u/ThenBroccoli8237

ik had vandaag mijn 7de sessie bij mijn psycholoog. ik ga om de 2 weken meestal.

Ik ben een vrouw van bijna 29.

Ik ervaar ontzettend veel onrust en zit constant te piekeren of angst voor wat als dit wat als dat. Ik ervaar totaal geen rust meer. Constant overspoeld door privé, werk,… slapen gaat wel nog maar van zodra ik wakker ben, gaan mijn gedachten alle kanten op. Afgelopen paar jaar is dit wel erger geworden door heftige gebeurtenissen (scheiding ouders na 30 jaar huwelijk, cognitieve klachten bij één van mijn ouders waardoor er veel mentale last bij mij ligt (enig kind)

Ze stelde voor om medicatie op te starten maar twijfel heel erg. Ik ben nogal gevoelig op medicatie en lees zeer veel over bijwerkingen. Ik sta voor een enorm drukke maand op het werk met heel wat overuren. En je leest overal dat je enorm veel bijwerkingen hebt eerste weken. Dat kan ik er nu niet bijhebben. Moet hier uiteraard voor naar de huisarts.

Psycholoog en moeder zeggen dat ik diep zit, maar ik functioneer nog gewoon: werk, huishouden,…

Helpt medicatie echt of kan ik ook zonder medicatie proberen? Mensen die hier ervaring hebben met (een lichte dosis) medicatie tegen angst/antidepressiva ineen?

I posted this already in dutch but I saw that everyone post in English so here is my question in English so that more people can give their opinion.

I’m at a point in my life where I have completely lost my perspective, and I am hoping for some outside feedback.

I am 28 years old, I work hard, and I am currently recovering from a long period of chronic stress (4 years of police interventions at home due to family conflict, my parents' divorce, and acting as a caregiver for my father, who has cognitive issues). My nervous system is still in "survival mode," but I am seeing a psychologist and trying to work through this.

I am currently facing a huge decision:

1. Moving out: I have already purchased an apartment (2 bedrooms), but I am terrified of being "alone." I am afraid that if I can't handle living solo, I will have "failed," and I am paralyzed by the fear that when my mother eventually passes away, I will have absolutely no one left in the world.
2. Staying at home: My relationship with my mother is good. She has MS and is currently stable and independent, though she doesn't work. The house is large (approx. 250–300 m²) with a big garden. However, I feel like a failure for still living at home at 28.

My long-term goal is to become a foster parent, but I’m questioning whether I’m ready for that in an apartment, or if a large house with a garden (staying with my mom) would be a better environment.

My psychologist is advising medication for the stress, but I am hesitant because I don't know if I need medication or simply deep, restorative rest. I feel constantly guilty and "paralyzed" by these choices.

My questions to you:

• Is it "weird" to still be living at home at 28? If I don't move into my apartment now, I will have to rent it out for at least 3 years, meaning I wouldn't be able to move in until I am 31 or 32.
• How did you cope with the fear of losing your "anchor" (your parent)? How do you manage the existential dread of feeling like you will have "nothing left" once that person is gone?

Any advice or perspective is welcome. I find myself completely unable to make any major decisions right now.

Ik zit op een punt in mijn leven waar ik het overzicht volledig kwijt ben en ik hoop op wat perspectief van buitenaf.

Ik ben 28, werk hard en ben momenteel aan het herstellen van een lange periode van chronische stress (4 jaar lang politietussenkomsten in de thuissituatie, scheiding van ouders, mantelzorg voor vader met cognitieve problemen). Mijn zenuwstelsel staat nog steeds in de "overlevingsstand" maar ik ga naar een psycholoog en probeer hier aan te werken.

Ik sta nu voor een enorme beslissing:

1. Op mezelf gaan wonen: Ik heb een appartement gekocht (2 slaapkamers), maar ik ben doodsbang dat ik dan "alleen" ben, dat ik faal als ik het niet trek, en dat ik na het overlijden van mijn moeder echt helemaal alleen op de wereld sta.
2. Thuis blijven wonen: De band met mijn moeder is goed, maar ik heb het gevoel dat ik op mijn 28ste "faal" door thuis te blijven wonen.

Mijn toekomstplan is om ooit pleegouder te worden, maar ik vraag me af of ik daar wel klaar voor ben in een appartement, of dat een groot huis met grote tuin (samen met mama dan) beter is.

Het ouderlijk huis is +- 250-300 m2 groot met grote tuin. Mama heeft Ms, werkt niet, maar is nog heel zelfstandig en stabiel.

Mijn psycholoog adviseert medicatie tegen de stress, maar ik weet niet of ik dat wil of dat ik gewoon rust nodig heb. Ik voel me constant schuldig en "verlamd" door deze keuzes.

Mijn vragen aan jullie:

• Is op je 28ste nog thuis blijven wonen niet raar? Als ik er nu niet ga wonen zal ik het minimum voor 3 jaar verhuren dus kan ik er ten vroegste op 31-32 in.
• Hoe zijn jullie omgegaan met de angst dat "je anker" (je ouder) wegvalt en je dan "niets" meer hebt?

Al het advies of perspectief is welkom. Ik merk dat ik op dit moment geen grote knopen kan doorhakken.

Ik zit op een punt in mijn leven waar ik het overzicht volledig kwijt ben en ik hoop op wat perspectief van buitenaf.

Ik ben 28, werk hard en ben momenteel aan het herstellen van een lange periode van chronische stress (4 jaar lang politietussenkomsten in de thuissituatie, scheiding van ouders, mantelzorg voor vader met cognitieve problemen). Mijn zenuwstelsel staat nog steeds in de "overlevingsstand" maar ik ga naar een psycholoog en probeer hier aan te werken.

Ik sta nu voor een enorme beslissing:

1. Op mezelf gaan wonen: Ik heb een appartement gekocht (2 slaapkamers), maar ik ben doodsbang dat ik dan "alleen" ben, dat ik faal als ik het niet trek, en dat ik na het overlijden van mijn moeder echt helemaal alleen op de wereld sta.
2. Thuis blijven wonen: De band met mijn moeder is goed, maar ik heb het gevoel dat ik op mijn 28ste "faal" door thuis te blijven wonen.

Mijn toekomstplan is om ooit pleegouder te worden, maar ik vraag me af of ik daar wel klaar voor ben in een appartement, of dat een groot huis met grote tuin (samen met mama dan) beter is.

Het ouderlijk huis is +- 250-300 m2 groot met grote tuin. Mama heeft Ms, werkt niet, maar is nog heel zelfstandig en stabiel.

Mijn psycholoog adviseert medicatie tegen de stress, maar ik weet niet of ik dat wil of dat ik gewoon rust nodig heb. Ik voel me constant schuldig en "verlamd" door deze keuzes.

Mijn vragen aan jullie:

• Is op je 28ste nog thuis blijven wonen niet raar? Als ik er nu niet ga wonen zal ik het minimum voor 3 jaar verhuren dus kan ik er ten vroegste op 31-32 in.
• Hoe zijn jullie omgegaan met de angst dat "je anker" (je ouder) wegvalt en je dan "niets" meer hebt?

Al het advies of perspectief is welkom. Ik merk dat ik op dit moment geen grote knopen kan doorhakken.