Als liefde blijft, maar de vorm verandert
Hallo allemaal,
Ik ben een vrouw van 37 jaar en ben getrouwd en wij hebben 2 dochters (10 & 13 jaar).
Momenteel hebben we een moeilijke keuze moeten maken in ons huwelijk en relatie.
We hebben beide jarenlang geprobeerd mee te bewegen en oplossingen te zoeken zodat we allebei gelukkig konden blijven, ook door samen andere vormen van intimiteit te verkennen. Uiteindelijk merkten we dat onze behoeften fundamenteel anders zijn: mijn partner heeft veel behoefte aan vrijheid en autonomie, terwijl ik juist veiligheid, verbondenheid en exclusiviteit nodig heb om me emotioneel goed te voelen. Omdat we elkaar nog steeds liefhebben, respecteren en als gezin willen behouden, hebben we besloten niet meteen alles kapot te maken, maar eerder onze relatie om te vormen naar een soort partnerschap waarin we samen blijven wonen, co-ouderen en elkaars emotionele basis blijven, terwijl er buiten die gezinsstructuur meer individuele vrijheid bestaat met duidelijke grenzen om het gezin en de kinderen stabiel en veilig te houden.
Die keuze is nog maar heel recent gemaakt en eerlijk gezegd zit ik momenteel nog midden in een zware rouwperiode. Het voelt alsof ik afscheid moet nemen van het beeld van een relatie en toekomst waarvan ik altijd dacht dat die van ons zou zijn, ook al is er nog liefde en respect tussen ons. Daarom vroeg ik me af: zit er iemand in een gelijkaardige situatie of herkent iemand veel van wat ik beschrijf? Hoe zijn jullie hiermee omgegaan, hoe zijn jullie sterk gebleven en hoe vonden jullie opnieuw rust of stabiliteit in zo’n nieuwe vorm van relatie en gezin?