u/SunaSunaSuna

Ik heb een hele lange tijd geen dates gehad, dat komt voornamelijk dat ik in depressie zat, en daardoor niet buiten kwam. Sinds 3 jaar ongeveer doe ik dat weer wel, ik krijg ook veel aandacht (mede door hoe ik me kleed ) en zit zelfs op dating sites en spreek zo nu en dan af met lui. Voor mij strand 99% op niets en dat is prima, ik zoek ook niet meteen een relatie maar meer leuke avonden en ik weet ook dat ik bij de meeste gewoon niet pas.

Ik ben zelf mtF (postop) trans, en zit enorm met een knagende vraag, al denk ik vaak dat ik voor mezelf heb besloten wat `juist` is, twijfel ik soms ook enorm, vertel ik mensen die interesse in me hebben dat ik trans ben from the get go ? of wacht ik tot er een wezenlijke kans is dat t op iets uitgroeit ?

Mijn redenen om t niet direct te vertellen ; Het gaat meeste mensen niets aan om met zoiets persoonlijks te komen als er toch niets van komt, het is een deel van mn verleden vooral, het is emotioneel zwaar om elke keer dat te bespreken, stukje zelf bescherming. Ik snap niet waarom het er toe zou doen om zoiets persoonlijks te delen wanneer er toch weinig kans van slagen is, het is heel persoonlijk en t gaat de meeste niets aan tenzij er iets serieus kan bloeien en tegen die tijd doe ik t wel, het vergt veel energie en t gaat vreemde niets aan imo.

Aan de andere kant denk ik dat ik t juist wel moet vertellen omdat t wel zo eerlijk is.. maar elke keer vertellen wanneer mensen je leuk vinden, uit willen gaan etc, is enorm vermoeiend en vergt veel energie bovendien zolas ik zei lijdt t meestal nergens naartoe dus waarom zou ik ?

Ik zit hier soms erg mee, en wil meerdere perspectieven horen van m/f als t kan

Hi this Thursday the documentary about former and current idf soldiers and their dealings with the Palestinian people will be aired in filmhuis start 2 October I was wondering if anyone is going

EDIT: I'll be going by myself with a huge Palestinian flag as a cape if u happen to join do hit me up

I got the dates mixed up ill be going oktober first aka thursday

Het is alweer meer dan twee jaar geleden. Ik dacht dat ik na veertien jaar van afzondering eindelijk over mijn agorafobie heen was. Ik had besloten mijn verjaardag met mensen te vieren, maar helaas is dat weer niet gelukt en voel ik me vreselijk. Helemaal alleen en ellendig. Ik wil vandaag gewoon verdwijnen.

Context: Dit is een eerder bericht van twee jaar geleden.[ Hoi,

Ik zat er al een tijdje te denken om een post te maken als shot in the dark om te zien of t me iets op brengt die me een beetje kan helpen. Ik heb een hele waslijst aan kwalen en dingen die me tot t punt hebben gebracht waarbij ik door de bomen het bos niet meer kan zien.

Een introductie:

Ik ben inmiddels 43, alleen, afgestoten door familie, trans mtf, ex moslim, al ruim 10+ jaar straatvrees ( al probeer ik dit nu te overwinnen ), geen vriendenkring of sociale netwerk en al jaren lang werkloos, school ook niet af kunenn maken omdat mn gendercrisis toen heel erg begon op te spelen dus een diploma heb ik ook niet op zak. Alles is compleet uitzichtloos lijkt t en daarnaast heb ik ook nog eens een huidaandoening waardoor ik enorm onzeker ben ( psoriasis ).

Mijn probleem :

Ik probeer langzamerhand mijn straatvrees te overwinnen in de hoop vrienden te maken een netwerk op te bouwen en gewoon menselijk contact, maar het is zo moeilijk, zeker als je normale omgangsvormen niet goed beheerst, opnieuw moeten hervinden hoe de openbaarvervoer werkt, hoe mensen iedereen tegenwoordig op hun smartphone zitten. Het is allemaal zo nieuw voor me sinds ik al 14 jaar lang niet buiten kom. Dit komt vooral doordat ik mn contact met al mn familieleden verloor toen ik noodgedwongen t huis uit ging omdat ik al 5 jaar lang binnen zat opgesloten door mn familie die zich voor me schaamde en niet wilde dat andere familieleden me zagen of contact met me hadden. Daarna was ik bij een opvang terecht gekomen, maar toen ik ineens zonder familie kwam te zitten als trans zijnde waarbij ik me altijd al schaamde, voelde alles heel alleen en donker en daardoor raakte ik suicidaal en na heel veel gebeurtenissen ben ik uiteindelijk op een kamertje terecht gekomen. Ik begon me af te zonderen en heb straatvrees ontwikkeld en daardoor compleet geisoleerd geraakt zonder vrienden of wat dan ook, ik ben nu lichamelijk wel oud maar soms voel ik me geestelijk echt infantiel.

Misschien iets kleins maar heb bv ook jarenlang geen verjaardag gevierd, of iemand die me gefeliciteerd wenste ( online buitengesloten ). ik heb me aangemeld voor meetups van mensen met zelfde hobbies maar man o man, hoe vertel je iemand die je net kent ' ik heb al meer dan 14 jaar geen werk want ik had straatvrees, depressie, omdat ik al mn familie ben verloren o ja ik ben ook trans etc ' Ik voel me een compleet nietsnut en ik heb t gevoel dat ik steeds maar een toneetstukje moet opvoeren als ik weer terug in de maatschappij wil komen. Hoe maak je uberhaupt vrienden op mijn leeftijd ? mensen hebben familie, kinderen en collegas. en ik heb t gevoel dat ik helemaal opnieuw moet beginnen terwijl ik al zo oud ben ... Ik ben nog nooit zo eerlijk geweest over mn situatie zoals nu tegen vreemde in een non professionele setting en t roept steeds verdriet bij me op en tranen. Ik weet zelf ook niet goed waarom ik t hier neertyp maar wellicht hoop ik op iets van advies of wat dan ook. Mijn excuses voor mijn gedram maar ik dacht dat ik dat hier wel kan doen.]

Anyway voelde me kut en wilde t effe delen.

Hoi ik zit met een wezenlijke probleem en wil graag meningen horen van mensen die er buiten staan.

Kort over mij ik ben trans 44 en heb lang in depressie, pleinvrees gehad 10+ plus, kom nu naar buiten ontmoet veel nieuwe leuke mensen maar kom tegen een wezenlijke probleem aan.
Ik zei vroeger nooit meteen dat ik trans was, nu vaker, maar dan merk ik dat mensen of me meteen sexueel gaan bejegenen of afstand nemen, voordat er uberhaupt er sprake van een vriendschappelijk of andere relatie van sprake is.

Laatst zat ik met een groepje meiden te drinken en 1 van de meiden ken ik al langer en ze weet dat ik trans ben, halverwege wilde ik zegghen dat ik trans was maar ze stopte me. Ik dacht ok misschien geen goed idee, t gaat ze immers niet veel aan maar was heel leuke gesprek iedereen vertelde wat persoonlijke dingen over zichzelf relaties etc. In dit geval leek t me niet zo gek om te vertellen maar uiteindelijk niet gedaan vooral omdat die vriendin van me me stopte.

Ander voorbeeld, ik ontmoet nu veel nieuwe mensen via ontmoetingsapps waar mensen vrienden maklen samen drinken samen pubquiz of film kijken etc, ik heb daar iemand leren kennnen en hij is echt totaal niet de type waarmee ik normaliter zou omgaan ( hijs personal trainer, tattoos etc ) maar hij heeft precies zelfde humor als ik en heeft me inmiddels uit gevraagd en hij weet niet dat ik trans ben ik wil eerlijk zijn maar weet uberhaupt niet of ik wat serieus met hem wil ( ik neig eerder naar nee ) maar geniet wel van zn aandacht.. ik zit er mee, zal ik t em vertellen of niet? als t niets wordt hoef ik t t em niet te vertellen maar ik zit er wel mee.. t is echt moeilijk.

Mijn laatste ex heb ik pas verteld na onze 2 de date, mijn beredenering ; Mijn verleden ( ben post op ) gaat niemand wat aan en als t relevant is aka als er mogelijk iets meer van gaat komen dan wil ik t wel vertellen anders niet. Dat is mn overtuiging maar soms twijfel ik... ik weet t niet zo goed meer.
T is allemaal zo vermoeiend ik wil eigenlijk niet meer over nadenken tbh... wat zijn jullie gedachtes ?

Beste allemaal,

Ik plaats deze vraag namens een cliënt die ik begeleid als vrijwilliger bij een hulpinstantie. Omdat het Juridisch Loket momenteel gesloten is en er vóór zondag duidelijkheid nodig is, hoop ik dat iemand hier kan meedenken.

Mijn cliënt kampt met burn-outklachten en een depressie. Nadat zij zich ziek had gemeld, heeft haar werkgever gevraagd een machtigingsformulier voor de bedrijfsarts te ondertekenen. Dat heeft zij gedaan.

Vervolgens heeft de werkgever haar loonbetaling stopgezet omdat zij volgens hem onvoldoende informatie zou hebben verstrekt. Hij vroeg onder andere wanneer zij voor het laatst bij de huisarts was geweest en wat de naam van haar huisarts is. Deze informatie was niet eerder opgevraagd en mijn cliënt heeft het gevoel dat dit nu als reden wordt gebruikt om haar loon niet uit te betalen.

Hierdoor zit zij momenteel zonder inkomen en heeft zij moeite haar vaste lasten te betalen.

Zij heeft inmiddels een advocaat ingeschakeld, maar door vakantie kan zij die pas woensdag spreken. Ondertussen hebben de werkgever en de bedrijfsarts haar uitgenodigd voor een afspraak op zondag.

Mijn cliënt wil deze afspraak graag enkele dagen uitstellen totdat zij eerst met haar advocaat heeft gesproken.

Mijn vragen zijn:

1. Mag een werkgever loon stopzetten omdat een werknemer geen medische details zoals huisartsgegevens verstrekt?
2. Mag mijn cliënt vragen om de afspraak enkele dagen uit te stellen totdat zij juridisch advies heeft ontvangen?
3. Kan een verzoek tot uitstel later tegen haar worden gebruikt in een arbeidsconflict of bij een discussie over loonbetaling?
4. Zijn er nog zaken waar zij op korte termijn rekening mee moet houden voordat zij haar advocaat spreekt?

Alvast hartelijk dank voor het meedenken.