Danny De Smedt (66) uit Hoboken besloot in 2023 om langer te blijven werken. Niet alleen uit liefde voor zijn job, maar ook omdat de toenmalige pensioenbonus tot zo’n 11.000 euro netto per extra gewerkt jaar kon opleveren. Toen hij in mei met wettelijk pensioen ging, werd uiteindelijk 8.172 euro gestort. “Ik heb mijn beslissing genomen op basis van de regels en beloftes van toen. Maar van de verwachte 33.000 euro blijft amper een kwart over.” HLN-werkexpert Stijn Baert heeft duidelijk advies voor iedereen die in de toekomst gelijkaardige berekeningen maakt.

Danny begon meteen na zijn studies in 1980 met werken. Zijn carrière speelde zich grotendeels af in ICT. Hij werkte voor tal van bedrijven, afwisselend in loondienst en als zelfstandig consultant. “Ik heb al meer dan 45 jaar achter de rug en kijk daar heel tevreden op terug. Ik werk nog altijd graag en bedrijven blijven mij bellen voor nieuwe opdrachten.”

- 33.000 euro verwacht

In 2023 stond Danny voor een belangrijke keuze. Hij kon stoppen met werken, maar besloot door te gaan. “De boodschap was toen heel duidelijk: wie langer bleef werken, kon een pensioenbonus opbouwen. Omgerekend ging het voor mij om zo’n 11.000 euro netto per extra jaar, maximaal drie jaar. Dan spreek je over 33.000 euro.”

Daarna veranderden de regels met een nieuwe regering: eerst werd de periode waarin Danny de bonus kon opbouwen ingekort. “Dan dacht ik: goed, ongeveer 16.000 euro is nog altijd mooi. Dus ik bleef werken.”

Maar toen hij op 1 mei 2026 met wettelijk pensioen ging, volgde de grote ontnuchtering. “Ik kreeg uiteindelijk 8.172 euro op mijn rekening gestort. Van ongeveer 33.000 euro naar 8.172 euro. Dat scheelt bijna 25.000 euro.”

Volgens de uitleg die Danny van de Pensioendienst kreeg, speelden onder meer de specifieke 43-jaarvoorwaarde voor de volledige pensioenbonus, het aantal effectief gewerkte dagen en de ingekorte periode een rol. Precies daar wringt het. “Toen ik in 2023 besliste om verder te werken, kon ik toch onmogelijk weten welke voorwaarden later nog zouden veranderen? Ik ben mijn kant van de afspraak nagekomen: ik ben blijven werken. Ik werk vandaag zelfs nog.”

Hij vroeg de Pensioendienst om zijn berekening opnieuw te bekijken. “Daar zeggen ze terecht dat zij de wet uitvoeren en die niet zelf maken. Mijn kritiek is dan ook vooral gericht op de politiek.”

- 3.000 euro pensioen

Danny ontvangt vandaag een gezinspensioen van ongeveer 3.000 euro netto per maand. Zijn vrouw heeft geen eigen inkomen. De sprong vanuit zijn laatste loon als Tender Manager bij Staples Belgium was groot. Op het einde verdiende hij er netto 4.865 euro per maand. “Daar kwamen nog een bedrijfswagen, hospitalisatieverzekering en andere voordelen bovenop.”

In juli ging Staples Belgium failliet. “Zonder dat faillissement had ik daar gewoon in loondienst kunnen blijven, ze waren vragende partij.” Sinds deze maand werkt hij naast zijn pensioen opnieuw als zelfstandig ICT-consultant. “Hoeveel dat precies zal opleveren, moet nog blijken, maar dat wordt een mooie aanvulling. Bovendien word ik als gepensioneerde gunstiger belast.”

- Waarschuwing

Danny heeft zich naar eigen zeggen via groepsverzekeringen en pensioenfondsen goed voorbereid. “Ik kom dus niets tekort en mijn verhaal gaat niet om medelijden.” Waar het hem wél om gaat, is de voorspelbaarheid van pensioenregels. “Als ik in 2023 had geweten dat er uiteindelijk maar 8.172 euro zou overblijven, had ik misschien andere keuzes gemaakt.”

Daarom waarschuwt hij toekomstige gepensioneerden. “Kijk heel goed naar de regels wanneer je langer blijft werken voor een bonus. Wat vandaag wordt beloofd, hoeft over enkele jaren niet hetzelfde te zijn.”

Danny vroeg ook een herziening van zijn berekening, maar voorlopig tevergeefs. “De communicatie rond de pensioenbonus is erg verwarrend verlopen.”

Zijn vraag aan onze werkexpert is dan ook scherp: “Is het redelijk dat een overheid mensen stimuleert om langer te werken, maar tijdens die periode twee keer de voorwaarden wijzigt? Ik heb mij aan mijn engagement gehouden. Mag ik dan niet verwachten dat de overheid hetzelfde doet?”

- Stijn Baert: “Dit is de spelregels veranderen tijdens het spel”

“Er zijn twee redenen waarom Danny’s pensioenbonus lager uitvalt dan verwacht”, zegt Stijn Baert, professor arbeidseconomie (UGent). “Ten eerste verwijst de Pensioendienst naar de lengte van zijn loopbaan. Op zijn vroegste pensioendatum, rond 2023 dus, zou hij nog geen 43 loopbaanjaren hebben gehad. De regels waren daar duidelijk over: wie die grens op dát moment niet haalde, bouwde per extra gewerkte maand minder bonus op. De regering-De Croo wilde vooral mensen met zeer lange carrières extra belonen.”

“Ten tweede hervormde de regering-De Wever inderdaad de pensioenbonus (langer werken werd beloond, vervroegd stoppen soms bestraft, red.). Dat was op zich verdedigbaar: onderzoek wijst erop dat een pensioenmalus beter werkt om mensen aan de slag te houden dan een bonus. Om bonus en malus in één systeem te combineren, werd de oude bonus stopgezet. Daardoor kon Danny maar anderhalf jaar bonus opbouwen in plaats van de aangekondigde drie jaar.”

- De strijd staken

“En daar begrijp ik Danny volledig: dit is de spelregels veranderen terwijl het spel gespeeld wordt. Men had mensen die al onder de oude pensioenbonus begonnen waren ook hun drie jaar kunnen laten uitdoen. Of minstens kunnen garanderen dat ze het voordeligste systeem kregen: drie jaar oude bonus, of anderhalf jaar oude en anderhalf jaar nieuwe bonus.”

“Tegelijk voert de Pensioendienst gewoon de wet uit. En zulke veranderingen tijdens een loopbaan gebeuren vaker bij hervormingen: denk maar aan ambtenaren die ooit begonnen met de verwachting dat ze hetzelfde ruime pensioen zouden krijgen als hun voorgangers. Ik vrees daarom dat Danny best een streep trekt onder zijn strijd.”

Goeiemorgen lieverds, elk jaar maak ik een bordspel voor de jaarlijkse vriendenvakantie. 2 jaar geleden was er de fckd up cluedo versie, vorig jaar mojito monopoly, dit jaar zal het politiek geïnspireerd zijn. Het is riskant, maar goed, naarmate de avond vordert hoor je wel vaker "tis de schuld van links/rechts" argumenten en holle slogans.

Daarom, kunnen jullie me je favoriete politieke contradictie geven, langs alle kanten van het politieke spectrum? Contradicties in uitspraken/gedrag graag. (Niet "NVA zei dat de werkende Vlaming meer ging overhouden en het is het omgekeerde" aub)

Genre: universiteiten zijn linkse bolwerken/ niemand aan de linkerkant kan denken.

Dit is géén oproep voor strijders. Ik vraag geen argumenten pro of contra, het is zondag verdorie 😄

Dank je wel voor de inspiratie, en geniet van de zondag

Eén kopje koffie in Oostende met een date die naar Spanje wilde verhuizen: dat is wat Erik Ramaekers (46) overhield aan de 2.994 euro die hij neertelde bij een datingbureau. Hij is een van de Vlamingen die zich bij HLN-consumentenexperte Safia Yachou meldde met valse beloftes van een datingbureau. Ook Martina (65) betaalde veel geld voor professionele relatiebemiddeling, maar kreeg amper één date. Hoe herken je een betrouwbaar datingbureau? En wat als een duur traject niet brengt wat werd beloofd?

“Mijn vriend en ik trouwen in december. Ik leerde hem kennen zonder er een cent voor te betalen”, lacht Erik Ramaekers (46), bediende uit Wilrijk, terwijl hij trots zijn verlovingsring toont.

Dat Erik met foto en naam getuigt over zijn slechte ervaring met een datingbureau, is uitzonderlijk. Andere gedupeerden met wie HLN sprak, willen anoniem blijven. “Er hangt nog veel schaamte rond het feit dat je betaalt om de liefde te vinden. Net daarom wil ik dat taboe helpen doorbreken.”

Voor hij zijn verloofde ontmoette, stapte Erik naar Soulmate4Life, een kleinschalig datingbureau. Na een relatie van 7,5 jaar wilde hij zijn zoektocht professioneel aanpakken. “Geïnspireerd door programma’s als ‘Blind getrouwd’ dacht ik: laat experts het werk doen.”

- Bijna 3.000 euro voor één kopje koffie

“De matchmaker zei dat ze een geschikte match in gedachten had. Dat klonk veelbelovend.” Erik betaalde 2.994 euro voor een jaartraject met zes uur coaching en ‘dates op maat’. Pas daarna begon de zoektocht. “Maar toen zat ik natuurlijk vast.”

Erik kreeg één man voorgesteld. “Na een kop koffie in Oostende bleek hij te twijfelen aan een relatie en naar Spanje te willen verhuizen, terwijl ik iemand zocht die in België bleef. Toen ik dat aan de matchmaker vertelde, kreeg ik te horen dat ik ‘door mijn weerstand heen moest’. Daarna bleef het stil. Bijna 3.000 euro kwijt aan één kopje koffie.”

- “Een dekseltje op uw potje”

HLN sprak via 4040 nog meer gedupeerden van dit datingbureau. Martina (65) uit Bree is een van hen. De gepensioneerde leerkracht getuigt anoniem. “Ik schaam me dat ik een relatiebureau inschakelde, me in het zak liet zetten én nog altijd alleen ben.”

Na haar scheiding, twintig jaar geleden, probeerde Martina online iemand te leren kennen. “Ik heb dates en relaties gehad, maar wilde iets duurzaams.” Toen ze de zaakvoerster van Soulmate4Life op televisie zag, kreeg ze vertrouwen. “Ze kwam heel deskundig over.”

Tijdens het intakegesprek vroeg ze expliciet of haar leeftijd en woonplaats in Limburg geen probleem vormden. “Integendeel”, zei de matchmaker. “Ik weet direct een goede match voor u. Een man uit Tongeren. Een dekseltje dat perfect op uw potje past.”

Martina tekende een contract van 1.399 euro voor een traject van anderhalf jaar. Ze zag de man uit Tongeren nooit. “In de plaats kreeg ik één kandidaat uit Kortrijk. Die man zei zelf dat de afstand voor hem te groot was. Daarna bleef het stil: geen nieuwe voorstellen.”

Ze nam zelf geen contact meer op. “Misschien was dat mijn fout. Maar ik verwacht dat een bureau zijn klanten opvolgt. Van persoonlijke begeleiding heb ik niets gemerkt.”

- Schaamte

Martina voelt zich misleid. “Je vraagt je af: ben ik niet aantrekkelijk genoeg? Te oud? Niet interessant genoeg? Net van die gêne en schaamte maken sommige bedrijven volgens mij misbruik. Als ze vanaf het begin eerlijk hadden gezegd: ‘Mevrouw, u bent voor ons een moeilijke kandidaat’, dan had ik dat begrepen. Maar trek mensen niet over de streep met mooie beloftes als je niet zeker weet dat je hen kan helpen.”

Relatietherapeut en seksuoloog Wim Slabbinck ziet de problematiek ook in zijn praktijk in Gent en is blij dat ze aandacht krijgt. “Datingapps zorgen voor vermoeidheid en frustratie. Een relatiebureau geeft het gevoel dat een expert de zoektocht overneemt. Mensen leggen er niet alleen veel geld neer, maar ook hun kwetsbaarheid en hoop.” Tegelijk waarschuwt hij: “Wie zoveel betaalt, verwacht resultaat. Maar geen enkel bureau kan een emotionele klik garanderen.”

Hoe herken je dan een betrouwbare matchmaker? Volgens vakcollega Chloé De Bie is transparantie cruciaal. “Een relatiebureau heeft een inspanningsverbintenis, geen resultaatsverbintenis. Als klant weet je vooraf vaak niet eens of er in de databank wel iemand zit die aan jouw profiel voldoet.”

Haar advies: “Kijk vooral wie achter het bureau zit. Iedereen kan een datingbureau oprichten. Maar degelijk matchen vraagt vakkennis in psychologie, seksuologie en relatietherapie.” Slabbinck vult aan: “Laat je niet onder druk zetten om meteen te tekenen. Neem het contract eerst mee naar huis. Vraag hoeveel leden er in jouw regio en leeftijdsgroep zijn en of je je lidmaatschap tijdelijk kunt pauzeren als je intussen iemand leert kennen.” Informeer ook of betaling in schijven kan. Zo beperk je het financiële risico als het traject anders verloopt dan verwacht.

Maar wat als een duur traject niet oplevert wat werd beloofd, zoals bij Martina en Erik? Volgens Pieter-Jan De Koning, hoofd van de Consumentenombudsdienst, moet je je daar niet zomaar bij neerleggen. “Bedrijven mogen je tijdens het verkoopproces niet misleiden. De indruk wekken dat er al een geschikte kandidaat klaarstaat terwijl dat niet zo is, is verboden.” Wie vindt dat een bureau zijn contract niet naleeft, kan volgens De Koning een (gedeeltelijke) terugbetaling vragen.

Slabbinck roept mensen ook op om hun ervaringen te delen. “Er zijn vandaag te weinig reviews over relatiebureaus, net door de schaamte. Doe het desnoods anoniem. Zo help je anderen om een betere keuze te maken.”

Erik vond intussen wél de liefde, via Facebook Dating. “Dat was gratis”, lacht hij. “Mijn ervaring was duur leergeld. Maar als mijn verhaal één iemand behoedt voor dezelfde fout, is dat het waard geweest.”

- Reactie Soulmate4Life: “Geen garantie”

De zaakvoerster van Soulmate4Life ontkent dat er sprake is van misleiding of gebrekkige opvolging. Om privacyredenen gaat ze niet in op individuele dossiers. “Ik ben al bijna twintig jaar actief en volg mijn klanten nauwgezet op. Het gaat om een middelenverbintenis: niemand kan garantie op een relatie geven. Dit hangt ook af van wederzijdse aantrekkingskracht en inzet van beide kanten. Ik begrijp dat niet elke kennismaking aan de verwachtingen voldoet en neem opmerkingen ernstig.”

Tegen 2050 wil Vlaanderen komaf maken met aardgas in woningen. Appartementsgebouwen vormen daarbij de grootste uitdaging. Want hoe krijg je alle eigenaars en bewoners op dezelfde lijn? En vooral: wie betaalt de rekening? Voor Katelijne D’Hauwers en Wim Boone, die respectievelijk verhuurders en huurders vertegenwoordigen, lijdt het geen twijfel.

Vlaanderen telt meer dan een miljoen appartementen, die een thuis bieden aan ruim een kwart van de bevolking. Terwijl de puzzel naar een aardgasvrije toekomst in individuele woningen al moeilijk is, is die in appartementen vaak nog complexer. Katelijne D’Hauwers, algemeen directeur van Verenigde Eigenaars, verduidelijkt: “De energievoorziening is vaak gedeeld. Bovendien vereist een belangrijke beslissing in een appartementsgebouw een tweederdemeerderheid op de algemene vergadering van mede-eigenaars. Ingrijpende investeringen raken dus zelden vlot goedgekeurd.”

Gemengd eigenaarspubliek

Wat het moeilijk maakt, is de mix van eigenaars. D’Hauwers: “Eigenaars-bewoners profiteren rechtstreeks van energiezuinige maatregelen, want hun energiefactuur daalt. Voor eigenaars-verhuurders ligt dat anders: de huurder bespaart. In vaktermen heet dat een ‘verdeeld belang’: wie investeert in duurzaamheid, plukt niet de financiële voordelen. Tweedeverblijvers die slechts enkele maanden in hun appartement verblijven, zullen de investering eveneens te zwaar vinden. Binnen een gebouw botsen dus verschillende belangen.”

Toch moeten appartementen tegen 2050 van het gas af en zal iemand de rekening moeten betalen. Wim Boone, coördinator bij het Vlaams Huurdersplatform, legt uit: “De factuur belooft vooral in oudere gebouwen gepeperd te zijn. Naast het vervangen van gasketels door warmtepompen is in veel gevallen ook nood aan extra isolatie en andere maatregelen. Maar net in de panden waar de zwaarste ingrepen vereist zijn, wonen de minst kapitaalkrachtige huurders. Terwijl de eigenaars zelf ook niet noodzakelijk over diepe zakken beschikken. Net omdat de bouwkwaliteit en energie-efficiëntie lager liggen, zijn zulke appartementen betaalbaarder.”

Dubbel effect

D’Hauwers verwacht een dubbel effect op de huurmarkt. “Voor voorziene ingrepen spreken de mede-eigenaars doorgaans het ‘reservefonds’ aan. Dat is een collectieve spaarpot, waar alle eigenaars ieder jaar aan bijdragen. Maar die reserve is veelal niet genoeg om een gebouw aardgasvrij te maken. Bovendien zijn ook in de individuele delen aanpassingen nodig. Zulke kosten wegen voor eigenaars zwaar op het rendement van hun vastgoedinvestering. In veel gevallen zullen die de huurprijs optrekken.”

“Daarnaast halen eigenaars oudere panden uit de verhuurmarkt wanneer de renovatiekosten te hoog oplopen. Door de grote vraag naar huurappartementen in de lagere prijsklassen zou dat de woningmarkt schaden.”

Boone kijkt de toekomst met enige ongerustheid tegemoet. “Het valt voor huurders nu al niet mee om verhuurders te overtuigen van energiebesparende maatregelen.” Hoewel het veel voeten in de aarde had, denk ik dat het eindelijk gelukt is om op de meeste plaatsen een gasketel te laten installeren. En nu moeten we richting aardgasvrije gebouwen werken. Het gaat allemaal heel snel. We zijn voor alle duidelijkheid voor een duurzame toekomst, maar we moeten er tegelijk op toezien dat de huurder niet letterlijk en figuurlijk in de kou blijft staan. Want bij ingrijpende renovatiewerken zal die de rekening sowieso gepresenteerd krijgen.”

Stok en wortel

“D’Hauwers verwacht niet dat eigenaars meteen zullen overgaan tot actie. “De focus ligt bij de meeste verenigingen van mede-eigenaars vooral op de korte termijn. Ze hebben met het binnenkort verplichte conformiteitsattest en de daaraan gekoppelde minimale EPC-score, dubbele beglazing en dakisolatie momenteel andere katten te geselen. Bovendien kennen veel gebouwen een ouder verhuurderspubliek. Die mensen kijken niet noodzakelijk vooruit tot 2050. Ze schuiven de hete aardappel eerder door naar hun erfgenamen. Meestal brengt een meer concrete tijdslijn met verplichte en ondersteunende maatregelen de zaken echt in beweging. Eerder dan de stok verwacht ik van de overheid dat ze de wortel hanteert. Subsidies en premies die geleidelijk verminderen, kunnen de urgentie aanwakkeren.”

Boone vult aan: “Tegen 2050 zullen de vandaag aanwezige aardgasketels in de meeste gebouwen aan vernieuwing toe zijn. Dan lijkt het sowieso aangewezen om de investering richting een aardgasvrij gebouw te bestuderen. Maar ik vrees wel dat veel eigenaars die investering niet alleen kunnen dragen. Willen we de huur betaalbaar houden, dan zal ondersteuning noodzakelijk zijn.”

Ecohuis: “Stapsgewijze aanpak werkt het best”

Het Ecohuis van de stad Antwerpen, dat inwoners ondersteunt om hun woning energiezuiniger te maken, adviseert een stapsgewijze aanpak. Woordvoerder Evelien Claes verduidelijkt: “Ik raad aan om eerst advies in te winnen. Eigenaars, syndici of verenigingen van mede-eigenaars kunnen in Antwerpen bijvoorbeeld terecht bij het Loket Wonen en Energie.”

“Vervolgens moet de huidige toestand van het gebouw in kaart worden gebracht.” Dat kan op basis van de EPC-attesten van de appartementen en van de gemene delen, maar voor een grondigere aanpak is een renovatiemasterplan aangewezen. Dat plan omvat de huidige staat van het gebouw en verschillende scenario’s, investeringen en terugverdientijden op langere termijn, met als doel om te evolueren richting energielabel A en fossielvrij verwarmen.”

>Investeringen koppelen aan natuurlijke renovatiemomenten, bijvoorbeeld wanneer een verwarmingsketel aan vervanging toe is of er dakwerken gepland zijn, maakt de overstap haalbaarder

Evelien Claes,Woordvoerder Ecohuis Antwerpen

Volgens Claes krijg je een eerste indicatie van de mogelijkheden voor verwarming op lage temperatuur via een zogenaamde 50-gradentest. “Daarbij ga je tijdens een koude periode na of de bestaande individuele en gemeenschappelijke installaties het gebouw bij een lagere temperatuur comfortabel kunnen verwarmen.” Op basis daarvan kan de vereniging van mede-eigenaars een routekaart bepalen voor het gebouw. Het kan bijvoorbeeld nodig zijn om eerst de gebouwschil te verbeteren, zoals het dak, de gevel of de beglazing. Tegelijk is het belangrijk om bij de vervanging van een verwarmingsinstallatie niet zomaar opnieuw voor een fossiele oplossing te kiezen.”

Waar dat technisch en praktisch haalbaar is, gaat de voorkeur naar een collectieve oplossing, zoals een centrale warmtepomp of aansluiting op een warmtenet. “Als dat niet mogelijk is, kan je in bepaalde situaties ook een individuele oplossing per appartement bekijken. Een gedeelde zonnepaneleninstallatie kan daar eveneens deel van uitmaken. Door investeringen te koppelen aan natuurlijke renovatiemomenten, bijvoorbeeld wanneer een verwarmingsketel aan vervanging toe is of er dakwerken gepland zijn, maak je de overstap haalbaarder en betaalbaarder.”

Remco Evenepoel kroont zich voor het eerst Europees kampioen op de weg na een fotofinish met Giulio Ciccone
https://vrtnws.be/p.7n533vBMj