r/OndersteuningsPlein

Hoi allemaal, onderhand de 100ste keer dat ik hierover post. Ik heb recentelijk mijn WO bachelor behaald. En ik ben alles behalve blij, want: ik heb enorm veel spijt van deze studie. Vanwege privacy redenen ga ik liever niet al te diep in op wat de studie is, maar denk maar een beetje richting geschiedenis. Het is in ieder geval een studie waar vrijwel enkel werk in te vinden is binnen de academia, iets wat ik inmiddels, net als de studie zelf, verafschuw. Ik ben al mijn interesse in dit vakgebied kwijt en wil mijzelf een klap voor mijn kop geven dat ik ooit ervoor gekozen heb om dit te gaan studeren. Wat een grap.

Ik zit nu to oriënteren op hoe ik het roer kan omgooien, maar doordat het gelijk een WO bachelor is voelt het alsof er al heel veel deuren dichtgegooid zijn (door het onbetaalbare instellingscollegegeld). Het enige ‘hogere’ niveau waarbij ik nog wettelijk collegegeld kan betalen is een WO master. Nadeel is dat ik bij vrijwel geen enkele master, of zelfs premaster, toelaatbaar ben door een gebrek aan relevante vakken.

Naast omscholen tot het onderwijs of de zorg, wat nog wel wettelijk collegegeld is, weet ik niet zo goed wat ik moet doen. Ik voel mij hierdoor zo verloren. Het enige wat ik nog kan doen is constant piekeren over de toekomst.

Ik (32V) zit al een tijd erg met mezelf in de knoop en kan het maar niet loslaten. Ik voel veel spijt, schaamte en schuldgevoel over het feit dat ik hulp heb gezocht bij de huisarts en POH-GGZ vanwege problemen op mijn werk.

De afgelopen jaren was de sfeer op mijn werk heel naar. Er waren steeds ruzies tussen collega’s en de werkgever, huilende mensen en veel personeelverloop. We moesten met heel het team teamcoaching volgen. Zelf stond ik buiten die ruzies, maar ik zat er wel middenin en kreeg alles mee.

Ik ben introvert en hoogsensitief en merk dat spanningen en emoties van anderen veel invloed op me hebben. Vorig jaar kreeg ik ook nog onverwachts te horen dat mijn functie zou verdwijnen omdat die overbodig werd.

Op advies van vriendinnen, die goede ervaringen hadden met hun POH-GGZ, besloot ik hulp te zoeken. Ik wilde vooral mijn verhaal kwijt en advies krijgen over hoe ik met de situatie op mijn werk kon omgaan.

Tijdens het gesprek was ik erg emotioneel en maakte ik me zorgen. Ik vertelde dat ik vermoeid was, en de POH-GGZ stelde al snel slaapmedicatie voor. Dat zou helpen om beter te slapen en rustiger te worden. Andere opties zijn op dat moment niet besproken of aangedragen.

Ik gaf aan dat ik nog nooit slaapmedicatie had gebruikt en het spannend vond. Ik raakte in een soort freeze-reactie en ging ik mee in het advies.

Via de huisarts kreeg ik een benzodiazepine voorgeschreven, en toen begon de ellende. Na kort gebruik kreeg ik heftige lichamelijke klachten die ik nooit eerder had gehad. Ik schrok hier erg van en ging terug naar de huisarts.

Zowel de huisarts als de POH-GGZ gaven aan dat ze nog nooit hadden gehoord dat iemand zo heftig reageerde en dat dit eigenlijk niet mogelijk was.. Vervolgens kreeg ik zolpidem. Ook dit gebruikte ik maar kort, want de klachten werden alleen maar erger. Ik kreeg last van schokjes in mijn hoofd en kon helemaal niet meer slapen.

Toen ik opnieuw aangaf hoeveel last ik had, zei de huisarts dat ik direct moest stoppen en moest overstappen op mirtazapine, een antidepressivum.

Ik gaf aan dat ik liever geen antidepressiva wilde, dat ik twijfelde maar liet me uiteindelijk toch overtuigen.
Na de start kreeg ik onder andere grote, onverklaarbare blauwe plekken op mijn lichaam en problemen met mijn zicht, zoals floaters. Vervolgens wilde me huisarts sertraline én tegelijkertijd quetiapine voorschrijven maar dat heb ik geweigerd om te slikken.

Ik gaf bij de POH-GGZ ook aan dat ik er erg mee zat dat ik door de medicatie niet mocht autorijden. Ze leek daar weinig begrip voor te hebben en zei gewoon dat ik maar met het OV of de fiets moest gaan. Mijn werk is alleen helemaal niet te bereiken met het OV en ik kan moeilijk met de fiets de snelweg op. Maar door haar reactie voelde ik simpelweg niet de ruimte om dat nog verder uit te leggen.

Pas ná het slikken van al die medicijnen kreeg ik een online slaapmodule aangeboden en gesprekken met een online psycholoog.

Inmiddels ben ik zeven maanden gestopt met alle medicatie, maar ik ben nog steeds niet hersteld. Ik heb dagelijks last van hoofdpijn, duizeligheid, oorsuizen en oorpijn.

Mijn gezondheid en conditie zijn hard achteruitgegaan. Ik verloor 8 kilo in 1.5 week. Voordat ik met medicatie begon, sportte ik vier keer per week, waaronder Hyrox en spinning. Daar haalde ik veel plezier en energie uit. Nu lukt dat niet meer.

Het afgelopen halfjaar heb ik van alles geprobeerd om me beter te voelen: acupunctuur, hypnotherapie, gesprekken met een online psycholoog, een diagnostisch traject en psychosomatische fysiotherapie. Sinds kort ben ik na bijna een jaar wachten ook gestart met cognitieve gedragstherapie.

Toch blijven de lichamelijke klachten aanwezig en hebben ze veel invloed op mijn werk, kwaliteit van leven en mijn relatie.

Ik blijf mezelf afvragen waarom ik überhaupt met medicatie ben begonnen, terwijl ik diep vanbinnen voelde dat ik dat niet wilde. Ik vertrouwde op de deskundigheid van mijn huisarts en POH-GGZ.

Tegelijk verwijt ik mezelf dat ik niet beter naar mijn eigen gevoel heb geluisterd en mijn grenzen niet duidelijker heb aangegeven.

Onlangs kwam ik er ook achter dat er zoiets bestaat als een farmacogenetische test, waarmee onderzocht kan worden hoe je lichaam bepaalde medicijnen verwerkt. Als ik dat destijds had geweten, had ik daar zeker naar willen informeren voordat ik begon.

Ik zocht hulp om beter met de situatie op mijn werk om te gaan en assertiever te worden, maar heb nu het gevoel dat ik door deze ervaring mijn gezondheid, conditie en vertrouwen ben kwijtgeraakt.

Ik weet dat ik het verleden niet kan veranderen, maar ik blijf erg boos en verdrietig over wat er is gebeurd. Vooral op mezelf, omdat ik tegen mijn eigen gevoel in ben gegaan 😔

Roept u maar!

Hoi, misschien domme vraag: mijn bed met spiraal bodem is 20 jaar oud, snachts erge rugklachten. Mattras en topper al vervangen geen resultaat.

Helpt overstap naar boxspring?

Hebben jullie en of fysiotherapeuten hier ervaring mee ?

Ik weet eigenlijk niet zo goed waarom ik dit schrijf, maar ik denk dat ik gewoon even mijn gedachten wil luchten. Dus voel je vrij om dit wel of niet te lezen.

Het is er ingeslopen, jaar na jaar werd het meer die overprikkeling. Ik denk dat het grotendeels meer is geworden omdat ik sinds een paar jaar een fulltime baan heb. Sommige dagen gaat het, als het wat rustiger is op het werk. Andere dagen loop ik bijna over van de overprikkeling. Praten, denken, oplossen, muziek die net te hard staat. Bij die overprikkeling krijg ik ook lichte OCD-klachten, met vooral dwanggedachten door dingen te herhalen in mijn hoofd.

Ik kan dan weinig meer genieten van dingen, ook als ik thuis kom. Meestal gaat het weer na een paar uurtjes maar dan komt als snel de volgende werkdag weer. Ik heb leuk werk, daar ligt het niet aan. Maar ook al heb ik leuk werk, de overprikkeling gaat evengoed door in mijn hoofd.

De overprikkeling wordt daarbij ook sterk gevoedt door (kleine) veranderingen, en als ik mijn werk niet 'vloeiend' kan uitvoeren zoals ik het wil, bijv. dat ik naar een werkplek met computer moet die vervolgens bezet blijkt te zijn etc.

Ik kan soms ook moeilijker gesprekken voeren, vooral als mensen wat drukker zijn, en/of direct antwoord geven terwijl ik nog wat wil zeggen. Dan kan mijn 'batterij' zo snel leeg raken, het lijkt net mijn stofzuiger als ik die op stand turbo zet, dan loop die binnen enkele minuten flink omlaag in batterijpercentage.

Heel, heel af en toe komt er weer eens een ontspannen momentje zonder al te veel prikkels als ik even helemaal in een serie/film zit, of naar mooie muziek luister. Maar waar ik daar vroeger uren op kon teren, mag ik blij zijn als het nu enkele minuten duurt.

Ook merk ik dat ik door die overprikkeling vaak te moe ben om 's avonds naar andere plekken toe te gaan. Een feestje, of gewoon even gezellig bij vrienden kost mij dan best veel energie vooral als er veel drukte is. Soms krijg ik wel weer wat energie als er meer rust is en ik rustige gesprekken kan voeren. Maar tegenwoordig heb ik het idee dat er vooral veel drukte is.

Had ik hier vroeger ook last van? Soms, maar ik kon me dan weer opladen doordat ik dan bijv. 's middags vrij had en rustig een kopje koffie ging drinken, en als dat niet ging dan laadde ik 's avonds en in het weekend wel weer op door mij een beetje terug te trekken en wat muziek te luisteren en interessante artikelen te lezen.

Maar nu is het alsof ik in een soort attractie zit, die constant doordraait. Soms iets rustiger, maar dan weer sneller. Ik hoop een keer uit die attractie te kunnen komen, en ernaar te kijken i.p.v. er in te zitten.

Hallo,

Een paar weken geleden heb ik een auto ongeluk meegemaakt. Hierbij had ik een lichte hersenschudding en wat blauwe plekken van de gordel, maar verder lichamelijk niks heftigs.

Ik ben verder gewoon doorgegaan alsof er niks aan de hand was. Echter merk ik dat ik vlak voordat ik in slaap val wel eens flitsen van vlak voor het ongeluk meemaak, alsof ik het snel herleef. Hierdoor slaap ik wat slechter. Ook heb ik dan wat angst als ik de volgende dag moet autorijden.

Maar als ik zelf in de auto stap is er weer weinig aan de hand qua angst. Het is meestal alleen vlak voordat ik in slaap val. Maar ik vraag me af of het negeren wel helpt qua verwerken.

Ik vroeg me af of iemand ook zoiets heeft meegemaakt, en hoe je er het beste mee kan omgaan. Alvast bedankt.

Hoi, ik ben een vrouw van 29 en heb letterlijk sind smijn 10e last van een hele smerige acne huid…. Sinds mn tiende voel ik mij onzeker over mijn gezicht. Het maakt me depressief en denlaatste jaren heb ik de hoop opgegeven.. ik dacht hoe ouder ik word hoe gladder mijn huid. Maar nee… ik vind het heel erg storend en het maakt mijn dagelijks leven niet on te genieten

Hallo hallo

Ik heb al 30+ lessen gehad met autorijden en ondanks ik best prima kan rijden merk ik dat mijn ADHD mij behoorlijk in de weg zit. Ik slik geen medicatie. Soms heb ik lessen dat het heel goed gaat, en soms gaat het heel slecht.

Vooral het kijken en meerdere dingen tegelijk doen is iets wat veel concentratie kost. Op een of andere manier slaat die feedback van binnen buiten naast je etc kijken niet aan. Ik heb een soort idee van het komt wel goed, het lukt niet goed om heel geforceerd dit steeds te doen. Aan de de andere kant weet ik van mijzelf dat als ik onder hoge druk sta, zoals bij het examen, ik juist goed presteer.

Toch maak ik mij zorgen dat ik niet ga slagen. Mijn vraag voor diegene met ervaring met concentreren of andere mankementen: wat kan ik doen om beter te kijken en te concentreren tijdens het rijden. Hebben jullie trucjes die voor jullie werken? En tips voor het afrijden?

Geniet van het weekend!!

Iemand bekend met stiekjes om inwendige aambeien...🙄

Die heb ik vanmiddag rond kwart voor 4 gehad. Ik wordt gillend gek van de pijn en blijf er onrustig van, ik kramp alles aan enzo. Ik ben zo moe, ik trek het niet meer, ik ben aan het ijsberen, liggen gaat niet, heb al onder douche gestaan. Heb pijnstilling op wat voor een uurtje heeft gewerkt. De druk doet vreselijk pijn, ik denk omdat ik alles zo hard aanspan. Ik hang al aan de telefoon met de huisartsenpost. Ik kan zo echt niet slapen en ik ben mijn kinderen ook zwaar tot last zo.

Ik plas af en toe kleine beetjes en ik heb een klein beetje ontlasting gehad, sindsdien is het onhoudbaar ineens.

Heeft iemand dit ook meegemaakt? En eventueel tips en advies wat ik kan doen?

Alvast bedankt 😅

Hallo iedereen.

De pre-weekend dag is alweer aangekomen.

Wat staat er vandaag op de planning?

Hallo, om de situatie zo duidelijk mogelijk uit te leggen:

Ik(26) zit al iets meer dan 3 jaar met aanhoudende pijn in mijn lichaam, voornamelijk in beide onderarmen en enkels. Hierdoor ben ik eerst bij de fysio beland, toen de pijn erger werd belandde ik vorig jaar in de ziektewet.

Terwijl ik hiermee door de jaren heen worstel, woon ik al die tijd nog thuis bij mijn moeder. Grof gezegd, ze heeft helaas geen ene zak geholpen of begrip getoond voor de situatie waar ik in zit (in het begin, nu is het ten minste verminderd en helpt ze me soms).

Voordat ik in de ziektewet zat uitte ze dat voornamelijk door mij te dwingen handelingen te doen waarvan ze wist dat het me pijn zou doen, dit kwam omdat ze me niet serieus wilde nemen. Één voorbeeld dat ik hierover kan geven is dat ik haar ruim van tevoren informeerde over een dry-needling behandeling die ik had bij de fysio, dezelfde dag dat ik die behandeling had moesten we naar Den Haag. Ze had een zware koffer meegenomen en dwong me het de tillen.

Ook vroeg ik een keer aan haar of ik vrij kon nemen van werk doordat ik zo veel pijn had, haar eerste reactie was om met haar ogen te rollen. Weer werd ik niet serieus genomen.

Toen ik uiteindelijk in de ziektewet belandde stribbelde ze heel erg tegen en het enige wat uit haar strot kwam was hoeveel ik nu zal verdienen en hoe snel ik weer aan het werk kon gaan.

De eerste paar weken toen ik in de ziektewet zat was dat het enige waar ze het de hele dag door over had.

De pijn was zo intens dat ik niks kon doen qua huishouden. Ook al was ze duidelijk hierover geïnformeerd, had ze meteen de slechtste aanname en begon ze meteen te roddelen met mijn neef over of ik wel echt pijn heb of niet. Tot de dag van vandaag is ze nog steeds daarmee bezig, er zijn ook verschillende keren geweest waarin ze me gewoon uitschold doordat ik in huilen uitbarstte ivm de pijn. Ik heb 2 zelfmoordpogingen achter de rug ivm mijn thuissituatie en de aanhoudende pijn waar ik mee zit.

Eerder dit jaar had ik een breakdown door de pijn en barstte ik weer in huilen uit, toen begon ze pas sympathie te tonen. Vanaf dat moment hield ze wat rekening met me en stelde ze voor om mee te gaan naar medische afspraken. Ik twijfelde hierbij, maar dacht dat ze me misschien kon helpen als ik belangrijke info was vergeten dus liet ik het toe.

Ondanks dat ze nu een beetje begrip heeft voor mijn medische toestand, heeft ze nog altijd geen begrip voor mijn mentale toestand. Dit heeft ze door de jaren heen meerdere keren laten merken.

Ik had gisteren namelijk een afspraak bij de ondersteunings-psycholoog, daar moest ik een paar vragenlijsten invullen over hoe de pijn mijn leven beïnvloedt en of ik erge dingen mee had gemaakt.

Toen ik klaar was liep ik samen met mijn moeder het ziekenhuis uit, ze vroeg naar de inhoud van de vragenlijsten en ik zei dat één ervan vragen had over levensbedreigende omstandigheden. Haar eerste reactie erop was dat ik niks had meegemaakt, en het was op zo'n toon gezegd alsof ze wel beter wist en mij ervan wilde overtuigen; terwijl ik wel beter weet.

Als dit nu al haar reactie is bij de ondersteunings-psycholoog, vraag ik me af hoe gemeen ze gaat zijn na de afspraak van de psycholoog. Ik heb haar al meerdere keren gezegd dat ze niet mee hoeft te komen maar ze dringt zichzelf de hele tijd op en gaat dan toch weer mee.

Hierdoor is mijn vraag aan jullie, wat is een manier waarop ik ervoor kan zorgen dat ze wegblijft wanneer ik een afspraak heb bij de psycholoog? En als het echt niet lukt om haar afstand te laten houden, hoe kan ik haar om de tuin leiden zodat ze dat wel doet? (Ik weet dat het niet eens nette oplossing is, maar ben echt ten einde raad)

Vraagje aan soortgenoten

Ben gisteren begonnen aan schematherapie in een groep van 11 man. Nou heb ik in mijn leven wel vaker therapie gehad maar dit was de eerste dag en dan volgt elke week een sessie van twee uur....

Ik ben moe en wordt een beetje verdrietig van alles wat ik herken.

Is dat normaal?

Is het mogelijk om liefde en relaties te vergeten? Voor mij is daten al heel erg ingewikkeld. Verder is mijn vertrouwen in mensen heel erg laag, en geloof ik niet dat er iemand ooit geïnteresseerd wordt in mij - behalve vriendschap wellicht.

Het is niet dat ik andere niet speciaal of niet om hun geeft. Maar is het mogelijk om je gevoel en drang erna wel weg te denken? Kan je bijvoorbeeld je afsluiten, zonder je daar schuldig over te voelen?

Dank!

De situatie met mijn opa en oma vind ik steeds lastiger worden.

Mijn opa en oma wonen tijdelijk dichter bij mij dan bij de rest van mijn familie. Omdat hun situatie momenteel niet makkelijk is, heb ik aangeboden om ze met verschillende dingen te helpen. Zo mogen ze bijvoorbeeld hun was bij mij draaien. Mijn opa heeft ook een sleutel van mijn huis.

Daar heb ik achteraf blijkbaar een aanname bij gedaan: ik dacht dat het vanzelfsprekend was dat hij eerst even zou bellen of appen voordat hij langskomt.

Onlangs kwam mijn opa onaangekondigd zijn was brengen. Ik was zelf niet thuis. Hij klopte op het raam en toen er na een paar seconden geen reactie kwam, deed hij met zijn sleutel zelf de deur open en begon binnen naar mij te roepen.
Wij hebben net een kindje gekregen en mijn vrouw is nog aan het herstellen van de bevalling. Zij kon op dat moment de deur niet opendoen, maar los daarvan kan zij natuurlijk ook aan het slapen, voeden of rusten zijn. Ik vond het daarom erg vervelend dat hij zonder aankondiging zomaar naar binnen liep.
Ik stuurde hem daarna alleen: “App van tevoren eventjes als je de was komt brengen.”
Sindsdien is hij duidelijk beledigd en erg kortaf. Via mijn broer hoorde ik dat hij het als een “terechtwijzing” ervaarde, dat ik volgens hem niet begreep hoe druk hij het had en dat ik hem eigenlijk had moeten bellen in plaats van appen.
Een ander voorbeeld was vlak nadat ons kindje geboren was. Ik stuurde mijn opa en oma: “Willen jullie deze week ergens een keer langskomen om ons kindje te zien?”

Mijn oma kon op dat moment niet komen. Dat was natuurlijk geen probleem. Maar vervolgens bleek dat zij mijn opa op pad had gestuurd en binnen ongeveer twee uur stond hij bij ons voor de deur, inclusief een cadeautje dat hij onderweg had gekocht.

Ik was behoorlijk verbaasd, omdat ik met mijn bericht juist bedoelde om ergens die week een moment af te spreken. Toch hebben we hem binnengelaten.

Hij bleef ongeveer een uur. We waren erg moe en uiteindelijk begreep hij onze hints om weer naar huis te gaan. Wat ik ook lastig vond, was dat een groot deel van het bezoek uiteindelijk ging over hoe slecht het tussen hem en mijn oma ging en wat hij allemaal moest verdragen. Dat is sowieso heel vaak het onderwerp wanneer ik hem spreek.
Hun situatie is ook daadwerkelijk moeilijk. Mijn oma gaat merkbaar achteruit en mijn opa heeft het niet makkelijk met haar. Zij heeft altijd sterk de leiding gehad binnen hun relatie en dat lijkt nu soms nog sterker te worden. Mijn opa belt mij of andere familieleden regelmatig om daarover zijn hart te luchten.

Tegelijkertijd merk ik al jaren een patroon waar ik steeds meer moeite mee krijg. Mijn opa en oma zijn liefdevolle mensen en willen anderen graag helpen, maar ze lijken slecht te kunnen accepteren wanneer hun hulp niet nodig is of wanneer iemand een grens aangeeft. Ze zien mij soms ook nog steeds als de jongen die ik vroeger was, terwijl ik inmiddels midden dertig ben en een eigen gezin heb.
Ik ben voor een belangrijk deel door mijn opa en oma opgevoed en heb altijd een buitengewoon goede band met ze gehad. Mijn jeugd bij hen was warm en veilig. Juist daarom vind ik dit zo ingewikkeld, ondanks dat ik nu ik ouder ben ook inzie dat hun gedrag niet altijd even prettig was. Zo stapten ze vroeger al makkelijk over andermans grenzen, zijn ontzettend behoudend en niet echt avontuurlijk. Daartegenover zijn ze wel liefdevol en behulpzaam geweest.

De laatste jaren merk ik steeds vaker dat grenzen van anderen worden overschreden, dat conflicten snel escaleren en dat ze zich vaak slachtoffer voelen wanneer iemand zich tegen hen uitspreekt. Met verschillende familieleden en oude vrienden hebben ze inmiddels ruzie gekregen of is het contact verminderd of weg.

Zelf vind ik het nog steeds heel moeilijk om grenzen te stellen, ook in het dagelijks leven. Ik moet dit, ook in andere dingen in mijn leven dus ik word er beter in. Maar zelfs nu voelt het alsof ieder klein meningsverschil kan uitlopen op een grote ruzie. Als puber durfde ik nauwelijks tegen ze in te gaan en ik merk dat daar blijkbaar nog steeds iets van in mij zit.
Je kan zeggen: Laat ze voor wat het is. Dat hebben velen ook gedaan. Ik wil ze absoluut niet in de steek laten. Ik houd van ze en wil ze nog steeds helpen, al weet ik niet hoe.

Maar ik merk ook dat de relatie mij steeds meer energie kost. Ik probeer na iedere botsing de verhouding weer goed te krijgen en tegelijkertijd voelt de veilige plek die mijn opa en oma vroeger voor mij waren steeds minder veilig.
Ik weet daardoor niet goed waar de grens ligt tussen begrip hebben voor hun situatie en mezelf te veel aanpassen aan hun gedrag.

Wat is jullie advies hierin? Ik overweeg hierover te praten met een professional.

Lieve mensen, ik ben aan het collecteren voor de Dierenbescherming! Helpen jullie mee?

Goedemorgen allen!

Ik weet niet of dit de juiste sub is maar ik zit met het volgende, ik wil via Vinted Pro diverse items gaan verkopen maar ik sta onder beschermbewind en zit in de ziektewet, na wat google zoekwerk ben ik er niet helemaal uitgekomen, zijn er misschien mensen die iets soortgelijks hebben gedaan of in de zelfde situatie zitten ?

Ik weet dat ik voor een KVK inschrijving voor de Vinted Pro account toestemming van bewind nodig heb, dit is zo geregeld, maar hoe zit het met de rest ? Ik verwacht zeker geen 1000den euro's te gaan verdienen, het is meer een bijzaakje wat te groot is voor een normaal Vinted account.

En voor het stukje ziektewet, dit kan ik die werkzaamheden gebruiken als re-integratie methode ?

Groet :)