Bazıları şeriatçılar Hz. Muhammed'e nasıl abi çekiyorlarsa aynısını Atatürk'e yapıyorlar.
Ulan kuranda bile "Hz." Diye bi ifade yok, muhammet diye geçiyor, biz türkler her zaman abi çekecek birileri aramışız herhalde.
Ne insanlara güveniyorum ne de kendime güveniyorum. Sorunlarımın farkındayım ama bir gecede düzelecek şeyler olmadıklarını da biliyorum. Yine de açmaya çalışacağım belki benim gibiler vardır diye.
Herkes kendi halinde. Herkesin kendi grubu var. Erkeklerle aram hep kötüydü yalnız çok eskiden bir keresinde iyi bağlar kurmuş gibiyken bazı sebeplerden dolayı aramız açıldı.
Geçici olarak kadınlara güvenebiliyorum çünkü sevecen gözüküyorlar, onların birbirlerine gösterdiği özeni çok kıskanıyorum (bazıları sahte de olsa). Erkek olarak bunu ben yapamıyorum, yapsam da sırıtıyor ya da sırıttığını hissediyorum. Nadiren yapabilsem de genel olarak sosyal alışkanlıklarım berbat. Mesela hayır demekte zorlanırım, sevdiğimi söyleyemem, öfkelenirsem/şüpheciysem ya da bir sorunum varsa bunu karşımdakine açmakta zorlanır içime atarım, belki hepsi taşana kadar biriktirmek zorunda gibi hissederim. Bunların bazılarında biraz yol kat ettim gerçi.
Gay değilim ama geleneksel erkek profiline de hiçbir zaman tam uyamadım. Erkeklerle az çok bağ edinmeden önce kızlarla pek etkileşmek istemiyorum çünkü korkuyor ya da gerizekalı gibi davranıyorum. Sebebi de tecrübesiz olmam ve yanlış düşünce alışkanlıklarım olması. İstemeden idealize etmek istememem. O yüzden önce erkeklerle sosyalleşmek istiyorum.
Ama erkeklerle genelde yakın olamıyorum. Dertleşmek genelde safe hissettiremiyor kızlarla olduğu gibi. Kötü deneyimlerin de etkisi var. Kızlarla konuşmak da ancak geçici olarak safe hissettiriyor.
Bir yere veya birine ait hissedemediğim için eksik hissediyorum. Bu bir lüks biliyorum ama yine de işte. Çok fazla boş vaktim var, bu vakti iyi ilişkilerle geçirmeyi çok isterdim ama şansımı çoktan harcamış hissediyorum.
His ve düşüncelerim gerçeği yansıtmıyor biliyorum. Ama bu siyah/beyaz değil, dediklerimde gerçeklik payı var. öyle