u/ShoulderAnxious6378

Yani buraya rastgele paylaşımlar yapıyor olabilirim, özür dilerim ama cinsel kimlik arayışı beni bazen çok düşündürüyor. Kendimi yiyip bitirirken biliyorum, duygusal olarak karşı cinse dişi bir his beslemişliğim yok ama cinsel açıdan iki cinsiyete hatta diğer (trans vb.) şeylere de çekim duyuyorum. Bu durum aklımı çok karıştırıyor. Queer bireyler varsa nasıl bu kadar emin olabiliyorlar veya emin olabiliyorlar mı? Yani dürüst olmak gerekirse yıllardır (yaklaşık 4 yıldır) aklımı kurcalayan bir şey bu ve nasıl kesin bir kanıya varabilirim bilmiyorum. Yanlış bir paylaşımsa, herhangi bir konuda kural ihlaliyse modlardan özür diliyorum.

Bunu yazabilir miyim bilmiyorum, subda kurallar var mı onu da bilmiyorum. Neyse, bu takıntı son 2 yıldır var ve sadece ilişkilerimin olduğu dönemlerde. Ama hoşlandığım, sevdiğim kişi sayısı hayatım boyunca en fazla 3 ya da 4'tür. Ki bu da kendi içimde olan şüphelerime neden oluyordu cinsel kimliğim açısından. Hâlâ daha karar verebilmiş değilim, verilebilir mi o konuda da fikrim yok. Neyse, asıl mesele takıntı çünkü bu beni ve ilişkilerimi mahvediyor. Küçükken yaşadığım bir olaydan dolayı kimseye doğru düzgün güvenemiyorum ki bu güvensizlikte zaten ilişki yürütebilmem bile mucizeydi. Bunların üstüne bir de aldatılmam ve ilişkiye devam etmem de belki bir hatadır ama bilmiyorum. Onu kaybetmekten çok korkuyorum çünkü kendimi toparlayabilmemi o sağladı ve onun da kendince sorunları varken bırakamazdım. O da beni yine de bırakmadı ama bu zaten zar zor oluşturduğu güveni yıktı. Zar zor toparlayabiliyorken bazı şeylere aşırı takılmam yüzünden o da artık bana güvenemiyor çünkü bazı şeyleri içimde tutup sonrasında patlıyorum.

Nefret ediyormuş gibi konuşuyorum ama nefret etmiyorum. Anlaşılmak istiyorum. Neden böyle oluyorum? Neden içimde tutup patlamak zorundayım? Bu düşünceler beni mahvediyor, geceleri uyuyamıyorum, yemek yiyemiyorum ya da yersem aşırı yiyorum. Yani hiçbir orta yolu yok. Uyuyabildiğim zamanlar sadece uyuyakaldığım zamanlar oluyor çünkü düşünmekten kendimi alıkoyamıyorum. Keşke böyle olmasa dediğim çok oluyor. İntiharı düşündüğümde ki o da sırf sevgilim ne yapacak düşüncesi yüzünden vazgeçtiğim oluyor çünkü onu o şekilde bırakmaya vicdanım el vermiyor, veremez de. Benim gözümde o bir bebekten farksız, masum bir şey yani kıyamam ona. Keşke bunları düşünmek yerine rahatça uyuyabilsem.