Moeder neemt na 2 jaar no-contact ineens contact op... alleen om kattenfoto's te sturen
Moet dit eventjes van me afschrijven. TW kindermisbruik
Een paar jaar geleden ben ik no-contact gegaan met mijn ouders. Ik ben mijn hele jeugd (en een beetje in mijn volwassen leven) misbruikt en mishandeld door mijn vader, en door beide ouders emotioneel en fysiek verwaarloosd. Tot mijn 29e heb ik dit totaal verzwegen voor mijn familie.
Mijn vader is ooit toen ik klein was gemeld bij de politie door mijn tante op verdenking van bezit van kinderporno (niks van gekomen behalve een familiebreuk), en mijn moeder had het hier nog vaak over, ook met mij. Elke keer als ze er weer over begon moest ik mij enorm inhouden, tot op een dag ineens de dam brak en ik toegaf wat er speelde. Ik kon het gewoon niet meer inhouden. Het was telefonisch. Heel lang verhaal kort maar we hebben door de dag heen meerdere telefoongesprekken gehad waarin mijn moeder het steeds alleen over haarzelf had ("wat doe je mij aan, nu heb ik een probleem, hoe moet ik nu verder, nou moet ik hem op straat zetten", etc. 0 keer aan mij verder gevraagd over wat er gebeurd is, of hoe het met me gaat, of wat dan ook) terwijl ik alleen maar zat te janken aan de andere lijn. 's Avonds zat ik opgenomen in een crisisopvang nog een laatste keer met haar aan de telefoon, met een zuster erbij, en zelfs zij was zo verbijsterd van haar gedrag dat ze midden in het gesprek mijn moeder er op aansprak. Toen mijn moeder zei dat het misbruik niet is gebeurd omdat ik geen bewijs had en 'ze zich er niet in kon vinden' brak ik compleet, noemde ik haar een narcist en zei ik dat ik niet meer van haar wil horen, en hing op.
Vanaf dat moment was het echt totale radiostilte. En het was zo'n vreselijk en dubbel gevoel, want aan de ene kant dacht ik, dit is wat ik zelf wil, maar aan de andere kant dacht ik, ze vecht niet eens voor me. Geen excuses na afloop, geen 'wil je toch praten', helemaal niks. Toen mijn ouders contact met mij moesten hebben om mijn uitvaartverzekering op mijn naam te zetten, deden ze dat zelfs via een e-mail naar mijn ambulante begeleiding, terwijl ze gewoon mijn e-mail en tel nr hebben.
En nu opende ik compleet per toeval instagram voor het eerst in een lange tijd aangezien ik naast reddit/discord totaal geen social media gebruik, en zie ik in mijn inbox een bericht van mijn moeder, van afgelopen dinsdag: 2 foto's van mijn katten, die ik achter moest laten toen ik ging verhuizen. Dat is het. Geen woorden. Alleen de foto's. En ik weet gewoon niet wat ik moet. Mijn eerste reactie was huilen van de schrik, toen was ik even boos, nu voel ik me verdrietig. Hoe ik mijn moeder ken voelt dit echt als een 'kijk wat je mist', maar ik weet niet of dat echt haar gedachtegang is of mijn interpretatie puur gebaseerd op mijn emoties. Ik weet ook gewoon niet of ik behoefte heb om contact weer aan te gaan of uberhaupt om te reageren. Ze woont nog met mijn vader en daar wil ik absoluut nooit meer contact mee. Mijn vrienden zeggen dat ik haar moet blokkeren maar dat is zó'n enorme mentale drempel die ik gewoon niet over kom. Ik ben eigenlijk gewoon hartstikke in de war met dit, het komt ook op een kut moment in mijn leven, zeer recent een autisme diagnosis gehad en alles staat op z'n kop en dan komt dit.
Bedankt voor het lezen, als je je eigen soortgelijke verhaal wil delen is dat zeer welkom