieuwd naar ervaringen van anderen:

Hebben jullie ooit een goedbetaalde, stabiele carrière achtergelaten omdat het werk mentaal te veel van je vroeg?

Hoe wist je dat het echt tijd was om te gaan?

Heb je later spijt gehad van het verlies aan inkomen en zekerheid?

En misschien wel mijn belangrijkste vraag:

Wanneer is financiële zekerheid geen goede reden meer om te blijven?

TLDR:

Ik werk al jarenlang bij de politie en heb door de complexiteit en zwaarte van het werk PTSS ontwikkeld. In mijn huidige werk word ik bovendien regelmatig geconfronteerd met overlijden en zeer heftige situaties. Ik wist dat dit bij het vak hoorde, maar sinds ik een gezin heb, merk ik dat mijn kijk erop veranderd is. Ik wil niet langer zoveel gruwelijkheid mee naar huis nemen. Tegelijkertijd heb ik veel financiële zekerheid en goede arbeidsvoorwaarden. Al langere tijd wil ik voor mezelf beginnen in de bloemenbranche, maar daarvoor zal ik waarschijnlijk flink moeten inleveren. Wanneer weet je dat zekerheid niet meer opweegt tegen wat werk mentaal van je vraagt?

Hoe blijven jullie creëeren? Ik heb van die fases dat ik achter elkaar teken en schilder etc, en van die fases waarin ik echt niks kan bedenken. Ik zit nu in die laatste fase en ben het zat, ik wil mooie dingen maken maar hoe en wat geen idee.

Hoe doen jullie dat?

Bonuspunten als je het vanuit een chronisch ziek perspectief kan beschrijven.

Jaren lang heb ik doorgezet om naar school te kunnen gaan, ondanks de long covid en beperkingen. Minder uren, speciaal onderwijs, dagbesteding, en uiteindelijk met online lessen alsnog mijn diploma vmbo-tl gehaald met gemiddeld een 8.

MBO heb ik te horen gekregen dat het geen optie voor mij is, aangezien er niet genoeg aanpassingen gemaakt kunnen worden. WAJONG heb ik aangevraagd maar is afgewezen, ik kan immers een uurtje per dag achter de computer, thuis, met alle aanpassingen, werken.

Bijstand kan niet tot mijn 21e, en ik wil ook helemaal niet de rest van mijn leven in de bijstand zitten.

Al jaren is mij beloofd, dat na mijn TL diploma, ik gewoon HAVO kan gaan doen. Nou mooi niet. Het samenwerkingsverband wil het niet betalen, aangezien ik al een diploma heb (maar geen startkwalificatie???), ik ben dus ergens "verplicht" nog naar school te blijven gaan, maar kan helemaal nergens terecht. Hooguit beschermd werken? Maar ik denk dat de kans klein is dat ik dat volhou, aangezien een uurtje dagbesteding al niet ging.

De onderwijsconsulenten willen mij eerst nog niet helpen, en hebben een maanden lange wachtlijst. Dan denk ik dat de kans groot is dat ik pas volgend jaar weer naar school kan (als dat al een mogelijkheid is, want zelf ministerie, inspectie, etc zeggen van niet), en dus nog meer achterloop. Daarnaast is mijn "inkomen" volledig afhankelijk van naar school (tegemoetkoming scholieren & toeslag), en het wordt echt lastig voor mijn ouders als ze alles moeten gaan betalen.

Ik WIL verdomme gewoon naar school, maar het wordt mij onmogelijk gemaakt. Zoveel mensen lijken te denken dat het een keuze is om niet naar school te gaan, maar dat is het echt niet.

Hi

Mijn expartner ontneemt op het moment het contact met mijn kind. Ik zal de situatie in bullet points omschrijven.

\> we zijn uit elkaar, wonen nog in dezelfde woning

\> enkel samenwonend

\> beide gezag

\> ik zoek een nieuwe plek, deze heb ik niet zo gauw gevonden. Het vinden van een nieuwe plek en grote veranderingen geven mij bizar veel stress. Mijn partner weet dit

\> gister liep de angst bij mij erg hoog op nadat zei dood leuk vertelde wat voor nieuwe huizen ze zelf kan kopen.

\> ik gaf dit aan maar ik kreeg een kil antwoord

\> ik voelde me niet gehoord en vertelde geen uitweg te zien hoe en waar ik straks woon (paniek).

\> in relatie therapie hebben we communicatie afspraken gemaakt. Zodra ik paniek voel over dit onderwerp bel ik andere hulplijnen. Heb ik constant gedaan. Toen zij dood leuk liet zien waar ze allemaal kan wonen en kopen voelde ik me haast gepest.

\> ik raakte in verdriet en paniek. Ik gaf aan dat ik de situatie onwijs moeilijk vindt en gewoon geen uitweg meer zie vooral op dit moment. Uit elkaar, weer een nieuwe woonplek. Dit werd gezien als suicide en de politie werd gebeld.

\> ex heeft kind meegenomen naar vermoedelijk haar ouders

\> ik zou contact opnemen met mijn behandelaar. Zij geven aan dat ik geen gevaar ben en voor mezelf kan zorgen en voor ons kind en deze veilig is bij mij. Dat ik het niet meer weet en zie zitten is een pure wanhoop reactie, ik zou nooit mezelf wat aan doen. De zorg en de dag kom ik namelijk door voor mezelf en mn kind.

\> ex voelt zich onveilig. Ze geeft geen duidelijkheid wanneer ik ons kind mag ophalen. Ze bepaalt nu zelf hoe het co ouderschap verloopt.

Ik weet niet wanneer ik hem zie, terwijl we een afspraak hebben gemaakt over dat we communiceren met: wie wat waar wanneer als 1 van ons met ons kind is.

Mag mijn ex dit doet? Ik mocht ons kind ook niet komen ophalen. Wat kan ik nu doen? Ik wil geen confrontaties gaan opzoeken.

En de incheck draad is weer erop gezet

Welkom iedereen.

En wat was de laatste keer dat je ging en waarom, ben je toen geholpen?

Hoevaak gaan jullie ongeveer naar de huisarts, elke maand, paar keer per jaar?

Goedemorgen mensen. Het is 7:07 en ik kan niet slapen door een mug. Hoe is het met jullie? Lekker geslapen? Leuke plannen?

Ik ben onlangs 40 geworden en ben vrijgezel en heb geen kinderen. Ik merk dat ik daar nu ineens behoorlijk van in de war ben.

Door omstandigheden en het gebruik van antidepressiva heb ik de afgelopen jaren nauwelijks gedate. Mijn libido was laag en daten stond eigenlijk helemaal stil. Nu ben ik gestopt met antidepressiva omdat ik mijn libido terug wilde, en ik wil eindelijk weer serieus gaan daten.

Tegelijkertijd merk ik dat mijn depressieve klachten weer terugkomen en heb ik ook last van suïcidale gedachten. Daardoor kijk ik momenteel misschien extra negatief naar mijn leven en mijn toekomst.

Als ik om me heen kijk, zie ik mensen van mijn leeftijd carrière maken, een partner hebben, kinderen krijgen en een huis kopen. Ik heb het gevoel dat ik achter ben geraakt en dat ik misschien een belangrijk deel van mijn leven heb gemist.

Hoe kan ik hier mee om gaan?

Eigenlijk mag ik niet klagen.. ik ben momenteel 2 weken op een prachtige camping in Bretagne. Er zijn genoeg mensen die voor allerlei redenen niet op vakantie kunnen.

Maar.. ik word gek van de grillen van mijn 4-jarige. Ik en partner hebben maar 1 kind. We hebben juist deze camping geboekt, omdat er een joekel van een zwembad is, meerdere speeltuinen, etc. Maar we hebben achteraf gezien niet genoeg research gedaan naar de omgeving en die blijkt dus niet heel kind vriendelijk.

Ik heb die camping inmiddels wel gezien.. hetzelfde bankje bij hetzelfde speeltuintje, dag in, dag uit. De eeuwige herhaling - altijd hetzelfde hoekje in het zwembad, altijd hetzelfde speeltoestel… Pfff.. ik wil erop uit! Maar mijn kind zegt dus op alles “nee”, “bah”, “wil ik niet”, “geen zin”.

En ze is niet vooruit te branden. Ze zeurt 24/7 om snacks en ijsjes en wil de camping niet af. Alles, maar dan ook alles is een strijd momenteel.

Dit is de tiende dag van de vakantie en ik ben iedere dag van 08:00 tot 22:00 met die kleine in de weer, terwijl mijn partner, zoals altijd, het absolute minimum doet. Ik ben gesloopt en ik ben de hele situatie zó beu

Disclaimer: geen zorgen, ik hou zielsveel van mijn kind. Er wordt goed voor haar gezorgd.

Hey, ik sta nu een paar weken op de wachtlijst voor een GGZ-psycholoog (ik ben opgegroeid in een uitkeringssituatie en mijn vader heeft onder andere mij als emotionele boksbal gebruikt). Er is nog geen intake gepland. Ik merk wel dat ik het wel spannend vind om zo'n soort traject in te gaan. Zijn er mensen die mij kunnen vertellen wat ik kan verwachten van gesprekken/een traject bij een GGZ-psycholoog?

Ik ben nu volwassen, maar ervaar er nu nog steeds last van. Als kind was ik expressief en mezelf maar later werd ik stiller tot zelfs niet eens meer praten thuis. Dit heeft mijn ontwikkeling enorm geschaad. Ik zie het als mentale kindermishandeling.

Hij had commentaar op alles wat je deed, schelden, ons uitschelden als persoon, zeggen dat onze bio vader een narcist was, andere familieleden uitschelden (zeggen dat mijn oma beter dood kon gaan aan kanker), chanteren met eten dat hij van zijn geld gekocht had etc. Toen hij dronken was kwam hij zelfs bovenop mij liggen toen ik in bed lag (ik ben vroeger al misbruikt). Ik had het gevoel alsof hij ons uit huis wilde hebben zodat hij alleen mijn moeder en zijn twee kinderen kon hebben. Mijn oma en opa hadden het contact voor jaren verbroken omdat ze al wisten wat voor persoon het was. Ook dit heeft mij geschaad omdat ik een hechte band met ze had. Ik had nooit contact met hem en nu nog steeds niet. Dat is toch erg? Je komt in een gezin terecht met zes kinderen die niet van jou zijn en je gaat ze behandelen alsof ze niet bestaan. Hij heeft zelfs gezegd dat hij ‘goed was in het negeren van kinderen’. Ik kreeg spanning thuis als hij er was, hyperbewust en dat gevoel heb ik nu nog overal. Stil om niet op te vallen. Ik kom niet voor mezelf op omdat hij heel agressief is, ik ben het tegenovergestelde. Mijn moeder heeft NOOIT gevraagd hoe het met mij ging. Ik zou het liefst het contact met haar verbreken omdat ik dat nooit kan vergeven. Een man verkiezen boven het welzijn van je kinderen. Veilig Thuis kwam thuis bij ons maar we mochten niks belastends zeggen want ze hadden geen zin in ‘instanties’ en ‘problemen’. Kwalijk.

Ik ben inmiddels bijna een jaar werkloos en behoorlijk hard op zoek naar een nieuwe baan. Veel solliciteren, veel brieven schrijven en helaas ook veel afwijzingen krijgen is inmiddels een beetje mijn dagelijkse bezigheid geworden.

Afgelopen dinsdag wilde ik er gewoon even uit en ben ik naar de IKEA gegaan. Ik belde die middag met een vriendin en vertelde over het bijna lege restaurant en dat ik het daar nog nooit zo rustig had gezien en dat het eigenlijk wel lekker was om zo rustig te kunnen winkelen. Haar reactie was: "Ja, want sommige mensen hebben wél een baan en moeten wél gewoon werken op een dinsdagmiddag."

Dat vond ik echt een nare opmerking. Ik voel me namelijk sowieso al snel schuldig als ik even iets anders doe dan vacatures zoeken of solliciteren. Alsof ik eigenlijk de hele dag daarmee bezig zou moeten zijn. Deze vriendin heeft bovendien al vaker opmerkingen gemaakt over het feit dat ik geen baan heb terwijl ik heel hard mijn best doe.

Ik voel me er echt heel rot over, want ik gun mezelf al heel weinig dus dit was echt een uitje dat ik mezelf cadeau deed. Op zo'n opmerking zat ik echt niet te wachten.

Ik wil graag mijn verhaal delen, omdat ik ik nergens anders echt terechtkan.

Vorig jaar zat ik niet lekker in mijn vel nadat ik onverwachts hoorde dat ik mogelijk mijn baan zou verliezen. Ik was behoorlijk van slag en ben naar de huisarts gegaan omdat ik vooral behoefte had aan iemand om mee te praten en aan wat motiverende of coachende begeleiding. Via de huisarts kwam ik terecht bij de POH-GGZ.

Zij stelde benzo’s voor om rustiger te worden en beter te slapen. Ik heb dat advies opgevolgd maar ben daar erg ziek van geworden. Daarna heb ik verschillende antidepressiva achter elkaar voorgeschreven gekregen. Sindsdien is mijn gezondheid helaas verslechterd.

Inmiddels zijn we bijna een jaar verder en ben ik nog steeds niet volledig hersteld. Daarnaast kamp ik met een lichamelijke aandoening die maar niet lijkt te verbeteren.

Ik verwijt mezelf regelmatig dat ik destijds naar de huisarts ben gegaan en denk vaak: had ik maar eerst voor zelfhulp gekozen. Ik schaam me ervoor en heb het gevoel dat ik mezelf dit heb aangedaan. Rationeel weet ik dat ik alleen maar hulp zocht en niet kon weten hoe het zou lopen, maar emotioneel kan ik het moeilijk loslaten.

Ondertussen voelt het alsof mijn leven stilstaat. Ik zie vrienden huizen kopen, op vakantie gaan en gezinnen stichten, hebben een goede carrière, dingen die ik zelf ook graag had gewild. Ik ben vooral bezig met herstellen en zit inmiddels in de Ziektewet, waardoor ik ook financieel achteruit ben gegaan. Ik voel me ontzettend gefaald. Daarnaast voel ik me schuldig tegenover mijn partner en familie, omdat zij van dichtbij hebben gezien hoe ik achteruitging.

Teruggaan naar mijn huisarts voelt voor mij niet als een oplossing. Hij kan mij weinig anders bieden dan medicatie, en dat wil ik na mijn ervaringen niet meer. Ik sta inmiddels op de wachtlijst voor therapie bij de GGZ, maar de wachttijd is ongeveer een jaar.

Ik probeer veel rust te nemen en leuke dingen te blijven doen, maar ik blijf worstelen met schuldgevoel, schaamte en spijt. Ik zou heel graag willen leren accepteren wat er is gebeurd en weer vooruit willen kijken.

Zijn er mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt? Alle ervaringen en tips zijn welkom.