u/Technical_Vehicle104

Bugünden sonra daha da nefret ediyorum, her geçen gün nefretim biraz daha artıyor.

Bu ne haber falan mı çıktı savaşa mı girdik olm

Selam arkadaşlar,

Bistin güzel bir düzeltme yaptığını düşünüyorum mümkün olursa yarın veya cuma yatırım yapacağım.

Kendim de araştıracağım tabii ki ama bakmamı önerebileceğiniz hisseler var mı?

Genelde temel bilinen ama ucuzlamış hisselere yatırım yapmayı seviyorum ama her türlü bilgiye açığım.

Teşekkürler🙏

Niye hepiniz bu kadar milliyetçisiniz olm?

- Ermeni Soykırımı yaşandı

- Ülkede kürtlere ve araplara inanılmaz ırkçılık var

- Savaşçı iğrenç bir milletiz ve savaş iyi bir şey değil, tarihimiz kötü

bir de hepiniz bu kadar milliyetçiyken yurtdışında bir ülke vatandaşlık verse satar gidersiniz ama orada da türk gibi yaşamaya devam ediyosunuz uyum sağlamaktansa

yurt dışına kalıcı gidiyorsan türk olma artık amk oralı ol.

Merhaba,

Ben 20 yaşımda bir gencim. Belki daha önceden farklı sublarda post attığımı görmüşsünüzdür.

İnsanları sevmiyorum. Niye sürekli tartışmak kavga etmek ayrışmak zorundasınız anlamıyorum. İnsanlığın yaptığı tek şey bireysel özgürlükleri kısıtlamak. Ama ben özgür olmak istiyorum. Saçma sapan sistemlerle, ideolojilerle, bir topluluğun, özellikle de benim gözümde kafayı yemiş bir topluluğun doğru bulduğu şeylerle sınırlanmak istemiyorum. Bugün yaşanan ODTÜ olaylarından sonra paylaşılan gönderilerin yorumlarını okudukça içimde azıcık olsun yakmaya çalıştığım ışık da sönüyor.

İnsanları umursamıyorum. Ama topluluğun kararları benim yaşamımı etkiliyor. Hiçbir zaman özgür olamayacağımı biliyorum. Burada son zamanlarda Türkiye'de ve Dünya'da gelişen devletlerin otoriterleşmesi ve birbirinden ayrılmasından bahsetmiyorum. Birey olarak tarihte hiçbir zaman özgür olmadığımızdan ve olamayacağımızdan yakınıyorum. Kolektivist yaşam biçimini şiddetle reddediyorum.

Dünya'daki düzenden nefret ediyorum. İnsanların aptallığından nefret ediyorum. Farklı milletlerden, dinlerden, politik partilerden insanların düzgünce anlaştığı bir dünya görmek istiyorum. Çünkü benim kendi özgürlüğüm için de en iyisi bu olacak.

Ben lisenin bir kısmını Kanada'da okudum, ardından 1 sene de community college okudum ama üniversiteye param yetmediğinden 8 ay önce ayrılmak zorunda kaldım. Geldiğimden beri de bir ton saçmalıkla uğraşıyorum. Açıkçası tüm arkadaşlarım orada, ve orayı evim olarak görüyorum ama bu iğrenç küresel düzen beni ait hissettiğim tek yerden ayırdı. Şimdi başka bir yere taşınmaya hazırlanıyorum ve başkalarıyla eşit fırsatlara sahip olmak için 5 kat daha fazla uğraşmam gerekiyor.

İnsanlardan nefret ediyorum çünkü hayatımı cehenneme çevirmekten başka yaptıkları bir şey yok. Başkalarıyla anlaşamadığınız sürece her türlü ideolojinizden, milliyetçiliğinizden, solculuğunuzdan, veya liberalliğinizden nefret ediyorum. Sadece özgürce mutlu bir hayat yaşamak istiyorum, ama bunun önündeki en büyük engel 2 gün önce başa geçmiş Trump değil, İsrail değil, Hameney değil, hele hele geçmişteki var olmuş partilerden farkı olmayan illa bir gün yerine başkası gelecek malum parti hiç değil. Önümdeki en büyük engel insan doğasının kendisi. İnsan doğası var oldukça hiçbir birey özgür olamayacak. Çoğunluk çok aptal olduğundan bunu fark edemiyor, azıcık kafası çalışanlar "yapacak bir şey yok" veya "başkaları böyle yapıyor, benim de böyle yapmam lazım" diyip önemsemiyor, benim gibi şizofrenler de gece 3'te post yazıyor.

Eğer bir düğmeye basarak evrendeki tüm canlıları yok edebilseydim hiç düşünmezdim. Canlının olmadığı yerde acı olmaz. En etik dünyanın üzerinde hiçbir şey yaşamayan dünya olduğunu düşünüyorum. Dünya da yaşam olsa da olmasa da pek bir anlam ifade etmiyor. Canlıların var oluşu evrensel açıdan çok ciddiye alınacak bir şey değil.

Artık hiçbir şekilde insanların akıllanacağına inanmıyorum. Son zamanlarda oldukça bencilleştim, ama bununla mutluyum önceden hayır bile diyemezdim. Sanırım sadece kendim için en iyi olanı yapmaya çalışıp, yapamadığımı da kafama takmamalıyım. Kafaya takarsam olmuyor çünkü istediğim dünya hiçbir zaman gerçekleşmeyecek. Diğerleri kavga etmeye, gruplaşmaya ve birbirlerine zarar vermekten başka bir şey yapmamaya devam edebilirler. Kendimle toplum arasında ince bir çizgi koyup sadece benim yararıma bir şey olduğu zaman bu çizgiyi aşmalıyım.

Yine de bazen düşünüyorum keşke özgür olabilsem, keşke insanların ortalama IQ'su az biraz daha yüksek olsa da belki birazcık gelişme görebilsem. Ama bu IQ ile de alakalı değil aslında. Tarih kendini tekrar etmekten başka bir şey yapmıyor. Bugünün zekisi yarının aptalı, yarının zekisi de ertesi günün aptalı oluyor ama aslında hiçbir şey değişmiyor.

Hiçbir zaman özgür olamayacağım. Hiçbir zaman özgür olamayacaksınız. Bir köpek, sahibi tasmayı azıcık gevşettiği zaman kendini özgür sanabilir, veya az biraz sıktığı zaman korkabilir, paniğe kapılabilir. Ama aslında iki durumda da özgür değil, o tasma her türlü orada ve kontrol her zaman o tasmayı tutanda. İşte burada bireysel özgürlüğümüzü kısıtlayan, o tasmayı tutan canlı doğasının ve topluluğunun ta kendisi, sembolik bir şey de olsa. Özgürlüğümün kısıtlanması tamamen doğanın bir sonucu, varoluşun bir kanunu.

Merhaba,

Ben 20 yaşımda bir gencim. Belki daha önceden farklı sublarda post attığımı görmüşsünüzdür.

İnsanları sevmiyorum. Niye sürekli tartışmak kavga etmek ayrışmak zorundasınız anlamıyorum. İnsanlığın yaptığı tek şey bireysel özgürlükleri kısıtlamak. Ama ben özgür olmak istiyorum. Saçma sapan sistemlerle, ideolojilerle, bir topluluğun, özellikle de benim gözümde kafayı yemiş bir topluluğun doğru bulduğu şeylerle sınırlanmak istemiyorum. Bugün yaşanan ODTÜ olaylarından sonra paylaşılan gönderilerin yorumlarını okudukça içimde azıcık olsun yakmaya çalıştığım ışık da sönüyor.

İnsanları umursamıyorum. Ama topluluğun kararları benim yaşamımı etkiliyor. Hiçbir zaman özgür olamayacağımı biliyorum. Burada son zamanlarda Türkiye'de ve Dünya'da gelişen devletlerin otoriterleşmesi ve birbirinden ayrılmasından bahsetmiyorum. Birey olarak tarihte hiçbir zaman özgür olmadığımızdan ve olamayacağımızdan yakınıyorum. Kolektivist yaşam biçimini şiddetle reddediyorum.

Dünya'daki düzenden nefret ediyorum. İnsanların aptallığından nefret ediyorum. Farklı milletlerden, dinlerden, politik partilerden insanların düzgünce anlaştığı bir dünya görmek istiyorum. Çünkü benim kendi özgürlüğüm için de en iyisi bu olacak.

Ben lisenin bir kısmını Kanada'da okudum, ardından 1 sene de community college okudum ama üniversiteye param yetmediğinden 8 ay önce ayrılmak zorunda kaldım. Geldiğimden beri de bir ton saçmalıkla uğraşıyorum. Açıkçası tüm arkadaşlarım orada, ve orayı evim olarak görüyorum ama bu iğrenç küresel düzen beni ait hissettiğim tek yerden ayırdı. Şimdi başka bir yere taşınmaya hazırlanıyorum ve başkalarıyla eşit fırsatlara sahip olmak için 5 kat daha fazla uğraşmam gerekiyor.

İnsanlardan nefret ediyorum çünkü hayatımı cehenneme çevirmekten başka yaptıkları bir şey yok. Başkalarıyla anlaşamadığınız sürece her türlü ideolojinizden, milliyetçiliğinizden, solculuğunuzdan, veya liberalliğinizden nefret ediyorum. Sadece özgürce mutlu bir hayat yaşamak istiyorum, ama bunun önündeki en büyük engel 2 gün önce başa geçmiş Trump değil, İsrail değil, Hameney değil, hele hele geçmişteki var olmuş partilerden farkı olmayan illa bir gün yerine başkası gelecek malum parti hiç değil. Önümdeki en büyük engel insan doğasının kendisi. İnsan doğası var oldukça hiçbir birey özgür olamayacak. Çoğunluk çok aptal olduğundan bunu fark edemiyor, azıcık kafası çalışanlar "yapacak bir şey yok" veya "başkaları böyle yapıyor, benim de böyle yapmam lazım" diyip önemsemiyor, benim gibi şizofrenler de gece 3'te post yazıyor.

Eğer bir düğmeye basarak evrendeki tüm canlıları yok edebilseydim hiç düşünmezdim. Canlının olmadığı yerde acı olmaz. En etik dünyanın üzerinde hiçbir şey yaşamayan dünya olduğunu düşünüyorum. Dünya da yaşam olsa da olmasa da pek bir anlam ifade etmiyor. Canlıların var oluşu evrensel açıdan çok ciddiye alınacak bir şey değil.

Artık hiçbir şekilde insanların akıllanacağına inanmıyorum. Son zamanlarda oldukça bencilleştim, ama bununla mutluyum önceden hayır bile diyemezdim. Sanırım sadece kendim için en iyi olanı yapmaya çalışıp, yapamadığımı da kafama takmamalıyım. Kafaya takarsam olmuyor çünkü istediğim dünya hiçbir zaman gerçekleşmeyecek. Diğerleri kavga etmeye, gruplaşmaya ve birbirlerine zarar vermekten başka bir şey yapmamaya devam edebilirler. Kendimle toplum arasında ince bir çizgi koyup sadece benim yararıma bir şey olduğu zaman bu çizgiyi aşmalıyım.

Yine de bazen düşünüyorum keşke özgür olabilsem, keşke insanların ortalama IQ'su az biraz daha yüksek olsa da belki birazcık gelişme görebilsem. Ama bu IQ ile de alakalı değil aslında. Tarih kendini tekrar etmekten başka bir şey yapmıyor. Bugünün zekisi yarının aptalı, yarının zekisi de ertesi günün aptalı oluyor ama aslında hiçbir şey değişmiyor.

Hiçbir zaman özgür olamayacağım. Hiçbir zaman özgür olamayacaksınız. Bir köpek, sahibi tasmayı azıcık gevşettiği zaman kendini özgür sanabilir, veya az biraz sıktığı zaman korkabilir, paniğe kapılabilir. Ama aslında iki durumda da özgür değil, o tasma her türlü orada ve kontrol her zaman o tasmayı tutanda. İşte burada bireysel özgürlüğümüzü kısıtlayan, o tasmayı tutan canlı doğasının ve topluluğunun ta kendisi, sembolik bir şey de olsa. Özgürlüğümün kısıtlanması tamamen doğanın bir sonucu, varoluşun bir kanunu.

Merhaba,

Ben 20 yaşımda bir gencim. Belki daha önceden farklı sublarda post attığımı görmüşsünüzdür.

İnsanları sevmiyorum. Niye sürekli tartışmak kavga etmek ayrışmak zorundasınız anlamıyorum. İnsanlığın yaptığı tek şey bireysel özgürlükleri kısıtlamak. Ama ben özgür olmak istiyorum. Saçma sapan sistemlerle, ideolojilerle, bir topluluğun, özellikle de benim gözümde kafayı yemiş bir topluluğun doğru bulduğu şeylerle sınırlanmak istemiyorum. Bugün yaşanan ODTÜ olaylarından sonra paylaşılan gönderilerin yorumlarını okudukça içimde azıcık olsun yakmaya çalıştığım ışık da sönüyor.

İnsanları umursamıyorum. Ama topluluğun kararları benim yaşamımı etkiliyor. Hiçbir zaman özgür olamayacağımı biliyorum. Burada son zamanlarda Türkiye'de ve Dünya'da gelişen devletlerin otoriterleşmesi ve birbirinden ayrılmasından bahsetmiyorum. Birey olarak tarihte hiçbir zaman özgür olmadığımızdan ve olamayacağımızdan yakınıyorum. Kolektivist yaşam biçimini şiddetle reddediyorum.

Dünya'daki düzenden nefret ediyorum. İnsanların aptallığından nefret ediyorum. Farklı milletlerden, dinlerden, politik partilerden insanların düzgünce anlaştığı bir dünya görmek istiyorum. Çünkü benim kendi özgürlüğüm için de en iyisi bu olacak.

Ben lisenin bir kısmını Kanada'da okudum, ardından 1 sene de community college okudum ama üniversiteye param yetmediğinden 8 ay önce ayrılmak zorunda kaldım. Geldiğimden beri de bir ton saçmalıkla uğraşıyorum. Açıkçası tüm arkadaşlarım orada, ve orayı evim olarak görüyorum ama bu iğrenç küresel düzen beni ait hissettiğim tek yerden ayırdı. Şimdi başka bir yere taşınmaya hazırlanıyorum ve başkalarıyla eşit fırsatlara sahip olmak için 5 kat daha fazla uğraşmam gerekiyor.

İnsanlardan nefret ediyorum çünkü hayatımı cehenneme çevirmekten başka yaptıkları bir şey yok. Başkalarıyla anlaşamadığınız sürece her türlü ideolojinizden, milliyetçiliğinizden, solculuğunuzdan, veya liberalliğinizden nefret ediyorum. Sadece özgürce mutlu bir hayat yaşamak istiyorum, ama bunun önündeki en büyük engel 2 gün önce başa geçmiş Trump değil, İsrail değil, Hameney değil, hele hele geçmişteki var olmuş partilerden farkı olmayan illa bir gün yerine başkası gelecek malum parti hiç değil. Önümdeki en büyük engel insan doğasının kendisi. İnsan doğası var oldukça hiçbir birey özgür olamayacak. Çoğunluk çok aptal olduğundan bunu fark edemiyor, azıcık kafası çalışanlar "yapacak bir şey yok" veya "başkaları böyle yapıyor, benim de böyle yapmam lazım" diyip önemsemiyor, benim gibi şizofrenler de gece 3'te post yazıyor.

Eğer bir düğmeye basarak evrendeki tüm canlıları yok edebilseydim hiç düşünmezdim. Canlının olmadığı yerde acı olmaz. En etik dünyanın üzerinde hiçbir şey yaşamayan dünya olduğunu düşünüyorum. Dünya da yaşam olsa da olmasa da pek bir anlam ifade etmiyor. Canlıların var oluşu evrensel açıdan çok ciddiye alınacak bir şey değil.

Artık hiçbir şekilde insanların akıllanacağına inanmıyorum. Son zamanlarda oldukça bencilleştim, ama bununla mutluyum önceden hayır bile diyemezdim. Sanırım sadece kendim için en iyi olanı yapmaya çalışıp, yapamadığımı da kafama takmamalıyım. Kafaya takarsam olmuyor çünkü istediğim dünya hiçbir zaman gerçekleşmeyecek. Diğerleri kavga etmeye, gruplaşmaya ve birbirlerine zarar vermekten başka bir şey yapmamaya devam edebilirler. Kendimle toplum arasında ince bir çizgi koyup sadece benim yararıma bir şey olduğu zaman bu çizgiyi aşmalıyım.

Yine de bazen düşünüyorum keşke özgür olabilsem, keşke insanların ortalama IQ'su az biraz daha yüksek olsa da belki birazcık gelişme görebilsem. Ama bu IQ ile de alakalı değil aslında. Tarih kendini tekrar etmekten başka bir şey yapmıyor. Bugünün zekisi yarının aptalı, yarının zekisi de ertesi günün aptalı oluyor ama aslında hiçbir şey değişmiyor.

Hiçbir zaman özgür olamayacağım. Hiçbir zaman özgür olamayacaksınız. Bir köpek, sahibi tasmayı azıcık gevşettiği zaman kendini özgür sanabilir, veya az biraz sıktığı zaman korkabilir, paniğe kapılabilir. Ama aslında iki durumda da özgür değil, o tasma her türlü orada ve kontrol her zaman o tasmayı tutanda. İşte burada bireysel özgürlüğümüzü kısıtlayan, o tasmayı tutan canlı doğasının ve topluluğunun ta kendisi, sembolik bir şey de olsa. Özgürlüğümün kısıtlanması tamamen doğanın bir sonucu, varoluşun bir kanunu.

Merhaba,

Ben 20 yaşımda bir gencim. Daha önceden attığım postları görmüşsünüzdür.

İnsanları sevmiyorum. Niye sürekli tartışmak kavga etmek ayrışmak zorundasınız anlamıyorum. İnsanlığın yaptığı tek şey bireysel özgürlükleri kısıtlamak. Ama ben özgür olmak istiyorum. Saçma sapan sistemlerle, ideolojilerle, bir topluluğun, özellikle de benim gözümde kafayı yemiş bir topluluğun doğru bulduğu şeylerle sınırlanmak istemiyorum. Bugün yaşanan ODTÜ olaylarından sonra paylaşılan gönderilerin yorumlarını okudukça içimde azıcık olsun yakmaya çalıştığım ışık da sönüyor.

İnsanları umursamıyorum. Ama topluluğun kararları benim yaşamımı etkiliyor. Hiçbir zaman özgür olamayacağımı biliyorum. Burada son zamanlarda Türkiye'de ve Dünya'da gelişen devletlerin otoriterleşmesi ve birbirinden ayrılmasından bahsetmiyorum. Birey olarak tarihte hiçbir zaman özgür olmadığımızdan ve olamayacağımızdan yakınıyorum. Kolektivist yaşam biçimini şiddetle reddediyorum.

Dünya'daki düzenden nefret ediyorum. İnsanların aptallığından nefret ediyorum. Farklı milletlerden, dinlerden, politik partilerden insanların düzgünce anlaştığı bir dünya görmek istiyorum. Çünkü benim kendi özgürlüğüm için de en iyisi bu olacak.

Ben lisenin bir kısmını Kanada'da okudum, ardından 1 sene de community college okudum ama üniversiteye param yetmediğinden 8 ay önce ayrılmak zorunda kaldım. Geldiğimden beri de bir ton saçmalıkla uğraşıyorum. Açıkçası tüm arkadaşlarım orada, ve orayı evim olarak görüyorum ama bu iğrenç küresel düzen beni ait hissettiğim tek yerden ayırdı. Şimdi başka bir yere taşınmaya hazırlanıyorum ve başkalarıyla eşit fırsatlara sahip olmak için 5 kat daha fazla uğraşmam gerekiyor.

İnsanlardan nefret ediyorum çünkü hayatımı cehenneme çevirmekten başka yaptıkları bir şey yok. Başkalarıyla anlaşamadığınız sürece her türlü ideolojinizden, milliyetçiliğinizden, solculuğunuzdan, veya liberalliğinizden nefret ediyorum. Sadece özgürce mutlu bir hayat yaşamak istiyorum, ama bunun önündeki en büyük engel 2 gün önce başa geçmiş Trump değil, İsrail değil, Hameney değil, hele hele geçmişteki var olmuş partilerden farkı olmayan illa bir gün yerine başkası gelecek malum parti hiç değil. Önümdeki en büyük engel insan doğasının kendisi. İnsan doğası var oldukça hiçbir birey özgür olamayacak. Çoğunluk çok aptal olduğundan bunu fark edemiyor, azıcık kafası çalışanlar "yapacak bir şey yok" veya "başkaları böyle yapıyor, benim de böyle yapmam lazım" diyip önemsemiyor, benim gibi şizofrenler de gece 3'te post yazıyor.

Eğer bir düğmeye basarak evrendeki tüm canlıları yok edebilseydim hiç düşünmezdim. Canlının olmadığı yerde acı olmaz. En etik dünyanın üzerinde hiçbir şey yaşamayan dünya olduğunu düşünüyorum. Dünya da yaşam olsa da olmasa da pek bir anlam ifade etmiyor. Canlıların var oluşu evrensel açıdan çok ciddiye alınacak bir şey değil.

Artık hiçbir şekilde insanların akıllanacağına inanmıyorum. Son zamanlarda oldukça bencilleştim, ama bununla mutluyum önceden hayır bile diyemezdim. Sanırım sadece kendim için en iyi olanı yapmaya çalışıp, yapamadığımı da kafama takmamalıyım. Kafaya takarsam olmuyor çünkü istediğim dünya hiçbir zaman gerçekleşmeyecek. Diğerleri kavga etmeye, gruplaşmaya ve birbirlerine zarar vermekten başka bir şey yapmamaya devam edebilirler. Kendimle toplum arasında ince bir çizgi koyup sadece benim yararıma bir şey olduğu zaman bu çizgiyi aşmalıyım.

Yine de bazen düşünüyorum keşke özgür olabilsem, keşke insanların ortalama IQ'su az biraz daha yüksek olsa da belki birazcık gelişme görebilsem. Ama bu IQ ile de alakalı değil aslında. Tarih kendini tekrar etmekten başka bir şey yapmıyor. Bugünün zekisi yarının aptalı, yarının zekisi de ertesi günün aptalı oluyor ama aslında hiçbir şey değişmiyor.

Hiçbir zaman özgür olamayacağım. Hiçbir zaman özgür olamayacaksınız. Bir köpek, sahibi tasmayı azıcık gevşettiği zaman kendini özgür sanabilir, veya az biraz sıktığı zaman korkabilir, paniğe kapılabilir. Ama aslında iki durumda da özgür değil, o tasma her türlü orada ve kontrol her zaman o tasmayı tutanda. İşte burada bireysel özgürlüğümüzü kısıtlayan, o tasmayı tutan canlı doğasının ve topluluğunun ta kendisi, sembolik bir şey de olsa. Özgürlüğümün kısıtlanması tamamen doğanın bir sonucu, varoluşun bir kanunu.

Merhaba,

Ben 20 yaşımda bir gencim. Belki daha önceden farklı sublarda post attığımı görmüşsünüzdür.

İnsanları sevmiyorum. Niye sürekli tartışmak kavga etmek ayrışmak zorundasınız anlamıyorum. İnsanlığın yaptığı tek şey bireysel özgürlükleri kısıtlamak. Ama ben özgür olmak istiyorum. Saçma sapan sistemlerle, ideolojilerle, bir topluluğun, özellikle de benim gözümde kafayı yemiş bir topluluğun doğru bulduğu şeylerle sınırlanmak istemiyorum. Bugün yaşanan ODTÜ olaylarından sonra paylaşılan gönderilerin yorumlarını okudukça içimde azıcık olsun yakmaya çalıştığım ışık da sönüyor.

İnsanları umursamıyorum. Ama topluluğun kararları benim yaşamımı etkiliyor. Hiçbir zaman özgür olamayacağımı biliyorum. Burada son zamanlarda Türkiye'de ve Dünya'da gelişen devletlerin otoriterleşmesi ve birbirinden ayrılmasından bahsetmiyorum. Birey olarak tarihte hiçbir zaman özgür olmadığımızdan ve olamayacağımızdan yakınıyorum. Kolektivist yaşam biçimini şiddetle reddediyorum.

Dünya'daki düzenden nefret ediyorum. İnsanların aptallığından nefret ediyorum. Farklı milletlerden, dinlerden, politik partilerden insanların düzgünce anlaştığı bir dünya görmek istiyorum. Çünkü benim kendi özgürlüğüm için de en iyisi bu olacak.

Ben lisenin bir kısmını Kanada'da okudum, ardından 1 sene de community college okudum ama üniversiteye param yetmediğinden 8 ay önce ayrılmak zorunda kaldım. Geldiğimden beri de bir ton saçmalıkla uğraşıyorum. Açıkçası tüm arkadaşlarım orada, ve orayı evim olarak görüyorum ama bu iğrenç küresel düzen beni ait hissettiğim tek yerden ayırdı. Şimdi başka bir yere taşınmaya hazırlanıyorum ve başkalarıyla eşit fırsatlara sahip olmak için 5 kat daha fazla uğraşmam gerekiyor.

İnsanlardan nefret ediyorum çünkü hayatımı cehenneme çevirmekten başka yaptıkları bir şey yok. Başkalarıyla anlaşamadığınız sürece her türlü ideolojinizden, milliyetçiliğinizden, solculuğunuzdan, veya liberalliğinizden nefret ediyorum. Sadece özgürce mutlu bir hayat yaşamak istiyorum, ama bunun önündeki en büyük engel 2 gün önce başa geçmiş Trump değil, İsrail değil, Hameney değil, hele hele geçmişteki var olmuş partilerden farkı olmayan illa bir gün yerine başkası gelecek malum parti hiç değil. Önümdeki en büyük engel insan doğasının kendisi. İnsan doğası var oldukça hiçbir birey özgür olamayacak. Çoğunluk çok aptal olduğundan bunu fark edemiyor, azıcık kafası çalışanlar "yapacak bir şey yok" veya "başkaları böyle yapıyor, benim de böyle yapmam lazım" diyip önemsemiyor, benim gibi şizofrenler de gece 3'te post yazıyor.

Eğer bir düğmeye basarak evrendeki tüm canlıları yok edebilseydim hiç düşünmezdim. Canlının olmadığı yerde acı olmaz. En etik dünyanın üzerinde hiçbir şey yaşamayan dünya olduğunu düşünüyorum. Dünya da yaşam olsa da olmasa da pek bir anlam ifade etmiyor. Canlıların var oluşu evrensel açıdan çok ciddiye alınacak bir şey değil.

Artık hiçbir şekilde insanların akıllanacağına inanmıyorum. Son zamanlarda oldukça bencilleştim, ama bununla mutluyum önceden hayır bile diyemezdim. Sanırım sadece kendim için en iyi olanı yapmaya çalışıp, yapamadığımı da kafama takmamalıyım. Kafaya takarsam olmuyor çünkü istediğim dünya hiçbir zaman gerçekleşmeyecek. Diğerleri kavga etmeye, gruplaşmaya ve birbirlerine zarar vermekten başka bir şey yapmamaya devam edebilirler. Kendimle toplum arasında ince bir çizgi koyup sadece benim yararıma bir şey olduğu zaman bu çizgiyi aşmalıyım.

Yine de bazen düşünüyorum keşke özgür olabilsem, keşke insanların ortalama IQ'su az biraz daha yüksek olsa da belki birazcık gelişme görebilsem. Ama bu IQ ile de alakalı değil aslında. Tarih kendini tekrar etmekten başka bir şey yapmıyor. Bugünün zekisi yarının aptalı, yarının zekisi de ertesi günün aptalı oluyor ama aslında hiçbir şey değişmiyor.

Hiçbir zaman özgür olamayacağım. Hiçbir zaman özgür olamayacaksınız. Bir köpek, sahibi tasmayı azıcık gevşettiği zaman kendini özgür sanabilir, veya az biraz sıktığı zaman korkabilir, paniğe kapılabilir. Ama aslında iki durumda da özgür değil, o tasma her türlü orada ve kontrol her zaman o tasmayı tutanda. İşte burada bireysel özgürlüğümüzü kısıtlayan, o tasmayı tutan canlı doğasının ve topluluğunun ta kendisi, sembolik bir şey de olsa. Özgürlüğümün kısıtlanması tamamen doğanın bir sonucu, varoluşun bir kanunu.