r/RantAndVentPH

So, there’s this guy na nakakausap ko recently. We talked for almost a month and nagkikita kami during weekends. I know about his body counts since he opened up naman tungkol doon and lumipas ilang linggo bago niya itanong yung sa akin. Syempre, naging honest ako about my body counts and I told him na 7. (We have the same body counts) after that he literally ghosted me. Last chat niya sa akin “ayaw ko ng more than 1” and that’s it.

Jusko, parang na-judge buong pagkatao ko. I mean, I never judged him for fcking other women dahil hindi ko naman na sakop yung past niya. Pero yung sa akin parang ang dumi dumi ko dahil lang may experience rin ako.

Hindi naman ako nakikipag hook up or what. Hindi rin naman one man to another ang naging experience ko. Lahat yun may gap na months or years. I even took HIV test last May para rin alam kong safe ako. Pero dahil sa naging reaction niya e parang sobrang cheap kong tao.

Hindi ba parang ang unfair naman? After all may pinagsamahan naman kami, pero kahit pagiging friend e hindi niya tinira. Or kahit maayos na pag sasabi lang about sa preference niya.

Hindi ako makapag focus sa trabaho dahil sa naging reaction niya. Parang nabastos ako sa pakiramdam ko.

Have been bleeding since June 13. Went to the ob-gyn this morning and was told that there's a mass on top of the cervix. Halos mangiyak ako dahil sa ang bata ko pa para madiagnose ng cervical cancer. Aalamin pa ng doktor kung ang mass ay malignant or benign, pero buti nalang walang thickening ng uterine lining o matres. Buti na ring walang impeksyon o sakit. Mas balisa pa tong kasama ko kaysa sakin kaya mas lalong nakakagalit. Siya ba may matres?

Kung nangyari man ito dahil unknowingly nainfect pala ako ng HPV, alam ko na kung sino ang nakahawa sakin. Putangina mo J Pangan. Nyeta ka at pinagmamalaki mo pang di ka nagcocondom. I've been abstaining from sex 2.5 years now at pinagbabayaran ko ang katangahan ko by sleeping with you. Totoo talaga na salot sa lipunan mga lalaki. Lahat nalang ng stigma at kahihiyan ibabato sa babae pero magsuot ng condom di pa magawa ng karamihan ng lalaki.

It's highly likely that I'll have surgery, at sana namang outpatient. Ayokong maconfine sa ospital o magundergo ng general anesthesia. Kaimbyerna lang kubg magrecur ang growth. Nang bata palang ako alam ko nang ayokong magkaanak pero ngayon na nagkaganito, napareconsider ako. I wouldnt want to miss out on motherhood. Inaalagaan ko sarili ko tapos mangyayari to. Hindi naman ako mabuting tao para kunin agad ni Lord pero kung oo man sana walang sakit.😭🥹🥹🥹

Edit: PUTANGINA LANG MGA MAMBABASA, WAG NA KAYONG MAGTANONG NG EDAD. Wala namang karapatdapat magkacervical cancer mapa 20s, 30s o kahit 60s at 70s ang babae. Ilagay nito naman sarili niyo sa lugar. Para kayong tinubuan ng mass sa utak

Aaminin ko, ayaw ko kay PBBM, pero hindi ako asal aso sa kalye o sa Social Media. Yung ilang mga pinoy dito ang babastos sa kalsada at sa Social Media. Sobrang nakakahiya!

Alam niyo kung bakit? Kasi sila yung mga uneducated sa Pinas. Pansinin niyo, yung mga pumunta dito from pinas, majority or 80% are from fast food chains, janitors, construction workers, or drivers sa pinas. Dahil high salary ang mga ganyan dito at madalas ang OT, mas mabilis silang nagkapera.

Wag dalhin ang asal kalye dito sa Canada! Oo na, freedom of speech! Pero ilugar niyo! Lagay niyo sa tama, nababasa ng mga Canadian employers/co workers/friends niyo yan.
Hindi natin to bansa! Pasalamat tayo na pinapasok tayo dito at ginawa tayong PR/Citizen!

Sa office namin, kapag may nag-tatravel naging tradition na namin na magbigay ng pasalubong para sa isa't isa. Hindi siya obligatory pero shempre nakakatuwa maka-receive ng little something di ba?

Recently, nag 4days3nights kami sa Baguio ng family ko. Since Birthday gift ko yung trip sa brother ko, super limited lang ng budget na sinet ko for pasalubong.

Meron akong co‑worker,F (52), na kilala sa office na medyo maarte at vocal. Last year, binigyan ko siya ng hopia at keychain. Sabi niya, hindi daw siya mahilig sa keychain kasi wala naman daw siyang magagawa dun. Okay, noted. Strawberry Jam na lang ang binili ko dahil mahilig siya manghingi ng palaman sakin, at coffee coaster dahil mahilig siya mag kape. For the rest of my co-workers, bumili lang ako ng keychain at phone strap na butterflies. Nagiba iba lang ng colors, nakadepend sa favorite colors nilang lahat.

I'm the type na kinikilala talaga mga binibigyan ko ng gift, kasi masyadong people-pleaser, gustong gusto ko talaga makita reaction ng mga nakaka-appreciate ng mga binibigay kong gift kaso... this time di ko nagustuhan yung reaction.

Kaninang lunch time ako namigay, inuna ko muna yung mga phone straps.

"Akin na yung color green."

ang reply ko ay "Hindi po ganito yung iyo."

"Hala? gusto ko yung color green. Akin na"

I showed her na may mga pangalan naka sticker sa gusto niya.

"Ano ba yan. Akin na yung akin"

Nung binigay ko yung kanya, jusko po. Sobrang arte ng reaction. Nakakadisappoint. Tinignan nya lang yung coaster tas chineck yung quality, "Anong gagawin ko dito?" inexplain ng kasamahan ko na coaster yun para sa coffee. Bigla nyang hinagis sa table tas may mga side-comment pa na di masarap pakinggan.

Mangiyak ngiyak ako sa ginawa nya, pero I stood up for myself after nung lunch break, pinuntahan ko siya and binawi yung coaster. Yung strawberry Jam, bawas na. Nagulat siya sa ginawa ko, sabi ko kung di nya ma-appreciate yung coaster ako na lang ang gagamit. Hanggang ngayon, parehas kaming di nagpapansinan. Di ako makafocus sa work dahil ito pa rin ang iniisip ko, pero kung di ko binawi, feeling ko mas mabigat sa puso ang mararamdaman ko ngayon.

Next time, di ko na siya bibigyan. Lesson learned.

21 F. Only child while single mom si mama pero may bf for 3 years na. Gagraduate na ako sa college next year. Kanina while eating dinner, may nakita siya sa fb niya “44 years old na kabatch ko, nanganak pa?” nagpintig tenga ko. I know kung saan ‘to tutungo, ibibring-up niya na gusto niya mag-anak ulit.

“44? pag60 ka, nagpapaaral pa kayo ng highschool” sabi ko.

“Eh ano naman? Para pag-umalis ka may kasama ako. Sasabihin ko ‘nak, wala na panggatas” then i cut her off “YAE KA NA MA.”

she responded pa na “Kung ganyan rin lang naman at di ako makikinabang sayo, wag ka na magpakita sakin. Yaan mo na ako mabulok mag-isa. Baka kahit gamot di mo ako maabutan” ganyan pa siya. So manipulative.

I don’t wanna sound rude pero lagi ko sinasabi sa kanya na at her age, risky sa health niya at sa baby. Pano kung iwan pa siya ng bf niya lalo na’t 8 years rin gap nila? Gets nyo ba? Na at the end of the day, sa akin rin ipapasa yung mga gastusin since i’m an adult already. Paano pa pagnagpamilya agad ako? Something she doesn’t understand, so pati sa ginawa kong pamilya may makikihati.

Even though lagi ko rin naman sinasabi na ayaw ko mag-anak. Kung bubuhay rin lang naman ako ng bata, edi sana ako na lang gagawa di ba? Ayaw kong sumalo ng responsibility na di naman sakin kahit sabihin pa na kapatid ko o kadugo ko. I enjoy my whole life as an only child. Wala akong ibang taong iniisip na responsibilidad.

P.S. I love my mom, okay? Grabe lang rin talaga yung love and hate relationship ko with her since hindi siya yung nagpalaki sa akin. I grew up in my grandmother’s care while she’s an ofw for more than 10 years.

After my dad died, I cut ties with all of my aunts (except for one na tumulong sa'kin magalaga sa dad ko.) The rest of my titas, either pupunta lang dito kasi baka may gamit pa daw ang daddy ko na pwedeng kanila nalang OR tatanungin ako kung anong gagawin ko sa bahay na sa mama ko nakapangalan. They want me to sell the house. Yung kapatid ni mama, kinausap na yung mga tita ko to stop bugging me about the house kasi hindi nila yun mabebenta, hindi ko ibebenta, wala silang makukuha dahil hindi kanila yon and besides, dito ako nakatira.

Kanina nagpunta yung tita ko, kasama asawa niya. They've been calling me and banging on the gate. Hindi ko pinagbuksan. I always keep my door and windows closed kahit may tao kasi my relatives (dad's side) tend to come uninvited. Pumunta pa sila sa kapitbahay to ask kung may nakatira pa dun. Narinig ko (via cctv) na sinabi nung kapitbahay na may nakatira pa, baka nasa work lang ako and bawal nila akyatin yung gate kasi trespassing na yun kahit kamaganak ko pa sila. Nagbabalak kasi tito ko na akyatin "to check on me" daw. Sabi ng kapitbahay, nakikita nila ako sa gabi and that I'm doing okay. Gusto talaga ng tito ko akyatin (may lahing magnanakaw kasi yun) kaya sabi ng kapitbahay, "sige akyatin mo para marecord ka sa cctv at mas madali ka mapapulis." That stopped him.

Alam ng mga kapitbahay ko na problematic ang dad's side of the family ko kaya sila na din nagpapaalis sa mga yun pag pumupunta dito. Sinasabi nila walang tao kahit alam nilang nandito ako. 😭

Grabe nakakastress.

Scenario 1:

- Officemate was invited 2 months ago and he said yes. On the day of the event, he messages "happy birthday to your son!" but he can't come because it's his sister's birthday on the same day (????)

Scenario 2:

- Aunt keeps asking if she's invited. You relent and say she's invited and you even invite her adopted son. Her adopted son tells you he can't go, so you remove him from the list. Aunt says she'll still go.

- 2 days before the event, she tells you she can't go because she has to cook after church "dahil babang luksa ng kapatid ko." Tells me to send my GCash instead so she can send a gift to my son. Sent my QR but she never sent money.

- On the day of the event, aunt suddenly says they already did the babang luksa yesterday so she can go. Also, her adopted son also decided he won't go to his previous lakad so he decides to go to the party instead. 😩

- Wala pa ding cash na sinend sa GCash (pwede naman talaga na walang gift pero kung mag-offer ka bakit di ka magsend??)

Scenario 3:

- Tito says he can't go on the day of the event because his blood pressure shot up and he isn't feeling great at all. "Baka nga magpa ospital pa ko."

- Next day, another family event occurs in a buffet restaurant, nandun siya. Miraculously cured, with matching lechon pa sa plato. 😩

Ranting here para malabas ko na at maging unbothered na ko. Thankful for the many family members and friends who DID show up and made my son feel loved.

This has become one of my biggest pet peeves.

In many other countries I've visited, if you're paying with cash, businesses are expected to have enough change available. It's just considered part of operating a business. Yet in the Philippines, it feels like customers are constantly expected to solve the problem themselves.

Buy something worth ₱50 with a ₱100 bill?

"Ma'am/sir, wala po kayong mas maliit?"

Ride a tricycle?

"Wala po akong panukli."

Pay for Grab/ Lalamove?

"Sakto lang po sana."

I understand there are situations where change genuinely runs out, especially for small vendors. But when this happens everywhere, all the time, it starts feeling like the responsibility has been shifted from the seller to the customer.

What's frustrating is that cash is still legal tender. If I hand over a reasonable bill for a purchase, I don't think I should feel guilty for not carrying an endless supply of coins and small denominations.

Am I the only one annoyed by this, or has "walang barya" become so normal that everyone just accepts it?

I am F23 and I wanted to quit my job... it was really the hardest job, I think, because you're talking and teaching every single kid around you... I always make mistakes, but... when I do good... they don't appreciate it... especially my boss and my co-workers... I am tired so freaking much... I am always crying every night because of work... I am burning out too...

26 F ako, tapos siya 30 M, We have known each other for 4 years and have been in relationship for 2 years.

I broke things off kasi he has a decent job earning 6 digits but cannot even pay for our date for our anniversary. He didn't even greet me noong nag valentines day kasi busy daw siya, walang gifts, walang chocolates or flowers lang naman. Never ako naka tanggap ng ganun. Kung hindi pa ako nag yaya mag date kami that day baka wala talaga kaming ganap.

I told him about this problem and told him too, na sana siya na lang nag pay ng date namin, bat hati pa kami palagi, kasi never naman ako nanghihingi sa kanya pambili ng luho ko.

Whenever we go on a date palaging 50/50 na realize ko na I don't want this kind of life. He lives solo paying rent and may kaya din family niya.

I guess he just doesn't love me as much as I do.

Maybe he only dated me kasi convenient ako. This is the last straw, so I broke things off.

Gusto ko lang naman ma experience yung nililibre ako ng jowa ko sa fine dining sa date. He is my 1st boyfriend din, sa unang date nga namin dun pa sa isang affordable bistro lang kami kumain. Tapos palaging date namin computer games(lol).

Gusto pa nga niya, I'll live together with him kasi para hati kami sa rent. Eh ayoko kasi may bahay naman ako. I live with my younger brother sa house ng late mom ko. My dad lives in another house din. If sana ininvite niya ako mag live in edi siya mag bayad ng rent.

Pagod na din ako na convenient lang ako pag hrny siya hinahanap niya ako. If mag say NO ako he sulks.

Naiingit ako sa mga mag jowa na palaging iniispoil nila gf nila. Gusto ko din yun ma experience, as a panganay na andaming responsibilidad gusto ko lang naman ma experience na may nag aalaga saakin. Pagod na ako.

When I told him I wanted to break up, he just said na hindi niya gets bakit basta basta ko na lang siya daw iiwan dahil sa date naming 50/50, ngayon iyak siya ng iyak at tumatawag. Hindi ko lang pinapansin. Ngayon I don't even feel sad I broke up with him. Feel ko ngayon mas better na lang mapag isa at gawinn yung mga nakakapagpasaya saakin.

since hindi ako na hospitalized kasi ung case ko was natural abortion hindi inadvise ng ob ko ng d&c kasi manipis ang lining ng uterus ko. pero meron ako ultrasound na viable pregnancy, it was just that after 3 days dinugo na ako. sabi ni hr sick leave lang daw muna ang gagamitin ko kasi wala naman daw raspa?? meron ako medical certificate from my ob, series of TVS and series of quantitative serum beta hcg to support na i was pregnant pero nawala and i submitted all of it sa kanila so that i may have one worry less on my head.
government employee din ako btw.

Hello, M25. I wont tell you so much about what I do kasi baka nagbabasa sila dito. Ito ang description ko:

3 years na ko dito sa work na to at Isa akong tipo ng empleyado na maagang pumapasok kasi ayoko ng nalelate at 5 minute walk lang naman ako from office. On time din nagoout kasi may iba pa kong pinagkakaabalahan sa buhay gaya ng pagGym at pagTakbo, and since 5 minute walk from office lang ako, umuuwi ako pag lunchtime na di naman bayad para makapagpahinga man lang, matulog kung kinakailangan. Maayos naman magtrabaho, consistent ang weekly at monthly reports.

Pero bakit nacacall out ako sa mga bagay na yan? And the reason is kung bakit nila ako cinacall out dahil dapat daw di ako umaalis sa loob ng office namin baka daw may maghanap sakin? So ako bawal, kayo pwede?

Galing pa sa mga taong madalas nalelate, yung tipong isang late na lang sa isang buwan may memo na from HR. Tapos late na nga, bibili pa ng breakfast sa labas na minsan umaabot ng 10am, wala pa sa office, Natutulog sa office ng alanghaning oras at too many too mention pa.

Naging issue din pala ang pagpapalit ng schedule ko ng mas maaga na di ko naman choice at mali ng HR kasi since maaga ako pumapasok inassume nyo na yun na ang schedule na ipapalit ko. Nagadjust na lang ako. Kasi atleast mas maaga ako makakauwi at makakapagwork out. Tapos makakarinig ako ng wala naman ganyan schedule dapat nagadjust lang sakin?

Ano ba? Insecure ba kayo sakin? Natatakot ba kayong malamangan? Ito lang ako oh. Natethreaten ba kayo sa credentials at work habits ko? Pinarinig nyo pa talaga sa manager para ano? Maging masama ako sa paningin niya?

Di ko kayo cinacall out sa mga habits nyo pero wagas kayo kung makapagsalita pag ako?

Ipokrito ata.

As someone na obese at ni-resetahan na ng GLP-1 (pero hindi ko tinuloy kasi ang mahal tapos ang lala ng side effect sakin), nabo-bother ako kapag may dumadaan sa feed ko na proud na proud silang gumamit ng Reta kaya raw nila na-achieve ang result nila. Ang nakakatawa? Pagtingin mo sa before, di naman sila obese. May konting bilbil lang na kaya namang i-lose nang kalahating taon kapag naging strict sila. Tanungin mo kung may diabetes, wala rin daw. Malamang, sa black market binili.

Guys, tandaan: APPROVED LANG ANG GLP-1 FOR DIABETIC, PRE-DIABETIC, AT OBESE NA TAO!!!! Gamot ito para tulungan silang i-stabilize ang sugar blood nila na isa rin sa nagpapahirap sa kanila magpapayat.

Tutal pilay ako ngayon, I’ll use this as an analogy para ipaliwanag kung paano ang gamit nito:

Dahil pilay ang tuhod ko, hindi ako makatayo. So to assist me, meron akong saklay. Then as my body recovers, unti-unti ko nang ititigil ang paggamit ng saklay.

Comparing it to GLP-1, yung saklay ang gamot. Dahil hirap ang mga may insulin resistance magbawas ng pagkain, nandyan ang gamot to help them change their lifestyle. Then as they developed healthy eating habit, unti-unti na ring tatanggalin.

Kung tamad ka lang tumayo, hindi mo kailangan ng saklay. Same case kapag gusto mong mabawasan ng 5kgs. Hindi mo kailangan ng GLP-1. Maging consistent ka lang!

Nagkakaubusan na ng stock nito sa market, makikiagaw pa talaga kayong di naman talaga kailangan ito.

Nagpunta ako sa Puregold sa Fairview Terraces, bumili ng sahog for dinner. Mga 7 items lang bitbit ko kaya doon ako pumila sa cashier na 10 items and below ang pinaprocess. Sa kabilang pila same din, 10 items and below. May babaeng pumila kasama ang anak. May basket. Punong-puno. Di ko need bilangin sure ako lagpas 10 items yun. Out of concern kasi may kasamang toddler, kinausap ko. "Ms., baka po paalisin kayo ng cashier, 10 items and below lang po sa pila." With matching taas ng kilay sakin, may sungit ang pagsagot. "May kasama ako 2 kaming namimili! tas turo sa friend niya." Tas inirapan ako. Kami nung nauna sakin sa pila, nagkatinginan ng patawa. Isip-isip ko, sige sinabihan kita. Nung turn na niya, pagkakita ng cashier sa basket, "Ms. 10 items and below lang sa pila na to. Lipat po kayo ng counter. Sagot niya, " Eh may kasama ako 2 kaming namimili. Pinunch na lang ng cashier para walang gulo. Smirk si ate girl kala mo nanalo sa sampalan. Habang pinapunch yung mga items, lumagpas ng 20, kinonsider na 2 yung bibili, eh nasa 26 na and counting, si cashier, "Ms. kahit 2 pa kayo ng kasama mo, lagpas 20 na to." Si ate girl mataray "Eh patapos na oh 7 items na lang, tapusin mo na kaya. Nakita ni Supervisor. Nagkapaliwanagan ng sides. Ang ending, si cashier at store policy ang nanaig, lipat si kupal na ate girl ng regular cashier kasi di pwede yung items niya dahil lagpas ngani sa dami. 🤣🤣🤣 Yamot si ate girl and her friend. Ako, kanina pa tapos. Pero di ako umalis agad, nakaupo ako sa monobloc, pinanood ang buong ganap start to finish.

Kakauwi ko lang from my cleaning job (I clean peoples places for a living and other stuffs as well) ni walang kain pa for the whole day. Pag uwi ko sa dorm my landlord talked to me, puputulan na daw ako ng water and kuryente tomorrow morning. Wala I'm just sad and I think I need to let this out HAHAHAHHA fault ko din naman bc 2 months behind na ako on water and electricity and it already amounted to 5,200 smthn smthn. Prinioritize ko kasi yung tuition and rent.

I guess it just feels heavy bc as a working student, ang endless ng pakiramdam? Ket anong effort ko its either kululangin sa gastusin or sa pagkain. I know I did a lot of hardwork pero I have a hard time giving myself a pat or a simple appreciation which is valid naman siguro.

ayun lang, to everyone having a hard time, we'll eventually get through this!!

PS: if need nyo po ng tiga linis or anything please take the time to view my profile! mwahh!! (genuine rant i2 hindi promotion😞)

I was about to go home from work 1 am kasi out ko, then nagaantay ako ng masasakyan pauwi wala din ako ma book na angkas o kahit grab then may dumaan na UV express. last trip niya ata so nakasakay ako binuksan niya yung pinto sa tabi ng driver side so dun na ko sumakay meron naman ibang pasahero pero mas nauna sila bumama sakin. Maya maya nagkikipag kwentuhan na si kuya at napansin ko na bumabagal yung pag drive niya, nung medyo malapit na ko sa bababaan ko binuksan niya ilaw tapos sabi niya teh malaki ba to nagpakita ng burat si kuya mo hinihimas niya pa, sa panic ko bumaba ako bigla buti naka stop light at tumakbo di ko na nakita yung plate number. sa sobrang takot ko nag madali ako makahanap ng ibang sasakyan at baka habulin pa ko nag madali ako umuwi sakto may nakita ako tricycle nag pa hatid agad ako sa bahay at kinilabutan ako hanggang pag uwi ko.

grabe ang lala di naman kabastos bastos yung suot ko. chef kasi ako ang suot ko pa is naka clog shoes, tapos naka cargo pants, tapos naka jacket pa ko na malaki. kaya pala napansin ko bumabagal na yung takbo ng sasakyan at dinadaan pa ko sa kwento tinatanong bat daw ganun oras uwi ko, wala daw ba sumusundo sakin, di naman ako nag bigay ng motibo like isang tanong isang sagot and focus ako sa daan kasi nag tataka ako bat ang bagal niya yun pala nag babate na sa tabi ko.

Went to my bf’s house and ihahatid nila ako ng mom n’ya. Nauna s’yang lumabas to start the car and I was just standing sa doorway nila like🧍‍♀️🧍‍♀️🧍‍♀️ and I HAD A QUEEF… PRETTY SURE HIS MOM HEARD IT! NAIIYAK NA ‘KO SA HIYA TO THE POINT NA Tahimik ako the whole car ride 😭 Babalik pa naman ako sakanila bukas

Yes, you read it right. I fcking hate her. Iba yung galit na nararamdaman ko kapag siya yung kaharap ko. Eh paano ba naman, araw-araw akong naiinis at nahihirapan kasi iisa lang naman kami ng bahay.

At first, okay naman siya. Kinakausap ko pa siya, lagi ko pa siyang binibiro kasi sobrang saya ko na may nadagdag sa pamilya namin. Masaya rin ako para sa kapatid ko. We welcomed her na parang isa na talaga siyang ate sa amin.
Pero habang tumatagal, lumabas yung totoong ugali niya.

WFH siya kaya halos buong araw nasa kwarto lang nila. Addicted siya sa tennis, so every after duty niya, laro agad. Wala naman sanang problema kung may hobby siya, pero putangina, hindi na nga tumutulong sa gawaing bahay, parents ko pa ang nagbabantay sa anak nila. Hindi man lang nagbibigay sa kuryente, tapos ang dami pang kaartehan at attitude.

Pinaka-hypocrite pa, kung maka-post sa social media parang sobrang hands-on mom daw siya. E putangina, hindi nga siya laging hinahanap ng anak niya kasi mas madalas siyang wala sa bahay. Parang dalaga pa rin kung umasta.

Tapos itong kapatid kong bobo rin. Alam na ngang inaabuso na yung kabaitan ng parents ko, ayaw pa ring pagsabihan yung partner niyang squammy. Ilang beses ko nang sinabihan yung kapatid ko na kausapin naman yung partner niya, pero putangina, ako pa yung sinabihang walang ambag.

Oo, student pa lang ako. Wala pa akong malaking maiaambag financially, pero ginagawa ko naman yung kaya ko—naglilinis, tumutulong sa bahay, at inaasikaso yung mga gawain. Tapos ako pa yung lalabas na walang silbi?
Tangina niyo. Ang kakapal ng mukha niyo. Akala ko dati exaggerated lang yung mga kwento tungkol sa mga toxic na daughter-in-law at biyenan, pero ngayon naiintindihan ko na.

Tanginang "work-life balance" yan. Mag-isip naman kayo. Hindi yung sarili niyo lang ang iniisip niyo. Pasalamat kang hayop ka, naging madali ang pagiging nanay mo kasi yung parents ko ang mas malaking ambag sa pagpapalaki ng anak niyo. Sila ang nag-aalaga, sila ang laging nandiyan, habang ikaw may oras mag-tennis at gawin ang gusto mo.

Oo, mahal na mahal ng parents ko yung apo nila kaya naiintindihan ko kung bakit nila ginagawa lahat. Pero minsan nagagalit na rin ako sa kanila kasi hinahayaan nilang maabuso yung kabaitan nila. Minsan nagrereklamo rin yung nanay ko, pero sobrang bait niya talaga.

Kaya putangina mo. Kahit bilhin mo pa lahat ng produkto sa Watsons o magpakabit ka pa ng braces sa buong katawan mo, hindi mo pa rin mabibili ang magandang ugali.

EDIT: Guys, nakalimutan ko ring i-mention na malaking tulong talaga yung kuya ko sa amin noong pandemic, kaya hindi ko rin siya masisisi nang buo. Siya talaga ang sumalo sa amin noong panahong hirap kami, at hanggang ngayon nagbibigay pa rin siya kapag sobrang taas ng bill sa kuryente.

Ayaw rin talaga ng kuya ko ng gulo. Alam niya rin kasi na kapag nagsalita siya nang diretsahan, madaling masaktan at umiyak yung partner niya dahil medyo prangka talaga siyang magsalita. Kaya madalas pinipili na lang niyang manahimik.

Naglayas na rin dati yung partner niya sa bahay namin, pero bumalik din siya. Simula nang bumalik siya, doon namin napansin na mas lumala yung ugali niya. Siguro naging kampante na rin siya dahil alam niyang mahina ang parents ko pagdating sa mga bata, kaya mas nahihirapan silang mag-set ng boundaries.