u/NotYourWifey_1994

Hoewel Greet V. (55) blijft ontkennen dat ze met voorbedachten rade handelde, wil het Brusselse parket de privésecretaresse voor assisen brengen voor moord. Volgens de speurders wachtte ze haar slachtoffer Carmel D. (61), de vrouw van haar baas bij Goodyear met wie ze een affaire had, bewust op in hun appartement in Sint-Pieters-Woluwe. Met een kopie van de huissleutel en vermomd met een pruik wilde ze haar liefdesrivale uit de weg ruimen. Greet V. houdt vol dat ze zich betrapt voelde en “geen uitweg meer zag”.

Het onderzoek naar de dood van Carmel D. (61), de Amerikaanse echtgenote van Goodyear-topman Chris D. (62), is afgerond. Dat heeft de Brusselse onderzoeksrechter beslist. Het technische onderzoek, met onder meer de reconstructie aan het appartement in de poepchique wijk in Sint-Pieters-Woluwe, was vorig jaar al afgesloten.

Nu is ook de analyse van de persoonlijkheden — het moraliteitsonderzoek — van slachtoffer en dader klaar. Die laatste is Greet V. (55) uit Steenokkerzeel, de privésecretaresse van Chris D. Het parket wil haar voor assisen brengen onder de kwalificatie moord.

Het Openbaar Ministerie benadrukte in de raadkamer, waar recent de doorverwijzing plaatsvond, dat het ervan uitgaat dat Greet V. doelbewust de vrouw van haar baas om het leven bracht.

- Vermomd op de fiets

Op 17 maart 2025 drong de privésecretaresse — een verzorgde vrouw met kortere blonde lokken — binnen in de woning van Chris en Carmel D. Ze kwam niet toevallig naar Sint-Pieters-Woluwe. Vermomd met een mondmasker en een pruik vertrok ze met de fiets vanuit haar woonplaats Steenokkerzeel, een tocht van zowat een uur. Eenmaal aangekomen kon ze zonder problemen naar binnen. Vlak voor de moord had ze immers de huissleutel van haar baas laten kopiëren, op een moment dat hij niet op kantoor was.

Een kwartier nadat Greet V. de woning betrad, kwam Carmel D. thuis van een wandeling. Op dat moment sloeg de privésecretaresse toe. Vanuit de berging naast de keuken kwam ze tevoorschijn en bracht ze de Amerikaanse met vier messteken in de borst- en buikstreek om het leven.

Daarna probeerde Greet V. haar aandeel te verbergen door de moord te laten lijken op een roofmoord. Ze nam luxehorloges en een broche mee, die ze later van de hand probeerde te doen aan een vriendin op de manege in Kampenhout waar ze vaak kwam. Pas weken later kwam de politie de secretaresse op het spoor en werd ze gearresteerd.

Greet V. houdt tot op vandaag vol dat ze die middag schrok door de thuiskomst van Carmel D. Volgens haar wilde ze even ongestoord rondlopen in het appartement van haar baas, “zomaar”. Ze kende de woning al, omdat ze er tijdens haar affaire met Chris D. eerder met hem had afgesproken. Die relatie was kort voor de feiten stopgezet. Chris D. was bovendien van plan om samen met zijn vrouw Carmel terug naar Amerika te verhuizen.

- Toerekeningsvatbaar

Toch blijft Greet V., zelf getrouwd en met twee honden, erbij dat jaloezie of wraak geen rol speelde. Ze wist naar eigen zeggen dat Carmel die middag aan het wandelen was, maar had niet verwacht dat ze zó snel zou thuiskomen. Toen dat toch gebeurde, zag ze naar eigen zeggen geen andere uitweg. Zelfverdediging was het niet, zo heeft ze intussen toegegeven. Maar het feit dat ze geen mes van thuis meenam en een wapen uit de keuken gebruikte, past volgens haar verklaring bij een ander scenario: doodslag, en geen vooraf geplande moord.

Aan die uitleg hecht het parket dus maar weinig geloof. Dat Greet V. volgens de speurders lucide genoeg was om met een uitgekiend plan de woning binnen te dringen, doet het Openbaar Ministerie vermoeden dat ook de moord zelf in dat plan vervat zat. Dat ze nadien een roofmoord in scène zette, spreekt evenmin in haar voordeel. Helemaal moeilijk te rijmen met haar versie is bovendien dat ze geen verklaring kan geven voor wat ze dan wél in de woning deed. De gerechtspsychiaters achten Greet V. alvast volledig toerekeningsvatbaar.

Het dossier, dat over het algemeen een snelle voortgang kende, bevindt zich nu in de fase van de regeling van de rechtspleging. “De Kamer van Inbeschuldigingstelling (KI) zal zich één van de komende weken buigen over de vordering van het parket tot verwijzing naar het hof van assisen”, bevestigt An Schoonjans, persmagistraat van het parket-generaal Brussel. Daarmee komt een assisenproces stilaan dichterbij. Mogelijk nog voor 2027, al wil het parket-generaal daar voorlopig geen timing op plakken.

Greet V., die in mei vroeg om met een enkelband vrij te komen, zit nog steeds in de gevangenis van Haren. Chris D., die na de affaire bij Goodyear aan de kant werd geschoven, verblijft intussen in New York. Daar probeert hij samen met zijn vier kinderen en zijn kleinkinderen het verlies van zijn echtgenote een plaats te geven.

“Het laatste jaar leefde ik in een gevangenis, maar je hebt me niet klein gekregen.” De ex-vrouw van een 50-jarige man uit het West-Vlaamse Roeselare stuurde in de rechtbank in Kortrijk een krachtig signaal naar haar ex. De man hoorde vandaag zijn straf nadat hij jarenlang zijn vrouw heeft verkracht en mishandeld. “Die camera’s in de woning waren niet bedoeld om haar te controleren”, reageerde hij tijdens het proces. “Die waren voor ons 10-jarig zoontje.”

Het koppel was 14 jaar samen toen op 9 november 2025 de bom barstte in het gezin. Via Snapchat stuurden hun kinderen ‘help’ naar de grootouders, nadat ze hoorden dat hun moeder in het berghok verkracht werd, met het hoofd tegen de muur werd gebonkt en weende. De dag voordien had ze hem in een zwembadhokje oraal moeten bevredigen terwijl de kinderen in het hokje ernaast aanwezig waren. Het noodsignaal zorgde ervoor dat de politie naar de woning kwam. De vrouw deed geëmotioneerd de deur open, nadat ze van haar man de sleutel had gekregen.

Wat volgde, was een relaas van jarenlange terreur. “Hij heeft haar eerst van vrienden en familie geïsoleerd”, aldus advocaat Michiel Van Eeckhoutte. “Hij had totale controle over zijn gezin. Er waren trackers in haar gsm, haar iPad en haar auto. Hij kende alle codes. Ze moest haar identiteitspapieren afgeven, werd opgesloten in de woning, die vol camera’s hing. Bovendien had hij een seksverslaving en maakte hij tal van seksfilmpjes doorheen de hele woning. Hij is onverbeterlijk en zelfingenomen, er zijn geen woorden voor, voor zo’n psychopathisch gedrag. Ze is blij dat het afgelopen is, maar na zijn vrijlating zal hij ongetwijfeld wraak willen nemen.”

- Macht

“Ik ben niet meer bang”, nam de vrouw na haar advocaat nog zelf het woord, waarbij ze zich naar haar ex richtte. “Jarenlang probeerde jij me te breken. Ik raakte mezelf beetje bij beetje kwijt. Ik leefde het laatste jaar in een gevangenis, maar je hebt me niet klein gekregen. Ik neem mijn stem terug en verdien samen met de kinderen een leven zonder angst. Al zullen de trauma’s de rest van ons leven blijven. De gevolgen zijn nog elke dag voelbaar. Maar ik ben vrij, sterk en gelukkig. Ik heb mijn leven opnieuw in handen genomen en ik laat jou nooit meer macht over mij hebben.”

Volgens het Openbaar Ministerie misbruikte de man haar al acht jaar lang. Dat ging ook met slagen en bedreigingen gepaard. ‘Stop met wenen of ik neuk je de hele nacht door’, of ‘ik zal je door negers laten neuken’, zo klonk het onder meer. “Papa nam mama hard vast en sloeg haar. Hij verstopte gsm’s”, vertelden de tienerkinderen aan de onderzoekers. “We hoorden mama tieren en ‘stop, stop, stop’ roepen, ze was bang en durfde niet veel te zeggen.”

Bij het 10-jarige autistische zoontje plakte de man af en toe de mond dicht met plakband om hem de mond te snoeren. “De vrouw deed soms alsof ze de seks leuk vond om er snel vanaf te zijn en erger te voorkomen”, aldus de openbare aanklager. “Volgens de gerechtspsycholoog ziet hij zichzelf als slachtoffer en is hij narcistisch. Het risico op nieuw partnergeweld is zeer hoog. Voorwaarden van het gerecht zijn onvoldoende, hij heeft geen schuldgevoel en een gebrek aan empathie.” Het Openbaar Ministerie vorderde een effectieve celstraf van 5 jaar.

- Begeleiding

De man ontkende de jarenlange verkrachtingen. “Het is pure onzin dat ik haar acht jaar lang tot seks heb gedwongen”, aldus de man. “Ik ben sprakeloos, nog altijd in shock na het lezen van wat er allemaal in het dossier is gezegd. Zo ben ik niet. Ik respecteerde haar grenzen altijd, maar zij de mijne niet. Onze seks is nooit normaal geweest. De eerste keer moest ik haar bijten en aan haar haar trekken. Ze wilde altijd hevige seks, terwijl ik ook passie wilde en wilde kussen. Ik was fout door haar eens een duw te geven of die plakband op de mond van ons zoontje te plakken. Ik wist niet altijd goed hoe ik met zijn autisme moest omgaan”, klonk het bij de man.

“De camera’s in de woning zijn nooit geïnstalleerd om haar te controleren, maar omwille van de problematiek van het autistische zoontje”, aldus advocaat Kris Vincke. Dat hij zijn vrouw opsloot betwistte hij ook. Aan de rechter vroeg hij een straf met begeleidende voorwaarden. “Hij hoopt ooit nog zijn rol als vader opnieuw te kunnen vervullen”, besloot Vincke. “Ik ben een goede papa”, aldus de man. Het koppel is ondertussen gescheiden.

De rechters achtten de beschuldigingen bewezen maar kortte de periode waarin die zich hebben afgespeeld wel in, tot de zomer van 2022. Ze veroordeelden de man tot een effectieve celstraf van 4 jaar en spraken ook een contactverbod van 20 jaar met zijn ex uit. Zij krijgt een voorlopige schadevergoeding van 2.500 euro, haar zoon 1.000 euro. Een deskundige moet de precieze schadevergoeding bepalen. De rechters bevolen de onmiddellijke aanhouding. Hij zit momenteel in de gevangenis van Brugge.

“Vooral de trouwring en een gouden medaillon hebben voor haar een grote emotionele waarde.” Een 83-jarige vrouw uit het Oost-Vlaamse Appelterre-Eichem bij Ninove is slachtoffer geworden van oplichters die zich voordeden als agenten. De daders gebruikten zelfs de dochter van de tachtiger om haar te overtuigen haar juwelen en waardevolle bezittingen af te geven. “Ze hebben veel lef en absoluut geen schrik”, aldus dochter Ann Cappelleman, die vertelt hoe ook na de feiten de oplichters nog contact opnamen met haar moeder.

De feiten speelden zich af op donderdag 13 augustus tussen 19 uur en 20 uur. De 83-jarige vrouw kreeg toen telefoon van een vrouw die zich Kathleen Maes noemde. “De vrouw deed zich voor als agente van de politie van Ninove en vertelde dat mijn moeder het slachtoffer was geworden en al haar spullen aan de politie moest afgeven”, zegt Ann.

De vrouw twijfelde eerst en gooide de telefoon dicht, maar de oplichters belden haar opnieuw op en verweten haar het gebrek aan vertrouwen in de politie. Niet veel later stond er dan toch een wijkagent aan de deur die haar spullen kwam ophalen. “Daarbij gebruikten ze ook mij als dochter”, vertelt Ann. “De agenten zeiden haar dat ik op het politiekantoor zat en straks alles zou terugbrengen. Nietsvermoedend gaf ze toen de juwelen mee aan de agenten. Niet alles meteen, want ze kwamen zelf nog een tweede keer terug om nog meer juwelen op te halen”, klinkt het.

- Blijven mailen

Ook het geld uit haar portefeuille, haar gsm, bankkaarten en bankkaartlezers werden meegenomen. “Vooral de trouwring en een gouden medaillon hebben voor haar een grote emotionele waarde”, vertelt Ann. “Het zijn stukken die ze gekregen heeft van haar man zestig jaar geleden en die voor haar heel belangrijk zijn. Mijn mama is er echt het hart van in”, klinkt het.

Zelfs na de oplichting blijven de daders haar mama ook mailen. “Het is echt vreselijk hoe zij te werk gaan, en ook dat ze mijn naam als dochter gebruikt hebben om haar te overtuigen”, klinkt het. “Ze hebben heel veel lef en absoluut geen schrik. We hebben ook meteen de politie verwittigd.”

- Getuigen

Meteen na de feiten diende de dochter ook een klacht in bij de politie, maar ze zoekt ook getuigen. De dochter hoopt nu vooral dat iemand die avond iets gezien heeft of camerabeelden van de oplichting heeft. “Ook als iemand het juweel herkent wanneer het online te koop wordt aangeboden, mag die contact opnemen met de lokale politie van Ninove”, vertelt Ann. “Ik hoop dat we nog iets kunnen doen om de emotionele stukken terug te vinden”, besluit de dochter.

De politie van Ninove voert een onderzoek naar de feiten. “We doen een grondig buurtonderzoek en zetten alle middelen in die we hebben in deze zaak. Ook het parket is op de hoogte”, zegt korpschef Wim Pieteraerens. “Het is de eerste keer dat we zo een flagrante oplichting hebben in Ninove. Cybercrime komt heel vaak voor, maar op deze manier is het voorlopig en hopelijk de eerste keer”, klinkt het.

Een filmpje van medewerkers van een dakwerkersbedrijf uit het West-Vlaamse Izegem gaat viraal. Daarin is te zien hoe ze een collega in een buis stoppen en daarna zijn broek en onderbroek uittrekken. “Het is een oud filmpje uit 2021 dat ons al wat schade berokkende, maar het was ludiek bedoeld”, aldus de zaakvoerder. Het leven van de medewerker die het filmpje maakte, nam twee jaar later ook nog een dramatische wending.

Op het filmpje is te zien hoe arbeiders van het dakwerkersbedrijf een collega op een werf in een buis stoppen. Als de buis rond de middel van de collega klem komt te zitten, trekken ze de broek en onderbroek van het slachtoffer naar beneden, waardoor zijn geslachtsdeel te zien is. Er wordt nogal wat afgelachen, tot je een stem hoort zeggen dat het ‘wel genoeg is geweest’. Het bevrijde ‘slachtoffer’ zie je na afloop lachen. “Pestgedrag op het werk”, vindt iemand die het filmpje naar de redactie stuurde en overweegt klacht in te dienen. “Gedrag dat de werkvloer onwaardig is.”

- Geen pestgedrag

“Het filmpje is al enkele jaren oud”, aldus de zaakvoerder van het bedrijf, die heel open reageert. “We waren aanvankelijk verbolgen. Zoiets hoort niet, maar van alle betrokkenen hoorden we dat het ludiek bedoeld was. Natuurlijk, diegene die het filmde en verspreidde, overschreed een grens. Met die man hebben we de samenwerking beëindigd. Maar alle anderen werken hier nog bij ons. Ook diegene die in de buis zat. De sfeer onder de collega’s is opperbest.”

“Ik heb dit niet negatief ervaren”, aldus de man in kwestie die in de buis werd gestopt. “Het was om te lachen, net voor een vakantieperiode, de sfeer was wat uitgelaten. Maar het was natuurlijk niet de bedoeling dat het filmpje viraal zou gaan. Ik ben er de weken nadien wel af en toe over aangesproken maar dat duurde niet lang. Ik heb het allemaal niet als negatief ervaren, alhoewel ik begrijp dat het zo wel kan overkomen.”

- Noodlot

Het noodlot gaf nog een andere wending aan het filmpje. “De man die het filmpje maakte en verspreidde, is een tweetal jaar later 8 meter naar beneden gevallen van een ladder”, aldus de zaakvoerder. “Hij raakte verlamd, maar zijn woning was nog onafgewerkt. Met het bedrijf zijn we in de bres gesprongen om het af te werken, niettegenstaande hij ons met dat filmpje toch wel een serieuze ‘toer’ had gelapt en niet meer bij ons werkte. Maar daar staat dit bedrijf voor: een familiale sfeer waarin er ook aandacht is voor kwetsbaren en we elkaar niet laten vallen. Jaarlijks besteedt de firma 30.000 euro aan liefdadigheid, niet om in de kijker te lopen, maar omdat we er ook voor de kwetsbaren in de maatschappij willen zijn.”

“Ik hoop dat het oude filmpje dan ook geen nieuw leven gaat leiden en ons nogmaals in een negatief daglicht zal stellen”, gaat de zaakvoerder verder. “Welke ondernemer met werknemers kan er prat op gaan dat zoiets hem niet kan overkomen? Je hebt als ondernemer niet alles in de hand. Net als je als ouders niet alles in de hand hebt wat je kinderen doen. Laat je je kinderen vallen als bijvoorbeeld één van hen per ongeluk een brandje sticht? Neen toch. Wel, in ons bedrijf laten we ook niemand zomaar vallen. De betrokken werknemers beseffen nu wel dat het ‘not done’ was. Ik kan nog altijd op hen rekenen.”

“Wat moet er gebeuren opdat u dit leert? Dit is gevaarlijk en onverantwoord gedrag.” Dat was de duidelijke reactie van de politierechter in het Limburgse Beringen op het strafblad van de man die wéér onder invloed van cocaïne achter het stuur werd betrapt. Met al vier veroordelingen op zijn naam stelde hij zich vragen bij de “héél milde” straf die de procureur vorderde. “Ik had ook dezelfde reactie als de uwe”, klonk het bij de verdediging. “Maar dit is geen verslavingsproblematiek.” Vandaag hoort de man zijn straf.

Een man moest zich begin deze maand voor de politierechter verantwoorden nadat hij opnieuw onder invloed van drugs achter het stuur was betrapt. De rechter wees meteen op zijn eerdere veroordelingen. “U moet het hier wel bijzonder fijn vinden. Of hoe moet ik dat interpreteren? U heeft al vier veroordelingen, waarvan twee voor drugs in het verkeer, en toch staan we hier opnieuw. Wat moet er gebeuren opdat u dit leert? Dit is gevaarlijk en onverantwoord gedrag.” De man gaf de feiten toe. “Het is onverantwoord,” herhaalde hij.

De feiten kwamen aan het licht tijdens een controle. De politie hield hem tegen nadat defecte koplampen waren vastgesteld. Bij de controle bleek uit een speekselanalyse dat hij cocaïne had gebruikt.

- Elf jaar dezelfde job

Het Openbaar Ministerie wees erop dat de man ook in 2016 en 2019 al veroordeeld werd voor drugs in het verkeer. “Men leert het niet,” stelde de procureur. Hij vorderde een geldboete, een rijverbod en het opnieuw afleggen van de medische en psychologische onderzoeken.

De advocaat erkende dat ook zijn eerste reactie dezelfde was als die van de rechter. “Mijn eerste reactie was dezelfde als de uwe: waarom blijft u dit doen? Maar laat me duidelijk zijn: het gaat om een man die in het weekend al eens gebruikt en die al elf jaar dezelfde job doet. Hij staat niet aan de rand van de maatschappij. Hij heeft geen verslavingsproblematiek en zijn werkgever is tevreden over hem.”

De verdediging ging akkoord met de medische en psychologische onderzoeken en verzette zich niet tegen een rijverbod van één maand. “Meneer heeft al vijftien dagen rijverbod gehad. Hij is alleenstaand.”

- Rijongeschiktheid

De rechter waarschuwde dat een zwaardere straf niet uitgesloten is. “Er is een verschil tussen wat de procureur vraagt en wat de rechtbank uiteindelijk oplegt. Ik vind de vordering van de procureur zelfs zeer mild. Ik breng de rijongeschiktheid niet in het debat, maar bij u is dit al de derde keer. Of ik het bij de minimumstraf ga houden, kan ik niet beloven.”

De advocaat vroeg toch om rekening te houden met de praktische gevolgen. “Ik begrijp uw standpunt, maar ik wil vragen om ook rekening te houden met de praktische situatie. Meneer kan zich regelen, maar dat kan niet tot in het oneindige.”

De politierechter doet vandaag uitspraak.

Vanaf morgen moet Ingeborg D’hoker (61) elk jaar aan elk land tot op de kilo rapporteren hoeveel kilo karton, noppenfolie en opvulmateriaal ze daar op de markt brengt met haar winkel en webshop in antieke kralen. “Dat is onbegonnen werk. Alleen al die jaarlijkse kost loopt voor mij op tot 15.000 euro”, waarschuwt ze. HLN-consumentenexperte Safia Yachou zocht uit welk effect deze nieuwe Europese verpakkingswet heeft voor ondernemers en consumenten. Ondernemersorganisaties waarschuwen: “Dit is administratieve pesterij.”

“Die reis naar Marokko in 2000 was voor mij een coup de foudre. Ik krijg er nog kippenvel van als ik eraan terugdenk. Toen ik al die antieke tapijten, juwelen en kralen zag, wist ik: dit wordt mijn toekomst. Eens terug in België zegde ik mijn job bij een hr-bedrijf op.”

Ingeborg D’hoker (61) leidt ons rond in haar winkel ‘Ancient and Vintage Beads’ in het historische centrum van Antwerpen. Ze verkoopt kralen van 5.000 jaar voor Christus tot de jaren 80. “Ik heb er van 1 euro tot 500 euro per stuk. Ik verkoop aan klanten in 40 landen. België vertegenwoordigt minder dan één procent van mijn omzet.”

Meer dan de helft van haar klanten zat vroeger in de VS. “Maar door de Amerikaanse invoerheffingen is die markt grotendeels weggevallen. Dus heb ik me op Europa gericht. En nu komt dit. Ik slaap er niet van.” Met ‘dit’ bedoelt ze de nieuwe Europese verpakkingswet, waarvan de eerste fase morgen ingaat: de Packaging and Packaging Waste Regulation (PPWR). Europa wil zo minder verpakkingsafval en meer hergebruik: van verzenddozen tot voedselverpakkingen.

Concreet: wie als Belgische handelaar een pakje naar een consument in een ander EU-land verstuurt, kan er worden beschouwd als een bedrijf dat het verpakkingsafval ‘dumpt’. Daarom moet het meebetalen aan de inzameling en verwerking ervan. Het probleem? Elk land heeft zijn eigen registratiesysteem, een centraal Europees loket bestaat niet. “Ik moet mijn bedrijf in elk land apart registreren. In Duitsland gebeurt dat via LUCID, in Italië via CONAI. In Spanje moeten de documenten officieel vertaald zijn. Alleen dat kost al honderden euro’s.”

- 15.000 euro registratiekosten

Daar stopt het volgens Ingeborg niet. In veel landen moet zij ook een lokale vertegenwoordiger aanstellen die de administratie en communicatie met de nationale verpakkingsautoriteiten voor haar opvolgt.

“De registratie door een gespecialiseerd bureau kost zo’n 150 euro per land, de vertegenwoordiger gemiddeld nog eens 250 euro per jaar. Daarboven komen dan nog eens de kosten die elk land apart aanrekent voor de inschrijving. Voor Italië is dat maar 5,16 euro, voor Denemarken 389 euro. In totaal kost mij dat tot ruim 15.000 euro per jaar, meer dan mijn jaarwinst.”

Daarbovenop moet Ingeborg elk jaar per land tot op de kilo rapporteren hoeveel karton, noppenfolie en opvulmateriaal ze op de markt brengt. “Mijn man zei onlangs: ‘Ik heb je al weken niet meer met je eigenlijke job bezig gezien, alleen nog met papierwerk. Ik ben een eenmanszaak. Geen Shein of Zara, hè!’”

- Boetes

Ontsnappen aan de regels is moeilijk. Europese verkoopplatformen zoals Etsy en veilingwinkel Catawiki moeten de registratienummers controleren. Wie geen nummer invoert, wordt automatisch afgeschermd voor kopers uit dat land. En er staan fikse boetes op, al is dat niet voor elk land bepaald. “In Duitsland kan dat oplopen tot 200.000 euro”, zegt Ingeborg.

“Op Etsy kan ik ervoor kiezen om enkel naar sommige buurlanden te verzenden. Op Catawiki kan dat niet: daar moet je biedingen uit de hele EU aanvaarden. Wil ik daar blijven verkopen, dan moet ik die duizenden euro’s neertellen. Een grote keten zet daar een heel team op, ik moet het alleen uitzoeken.”

- Onduidelijkheid

De verpakkingswet treedt morgen officieel in werking en wordt de komende jaren in fases uitgerold. De impact ligt nu vooral bij bedrijven zoals Ingeborg. Ondernemersorganisaties die HLN sprak, zijn het over één zaak eens: verpakkingsafval moet verminderen, maar de aanpak krijgt kritiek.

“Dit is een schoolvoorbeeld van hoe Europa goede doelstellingen ondergraaft met slechte regelgeving”, zegt Joran Ceulebroeck van zelfstandigenorganisatie Unizo. “Ondernemers worden opnieuw opgezadeld met extra administratie, bijkomende kosten en een kluwen van nationale verplichtingen.” Hans Cardyn van handelsfederatie Comeos sluit aan: “België moet vermijden om boven de Europese regels nog extra verplichtingen op te leggen, zodat we concurrentieel kunnen blijven.”

Er is ook nog te veel onduidelijkheid over de concrete uitvoering van die verpakkingswet en de sancties in België voor wie de regels overtreedt. “Er is geen vaste Europese heffing per land. De tarieven verschillen van lidstaat tot lidstaat. Voor kleine ondernemingen kunnen de administratieve kosten wel oplopen tot enkele honderden euro’s per land per jaar”, zegt Unizo.

Greet Dekocker van e-commercefederatie Becom onderschrijft de frustratie van Ingeborg en pleit voor één Europees loket, zoals dat vandaag al bestaat voor de btw. “Europa wil één interne markt, maar bedrijven moeten zich in verschillende lidstaten apart registreren. Dat is administratieve pesterij. Wij moeten al starten, terwijl belangrijke technische uitvoeringsregels nog niet eens gepubliceerd zijn.”

- Duurder pakje?

Wat gaan wij daar als consument van voelen? Volgens experts dreigt het aanbod van kleine, unieke webshops binnen Europa te verschralen. “Wie de hoge registratiekosten niet kan betalen, haalt zijn producten van de markt. Zo maak je ondernemen over de grenzen veel moeilijker. Minder kleine webshops betekent ook minder keuze voor consumenten”, zegt Unizo.

Gaan we ook méér moeten betalen voor ons pakje? Unizo verwacht dat ondernemers bijkomende kosten zo lang mogelijk zelf zullen proberen op te vangen. “Maar als de kosten blijven oplopen, wordt het moeilijk om ze niet door te rekenen. Een pakje kan dan enkele euro’s duurder worden.”

Becom nuanceert. “Niet elke maatregel maakt verpakkingen duurder. Minder karton gebruiken en kleinere dozen versturen kan net kosten besparen. De grootste kost zit nu vooral in de administratie.” Tegen 2030 mogen verzenddozen maximaal 50 procent lege ruimte bevatten. Er komen Europese recyclagelabels die aangeven hoeveel herbruikbaar materiaal een pakje bevat.

Intussen gaat er een petitie rond, al meer dan 38.000 keer ondertekend. Die roept net als Ingeborg de Europese Commissie op om rekening te houden met kleine ondernemers. “Ik denk niet alleen aan mezelf, maar ook aan hen die iets proberen op te bouwen. Dat zijn mensen die hard werken en hun boterham proberen te verdienen. Dit kan voor velen de doodsteek zijn. Ik wacht bang af.”

Christiane Vereecke (69) uit Hoboken werkte meer dan een halve eeuw voltijds. Ze was nauwelijks ziek, combineerde haar job jarenlang met weekendwerk in de horeca en bleef na haar officiële pensioenleeftijd nog een half jaar langer aan de slag. Ze begon haar pensioen met nog geen 1.600 euro per maand. “Ik kom rond, maar eerlijk? Ik vind dat bedrag een schande na meer dan 50 jaar werken.” HLN-werkexpert Stijn Baert legt uit hoe dat kan. “Vijf jaar meer werken zorgt niet voor zoveel extra pensioen.”

Christiane begon in 1972 meteen na haar middelbare studies met werken. “Mijn eerste job was bij een expeditiebedrijf. In mei 1977 begon ik vervolgens bij een sociaal secretariaat in Antwerpen. Uiteindelijk ben ik meer dan 45 jaar gebleven.”

Als dossierbeheerder berekende ze lonen voor werknemers van aangesloten bedrijven. “Ik heb mij daar altijd goed gevoeld. De samenwerking met collega’s en diensthoofden was uitstekend. Als ik terugkijk op mijn carrière, ben ik eigenlijk heel tevreden.”

Toch bleef het niet bij die voltijdse job alleen. Jarenlang werkte Christiane ook in het weekend in de horeca. “Dat heb ik ongeveer zes jaar gedaan, tot de zaak werd overgenomen.” In juli 2023 ging ze officieel met pensioen, maar ze bleef nog een half jaar verder werken. “Na zolang werken was ik natuurlijk blij dat ik kon stoppen. Maar tegelijk miste ik ook het vaste ritme van elke dag. Plots was alles mogelijk en moest niets meer. Dat was toch even wennen.”

- Een fout?

Toen ze net daarvoor haar toekomstige pensioen had gesimuleerd, volgde een koude douche. “Ik zag dat ik 1.578 euro pensioen zou krijgen. Ik was op dat moment aan het wandelen en ben letterlijk beginnen huilen op straat. Ik dacht eerst dat het een fout was.”

Vandaag ontvangt ze 1.835 euro netto per maand. “Mijn laatste loon bedroeg ongeveer 2.300 euro netto. Dat betekent dat ik in het begin ruim 700 euro per maand minder had. Daarbovenop vielen ook mijn maaltijdcheques, eindejaarspremie en jaarlijkse bonus weg.”

Wat haar vooral stoort, is het principe. “Ik vind het eerlijk gezegd een schande. Ik hoor soms mensen die jarenlang werkloos of langdurig ziek zijn geweest en uiteindelijk bijna evenveel pensioen krijgen als ik. Dan vraag ik mij af: waarvoor heb ik dan meer dan 50 jaar voltijds gewerkt?”

Toch bleef Christiane bewust langer aan de slag. “Bij ons op het werk hadden we een groepsverzekering. Als ik op mijn 60ste was gestopt, had ik maar ongeveer de helft gekregen van wat ik uiteindelijk op mijn 65ste ontvangen heb. Dat heeft zeker meegespeeld in mijn beslissing.”

Daarnaast deed ze ook aan pensioensparen. “Toch had ik achteraf bekeken misschien nog meer moeten sparen. Maar ik ben al op jonge leeftijd gescheiden en heb daarna jarenlang alleen geleefd. Bovendien heb ik enorm veel gereisd, en dat kost veel geld.”

-Tweede verblijf in Spanje

Sinds haar pensioen verdeelt Christiane haar tijd tussen België en het Spaanse Calpe, aan de Costa Blanca. Het is ook daar dat we haar spreken. “Samen met mijn tweede man Ruud Hummel (64), die nog als ambtenaar werkt voor de Nederlandse overheid, heb ik hier een tweede verblijf.”

“Vooral het klimaat doet mij enorm veel deugd. Ik heb een zware vorm van artrose in mijn nek. In België heb ik daar vaak last van, maar in Spanje totaal niet.”

Voor het financiële moeten ze dat tweede verblijf niet doen, verzekert Christiane. “Veel mensen denken dat Spanje spotgoedkoop is, maar dat klopt niet echt. Elektriciteit is duur, de kosten van het gebouw lopen op en boodschappen zijn vergelijkbaar met België. Alleen op restaurant gaan is er goedkoper, en dat doen we graag.”

- Comfortabel rondkomen

Financieel hoeft Christiane zich geen zorgen te maken. “Dankzij mijn pensioen, het inkomen van mijn man en mijn spaargeld komen we comfortabel rond. Mocht ik vandaag alleenstaand zijn, dan zou ik waarschijnlijk wel nog een flexi-job doen.”

“Ik klaag dus niet omdat ik tekortkom. Ik klaag omdat ik het niet eerlijk vind. Men heeft jarenlang gezegd dat langer werken beloond zou worden. Maar ik zie daar weinig van terug in mijn pensioen. Is het normaal dat iemand die 50 jaar en 6 maanden voltijds gewerkt heeft, uitkomt op ongeveer 1.800 euro pensioen?”, richt ze zicht tot onze werkexpert.

- Stijn Baert: “Voelt onrechtvaardig aan, maar is geen fout”

“Ik begrijp Christiane volledig. Je werkt meer dan vijftig jaar voltijds en toch krijg je een pensioen dat een stuk lager ligt dan je laatste loon”, reageert Stijn Baert, professor arbeidseconomie aan de UGent. “Dat voelt voor veel mensen onrechtvaardig aan. Toch verloopt de pensioenberekening voor werknemers nu eenmaal anders dan velen denken.”

“Het belangrijkste is dat je pensioen niet wordt berekend op basis van je laatste loon, maar op basis van je gemiddelde loon over je volledige loopbaan. Daarna krijg je daar als werknemer normaal 60 procent van als pensioen. Christiane werkte langer dan de gebruikelijke loopbaan van 45 jaar, waardoor haar pensioen nog iets hoger uitvalt. Maar dat extra effect blijft beperkt. Vijf extra werkjaren leveren geen spectaculaire pensioenverhoging op.”

“Een voorbeeld maakt dat duidelijk. Stel dat iemand over zijn volledige carrière gemiddeld 3.000 euro bruto per maand verdiende. Na een loopbaan van 45 jaar levert dat een pensioen op van ongeveer 1.800 euro bruto per maand. Wie niet 45 maar 50,5 jaar werkt, zoals Christiane, komt uit op ongeveer 2.016 euro bruto. Vijf extra werkjaren leveren dus slechts zo’n 200 euro bruto pensioen per maand extra op. Netto blijft daar nog minder van over.”

- Niet uitzonderlijk laag

“Dat verklaart waarom haar huidige pensioen van ongeveer 1.800 euro netto niet uitzonderlijk laag is in verhouding tot haar carrière. Integendeel: op basis van de regels ligt dat zelfs vrij goed in lijn van de verwachtingen.”

“Toch begrijp ik haar gevoel van frustratie. Ze wijst terecht op het bestaan van zogenaamde gelijkgestelde periodes. Dat zijn periodes van bijvoorbeeld werkloosheid of ziekte die voor de pensioenberekening toch gedeeltelijk meetellen alsof iemand gewerkt heeft. De regering-De Wever is die regeling momenteel aan het verstrengen.”

“Ook in vergelijking met veel vastbenoemde ambtenaren komt Christiane minder goed uit. Hun pensioen wordt volgens gunstigere regels berekend. Wie zoals Christiane meer dan vijftig jaar gewerkt heeft, mag zich dus terecht afvragen of de extra inspanning voldoende wordt beloond.”

“Deze vzw is mijn leven en mijn hart.” Zes jaar lang knapte Yves Jochums (43) uit het Antwerpse Malle oude fietsen op en gaf hij tegelijk mensen die moeilijker hun weg vinden op de arbeidsmarkt een nieuwe kans bij Re-CYCLE-ing. Maar op 30 september valt het doek over de sociale fietsenwinkel. Yves, die na zestien operaties aan zijn rechterschouder jarenlang als invalide erkend was, werd opnieuw arbeidsgeschikt verklaard voor schouderbesparend werk en zag zijn invaliditeitsuitkering wegvallen. Een beslissing die hij tevergeefs aanvocht. “Eerst was ik een held. Nu word ik als een zwartwerker gezien.”

Wie de komende weken Re-CYCLE-ing vzw in de Slachterijstraat binnenstapt, kan er moeilijk naast kijken: er hangt verontwaardiging in de lucht en de fietsen moeten de deur uit. Nog zo'n 120 exemplaren staan volgens oprichter Yves Jochums (43) te wachten op een nieuwe eigenaar. Nieuwe fietsen neemt de vzw niet meer aan en met een totale uitverkoop probeert Yves de voorraad tegen eind september zo klein mogelijk te krijgen. “We doen er alles aan om zoveel mogelijk kwijt te raken”, vertelt hij. “Anders moet ik opslagruimte zoeken en dat kost opnieuw geld.”

Aan een gebrek aan klanten ligt het nochtans niet, benadrukt Yves. Integendeel. “Sinds maart hebben we enorm goede maanden gehad. Vandaag alleen zijn er al drie fietsen de deur uit gegaan.” Toch valt op 30 september definitief het doek over de winkel.

Dat het verhaal daar zou eindigen, had Yves nooit verwacht. Zestien jaar geleden krijgt hij als onderhoudstechnieker een zwaar arbeidsongeval. Zijn rechterschouder raakte ernstig beschadigd en wat volgde, was een jarenlange medische lijdensweg. Uiteindelijk wordt Yves arbeidsongeschikt verklaard.

- Van werkstraf naar levenswerk

Na een veroordeling voor rijden onder invloed met zijn scooter krijgt hij in 2019 een werkstraf bij een fietsenmaker in Schilde. Daar begint iets te kriebelen. “Ik zag daar hoeveel herstellingen mensen kostten en dacht: dat moet toch anders kunnen.”

Yves krijgt de smaak van het sleutelen aan afgedankte tweewielers te pakken. Eerst gebeurt dat thuis, waar hij een veertigtal fietsen onder handen neemt. In 2020 richt hij Re-CYCLE-ing op, een vzw waar geschonken en tweedehandsfietsen worden hersteld en opnieuw verkocht aan een betaalbare prijs. Zelf werkt Yves al die jaren onbezoldigd. “Omdat we als vzw niet betaald worden, kosten onze werkuren niets. Daardoor kunnen we alle tijd nemen om een fiets weer mooi en helemaal perfect te krijgen en hem toch betaalbaar houden.”

- Tweede kansen

Gaandeweg bleken niet alleen fietsen bij Re-CYCLE-ing aan een tweede leven te kunnen beginnen. Ook mensen die elders moeilijker hun plek vinden, krijgen er een kans. “We werken hier met mensen via artikel 60 van het OCMW, werkgestraften en mensen uit projecten van de VDAB”, vertelt Yves. Ondanks de groei wilde hij één ding bewust níét veranderen: de huiselijke sfeer. “Bij ons is het familiaal. Er staat een zetel, er is een tv en de koffie staat klaar. Mensen kunnen hier gerust wachten terwijl we hun fiets herstellen.”

Ook voor zijn voorraad hoeft Yves niet bij een klassieke leverancier aan te kloppen. Heel wat fietsen worden rechtstreeks door inwoners geschonken. “Wij leven eigenlijk van de vrijgevigheid van de mensen. Ze staan echt achter onze vzw. Wat we sociaal kunnen betekenen voor de mensen van Malle en omgeving is enorm.”

- 16 keer onder het mes

Terwijl Re-CYCLE-ing jaar na jaar verder groeit, blijft die ene gehavende rechterschouder Yves parten spelen. Na een schouderprothese loopt hij een ziekenhuisbacterie en een zware MRSA-infectie op. Uiteindelijk wordt hij zestien keer aan dezelfde schouder geopereerd. “Met mijn elleboog tegen mijn lichaam kan ik nog een glas optillen”, zegt hij. “Maar zodra ik mijn arm van mijn lichaam moet wegbewegen, lukt eigenlijk niets meer.”

Zijn dagen én nachten draaien voor een groot stuk rond medicatie. “Om half twee ’s nachts sta ik op voor mijn pillen, om 6 uur opnieuw, om 12 uur weer en tussen 17 en 18 uur nog eens. Eigenlijk functioneer ik op medicatie. Gelukkig bestaat dat...”

Maar dan volgt een beslissing die Yves niet ziet aankomen. Terwijl de federale regering-De Wever de re-integratie van langdurig zieken op de arbeidsmarkt als een van haar speerpunten naar voren schuift, wordt hij opnieuw geschikt verklaard voor schouderbesparend werk. “Ik was daar heel hard van geschrokken”, zegt hij. “Ik dacht: hoe kan dat?”

Yves tekent beroep aan bij de arbeidsrechtbank, maar krijgt ook daar ongelijk. “Ik had verschillende attesten van artsen die bevestigden dat ik ongeschikt was voor de volledige arbeidsmarkt. Maar de deskundige van de arbeidsrechtbank zei bij het binnenkomen: ‘Uw arm hangt er nog aan? Dan kunt u werken, hè.’ Ik stond aan de grond genageld.”

Met het wegvallen van zijn invaliditeitsuitkering begint ook financieel de grond onder zijn voeten weg te zakken. Yves kan tijdelijk terugvallen op een werkloosheidsuitkering, maar ook die stopt. “Op 1 april stond ik op nul.” Volgens Yves weigert het OCMW hem aanvankelijk een leefloon toe te kennen omdat hij nog achttien uur per week actief is in zijn eigen vzw. Pas wanneer hij aangeeft Re-CYCLE-ing stop te zetten en deeltijds in loondienst te gaan, krijgt hij tijdelijk een leefloon.

Via een arbeidstraject krijgt hij vervolgens een job aangeboden in Turnhout, opnieuw in de fietssector. En dat wringt. “Ik heb hier een succesvolle winkel en krijg daarvoor geen subsidies”, vertelt hij. “Maar als ik ergens anders hetzelfde werk ga doen, kan die werkgever bijna de helft van mijn loon gesubsidieerd krijgen. Dat is toch een klets in mijn gezicht?” Die nieuwe job combineren met Re-CYCLE-ing ziet Yves niet zitten. De vzw daarnaast nog achttien uur per week draaiende houden, zou fysiek te zwaar worden.

Na zes jaar valt daarom definitief het doek over de sociale fietsenwinkel. Dat besluit heeft Yves nog altijd niet helemaal kunnen vatten. “Ik ben geknakt”, zegt hij. “Ik was echt van plan om hier nog 24 jaar mijn ding te doen.” Aan helpende handen en goede bedoelingen ontbrak het de voorbije maanden volgens hem nochtans niet. “Er kwamen mensen binnen die zeiden: ‘Yves, we gaan je helpen. We zoeken subsidies, we zetten er advocaten op.’ Maar uiteindelijk draait het allemaal op niets uit.”

- Eerst een held, en daarna...

Wat hem het meeste pijn doet, is dat net het engagement waar hij jarenlang trots op was, vandaag tegen hem lijkt te werken. “Ik had al tien keer dood moeten zijn. Daarna heb ik mijn leven helemaal omgegooid en alles netjes gedaan zoals het hoorde. En toch blijf ik in die pechmolen zitten.”

En dat voelt oneerlijk. “Eerst was ik een held, omdat ik die vzw uit de grond had gestampt en mij als invalide toch nuttig maakte voor de maatschappij”, zegt hij. “Nu wordt net het feit dat ik bleef werken tegen mij gebruikt. Wat is dan het verschil met vroeger, toen ik een held was, en nu, nu ik als een zwartwerker word gezien? Waar kun je nog zeker van zijn?”, vraagt hij zich af. “Nergens.”

Nadat eerder al bekend raakte dat oom M.N. (24) is aangehouden voor de moord op de 7-jarige Hamza in het Vlaams-Brabantse Merchtem, zijn nu ook de moeder (27) van het jongetje en een vriendin van haar onder aanhoudingsbevel geplaatst. Dat meldt het parket Halle-Vilvoorde. De twee vrouwen worden verdacht van schuldig verzuim. M.N. zou intussen aan de speurders hebben toegegeven dat hij de jongen een ‘pedagogische tik’ gaf, maar dat hij nooit de intentie had om hem dodelijk te verwonden.

Hamza trok woensdagvoormiddag de aandacht van een voorbijganger. Het jongetje liep alleen rond op straat en leek de weg kwijt te zijn. De passant was uiteraard bezorgd en belde de politie, die Hamza oppikte en naar het commissariaat bracht. Toen duidelijk was waar de jongen woonde, werd hij door agenten naar het appartement van zijn oom M.N. in de Korte Ridderstraat gebracht. De jongen woonde al enkele maanden samen met zijn moeder in bij oom M.N., nadat hun woning in het Oost-Vlaamse Denderleeuw onbewoonbaar verklaard was.

M.N. en zijn zus, de moeder van Hamza, werden zelf in hun jeugd streng en hardhandig opgevoed. Dat zijn neefje door de politie afgezet werd nadat hij alleen door Merchtem doolde, zinde M.N. dan ook niet. Hij besloot Hamza hardhandig te straffen. Dermate hardhandig, dat de jongen bezweek aan zijn verwondingen. In de nacht van woensdag op donderdag werd het levenloze lichaam van de jongen aangetroffen. Er werd nog geprobeerd het kind te reanimeren, maar dat mocht niet baten.

- Kindermishandeling

Omdat het jongetje verschillende zichtbare verwondingen en kneuzingen vertoonde, rezen bij het parket vermoedens van een verdacht overlijden. Een aangestelde wetsdokter voerde eerst ter plaatse een onderzoek uit en later een autopsie in het ziekenhuis. Daaruit bleek dat het kind verschillende verwondingen vertoonde die volgens de wetsdokter compatibel zijn met kindermishandeling en dat de jongen aan die verwondingen is overleden.

Woensdagnacht waren naast de jongen nog drie personen in het appartement aanwezig: zijn 27-jarige moeder, oom M.N. (24) en een vriendin van de moeder. Na hun verhoor werden ze vrijdag voorgeleid bij de onderzoeksrechter, die M.N. liet aanhouden op verdenking van moord. “Mijn cliënt werd uitvoerig verhoord door de politie en de onderzoeksrechter”, reageert zijn advocaat Ibrahim Uckuyulu. “Hij werkt volledig mee aan het onderzoek, maar betwist de tenlastelegging van moord.”

Oom M.N. zou intussen ook hebben toegegeven dat hij de jongen enkele stevige ‘pedagogische tikken’ heeft gegeven, maar dat hij niet begrijpt hoe Hamza daardoor gestorven is. Het onderzoek zal nog duidelijk moeten maken wat de exacte doodsoorzaak is.

- Schuldig verzuim

Naast de aanhouding van de oom is nu beslist om ook de moeder van Hamza en haar vriendin, die eveneens in het appartement aanwezig waren, aan te houden. Zij worden verdacht van schuldig verzuim. “Dat betekent dat zij geen hulp hebben geboden, terwijl ze dat wel hadden kunnen doen zonder gevaar voor hun eigen leven”, klinkt het bij het parket. De drie verdachten verschijnen in de loop van volgende week voor de Brusselse raadkamer.

“Ik stond tegenover een manipulator met een overgroot ego, iemand met een hoge dunk van zichzelf.” Ex-rijkswachter Michel Demoulin (66) kreeg Marc Dutroux exact dertig jaar geleden na een psychologisch steekspel van twee dagen door de knieën. Hij neemt ons mee naar zijn verhoorkamer en doet stap voor stap het relaas. “Toen ik over zijn seksleven begon, zag ik een zweetdruppel op zijn voorhoofd. Ik wist: dit is zijn zwakke plek.”

Dinsdag 13 augustus 1996, 14 uur

- Start eerste verhoor

“Op dinsdag 13 augustus 1996 om 14 uur heb ik Marc Dutroux voor het eerst ontmoet”, weet Demoulin nog exact. “Ik kende hem van haar noch pluim. Ik wist niets over zijn verleden, maar dat kwam mij goed uit. Als ik aan een dossier begin, vertrek ik altijd met een open geest en een leeg blad. Ik had toen niet kunnen vermoeden waar ik op zou uitkomen.”

Marc Dutroux, een schroothandelaar uit Marcinelle, is die ochtend immers opgepakt samen met zijn vrouw Michelle Martin en zijn hulpje Michel Lelièvre. Getuigen hadden zijn witte bestelwagen gezien aan het zwembad in Bertrix, de plek waar Laetitia Delhez, een meisje van 14, is verdwenen. Voor het gerecht was Dutroux geen onbekende. In 1989 was hij al eens veroordeeld tot een celstraf van 13,5 jaar voor de ontvoering en verkrachting van minderjarige meisjes. Maar die ochtend liep hij alweer vrij rond.

Die namiddag om 14 uur zit de 39-jarige schroothandelaar met het kenmerkende snorretje voor het eerst naast Demoulin. Naast, en niet tegenover. “Ik zorg er altijd voor dat de persoon die ik ondervraag min of meer naast mij zit”, legt Demoulin uit. “De tafel vormt een fysieke hindernis, een barrière die een vlotte communicatie in de weg staat. Ik draai het computerscherm ook zodanig dat hij elk woord dat ik typ, kan meevolgen. Terwijl hij antwoordt, typ ik letterlijk wat er uit zijn mond komt. Als hij klaar is, tokkel ik al mijn volgende vraag op het klavier, nog voor ik ze gesteld heb. Hij leest de vraag mee en weet dus op dat moment wat er gaat komen. Dat geeft hem het gevoel dat hij meester is van de situatie. Wat uiteraard niet het geval is.”

Wie nog in de verhoorkamer zit, is collega-rijkswachter Jean Laboulle. De onderlinge afspraak is dat Demoulin de ondervragingen leidt en de vragen stelt. Laboulle zit erbij maar mag niet tussenbeide komen. Zo weet Dutroux meteen wie de baas is in het verhoorlokaal. Als Demoulin even de kamer verlaat, blijft Laboulle alleen achter bij Dutroux. Tot een echt gesprek tussen beide heren komt het nooit. Dutroux is te ijdel om met iemand anders te praten dan de grote chef en hij negeert Laboulle grotendeels.

Om een verdachte zoals Dutroux aan te pakken, valt Demoulin terug op een eigen techniek: proberen te begrijpen wie er tegenover hem zit. “Het eerste verhoor van Marc Dutroux heb ik besteed aan observeren”, zegt Demoulin. “Ik wil iemand kunnen inschatten: zijn persoonlijkheid, zijn sterktes en zwaktes. Zo kom je zijn achilleshiel te weten. Ik let ook op de punten waarover hij wel wil praten en waarover niet.”

Als Demoulin hem onverwacht een vraag stelt over zijn seksleven met Michelle Martin, ziet hij een zweetdruppel parelen op zijn voorhoofd. Dat is blijkbaar een gevoelige kwestie en een aandachtspunt voor later. “Ik wil te weten komen wat voor leven hij leidde”, gaat Demoulin verder. “En ook of hij wel eerlijk was tegenover mij. Ik kon immers op elk moment zijn verklaringen vergelijken met wat er in zijn persoonlijk dossier stond.”

Na vijf uur onderbreekt Demoulin de ondervraging om iedereen wat op adem te laten komen. “Die pauze was ook nodig om alle elementen op een rij te zetten die mijn collega’s tijdens de huiszoekingen hadden verzameld. Je moet ze in je geheugen griffen om ze vervolgens voor te leggen en te confronteren met de versie die de verdachte geeft.”

Dinsdag, 13 augustus 1996, 22 uur

- Een eerste doorbraak

Na een onderbreking van drie uur gaat het verhoor verder. Zachtjesaan brengt Demoulin het gesprek op de verdwijning van Laetitia Delhez. De toon wordt scherper. “In de tweede fase van de ondervraging heb ik hem enkele vaststellingen voor de voeten geworpen. Ik wist wat de getuigen hadden verteld en ik kende de resultaten van de huiszoekingen. Daarbij was niet veel gevonden. Maar ik beschikte tenminste al over een foto van de bestelwagen en we hadden nog enkele kleine gegevens verzameld. We zijn dan werkelijk tot de kern van de zaak gekomen, want ik had intussen ook alle gegevens verzameld over de verdwijning van Laetitia.”

Het verhoor van Marc Dutroux verliep volgens Demoulin bijzonder methodisch. Stap voor stap moet Dutroux de elementen toegeven die zijn ondervrager naar voren brengt. “Tot hij moest toegeven dat hij Laetitia had ontmoet en haar in zijn wagen had laten instappen. Ik had op dat moment niets in handen. De huiszoeking bij hem thuis had niets opgeleverd en van Laetitia was geen spoor. Hij zei dat hij haar had laten gaan, ik kon het tegendeel niet bewijzen.”

Woensdag 14 augustus 1996, 4 uur

- Dutroux wil niet meer

Demoulin heeft al een gedeeltelijke bekentenis in handen: er is contact geweest tussen Dutroux en Laetitia. Maar de ondervrager staat nog ver van een bekentenis dat Dutroux het meisje ook ontvoerd en opgesloten heeft. Dutroux heeft zich in een positie gemanoeuvreerd waaruit hij niet meer terug kan. Demoulin heeft hem in een houdgreep en laat niet meer los.

“Tijdens zijn ondervraging haalde Dutroux zoveel zaken aan dat ik ervan overtuigd raakte dat hij iets te maken had met de ontvoering van Laetitia. Maar hoe zeker ik ook was, ik had niet genoeg elementen om het ook hard te maken. Ik wilde verder gaan met het verhoor, maar op een bepaald moment zei hij tegen me: ‘Ik wil stoppen. Ik wil niet meer spreken.’ Dat is zijn goed recht en ik heb dat ook gerespecteerd. Ik had al iets bereikt en ik wilde dat niet kwijtraken door nog enkele uren tegen zijn zin door te gaan. Dat zou toch niets opgeleverd hebben, want Dutroux had zich voorgenomen om niets meer te zeggen. Hoelang hij zou zwijgen, wist ik niet. Daarom ben ik hem deels tegemoetgekomen en heb ik het verhoor beëindigd. Ook dat is respect voor een verdachte.”

Woensdag 14 augustus 1996

- Een hoogstnoodzakelijke onderbreking

Die woensdag gunnen Dutroux en de speurders zichzelf een rustpauze. “We moesten zelf ook even op adem komen”, zegt Demoulin. “We waren sinds 9 augustus (de dag van de verdwijning van Laetitia, red.) praktisch ononderbroken bezig met ons onderzoek. Bij een verhoor moet je ook af en toe de tijd nemen om te pauzeren. Anders werkt je hoofd niet meer naar behoren, je wordt slordig en begint belangrijke dingen over het hoofd te zien. Of door de vermoeidheid word je humeurig, waardoor je riskeert de opgebouwde vertrouwensband kapot te maken. Je moet dus mentaal in vorm zijn om verder te kunnen gaan.”

Intussen zitten de andere speurders niet stil en verhoren ze de overige verdachten. Dutroux’ vrouw Michelle Martin lost niets en houdt zich van den domme. De zwaar drugsverslaafde Lelièvre, het hulpje van Dutroux, krijgt afkickverschijnselen en breekt als eerste.

“Michelle Martin had ons niets verteld, we hadden geen enkel element”, zegt Demoulin. “Lelièvre legde wel gedeeltelijke bekentenissen af. Laetitia was niet vrijgelaten, zoals Dutroux beweerde, hij had haar meegenomen. Meer wilde hij daar niet over kwijt.” Deze belangrijke informatie levert de speurders de nodige hefboom op voor het volgende verhoor met Dutroux.

Donderdag 15 augustus 1996, 9 uur

- De weddenschap die leidt tot een bekentenis

Demoulin: “Voor ik begon met het derde verhoor, hadden we alle elementen in het dossier op een logische manier opgelijst, geheel zoals Dutroux het ons had verteld. Gedurende twee uur heb ik hem daarmee geconfronteerd. Die ondervraging had meer weg van een monoloog van mijzelf. Ik wilde hem laten voelen dat ik de situatie volledig in handen had. Die elementen waren overduidelijk. Alles wees erop dat hij achter de verdwijning van Laetitia zat. In zijn redenering kon hij niet meer terug en was hij quasi verplicht om te zeggen dat hij het was die Laetitia had en wist waar ze zat.”

Maar Dutroux geeft zich nog niet helemaal gewonnen en hij daagt zijn ondervrager uit. “Hij wilde me nog een laatste keer testen. Hij zou me gelijk welke vraag stellen over het dossier. Als uit het antwoord zou blijken dat het onweerlegbaar vaststond dat hij de dader was, zou hij overgaan tot bekentenissen. Hij heeft me een vraag gesteld. Ik heb die beantwoord en hij zat vast.”

Wat die vraag precies was, weet Demoulin niet meer. “Ik stond toen zwaar onder druk, omdat ik hoopte dat ik het antwoord uit het dossier kende. Ik wilde ook absoluut mijn geloofwaardigheid niet verliezen. Ik wist met zekerheid dat hij de dader was en dat hij geen kant meer op kon. Ik moest mijn troef uitspelen. Het is moeilijk om dat zo uit te leggen. Op het moment zelf voel je dat je het erop moet wagen. Ik heb het gedaan en ik heb gewonnen.”

“Dutroux zei daarop: ‘Ik ga u niet één meisje geven, maar twee.’ Zijn hoofd ging omhoog en hij knikte naar de opsporingsaffiche achter mij op de muur. ‘Ik geef u ook de andere.’ Ik draaide mij om en keek recht naar de foto van Sabine Dardenne. Ik vroeg hem: ‘Sabine?’ Hij zei: ‘Ja. Weet u het ook van haar?’ Ik zei: ‘Ja, natuurlijk.’ Maar in werkelijkheid wist ik van niets. Het was ergens gebluf van mijn kant. Maar de verdwijning van Sabine was wel echt gebeurd, we hadden die affiche niet verzonnen. Ik wilde me heel zeker van mijn zaak tonen.”

Sabine Dardenne (12) verdween op 28 mei 1996 toen ze ’s ochtends met de fiets op weg was naar school in Kain, bij Doornik. Demoulin had natuurlijk al veel vroeger gemerkt dat er een foto van het meisje achter hem hing. Al de vragen die Demoulin stelde, gingen over Laetitia, terwijl Dutroux voortdurend moest kijken naar het gezicht van Sabine die hij op dat moment verborgen hield in zijn kelder. Hij moest dus de hele tijd op zijn tellen passen om niet spontaan te beginnen praten over Sabine. Dutroux verwachtte ongetwijfeld een vraag over haar, maar omdat die vraag er maar niet kwam, ging hij ervan uit dat het gerecht dacht dat hij iets te maken had met de verdwijning van Sabine Dardenne. Een vermoeden dat bevestigd werd toen Demoulin koeltjes zei dat hij op de hoogte was.

Donderdag 15 augustus 1996, 14 uur

- De bevrijding

Dutroux is door de knieën gegaan en hij heeft de ontvoering van twee meisjes bekend. Demoulin blijft er rustig bij: “Ik spreek me op dat moment niet uit over zijn antwoord. Hij zegt dat hij de dader is. Ik schrijf vier lijnen in mijn inlichtingenboekje dat hij bekent en dat hij mij ter plaatse wil nemen. Hij wil me niets anders zeggen. Ik ben samen met mijn collega en Dutroux zo snel mogelijk daarnaartoe gereden, want de vrees bestond altijd dat hij van gedachten zou veranderen.”

“Wanneer we aankomen aan zijn huis in de Avenue Philippeville 128 in Marcinelle, neemt hij ons mee naar de kelder en laat hij ons het ingenieuze systeem zien van de valse deur verstopt achter een stapelrek. Binnen vinden we twee meisjes: Sabine en Laetitia. Ze waren doodsbenauwd en wilden eerst niet naar buiten komen. We hebben moeten zeggen dat we van de politie waren en dat we hen kwamen bevrijden.”

Enkele minuten later stappen de meisjes een politieauto in. De unieke beelden die cameraman Eric Fux maakte voor VTM NIEUWS van de verschrikte meisjes die het gruwelhuis van Dutroux opgelucht verlaten, gaan de wereld rond. De rest is gerechtelijke geschiedenis.

Demoulin: “Voor een speurder zijn dat emotionele en onwaarschijnlijke momenten. Dat is moeilijk te beschrijven, want je maakt iets ongelofelijks mee. Als je een keldermuur op die manier ziet opengaan, heb je de indruk dat je in een sciencefictionfilm zit. Het is onwaarschijnlijk en ongelofelijk en je voelt het ook aan als een groot succes. Want bekentenissen verkrijgen die leiden tot de bevrijding van twee levende meisjes: in de carrière van een politieman is er geen andere gebeurtenis die zo opmerkelijk is.”

De 19-jarige Yaro D’Hoore uit het West-Vlaamse Oudenburg is overleden, nadat hij in april in het ziekenhuis belandde na een vechtpartij in Gent. Dat heeft zijn papa aan HLN laten weten en bevestigt ook zijn oma Claudine. Zijn familie bleef tot het allerlaatste moment bij hem in het ziekenhuis, waar hij donderdagavond is overleden. “Een zoon of kleinzoon afgeven, is het ergste wat je kan meemaken.”

Het is vreselijk nieuws voor de familie en vrienden van de amper 19-jarige jongen. Maandenlang bleven ze hopen. Hopen op dat moment waarop Yaro uit zijn coma zou ontwaken. Alleen slonk die hoop elke dag een beetje meer. “We trokken ons op aan elk sprankeltje goed nieuws”, zegt oma Claudine Deschacht. Samen met haar dochter en de zus van Yaro waakte ze 123 dagen lang aan zijn ziekenhuisbed, in de hoop op een reactie van Yaro. Alleen kwam die er nooit meer en ging zijn toestand zienderogen achteruit.

Eerder vandaag raakte al bekend dat artsen de behandeling van de tiener hadden stopgezet. Sinds woensdag lag Yaro aan een morfinepomp om hem zonder pijn te laten sterven. Donderdagavond moest de familie hem dan definitief loslaten, zo bevestigen zijn papa en oma.

“De dokters hebben maandenlang alles geprobeerd om hem te helpen. Yaro is blijven vechten”, vertelt oma Claudine. “Ook wij wilden hem niet opgeven, al wisten we dat de hersenschade groot was. Sinds hij in het ziekenhuis belandde, hebben we nooit meer met hem kunnen communiceren. Als zijn ogen open waren, leek het alsof hij naar ons keek. Maar was dat bewust? We hebben het nooit geweten.”

“Een zoon of kleinzoon afgeven, is het ergste wat je kan meemaken. Hij blijft voor altijd 19 en dat is heel hard om te beseffen. Nooit gaan we begrijpen dat ze hem die bewuste avond zo hebben achtergelaten zonder hulp te zoeken. Als er in Gent sneller hulp was gekomen, was het nooit zo afgelopen”, gaat oma Claudine verder.

- Rugbyspeler

Yaro lag vier maanden in het ziekenhuis nadat hij in de nacht van vrijdag 3 op zaterdag 4 april met vier vrienden richting Gent was getrokken voor een avondje uit. Alleen liep het op een bepaald moment fout. Yaro kreeg er een rake klap tegen de slaap en viel op de grond.

De dader, een Britse rugbyspeler, zou daarna aangevallen zijn door de vrienden van Yaro, maar sloeg vervolgens op de vlucht. De ogenblikken na de vechtpartij namen de vrienden de beslissing om geen hulp te zoeken, maar Yaro mee te sleuren naar de wagen. Op dat moment was de toestand van de jonge tiener wellicht al zeer ernstig en ging er cruciale tijd verloren.

De vier vrienden, die volgens onze informatie dachten dat Yaro enkel stomdronken was, werden allemaal voorgeleid voor de onderzoeksrechter op verdenking van schuldig verzuim en opzettelijke slagen. De Britse rugbyspeler die Yaro een slag toediende, wordt verdacht van poging tot doodslag, al zal die kwalificatie nu ongetwijfeld nog wijzigen. Ze werden vrijgelaten onder strikte voorwaarden. Het onderzoek loopt nog steeds volop verder.

- Veel medeleven

Voor de familie breekt nu een periode van definitief afscheid nemen aan. Dat heel wat mensen het verhaal van Yaro volgden en hoopten op een goede afloop, mocht oma Claudine de voorbije vier maanden van dichtbij ervaren. Dagelijks postte ze op haar sociale media een update over de toestand van Yaro. Soms was het hard om te lezen, wanneer de familie nog maar eens een tegenslag te verwerken kreeg.

Toch putte Claudine moed uit de vele reacties die ze ontving. “Zelfs mensen die we totaal niet kenden stuurden ons berichten. Die vele steunbetuigingen hebben ons zeker geholpen om het verdriet te verwerken. Ik wil die mensen daar heel erg voor bedanken”, vertelde Claudine daar recent nog over.

Een 31-jarige Brugse advocaat zit sinds kort in de gevangenis nadat hij zijn ex-vriendin bleef lastigvallen via de telefoon. Eerder werd de man daarvoor al opgepakt, kreeg hij een enkelband opgelegd en een contactverbod, maar toch hield hij zich niet aan die voorwaarden en zocht hij de vrouw opnieuw op. E.D. verblijft momenteel in de gevangenis van Ieper. “Hij beseft maar al te goed wat hij heeft gedaan. Hij heeft spijt”, reageert zijn advocaat Franky Baert.

“Een toxische relatie”, zo omschrijft advocaat Franky Baert de verhouding tussen E.D. (31) en zijn ex-vriendin. De dertiger, zelf een advocaat uit het Brugse, zou lange tijd een knipperlichtrelatie met de vrouw hebben gehad. “Aan, af, weer aan, weer af. Allesbehalve een gezonde relatie”, zegt Baert, die daar verder niet te veel over kwijt wil. “Ze konden niet met elkaar, maar ook niet zonder elkaar. Het leek alsof ze elkaar niet konden loslaten, terwijl dat net veel sneller had moeten gebeuren.”

- Geen stalkingsalarm

Volgens het slachtoffer ging E.D. op een bepaald moment ver over de grens. Hoewel de vrouw besloot een punt te zetten achter hun relatie, bleef de advocaat uit Sint-Andries contact met haar zoeken. Dat deed hij via e-mail, maar ook met sms’jes en telefoontjes. Na verloop van tijd voelde de vrouw zich bedreigd en stapte ze naar de politie met een klacht voor stalking en belaging. E.D. werd opgepakt en verhoord. Uiteindelijk besliste de onderzoeksrechter om hem onder elektronisch toezicht te plaatsen.

De Brugse advocaat moest zich aan strikte voorwaarden houden. Zo diende hij zich op vaste tijdstippen thuis te melden en mocht hij op geen enkele manier nog contact opnemen met zijn ex-vriendin, die zelf niet over een stalkingsalarm beschikte. Maar lang hield hij zich daar niet aan. Volgens het slachtoffer begon E.D. haar opnieuw te belagen via e-mail en telefoon. De angstige vrouw wist niet waartoe haar ex-vriend nog allemaal in staat was en zou volgens onze informatie heel diep hebben gezeten. Ze trok daarop opnieuw naar de politie, waarna de advocaat een tweede keer werd opgepakt.

- Gemeenteraadsverkiezingen

De advocaat, die twee jaar geleden nog opkwam voor CD&V bij de gemeenteraadsverkiezingen in Brugge, zit intussen in de gevangenis van Ieper. “Mijn cliënt beseft maar al te goed wat hij heeft gedaan. Hij heeft spijt van zijn daden”, zegt zijn raadsman Franky Baert. “Zonder hem in een slachtofferrol te willen duwen: hij heeft het zwaar. Hij is tot inkeer gekomen en zou de klok willen terugdraaien. Maak van hem dus geen monster.”

Op 11 augustus moet E.D. voor de raadkamer in Kortrijk verschijnen, waar het gerechtelijk onderzoek wordt gevoerd. Of hij dan ook opnieuw vrijkomt, is nog onzeker. “Er werd een gerechtspsychiater aangesteld, maar die heeft mijn cliënt voorlopig nog niet kunnen onderzoeken”, zegt advocaat Franky Baert. “Ook zijn gsm en computer moeten nog worden uitgelezen. Het onderzoek loopt volop. Meer wil ik daar niet over kwijt.”

“Alcohol, cocaïne en gevoelens van verraad, verdriet en vernedering. Die cocktail heeft hem geen goed gedaan.” Gewapend met een samoeraizwaard trok een 44-jarige man uit het Limburgse Neeroeteren (Maaseik) naar de kapperszaak van een vriend. Wat daarna gebeurde? Een hallucinante raid door zijn thuisdorp, waarvoor hij vandaag in Tongeren 5 jaar cel riskeert. “Hij zat boven op hem en zette het zwaard tegen zijn keel.” Waarom hij net dát wapen gebruikte? Achter die keuze zit een heel symbolische betekenis, zo blijkt.

De feiten dateren van januari dit jaar. Een 44-jarige man uit Neeroeteren (Maaseik) dook toen op maandag 5 januari op in de kapperszaak van een vriend. Hij hoopte er zijn vriendin aan te treffen, omdat hij vermoedde dat zij achter zijn rug contact had met de kapper: een van zijn beste kameraden. Om zijn boodschap kracht bij te zetten, haalde de veertiger thuis een samoeraizwaard van de muur. Hij uitte bedreigingen en deelde enkele klappen uit aan de kapper, maar daar bleef het niet bij.

Twee dagen later, op woensdag 7 januari, trok de veertiger voor een tweede keer naar de kapperszaak. Ook deze keer had hij het zwaard bij. “Hij heeft twee dagen de tijd gehad om te kalmeren, na te denken en tot inzicht te komen, maar dat deed hij niet”, zei de openbare aanklager in juli in de Tongerse rechtszaal. “Hij ging terug, opnieuw gewapend en gedreven door dezelfde ziekelijke jaloezie.”

“Het slachtoffer heeft doodsangsten uitgestaan”, ging de openbare aanklager verder met haar requisitoir. “Hij had alle reden om te vrezen voor zijn leven.” De veertiger stormde namelijk binnen in de gesloten kapperszaak en probeerde volgens het slachtoffer onmiddellijk in zijn gezicht te steken. In plaats van zijn gezicht belandde het zwaard zowel in de zetel als de muur. Al kwam de kapper er niet zonder kleerscheuren van af. Tijdens de schermutseling werd zijn linkerelleboog geraakt en liep de man oppervlakkige verwondingen aan zijn nek op.

- Ook geweld tegen vastgoedmakelaar

“Het ging hier duidelijk niet om een opwelling, maar om een vastberaden aanval. Het slachtoffer vluchtte weg en de beklaagde is hem achtervolgd. En dan volgde een veelzeggend moment”, aldus de openbare aanklager. “Getuigen zagen hoe de man boven op het slachtoffer ging zitten en het zwaard op zijn keel zette. Dat beeld spreekt voor zich. Een onafhankelijke getuige verklaarde dat het geen minuut langer had moeten duren of hij had hem doodgestoken.”

De kapper kon uiteindelijk wegvluchten in het kantoor van een vastgoedmakelaar. “Ook die moest geweld ondergaan. Enkel doordat hij de deur razendsnel heeft dichtgeslagen is hij gered”, klonk het. “Daarnaast heeft de beklaagde nog een wagen vernield, omstaanders bedreigd, een hond een trap gegeven en – toen de politieagenten ter plaatse kwamen – zijn agressie op hen gericht. Hij schopte, spuwde en beet. De samenleving mag verwachten dat zij beschermd wordt tegen dit levensgevaarlijk geweld.”

De openbare aanklager ziet de man graag vijf jaar achter de tralies verdwijnen en meent dat de veertiger zich onder meer schuldig heeft gemaakt aan poging tot moord op de kapper en poging tot doodslag op de vastgoedmakelaar. “Dat hij de intentie had om zijn vriend te doden, blijkt uit de feiten zelf. Hij probeerde meermaals te steken en het slachtoffer moest zich verweren om erger te voorkomen. Daarnaast oordeelde de wetsarts dat de verwondingen potentieel levensbedreigend konden zijn.” Er werd ook een geldboete van 2.400 euro gevorderd. “In onze samenleving is geen plaats voor dit soort geweld.”

Advocate Sofie Mockers nam het op voor de veertiger, maar betwistte dat haar cliënt zijn vriend effectief om het leven wou brengen. “Hij was ervan overtuigd dat het slachtoffer achter zijn rug contact had met zijn vriendin. Achteraf bleek ook dat hij er reden toe had om dat te vermoeden, waarmee ik niet wil zeggen dat het een rechtvaardigingsgrond is. Maar het is belangrijk om de context mee te geven”, begon de advocate aan haar pleidooi.

- Camerabeelden

Meester Mockers gaf nog mee dat haar cliënt op het moment van de feiten onder invloed was van alcohol en cocaïne. “Dat, in combinatie met gevoelens van verraad, verdriet en vernedering, is een cocktail geweest die hem geen goed heeft gedaan.”

Volgens de advocate had haar cliënt meermaals de kans om zijn kameraad dodelijk te verwonden, maar deed hij dat niet. “Er zijn camerabeelden van een groot deel van wat zich daar heeft afgespeeld. We zien dat hij agressief is, met het zwaard slaat en het tegen de keel houdt, maar ook dat hij het telkens laat zakken. Dat wijst erop dat hij dreigend wou overkomen, maar geen intentie had om te doden.”

- Cadeau van het slachtoffer

Meester Mockers gaf tot slot nog mee waarom haar cliënt specifiek dat zwaard had meegenomen. “Het is niet zo dat dat het scherpste mes was dat hij in huis had. Zeker niet, want het was een bot sierzwaard, maar dat had hij van het slachtoffer gekregen. Er zit dus een symboliek achter om dat mes mee te nemen want het voelde alsof zijn vriend hem het mes in de rug had gestoken door achter zijn vriendin te gaan.”

De advocate vroeg een straf gekoppeld aan voorwaarden, waaronder begeleiding voor zijn agressie- en middelenproblematiek. “Ik denk dat we daarmee niet alleen hem, maar vooral de maatschappij helpen door haar te beschermen tegen feiten in de toekomst.”

En de beklaagde zelf? Ook hij nam uiteindelijk het woord in de rechtbank. “Hij stuurde naar mijn vriendin dat hij met haar naar bed wou gaan”, vertelde de man tijdens de rechtszaak, waarna hij zijn spijt betuigde. “Ik had dat zwaard nooit mogen meenemen. Het is de stomste daad van mijn leven. Maar ik heb nooit de intentie gehad om hem ermee te steken.”

Vandaag volgt het vonnis in de rechtbank van Tongeren.

Hij wilde zich gewoon een avond amuseren op de Gentse Feesten, maar na acht messteken vocht een 19-jarige uit Gent twee dagen voor zijn leven. Eén messteek miste net zijn hart en een andere raakte zijn lever. “Eerlijk: daar op de grond had ik eigenlijk al aanvaard dat ik zou sterven”, getuigt hij exclusief bij HLN. De tiener vertelt hoe de ene dader met een vuurwapen een gat in zijn hoofd sloeg, terwijl de andere op hem bleef inhakken met een mes. “Terwijl ik enkel op de bus stond te wachten en die daders nooit eerder gezien had.”

Normaal is hij volgens zijn moeder een spraakwaterval. “Hij kan het écht goed uitleggen”, zegt ze. De zoon – die anoniem wenst te blijven – knikt een beetje ongemakkelijk. Hij zegt zelf dat de aanval op de Gentse Feesten hem heeft veranderd. “Ik weet niet of ik écht banger ben geworden. Maar ik durf niet zomaar meer naar buiten. Ik ben vooral voorzichtiger, denk ik.”

Zijn moeder doet de onderste boord van zijn T-shirt een beetje omhoog. “Zie, vier messteken kreeg hij in zijn bovenlichaam.” Op zijn buik en borst zijn de dichtgenaaide verwondingen nog zichtbaar. “Eén op amper twee centimeter van zijn hart”, wijst zijn moeder naar een horizontale snede onder zijn hart. “Die daders hadden maar één bedoeling: mijn zoon vermoorden.” Ze vertelt hoe haar zoon ook nog vier messteken in zijn benen kreeg. “Dat is omdat ik diegene met dat mes bij me weg probeerde te houden met mijn benen”, vertelt hij.

Het gebeurde na de derde dag van de Gentse Feesten. Op het WK voetbal was Spanje net wereldkampioen geworden. Voor hij naar het stadscentrum vertrok, had de 19-jarige thuis met zijn ouders naar de finale tegen Argentinië gekeken. “Op de openingsavond was ik ook naar de Gentse Feesten geweest. Ik vond dat de max. Ik drink geen alcohol en ben geen ruziemaker. Ik hou van plezier maken met vrienden. Ik had zin in nog zo’n leuke avond. Dus zei ik na het voetbal dat ik opnieuw weg was.”

- Topavond

Hij vertrok alleen, maar kwam in het feestgedruis veel jongens en meisjes tegen die hij kende. “Het was een topavond”, zegt hij. Net zoals vele anderen zakte hij tegen de ochtend af naar de Vlasmarkt. “Daar kwam ik nog een kennis tegen. We bleven nog wat hangen en beslisten om met ons tweeën naar huis te vertrekken. We moesten allebei toch dezelfde richting uit.” De jongen vertelt hoe hij een Uber bestelde, maar de rit annuleerde omdat ze de auto niet konden vinden. “We beslisten om de bus te nemen.” Ze stapten tot aan de halte aan de Sint-Jorisbrug, net buiten de Gentse Feestenzone.

“Aan de halte ging mijn maat met zijn rug naar de straat zitten. Ik zat voor hem en zag dus het verkeer en de mensen op straat passeren. Ineens zag ik in een flits twee zwarte mannen langswandelen. Het leek alsof ze een soort bivakmuts aandeden. Maar ik lette er niet op, want er stopte een bus voor onze neus”, vertelt de jongeman.

Toen die bus was vertrokken, doken de twee mannen weer op. “Eén van hen deed zijn shirt omhoog en ik zag een pistool blinken. Mijn maat riep dat we weg moesten. We liepen allebei dezelfde richting uit. Iets verderop splitsten we op. Ik gleed op enkele trappen uit, mijn kameraad kon ontsnappen. Die twee mannen keerden zich uiteindelijk tegen mij. De ene sloeg met zijn wapen een gat in mijn hoofd, de andere bleef maar op me inhakken met een mes dat ik nooit heb gezien.”

“Nadat de daders waren gevlucht, had ik eigenlijk niet door dat ze me neergestoken hadden”, vertelt hij. “Ik ging zelfs even terug rechtop staan. Dat voelde alsof er kokend water langs mijn hoofd liep. Ik voelde met één hand aan mijn gezicht en zag dat die helemaal rood was. Bloed. Toen keek ik naar beneden. Ook mijn shirt en broek waren volledig rood. Toen ik die steekwonden zag, begon ik te panikeren. Na enkele stappen ben ik ineengestuikt.”

- Helpende omstaanders

Volgens het slachtoffer schoten op dat moment veel mensen te hulp. “Iemand vroeg om in zijn hand te knijpen. Maar dat lukte niet. Ik had precies geen enkel gevoel meer. Ik weet nog dat ik dacht dat ik het bewustzijn niet mocht verliezen. Tegelijkertijd dacht ik, terwijl ik daar op de grond lag: ‘Ik aanvaard dat ik hier kan sterven’. Mijn gedachten gingen uit naar mijn familie. Ik vreesde dat ik hen nooit meer zou terugzien.”

In het ziekenhuis vochten de dokters twee dagen voor het leven van de jongen. Zijn ouders kregen de ene na de andere vraag van de politie: wat er volgens hen was gebeurd? Wie er bij hun zoon was geweest? Wie het op hem gemunt kon hebben? Zijn moeder: “Ik had al enkele van zijn vrienden gebeld. Maar niemand nam zijn telefoon op. Ik wist dus ook niet wat er was gebeurd. Ik vroeg me af in welke situatie mijn zoon mogelijk verzeild was geraakt.”

Dat werd er niet beter op toen het parket communiceerde dat de mesaanval niets te maken zou hebben met de Gentse Feesten. “Dat was heel voorbarig en maakte het onnodig extra pijnlijk voor deze familie”, zegt hun advocaat Abderrahim Lahlali. “De indruk wordt gewekt dat het imago van de Gentse Feesten boven dat van het slachtoffer en zijn reputatie staat. Want intussen hebben de feiten die communicatie van het parket helemaal achterhaald.”

De moeder knikt: “Toen mijn zoon nog aan het vechten was voor zijn leven, kreeg ik telefoon van de vriend die aan de bushalte bij hem was. Hij huilde. Hij zei dat het zijn schuld was, omdat hij de dag voordien betrokken was geweest bij een grote vechtpartij op de Vrijdagmarkt, zonder dat mijn zoon hier iets van wist. Die twee mannen hadden wraak willen nemen op die andere jongen. Maar omdat ze hem niet hadden kunnen pakken, moest mijn onschuldige zoon boeten. (blaast) Intussen deden op sociale media wel onterecht allerlei wilde theorieën de ronde.”

De moeder vroeg de jongen om dit aan de agenten te melden. Ze belde ook zelf naar de politie. “Zijn maat had gezegd dat de twee daders tijdens de vechtpartij van de vorige dag niet gemaskerd waren. Op de Vrijdagmarkt stond het vol camera’s. Misschien konden ze hen zo identificeren.” Dat gebeurde ook.

De vrouw vindt het spijtig dat ze erg weinig informatie en medewerking kreeg van de politie. “Terwijl onze zoon in kritieke toestand was en wij met duizend-en-een vragen zaten, konden ze ons door het geheim van het onderzoek blijkbaar niets vertellen. Ze raadden ons aan om de krant te lezen, omdat het daar allemaal al in stond. Waarom krijgen de kranten meer info dan wij?”

De vrouw had ook liever gehad dat ze de arrestatie eerst hoorde van de politie of slachtofferhulp en niet van een vriendin die het via de media had vernomen. Ook moest de vader van het slachtoffer halsoverkop naar Marokko vliegen om de familie daar gerust te stellen dat zijn zoon het overleefd had.

Tegen de twee verdachten loopt een onderzoek wegens poging tot moord. Het slachtoffer en zijn ouders gaan zich burgerlijke partij stellen. “Dit gaat duidelijk niet over een uit de hand gelopen caféruzie, waarbij iemand door alle emoties thuis een mes gaat pakken. Dit was een goed voorbereide, gewelddadige en laffe actie met als doel om te doden. Ze hadden wapens en bivakmutsen bij en de voorbedachtheid blijkt ook uit de timing: ze wilden wraak voor een ruzie van 24 uur eerder op de Gentse Feesten, waar mijn cliënt helemaal niets mee te maken had”, zegt advocaat Abderrahim Lahlali.

De 19-jarige is intussen weer thuis. Zijn moeder – zelf verpleegster – bekommert zich nog elke dag om zijn helende wonden. Als alles goed gaat, begint hij volgende maand aan zijn studie accountancy. “Dit heeft een enorme impact gehad op ons gezin. We hebben ook nog twee jongere kinderen, die net als wij enorm angstig zijn geworden. Onze vakantieplannen hebben we uiteraard opgeborgen. Maar onze zoon heeft geluk bij een ongeluk gehad. Dat is het belangrijkste”, besluit ze.

Overdag bruist de Matongéwijk in Elsene van het leven. Terrassen lopen vol, buurtbewoners groeten elkaar en zakenmensen schuiven aan voor de lunch. Maar achter de gevel van een vertrouwde nachtwinkel in de Vredestraat speelde zich in de nacht van maandag op dinsdag een drama af dat de hele buurt in shock achterlaat. Jaswinder (67), die zijn winkel al decennialang uitbaatte, werd op gewelddadige wijze om het leven gebracht. Zijn vrouw werd vastgebonden en opgesloten in de kelder. Waarom moest de geliefde winkelier dood?

“Het was zo’n vriendelijke man”, zegt een buurtbewoner terwijl hij naar de nachtwinkel kijkt, die met een perimeter werd afgesloten door de politie. “Ik kan me niet voorstellen dat hij vijanden had. Tegen klanten heb ik hem nooit agressief weten zijn. Iedereen kende hem. Hij stond hier al meer dan twintig jaar achter de toog en samen met zijn vrouw woonde hij gewoon boven de winkel.”

De 67-jarige Jaswinder baatte de nachtwinkel volgens buurtbewoners al zowat dertig jaar uit. Voor velen was hij een vertrouwd gezicht. Wie laat nog snel sigaretten, eten of iets kleins nodig had, kon er bijna altijd terecht. Hij kende zijn vaste klanten, maakte een praatje en was een vaste waarde in de wijk.

Samen met zijn vrouw bouwde hij boven de winkel een gezinsleven uit. Het koppel heeft twee kinderen. “Fantastische mensen”, klinkt het in de buurt. “Iedereen leeft enorm met de familie mee.”

- Vrouw gekneveld

Hoe het drama zich precies heeft afgespeeld, wordt nog volop onderzocht. Volgens onze informatie werd de vrouw van Jaswinder door de daders met tape gekneveld en opgesloten in de kelder. Pas nadat ze erin slaagde zichzelf te bevrijden, kon ze alarm slaan. Toen ze opnieuw boven kwam, trof ze haar man levenloos aan in de woning. In paniek liep ze naar buiten om hulp te zoeken bij de buren.

De hulpdiensten werden rond 3 uur verwittigd. De eerste melding sprak van een vechtpartij, maar al snel bleek dat de situatie veel ernstiger was. Voor Jaswinder kon geen hulp meer baten. Hoe hij precies om het leven kwam, wil het Brusselse parket voorlopig niet kwijt. Volgens onze informatie werd hij bijzonder hard aangepakt en zwaar toegetakeld.

- Roofmoord of uit de hand gelopen geweld?

Wat zich exact heeft afgespeeld in en rond de nachtwinkel blijft voorlopig onduidelijk. Onderzoekers sluiten verschillende pistes niet uit. Het is nog niet bekend of het om een gerichte overval gaat die fataal afliep, dan wel om een geweldincident dat volledig uit de hand liep. Ook over de buit bestaat voorlopig geen duidelijkheid. “In deze fase staat de toedracht van de feiten niet vast. Wat bij de feiten is buitgemaakt, is momenteel niet geweten”, liet het parket dinsdag weten. Een onderzoeksrechter werd gevorderd en de federale gerechtelijke politie nam het onderzoek over.

Dinsdag bleef de Vredestraat grotendeels afgesloten terwijl speurders elk mogelijk spoor onderzochten. Een CSI-team van de federale politie voerde urenlang een minutieus sporenonderzoek uit. Opvallend: zelfs bierblikjes en sigarettenpeuken die voor de nachtwinkel op het voetpad lagen, werden zorgvuldig verzameld als mogelijk bewijsmateriaal.

- Hangjongeren

De Vredestraat ligt in de levendige Matongéwijk, een buurt die overdag bekendstaat om haar restaurants, cafés en drukke handelszaken. Maar verschillende bewoners vertellen dat de sfeer ‘s nachts soms helemaal omslaat. “Groepjes jongeren hangen hier regelmatig rond op de venstertabletten van de winkel van Jaswinder”, vertelt een buurtbewoonster. “Ze drinken, roken of gebruiken drugs. Overdag voel ik me hier veilig, maar ‘s nachts zijn er af en toe problemen.”

Sommige buurtbewoners wijzen spontaan naar die hangjongeren als mogelijke verantwoordelijken, maar daarvoor bestaat voorlopig geen enkele aanwijzing. De politie heeft voorlopig nog niemand opgepakt en benadrukt dat alle pistes onderzocht worden.

- Emotioneel afscheid

De impact op de familie werd dinsdag pijnlijk zichtbaar. In de namiddag arriveerde de zoon van het echtpaar, begeleid door de politie. Hij kwam de kat van zijn ouders ophalen, die door de politiediensten uit de woning was gehaald. Toen hij aankwam bij de plek waar zijn vader het leven liet, kon hij zijn emoties niet langer bedwingen. Zichtbaar aangeslagen barstte hij in tranen uit.

Intussen gingen de speurders de hele dag door met buurtonderzoek en verhoren. Wie verantwoordelijk is voor de gewelddadige dood van Jaswinder en waarom hij het slachtoffer werd, moet het gerechtelijk onderzoek de komende dagen en weken uitwijzen. Voor de buurt blijft vooral één vraag nazinderen. Hoe kon een man die al tientallen jaren deel uitmaakte van het dagelijkse straatbeeld, in zijn eigen winkel zo gewelddadig aan zijn einde komen?

Just launched!

“Zware criminelen laten meebetalen voor hun verblijf in een cel? Dat is de logica zelve. Maar rusthuisbewoners een hogere prijs aanrekenen voor een kamer met airco? Daar vallen veel meer bedenkingen bij te maken”, schrijft politiek journalist Timmie van Diepen. “Het is zoals de arbitraire discussie over 6 en 21 procent btw: wat is luxe en wat niet? Want is airco in een rusthuiskamer in tijden van klimaatverandering geen basisvoorziening?”

Soms zijn twee nieuwsberichten op dezelfde dag moeilijk los te zien van elkaar. Als het van justitieminister Annelies Verlinden (CD&V) afhangt, gaan zware criminelen straks zelf betalen voor hun verblijf in de cel. Rusthuizen pleiten er dan weer voor om de kosten van de installatie van airco’s door te rekenen aan de bewoners.

Het eerste is de logica zelve. Wie zich zwaar misdraagt, moet niet verwachten dat de maatschappij ook nog eens de straf sponsort. Bij het tweede voorstel vallen veel meer bedenkingen te maken. Mensen kiezen er doorgaans niet voor om in een rusthuis te belanden. Het is omdat thuis wonen niet meer lukt. Of er gewoonweg meer zorg nodig is.

Moeten onze ouderen straks dan bijbetalen als ze een airco op hun kamer krijgen? Is verkoeling in tijden van klimaatverandering geen basisuitrusting in een rusthuiskamer? Net zoals een deur, een raam en een toilet dat zijn? Het is zoals het arbitraire onderscheid tussen 6 en 21 procent btw: wat telt als luxeproduct en wat niet?

De rusthuissector klaagt dat er geen geld is voor airco’s omdat de prijs van een kamer vandaag nog maar een derde van de totale kosten dekt. En bewoners betalen nu eenmaal ook voor verblijfskosten, net zoals ze die thuis zouden maken. De Ouderenraad wijst dan weer op de gemiddelde prijs van een rusthuiskamer, die met 2.300 euro per maand nu al een pak hoger ligt dan het gemiddelde pensioen in dit land.

De kernvraag is: wat is de installatie van airco’s in rusthuizen ons als maatschappij waard? Hoeveel geld hebben we over om de volgende golven van hittedoden te vermijden? Als we vinden dat airco’s basisuitrusting zijn in een rusthuis, waarom dan de uitbaters – en dat is vaak ook de overheid zelf – niet dwingen die te installeren? Op termijn besparen warmtepompen en airco’s ook geld. Alleen vergt dat natuurlijk wel eerst flinke renovatiebudgetten en vooral ook langetermijndenken. Verkoeling is ook niet de enige uitdaging in de ouderenzorg. Het is een open deur, maar door de vergrijzing exploderen de kosten sowieso. Op die groei zitten onvermijdelijk limieten. Dan is een debat over een hogere bijdrage van bewoners niet zo vreemd. Al is de installatie van airco’s daar geen valabel argument voor.

De massale installatie van airco’s had eigenlijk 25 jaar geleden al de standaardpraktijk moeten zijn bij de bouw en renovatie van rusthuizen. Want het is niet dat het gisteren plots 40 graden werd. Dat is de jammerlijke paradox van de klimaatverandering: nog nooit zag de mensheid een ramp van zo ver aankomen, maar toch slagen we er niet in om op tijd te reageren. Dat geldt ook voor onze rusthuizen. Iedereen wist dat hogere temperaturen onvermijdelijk een impact zouden hebben op onze gezondheid. In de eerste plaats die van de kwetsbaarste ouderen. Dat daar pas recent aandacht voor komt, is misschien wel de wrangste vaststelling in dit hele debat.

“Nadat hij eerder uit de gevangenis vrijkwam, werd onze grootste vrees werkelijkheid.” Sven (37) en Delphine (32) uit het West-Vlaamse Ingelmunster hoorden hoe hun (schoon-)broer eerder deze week een celstraf van 10 maanden kreeg nadat hij zijn vader en zus had geslagen, geduwd, geschopt en zelfs probeerde te wurgen. Zij waren echter blij om te horen dat hij de celstraf niet moet uitzitten als hij vier jaar voorwaarden volgt en zich laat begeleiden voor zijn drugsprobleem. Want uit hun verhaal blijkt dat een eerder verblijf in de gevangenis enkel olie op het vuur gooide. “Hij lag in dat junkhuis in Gent met drie gebroken ribben en de kans op een klaplong.”

“Hij was — en is nog altijd — een goede jongen, met een goed hart, en een perfecte dakwerker”, aldus Sven en Delphine, die terugdenken aan de periode tot ongeveer 4 jaar geleden. “Toen veroorzaakte zijn vriendin onder invloed een dodelijk ongeval. Jonathan raakte daar precies niet over. Hij begon cocaïne te gebruiken, eerst tijdens de weekends. Hij bleef vrij normaal functioneren, tot hij zijn job kwijtspeelde.”

Daarna ging het snel achteruit. “Zijn drugsgebruik zorgde voor tal van opnames in instellingen en twee verplichte collocaties, maar telkens mocht hij van de vrederechter al na 40 dagen vertrekken”, gaat het koppel verder. “We smeekten om die periode te verlengen maar dat gebeurde niet. Die periode was telkens onvoldoende om af te kicken, dus bleven de problemen zich opstapelen. De drugshulpverlening schoot tekort. Wij stonden met onze rug tegen de muur.”

- Gevangenis

Zijn drang om aan geld voor drugs te geraken, leidde in het voorjaar tot een klacht van zijn vader omdat Jonathan hem en zijn zus maar bleef terroriseren en lastigvallen om aan geld te geraken. Op 9 mei 2026 ging Jonathan opnieuw uren door met pesterijen en volgden er ook schoppen, duwen en slagen. Ook de zus deelde in de klappen. “Hij dreigde een zetel in brand te steken en hield zijn zus in een wurggreep in de zetel”, aldus de openbare aanklager in de rechtbank.

Jonathan belandde in de cel. “Dat was eigenlijk niet de bedoeling van onze klacht”, vervolgt Delphine. “Wel dat hij geholpen zou worden. De gevangenis is echt geen plaats voor drugsverslaafden. Jonathan vertelde zelf dat je er sneller en goedkoper aan drugs geraakt dan in de buitenwereld. Hij is er slechter uitgekomen dan hij erin ging. Hij mocht de cel verlaten nadat hij zogezegd een verblijfsadres had, bij mijn halfzus in Gent. Zij stond onder voorwaarden, haar vriend droeg een enkelband… Dat werd allemaal nauwelijks gecheckt.”

“Onze grootste vrees werd werkelijkheid. We dachten dat het nog slechter zou gaan, en dat gebeurde ook. Op een nacht kreeg ik telefoon van Jonathan. Hij was in dat junkhuis in Gent in elkaar geslagen en van de trap geduwd. Hij hield er drie gebroken ribben en de kans op een klaplong aan over.”

- Hoop

Het zorgde wel voor wat op een ommekeer lijkt. “Jonathan vroeg toen echt om hulp en besefte dat hij het zelf zou moeten doen en niet op anderen moest leunen. Maar hij kon nergens terecht. In het ziekenhuis moest hij na één nacht al weg, afkickklinieken wilden hem niet, andere ziekenhuizen ook niet. Wij mochten hem niet opvangen omdat er een contactverbod liep. Hij sliep letterlijk onder de brug, aan De Fagot. We sliepen constant met één oog open.”

“Jonathan had het gevoel dat hij door de maatschappij werd uitgespuwd. Schrijnende toestanden die duidelijk maken dat er in België op het vlak van drugshulpverlening toch nog heel wat werk aan de winkel is”, gaat het koppel verder. “Dààrom doen wij ons verhaal. Er moest eerst iets gebeuren vooraleer er iets ondernomen werd. Zelfs de huisarts schreef talloze brieven, maar niets hielp. Nu verblijft hij vrijwillig in een psychiatrisch ziekenhuis om af te kicken. We hoopten dat de rechter een verdere opname zou verplichten. Dat gebeurde niet, maar die voorwaarden met een celstraf als stok achter de deur zullen misschien ook wel helpen.”

Al houden ze er een dubbel gevoel aan over. “Wat als het niet voldoende is en te vrijblijvend is? Een drugsverslaafde moet eerst helemaal afgekickt zijn vooraleer hij opnieuw op de maatschappij kan worden losgelaten. Gelukkig kregen we nu via het OCMW van Ingelmunster voor het eerst het gevoel dat we bij heel praktische zaken geholpen worden. Nu is het hopen dat Jonathan met het vonnis van de rechter in de hand wél zelf het goede, nuchtere pad blijft bewandelen.”

“Elle est où, la montre?” Terwijl twee mannen Mohammed Fuseini (24) in een wurggreep houden, doorzoekt een derde zijn zakken en een vierde zijn wagen. De Union-spits wordt zondagochtend door vijf mannen overvallen, amper 300 meter van de Brusselse nachtclub Bloody Louis. Eén beslissing tijdens die chaotische minuten blijkt achteraf cruciaal voor de speurders.

“Zwa sac! (Pak de tas, red.)” De kreet, een mix van Frans en vermoedelijk Lingala, weerklinkt aan de Waterloolaan. Een van de vijf donkergeklede mannen lijkt de woorden te schreeuwen. Het is zondag rond 6.30 uur. Een zwarte Cupra Formentor staat schuin geparkeerd langs een bomenrij. Vijf mannen hebben Mohammed Fuseini, voetballer bij Royale Union Saint-Gilloise, omsingeld. In zijn witte mouwloze shirt, wijde lichtblauwe jeans en witte sneakers valt hij meteen op tussen zijn belagers.

Een overvaller klemt zijn arm rond de nek van Fuseini. Een tweede houdt hem mee in bedwang, terwijl een derde zijn broekzakken aftast. De telefoon van de voetballer is dan al uit zijn handen genomen.

- Het horloge

“Elle est où, la montre? (Waar is het horloge?, red.)” Een overvaller pakt Fuseini’s pols vast en trekt zijn horloge af. Volgens onze informatie gaat het om een dure Rolex Datejust die, afhankelijk van de uitvoering, naar schatting 8.000 tot 14.000 euro waard is.

Ondertussen heeft een vierde man het portier van de Cupra geopend en buigt hij zich in de wagen. Het is niet duidelijk of hij daar iets buitmaakt. De vijfde overvaller blijft rond het groepje bewegen. Fuseini blijft zich verzetten, maar tegen vijf mannen kan hij weinig beginnen. Zodra de overvallers hebben wat ze zoeken, laten ze hem los en vluchten ze weg met hun buit.

De zwarte Cupra, de clubwagen waarmee Fuseini reed, stond amper 300 meter van de nachtclub Bloody Louis geparkeerd. Fuseini was die nacht met twee anderen op stap. In de club vond een ‘All Stars Night’ plaats, gehost door de Franse rapper Tiakola.

Volgens de Franstalige krant ‘Sudinfo’ was ook een van zijn ploegmaats mee. Die loopt iets achter Fuseini wanneer de vijf mannen toeslaan. Hij haalt zijn telefoon boven en filmt het hele gebeuren. Zijn beelden blijken achteraf van goudwaarde voor de speurders. Ze tonen de kleding, de bewegingen en de rol van elk van de daders. De politie kan snel een eerste verdachte identificeren.

Fuseini blijkt niet het enige slachtoffer. Volgens het Brusselse parket werden in totaal drie mensen beroofd van horloges, telefoons en andere persoonlijke bezittingen. Twee slachtoffers liepen verwondingen op die tot tijdelijke arbeidsongeschiktheid leidden.

- Huiszoeking

De politie voert in de uren na de overval een eerste huiszoeking uit. Daarbij wordt een 23-jarige Brusselaar opgepakt. Het parket bevestigt dat in zijn woning de gestolen voorwerpen werden aangetroffen. Daarbij zouden ook twee horloges gevonden zijn. De verdachte zou tijdens zijn eerste verhoor zijn betrokkenheid bij de feiten hebben erkend. De onderzoeksrechter stelt hem in verdenking van diefstal met geweld, gepleegd in bende. Hij wordt onder aanhoudingsmandaat geplaatst en zit intussen in de gevangenis van Haren.

“Mijn cliënt is zich bewust van de ernst van de feiten en heeft er spijt van”, zegt zijn advocaat Samuel Rosenblatt. Volgens de advocaat heeft de 23-jarige geen strafblad. Of de gestolen horloges bij zijn cliënt werden aangetroffen, wil Rosenblatt niet bevestigen. Voorlopig is de jongeman de enige verdachte die werd opgepakt. Verschillende andere mogelijke betrokkenen zouden wel al geïdentificeerd zijn.

- Ruzie in Bloody Louis?

En dan blijft er nog één cruciale vraag over: botsten de vijf mannen toevallig op Fuseini of hadden ze hem eerder die nacht al in het vizier gekregen? Volgens ‘Sudinfo’ zou er die nacht in de nachtclub al ruzie zijn ontstaan. We contacteerden de club met de vraag, maar kregen geen respons.

De aangehouden verdachte beweert dat hij die nacht niet in de club was. Advocaat Rosenblatt bevestigt wel dat de slachtoffers uit Bloody Louis kwamen. Of zijn cliënt Fuseini vooraf al kende, wil hij niet zeggen. “Ook dat valt onder het geheim van het onderzoek.”

Fuseini werd na de aanval ter controle naar het ziekenhuis gebracht. Zijn verwondingen vallen mee en maandag hervatte hij de trainingen. “De beelden van afgelopen zondag zijn bijzonder aangrijpend”, stelt de club in een mededeling. “Hij is vervolgens ter controle naar het ziekenhuis gegaan en werd daar uitstekend geholpen door de Brusselse politie, die wij hartelijk bedanken voor hun voortreffelijke werk. De verwondingen vallen mee en hij heeft gisteren de trainingen hervat.”

We wilden de voetbalclub nog vragen wat zij er van vinden dat minstens twee van hun spelers om 6 uur 30 ‘s ochtends nog uit een nachtclub gewandeld komen enkele dagen voor ze vrijdag de supercup spelen. Maar we kregen geen reactie: Union houdt het op hun statement.