u/Ok-Problem8637

Kız arkadaşımla daha sağlıklı bir ilişkimiz olsun
istedim. Aramızdaki sevginin sadece kaybetme korkusundan dolayı birbirimizi bırakmamaya dönüşmesini istemediğim için, beni rahatsız eden özelliklerini açıkça konuştum. Genel olarak rahatsız oldugum şeyler; ergen tavırları ve biraz daha ben merkezli davranmasıydı.
Bunları güzel bir dille anlattığımı düşünüyorum, kırıcı olduğumu sanmıyorum. O da soylediklerime karşı çıkmadı, ters bir şey söylemedi; hatta haklı olabilecegimi söyledi.
Ancak o günden sonra konuşmalarımız ve
buluşmalarımız gittikçe garip bir hâl almaya başladı. Sanki ilişkimizdeki samimiyet, benim rahatsız oldugum konular üzerine kuruluymuş ve ben bunları dile getirerek o samimiyeti bozmuşum gibi hissediyorum.

İkimiz de 20 yaşındayız, yani nispeten yetişkin sayılırız. Ama kafa yapısı olarak biraz daha küçük biri gibi geliyor bana. Sürekli 'Of, bıktım',
'Çok kötüyüm', 'Yeter artık' diyerek hayatına isyan ediyor. Oysa hayatı aslında gayet iyi; ama sürekli bunları konuşuyor, ne kadar kotu oldugunu anlatıyor. Başlarda benim için sorun degildi ama zamanla sorun olmaya sıkmaya başladı.
Ben ise gerçekten kötü olduğum zamanlar dışında çok nadiren 'Kötüyüm' ya da 'Bugün günüm kötü geçiyor' gibi şeyler söylerim. Ama ne zaman böyle bir şey desem, 'Ne oldu?' bile demeden konuyu değiştiriyor. Bu normal bir şey mi, yoksa ben mi fazla kafaya takıyorum?