Waarom voelt mijn leven als een ophoping van gemiste kansen?
Hoi allemaal,
Ik ben een man van 29 jaar oud, opgegroeid in een (negatief) turbulente gezinssituatie en ik loop op een paar punten compleet vast.
Doordat mijn jeugd onveilig was en mijn ouders mij niet goed hebben begeleid op het gebied van het ASS ben ik ongewild 'blind' de wijde wereld in gestuurd, met als gevolg dat ik geen goede sturing kreeg in scholing en vervolg studies. Ik ben uiteindelijk op mijn 19de vertrokken uit huis en op mijn zelf gaan wonen, en hierdoor kwam ik nog dieper in de overlevingsmodus te zitten.
Met alleen maar werken om te overleven en geen enkele voldoening te krijgen uit het leven ben ik uiteindelijk zeer verslaafd geraakt aan alcohol en heb ik mijzelf flink verwaarloost.
Sinds ik inmiddels 3 maanden nuchter ben, start binnenkort mijn diagnostiek om te bepalen of er daadwerkelijk sprake is van autisme, de vermoedens zijn al lang duidelijk, maar ik heb het mezelf nooit gegund om er naar te laten kijken. Uit angst voor vele ongegronde zaken.
Zoals de titel al aangeeft kamp ik, zeker nu ik nuchter ben en alles ook bewust meemaak, steeds meer het gevoel dat er veel tijd is verloren en dat ik eigenlijk geen enkele kans meer maak om volwaardig mee te komen in de maatschappij.
Ik wordt ook zeer angstig van het idee dat ik door mijn achtergrond ook niet serieus zal worden genomen. Er zijn wel wat papieren behaalt in de afgelopen jaren, alleen kunnen spreken van een volwaardige scholing met een goed carrière perspectief ? Die ontbreekt, en als ik naar leeftijdsgenoten kijk, baal ik enorm van mijzelf.
Heeft er iemand advies .. ? Het lijkt wel alsof ik op Reddit ook nergens terecht kan, alle post worden vaak meteen verwijderd