u/Ok-Barracuda2782

En wat was de laatste keer dat je ging en waarom, ben je toen geholpen?

Hoevaak gaan jullie ongeveer naar de huisarts, elke maand, paar keer per jaar?

Zie titel. Heeft diegene later zijn/haar karma gekregen en wat is jullie kijk hierop?

Hoi iedereen, ik had al wat eerder topics gepost maar op dit moment gaat het echt even niet.

Mijn ouders zijn gescheiden na heel lang maar we wonen nog in hetzelfde huis. Het gaat erom spannen wie het huis krijgt over een maand. Mijn vader is een heel manipulatieve man, die veel uitscheldt en veel mishandelt. We zijn ons broertje verloren en wij hebben veel elementen van mijn broertje verwerkt in de muren hier en de tuin, ik bedoel niet het lichaam maar ik bedoel van de spullen, dit kan niet worden meeverhuisd. Mijn vader heeft er indirect toe geleid dat mijn broertje er niet meer is maar voor mijn moeder en mij heeft het dus veel sentimentele waarde om samen in het huis te blijven en wanneer ik op mezelf ga ik weet dat mijn moeder tenminste bij de spullen van mijn broertje is.

Nu is het zo dat ik het dus continu elke dag moet sturen, mijn vader die is echt een tiran maar twijfelt wel een beetje om inderdaad zelf te vertrekken. Dit komt omdat we meer buitenstaanders erbij hebben betrokken waardoor zijn 'reputatie' aan diggelen gaat, hij probeert namelijk voor iedereen de facade op te houden dat het een vriendelijke man is. Ik heb ervoor gezorgd dat hij toch
zelf misschien ergens anders wil gaan wonen. Het is alleen heel lastig omdat hij een heel dominante man is, die alleen weg wil gaan als 'zijn reputatie aan diggelen gaat' als hij blijft.

Mijn moeder is daarentegen een soort dwarsligger maar heeft het niet door. Ze is onschuldig, ze is nederig, mijn vader heeft haar altijd zwartgemaakt en ik leg haar continu uit hoe ze op haar strepen kan staan. Ze zegt altijd precies de dingen uit haarzelf die echt steeds voor een negatieve wending zorgen. Ze heeft perongeluk net gezegd dat alle buren hem mogen en daardoor zei hij weer 'oh echt, dan blijf ik'. Ze doet dit niet expres maar oprecht, ik moet continu haar dingen oplossen. Ik weet wat jullie denken, let it be alleen ik heb er zelf een groot eigenbelang bij omdat ik graag wil dat we toch blijven bij de spullen van mijn broertje en het moois wat hier is gemaakt wat het enige was waardoor mijn moeder en ik het een plekje konden geven. Ik heb er dus zelf voor mijn gemoedsrust baat bij. Het idee dat we dat niet meer kunnen, geeft mij enorme depressieve gevoelens ook omdat het onrechtvaardig is. Het punt is dat er dus wel invloed op uit te oefenen is maar hoe vaak ik het m'n moeder ook bijbreng, ze begrijpt het niet of ze luistert en zegt dat ze dingen gaat doen en vervolgens doet ze het weer verkeerd.

Ik ben op. Het is niet alleen dit, mijn vader heeft ook een beeld van mijn moeder en mij geschetst tegenover veel mensen die niet klopt, en iedereen gelooft mijn vader. Het is dus allerlei dingen waar ik mee moet dealen waar ik de veerkracht wel voor had maar ik snap soms gewoon niet dat dit mijn leven is, dat ik een moeder heb die continu het verkeerde zegt, dat ik een vader heb die mij elke dag probeert neer te halen, het enige wat mij kracht geeft is het sentiment van mijn broertje in dit huis, maar hoe mijn moeder steeds dwarszit zonder dat ze het door heeft (ze heeft het echt niet door) vermoeit mij zo erg. Het voelt alsof ik het werk doe van veel mensen tegelijk.

Ik ben continu thuis omdat mijn vader m'n moeder anders wat aandoet, ik heb broers die totaal niet helpen en het eigenlijk koud laat, ik vang de klappen op en daardoor is (los van mezelf) de gezinssituatie nog enigszins veilig. Maar ik ben op :( Ik kan niet meer.

Ik hoef geen oplossingen want ik snap dat de situatie complex is maar als jullie alsjeblieft perspectieven hebben die mij hierdoor heen kunnen slepen. Ik zit vooral met de vraag WAAROM moet het mij zo zwaar af gaan, ik kan hierdoor ook niet werken omdat ik geen energie heb, waarom zit het mij zo erg niet mee? :(

Ik twijfelde lang om dit topic te openen, bang dat ik niet ruimdenkend genoeg ofzo was maar wie weet krijg ik adviezen hier die mij kunnen helpen.

Mijn vader gaat vaak vreemd en is een hele slechte man op zichzelf. Hij liegt heel vaak maar doet zich eerlijk voor, is erg manipulatief (dus behalve mijn moeder en mij ziet niemand de waarheid want het is een o zo 'vriendelijke en aardige' man).

Mijn moeder is met mijn vader getrouwd toen zij 18 was en hij 23. Hij had toen aan het begin van het huwelijk al een soa omdat hij daarvoor met een ander onveilig seks had. Aan het begin van hun huwelijk vond mijn moeder naaktfoto's van zijn ex in zijn auto, hij had die toen verscheurd. Later had hij gewoon weer een uitdraai van de foto's gemaakt en in zijn auto gezet. Hij belde heel vaak naar sekslijnen en toen ik heel klein was, een jaar of 9, herinner ik mij dat ik lag te slapen en ik wakker werd en zag dat hij erotische zenders aan het kijken was op tv en aan het bellen was met sekslijnen terwijl niemand het door had.

Mijn moeder verdrong alles, bewaarde wel alles maar verdrong het. Ze is door hem ontmaagd en heeft alleen hem gehad als bedpartner. Ondanks dat werd ze continu gedurende hun 40 jaar huwelijk uitgescholden voor prostituee, hoer en alles wat je maar kan bedenken en heeft hij zelfs gezegd dat zíj vreemdgaat om haar gewoon het leven zuur te maken, helaas geloven veel mensen dat nu ook terwijl mijn moeder oprecht nooit wat deed.

40 jaar huwelijk en mijn vader is veranderd in een hele slechte man, die zelfs tegen mij liegt en mij nu uitscheld (ik ben de dochter) voor alles en nog wat. Sinds een paar weken is hij ineens opgewekt, hij gaat elke avond naar buiten nadat hij heeft gedoucht en komt terug en als hij naar huis loopt checkt hij zijn gulp en gaat meteen naar de wc.

Even los van de praktische zaken zoals uit elkaar gaan en een ander huis zoeken, merk ik dat mij dit heel veel doet. Ook als ik vroeger met mijn moeder en vader liep, ging mijn vader ons soms vergeten als hij een vrouw zag met bepaalde rondingen en ging er dan meteen achteraan rennen.

Ik ben een volwassen dochter maar merk dat dit echt heel veel impact heeft op mij. Voor mij is de drempel naar een psycholoog hiervoor te groot op dit moment, ik vroeg mij af of jullie met mij konden meedenken of perspectieven konden bieden hoe ik hier toch beter mee om kan gaan of dit een plek kan geven. Het voelt op de een of andere manier als disrespect naar míj toe en ook dat zo'n slechte man dan toch 'pleziertjes' heeft, is zo onrechtvaardig.

En aub wees een beetje aardig in de reacties, ik twijfelde enorm om dit topic te openen want heb het er best moeilijk mee. Ik hoop dat jullie daar rekening mee willen houden :)

Het gaat dus niet om mijn jeugd maar om nu en wat hij doet nu. Het is zo onrechtvaardig en respectloos en op de een of andere manier kan ik het niet opzij zetten uit mijn emoties.

Hij houdt van de 'kick' van het vreemdgaan, vind het juist spannend dat het zo achter ons rug gebeurt (ookal weten we het). En het is gewoon walgelijk en het traumatiseert mij. Het is geen goed voorbeeld en het is gewoon respectloos, ik weet niet waarom want het is tussen mijn moeder en vader maar het is ook respectloos naar míj toe. Hij hoort niet eens zo'n kick of plezier te ervaren als hij zo'n slecht mens is.