u/SeniorAd5627

artık çok yorucu bir hal almaya başladı,keşke ailem olmasa dedirtecek dereceye ulaştı aq 17 yaşında bir kızım.çok enerjik biriydim eskiden ama ortaokula geçmemle birlikte çok daha karamsar ve açıkçası dengesiz biri oldum.şuan daha iyi kontrol ediyorum kendimi.babamın şiddet uygulaması vs. zaten ortaokula geçtiğim dönemlere denk geldiği için hep bu şekildede devam etti.hem fiziksel hemde duygusal şiddet uyguluyordu belki farkında bile değildi ama hiç umrumda değil.ebeveyn değil insan bile olamıyor bazen.banada hiçbiryerde saygı duyulmuyor . ev içinde hem duygularım hem vücudum aşağılamaya varan sözlere maruz kalıyor, hep tiksinç sözlerle ve davranışlarla karşılaşıyorum.hiçbirşekilde manevi ihtiyacımı karşılamıyorlar,bi kere olsun ben üzgün veya kötü hissederken yanımda birisi olmadı ve tam tersi genelde beni suçlamaya ve bana karşı çıkmaya başlıyorlar.çok sıkıldım bu durumdan arkadaşım,sevgilim falan bi bok ilişkimde yok kimseyle en azından güvendiğim birisi hiç bulamıyorum.sadece içimi dökmek istedim şimdiden okuyanlara teşekkürler

https://preview.redd.it/5v54cezou4kh1.png?width=440&format=png&auto=webp&s=665a35c4e4e57b4769f108e733779d3311fe8491

daha çok küçükken,8-9 yaşlarında filan,ergenliğe girdiğim dönemlerdi.zaten bu gibi dönemlerde aile desteği yoksa yada yeterli değilse hayata -10:0 başlıyorsunuzdur.benim yaşadıklarımda buna benzer.o zamanlar babamın bana ve abilerime karşı en kötü olduğu zamanlardı.bir keresinde beni dövdüğünü hatırlıyorum.ertesi günde zaten geldi,tehdit savura savura konuştu yok işte'bir daha yaparsan seni öldürürüm' gibisinden.annemde babam kadar kötü biri olmamasına karşın gülüyordu.bu şekilde saf enerjik olduğum dönemleri geride bıraktım.olaylar bununla bitmedi , sürekli doğum günlerime denk gelen kavgalar,hakaretler sesini yükseltmelerle devam etti.(zaten artık doğum günü kutlamalarını sevmiyorum).ayrıca ondan biraz önceki dönemlerde abilerimden biri ameliyat oldu,beyin tümörü için.ameliyattan çıktığı dönemlerde iyi anlaşıyordum fakat gitgide orospulaşmaya başlamıştı ve dediğim gibi ergenlik dönemlerimdi.ama gelin görün annem babam hep onu korudu,hep onu kolladı.ağladığında yanında oldular,güldüğünde yanında oldular(bu biraz diğer abim içinde geçerli).ama iş bana gelince hep hassas oldum,hep duygusal ve herşeyi abartan taraf oldum.annem genelde çoğu şeyimi erteliyor ve beni ihmal ediyordu.üzgünken hiçkimseyle paylaşamıyordum çünkü güvendiğim kimse yoktu,paylaştığımdada geçiştiriliyordum.hiçkimsem yok,ne bir dost,ne doğru dürüst bir ebeveyn nede güvenebileceğim herhangi birisi.bu duygusal şiddet uzun süredir devam eden birşey ve artık açıkça yanlış birşey olmasına rağmen bazen kendimden şüphe ediyorum.annem veya babamlada hiçbirşey konuşamıyorum çünkü onlar hiçbir zaman hatalarını kabul etmiyorlar.'anne babana öf bile deme'kafasındalar ama iş kendilerine gelince yeterince sorumluluklarını yerine getirmiyorlar.çok bunaldım bu durumdan,hiçbirşeyde yapamıyorum.kimsem yok dediğim gibi.kendi sorun ve dertlerini 'dert' görüyorlar genelde ve annemde zaman zaman bana anlatıyor.ama ben anlatamıyorum ve anlattığımdada zaten küçümseniyorum.her zaman artık ne yapacağımı bilmiyorum.(17 yaşındayım bu arada)

yaprak sarma ve iğrenç aileler

yaprak sarma ve duygusal ihmaller