I so tired of this life. (Life in General)
Never ko maimagine na magpopost ako ng rants and struggles ko dito. For context I have a solo parent mom, may ate ako at may bunsong kapatid. Yung ate ko dito nakatira samin kasama yung anak nya. Graduating student nako ng Computer Engineering. Iniintay ko nalang graduatio ko. Masaya naman buhay ko dati, syemprw bata pa. Mas magaan kasi nandito pa yung tatay ko nun, siya kasi talaga ang provider sa pamily. I must say na nabibigay nya lahat ng needs at pati wants namin, pero bigla kasi siyang nawala. 2015 nawala siya, so mag 11years na namin siyang di kasama. Mahirap para sakin, lalo na sa nanay ko. Siya kumakayod lahat, lahat ng napundar ng tatay ko na mga sasakyan, yung isa pa naming at lupa lahat yun wala na samin, nabenta na. Ngayon, we barely surviving. Wala pa ulit trabaho ang ate ko dahil kakapanganak pala nya, so lahat ng bills sinoshoulder ng nanay ko. Sobrang naguguilty ako na wala akong matulong, wala akong maambag kahit papaano. Ngayon, job hunting nako kase gagraduate naman na ako sa july pero sobrang bigat para sakin. Yung may ginagawa ka namang action para mas gumaan ang buhay mo at ng pamilya mo pero feeling mo nakastuck ka. Pakiramdam mo wala kang progres. Ngayon sobrang down na down ako kasi kahit anong pag aapply ko hindi pa rin ako nakakahanap ng trabaho. Sobrang nauubusan nako ng hope at motivatio, minsan hinihiling ko nalang kay lord na kuhanin na nya lang ako kasi napapagod na talaga ako. Andami ko gustong makamit, alam kong may potential ako pero minsan nakakapagod din talaga lumaban. Pakiram ko hindi ko deserve ang ganitong klase ng buhay. Hindi ganitong buhay ang gusto ko para sa sarili ko at para sa pamilya ko. I deserve more, pero minsan talagang nauubos ang will ko at ang motivation ko.
Ayun lang naman ang rant ko, hindi ko sanay mag open sa kahit na kaninong kaibigan ko kaya dito ko nalang irarant lahat ’to, para naman mas gumaan ang pakiramdam ko.