“Die agenten waren met recht en rede gefrustreerd, maar schreven fouten in het pv.” Drie jaar na een omstreden ritje met een golfkarretje in Knokke-Heist is Kathleen Depoorter (N-VA) vandaag alsnog veroordeeld in de politierechtbank van Brugge. Door een procedurefout leek het Kamerlid eerst te ontsnappen aan een straf, maar vandaag kwam die er dan toch. Al blijkt die voor Depoorter erg goed mee te vallen.

​

​

​

15 juni 2026, 05:35Laatste update: 11:40

​

De feiten waarvoor Kathleen Depoorter (54) zich op 1 juni moest verantwoorden in de politierechtbank van Brugge dateren van 17 juni 2023 en zijn dus al bijna drie jaar oud.

​

Schepen van Financiën

​

Na een bezoek aan een restaurant in Knokke-Heist wilde het Kamerlid van N-VA – die in Evergem ook schepen van onder meer Financiën is – met een gezelschap terugkeren naar haar verblijfsadres.

​

Het golfkarretje dat Depoorter bestuurde, werd evenwel door een politiepatrouille uit het verkeer gehaald voor een controle. Daaruit bleek volgens de agenten dat het golfkarretje onder andere niet geldig verzekerd was en er te veel mensen in het voertuig zaten. Ze wilden ook een ademtest afnemen van het Kamerlid. Kathleen Depoorter zou evenwel geweigerd hebben om een ademtest af te leggen, terwijl ze volgens de agenten in staat van dronkenschap verkeerde. Het rijbewijs van de politica werd toen voor 15 dagen ingetrokken.

​

Wil je elke dag de Lunchnieuws nieuwsbrief van HLN ontvangen via e-mail?

​

Parlementaire onschendbaarheid opgeheven

​

De zaak kwam in oktober vorig jaar voor in de rechtbank. Maar omdat Kathleen Depoorter als N-VA-Kamerlid parlementaire onschendbaarheid geniet, moest de Kamercommissie Vervolgingen zich daar eerst over buigen. Haar parlementaire onschendbaarheid werd daarop opgeheven.

​

​

​

Alleen werd er volgens haar advocaat Louis Carlier verkeerd gedagvaard, en was de politierechter daarom niet bevoegd om zich over het dossier te buigen. “Gelet op de beslissing van de Kamer is enkel de correctionele rechtbank bevoegd. Er is namelijk door het Parket-Generaal gevraagd de onschendbaarheid op te heffen om haar zaak naar de correctionele rechtbank door te verwijzen. Maar vandaag staan we voor de politierechtbank”, bepleitte Carlier. “Het kan gewoon niet volgens de wet.”

​

Door die procedurefout werd de zaak uitgesteld tot 18 november. De politierechter verklaarde de dagvaarding ongeldig en Depoorter ontsnapte daardoor aan vervolging.

​

“In Madrid voor het werk”

​

Maar op 1 juni moest Depoorter opniéuw verschijnen voor de politierechter in Brugge, nadat haar parlementaire onschendbaarheid ook voor de politierechtbank werd opgeheven. Zelf zakte Depoorter niet af naar de zitting. “Ze was graag zelf aanwezig geweest, maar zit in Madrid voor het werk”, pleitte haar raadsman Louis Carlier, zo viel te lezen in ‘Het Nieuwsblad’.

​

De verdediging benadrukte dat enkele feiten verjaard zijn, zoals de gordeldracht en het aantal passagiers. En voor één feit kan Kathleen Depoorter met zekerheid niet meer vervolgd worden: het niet kunnen voorleggen van de verzekering van een voertuig. “Ze had gewoon het bewijs niet meer op zak, en dat is sinds januari niet meer strafbaar”, pleitte Carlier, die ook beweerde dat de redelijke termijn is overschreden. “Het is een strafdossier met atypisch verloop. Hoe het daar is verlopen, is allesbehalve correct. Dat is het minste wat we kunnen zeggen.”

​

Evenwichtsoefening

​

Maar misschien valt het meeste wel te vertellen over wat er tijdens en na de controle op 17 juni 2023 gebeurde. Volgens Carlier zijn de vaststellingen van de agenten die avond niet objectief. In het verslag staat dat Depoorter een evenwichtsoefening moest afleggen, maar dat ontkennen zij en haar gezelschap.

​

De rechtbank spreekt een groot deel met uitstel uit, omdat de redelijke termijn geschonden is

​

Rechter in vonnis

​

“Die agenten deden hun werk, maar dan wordt men geconfronteerd met een aanwezige die zich bijzonder onbetamelijk opstelt. Ook de andere passagiers deden wat ambetant. Ik denk dat de agenten met recht en rede gefrustreerd waren over het gedrag van bepaalde aanwezigen en daardoor fouten hebben geschreven in het proces-verbaal”, meende Carlier.

​

Guy Verhofstadt

​

De advocaat legde ook twee alcoholtesten voor waaruit bleek dat zijn cliënte geen probleem heeft. “Het gaat niet over een alcoholproblematiek, maar over haar gedrag naar de politie”, pleitte de advocaat. “Ze trok het in het belachelijke”, repliceerde de rechter. De zaak werd in beraad genomen.

​

Maandagochtend werd Depoorter vrijgesproken voor openbaar dronkenschap, maar wel veroordeeld voor het weigeren van een ademtest. Alle andere feiten zijn volgens de rechter verjaard. Het Kamerlid kreeg zo een boete van 2.000 euro, waarvan ruim 1.600 euro met uitstel, en een rijverbod van 45 dagen, waarvan een maand met uitstel. “De rechtbank spreekt een groot deel met uitstel uit, omdat de redelijke termijn geschonden is”, kaderde de rechter.

​

Kathleen Depoorter is niet de enige politicus over wie een politierechter recent oordeelde. Zo moest oud-premier Guy Verhofstadt (73) enkele weken geleden voor de politierechter in Brugge verschijnen na het negeren van een rood licht.

​

​

Regisseurs Jan Verheyen (63) en Marc Punt (63) over de teloorgang van de Vlaamse film én de miljoenen ‘verkwanselde’ subsidies: “De Vlaamse film is gekaapt door randfiguren”

De populairste Vlaamse film van 2025 krijgt geen overheidsgeld voor een derde deel. ‘Patsers’ trok dat jaar 230.000 bezoekers, maar de producenten kregen van het VAF te horen dat het fonds “er niet is om succesrijke franchises te sponsoren”. Voor Jan Verheyen (63) en Marc Punt (63), de enige professionals die openlijk wilden getuigen, is dat symptomatisch voor wat er grondig misloopt bij het fonds dat jaarlijks met miljoenen euro belastinggeld de Vlaamse film sponsort.

Mark Coenegracht

9 juni 2026, 10:00

“De Vlaamse film is enkele jaren geleden gekaapt. Voilà, we zijn nog maar net gestart, en het grote woord is er al uit”, lacht Jan Verheyen. Al is het met een groen lachje, de grote woorden zal Verheyen inderdaad niet schuwen in dit interview. Net zomin als Marc Punt. Beiden pessimistisch over de Vlaamse film die ze zo graag zien.

Hoe bedoel je, de Vlaamse film is gekaapt?

Jan Verheyen: “De Vlaamse film is inderdaad enkele jaren geleden gekaapt door het VAF, het Vlaams Audiovisueel Fonds, dat sinds 2002 de Vlaamse film moet ondersteunen. Maar dat VAF is op zijn beurt ook gekaapt. Door wie? Door randfiguren en vertegenwoordigers van belangengroepen. Mensen met weinig feeling voor cinema – laat staan de economische context – maar des te meer voor begrippen als inclusie en diversiteit.”

“Tegen dat laatste kan je natuurlijk niet veel hebben, behalve als het ten koste gaat van al de rest. En dan krijg je gek genoeg een soort statement-eenheidsworst, een cultuur van ‘ons kent ons’ die zichzelf zeer goed bedient. Figuren die elkaars projecten jureren, in elkaars commissies zitten, elkaar prijzen geven en vergeten dat er ook nog een publiek is. En dat publiek is het vertrouwen in de Vlaamse film helemaal kwijt. Jammer genoeg spelen daardoor ook goedbedoelde en soms ook interessante films vaak voor lege zalen.”

Mis nooit meer het laatste nieuws

Krijg een melding bij belangrijk nieuws over Regio Sint-Pieters-Leeuw.

Dat kan wel zijn, maar zonder het geld van het VAF is er ook geen Vlaamse film meer.

Verheyen: “Begrijp me niet verkeerd. Ondanks alles stel ik het instituut an sich niet in vraag. De oplossing zal van het VAF moeten komen. Het kan ook niet anders, want subsidies zijn nu eenmaal de hoeksteen van de financiering.”

Het VAF kan toch niet blijven verantwoorden dat een miljoen aan Vlaams overheidsgeld naar een film gaat die in eigen land geen 10.000 toeschouwers haalt

Marc Punt, producent en regisseur

Marc Punt: “Je zou inderdaad kunnen beweren dat het VAF de lokale filmindustrie in leven houdt, maar in de overeenkomst die het VAF met de Vlaamse regering heeft afgesloten staat ook dat zoveel mogelijk Vlamingen bereikt moeten worden met die ondersteunde films en series. Het VAF schermt dan graag met het grote succes van Vlaamse films in het buitenland, maar wat stelt dat eigenlijk concreet voor? Dat er af en toe een Vlaamse film geselecteerd wordt voor een vertoning op een buitenlands filmfestival, in aanwezigheid van de regisseur die daarvoor ook zijn vliegtuigticket door het VAF heeft laten betalen? En daar blijft het dan bij.”

“Het gebeurt immers hoogst uitzonderlijk dat een Vlaamse film uiteindelijk een bioscooprelease krijgt in het buitenland. Zo zat ‘Dust’ dit jaar in de officiële selectie van het filmfestival van Berlijn, maar dat leverde geen enkele buitenlandse distributiedeal op. Het VAF kan toch niet blijven verantwoorden dat een miljoen aan Vlaams overheidsgeld naar een film gaat die in eigen land geen 10.000 toeschouwers haalt en vervolgens nergens in het buitenland in roulatie komt.”

Alles staat of valt bij de keuze van de filmprojecten. Daar loopt het fout, zeggen jullie. Kunnen jullie ons inzicht geven hoe die selectiecomités eruitzien?

Punt: “De selectiecommissies worden samengesteld door het VAF. Beroepsverenigingen van scenaristen, regisseurs en producenten mogen kandidaat-leden voorstellen, maar het is uiteindelijk de directie van het VAF die de eindbeslissing neemt en de commissies aanvult met zelfgerekruteerde leden.”

“Die selectiecommissies bepalen welke projecten ondersteund en dus gemaakt kunnen worden, maar houden daarbij amper rekening met het trackrecord van de indieners. Zo zijn er regisseurs die er keer op keer niet in slagen om in de bioscoop 10.000 toeschouwers te bereiken met hun films, maar wel probleemloos subsidies blijven krijgen voor volgende projecten. Er volgt nooit een eindevaluatie binnen het VAF. De leden van die selectiecommissies dienen ook nooit verantwoording af te leggen over hun keuzes, terwijl ze toch omspringen met substantiële bedragen overheidsgeld. Lees: belastinggeld.”

Gaat het VAF ook nog de bioscoopbezoekers zelf betalen om naar Vlaamse films te komen kijken?

Marc Punt

Met andere woorden, binnen het VAF wordt zonder meer gemorst met overheidsgeld?

Punt: “De meeste Vlaamse films bereiken nog amper publiek in de bioscoop, waardoor distributeurs een pak terughoudender zijn geworden om nog te investeren in Vlaamse films. Het VAF probeert daar krampachtig aan te verhelpen door naast productiesteun ook promotiebudgetten ter beschikking te stellen en zelfs bioscopen en culturele centra die Vlaamse films willen vertonen daarvoor te subsidiëren met sommen tot 25.000 euro per jaar. Maar waar houdt het op? Gaat het VAF ook nog de bioscoopbezoekers zelf betalen om naar Vlaamse films te komen kijken? Dat is in het verleden trouwens al gebeurd via ‘2-voor-1-acties’, waarbij je één ticket betaalt en er een tweede gratis bijkrijgt. Zo worden Vlaamse films helemaal de kneusjes van de klas.”

Uiteraard is het niet fout om te streven naar een zo representatief mogelijke cast en crew, maar dat als absolute eis opleggen voor gelijk welk project gaat te ver

Marc Punt

Hoe geraak je uit die vicieuze cirkel?

Punt: “Er is een totale disconnectie tussen het VAF en het Vlaamse bioscooppubliek. Het VAF wil een heel uitgesproken voortrekkersrol spelen wat betreft inclusie en diversiteit. Filmmakers worden verplicht om bij een steunaanvraag bij het VAF een inclusienota te schrijven. Ze moeten daarin aantonen dat genoeg vrouwen, mensen met buitenlandse roots en mensen met een handicap deel zullen uitmaken van zowel de technische crew als de cast. Wie een film wil maken over pakweg een vissersfamilie in Oostende begin vorige eeuw heeft dus sowieso een serieus probleem. Uiteraard is het niet fout om te streven naar een zo representatief mogelijke cast en crew, maar dat als absolute eis opleggen voor gelijk welk project gaat te ver en beperkt danig de artistieke vrijheid bij het maken van een film of een serie.”

Stel dat het VAF door de Vlaamse regering weggesaneerd zou worden. Dan zal er helemaal niks meer gemaakt worden. Niks. Zelfs geen ‘F.C. De Kampioenen’ meer

Jan Verheyen

Sinds vorig jaar is er een nieuwe directeur-intendant bij het VAF: Karla Puttemans. Is zij in hetzelfde bedje ziek?

Verheyen: “We moeten de huidige intendant, die uiteindelijk de dogmatische puinhopen van haar voorganger heeft geërfd, absoluut het voordeel van de twijfel geven. Ze kent de sector, ze kent het VAF als geen ander en we zitten trouwens met een typische tina-situatie: there is no alternative. Stel dat het VAF door de Vlaamse regering, wegens geen enkel resultaat meer, weggesaneerd zou worden. Wat dan? Dan zal er helemaal niks meer gemaakt worden. Niks. Zelfs geen ‘F.C. De Kampioenen’ meer, wat in de huidige malaise zelfs niet eens meer privé gefinancierd zou kunnen worden.”

“Misschien zal Studio 100 wel films blijven maken, maar voor de rest niks. Dus moet je op de zwakke plekken wijzen en hopen dat daar wat aan gedaan zal worden. Misschien moet je eens nadenken over een comité der wijzen, met bijvoorbeeld succesproducenten als Dirk Impens, Peter Bouckaert, Hilde De Laere, ervaren en in het vak gerespecteerde regisseurs als Frank Van Passel en Stijn Coninx. Dat zijn boven het gewoel staande vakmensen die de lectoren die de dossiers behandelen extra informatie kunnen geven, zodat die beter omringd worden en op zijn minst enige context krijgen.”

Onlangs kregen de producenten van ‘Patsers’ een definitief negatief advies van het VAF voor productiesteun voor ‘Patsers for life’, de derde film van een drieluik. Vreemd, want ‘Patsers’ was in 2025 met 230.000 bezoekers de populairste Vlaamse film én het enige echte bioscoopsucces.

Verheyen: “Dat klopt helemaal. De producent van ‘Patsers’ passeerde voor de derde en ultieme ‘Patser’-film verschillende commissies zonder groen licht te krijgen. Uiteindelijk kregen ze te horen dat het fonds er niet is om succesrijke franchises te sponsoren en dat ze zelf voldoende geld uit de markt moesten kunnen halen. En daar wringt uiteraard het schoentje. Het is vandaag nagenoeg onmogelijk om nog een ambitieuze publieksfilm gefinancierd te krijgen zonder de hoeksteen van VAF-steun.”

Je spreekt uit ervaring. Het VAF weigerde steun voor ‘Bittersweet Sixteen’, de film van jouw dochter Anna en vrouw Lien. Toch kwam die er ook zonder subsidies.

Verheyen: “Precies. Dat kostte toen bloed, zweet en tranen, maar vooral de nodige financiële middelen. Zonder VAF-steun wordt het mechanisme van tax-shelter ook moeilijk en een bedeltocht langs privésponsoring is alsmaar hachelijker. Uiteindelijk moet je dan een film maken met 1,5 tot 2 miljoen euro minder financiering. Waardoor de kwaliteit die je nastreeft in verdrukking komt.”

Vlaams Audiovisueel Fonds: “Het is een en-enverhaal”

“Er is in de Vlaamse filmwereld inderdaad heel wat te doen over inclusie versus publiek en ik wil daar heel duidelijk in zijn. Voor ons bij het VAF is dat absoluut een en-enverhaal, maar niet voor elke film op dezelfde manier”, reageert directeur-intendant Karla Puttemans. “Aanvraagdossiers moeten ook een marketingplan en een statement rond doelpubliek bevatten. Het publiekspotentieel is wel degelijk een criterium.”

Volgens Puttemans werkt het VAF niet met quota. “Wij propageren bij het VAF zeker niet dat je films moet maken over een wokethema of zware maatschappelijke thema’s, ‘kommer en kwel’ om bij ons aan de bak te komen. Ik merk dat we in onze communicatie misschien net iets duidelijker moeten zijn dat het VAF wel degelijk openstaat om brede publieksfilms te ondersteunen. Alleen, we krijgen zulke dossiers momenteel zeer weinig binnen.”

Sinds kort verovert Ruben Van Gucht (39) ook de nachtwereld, als dj RVG. Maar er moet hem iets van het hart. Over de zogenaamde betweters die onzin verspreiden. In deze column zet hij daarom een belangrijk misverstand over zijn dj-sets recht. “Om zichzelf een soort imago of bestaansreden te geven, beweren ze erop los.”

Ruben Van Gucht

7 juni 2026,

Je kent ze wel: het type mensen dat over alles een mening heeft, en vooral over datgene waar ze niets van afweten. Soms in de gedaante van de net iets te luide tooghanger of de betweterige festivalganger, soms als de man die denkt dat hij het warme water heeft uitgevonden, dan weer als de persoon die op de nuchtere maag zweert bij een glas azijn.

Heeft Donald Trump weer een interview gegeven? Je kan er gif op innemen dat hij of zij een mening klaar heeft. Ligt de straat nog altijd opengebroken? Hij of zij weet perfect waaraan dat ligt, hoelang het nog zal duren en hoeveel de gemeente boven haar budget gaat.

Mis nooit meer het laatste nieuws

Krijg een melding bij belangrijk nieuws over Regio Sint-Pieters-Leeuw.

Dat nieuwe hoofdgerecht op de kaart van het restaurant? Goeie poging, maar het verbleekt bij de manier waarop hij of zij dat zou maken. Plant een dj zijn of haar USB-stick in de deck? Allemaal fake, die kan er niks van!

Vermoeiende mensen zijn het. Ze zijn met velen en ze bevinden zich in alle lagen van de bevolking. Mochten we er een ploeg van maken, dan heet die FC De Betweters. Ik zou er nooit supporter van kunnen zijn.

Ze weten van toeten noch blazen, maar om zichzelf een soort imago of bestaansreden te geven, poneren ze erop los. Als het maar met voldoende straffe woorden, decibels of overtuigingskracht is, zal het wel kloppen. Niet dus.

Zo ook over die USB-stick. Vroeger waren er platenbakken die de dj vanuit de koffer van zijn wagen de club in sleurde, nadien waren er cd’s en nu leven we in een digitale wereld. Binnen afzienbare tijd zitten al die nummers trouwens in een of andere cloud en hebben we noch vinyl, noch cd’s, noch USB-sticks nodig.

Tot het zover is, is de platenbak van vroeger de USB-stick van nu. We hebben een drager nodig om muziek af te spelen. En akkoord, het is minder evident en technisch een stuk moeilijker om op vinyl te spelen dan dat het via digitale nummers is. Maar het is ook moeilijker om een mail te versturen met een Nokia 3210 dan met een iPhone 16. Dat heet evolutie.

We rijden niet meer met paard en kar. In Brugge kijk ik graag naar de koetsiers die de kunst beheersen om mensen rond te rijden. Maar kijk ik daarom met dedain naar mensen die met een Tesla bollen? Hoegenaamd niet.

Als je dus in de toekomst nog eens een collega een USB-stick ziet inpluggen, dan is dat in 99 procent van de gevallen gewoon omdat die man of vrouw muzieknummers nodig heeft om je een leuke avond te bezorgen. Al de rest gebeurt live, vraagt vaardigheden, tijd en passie. Men vertelle het voort.

Ruben Van Gucht

Een 36-jarige studente uit het West-Vlaamse Knokke-Heist dacht via de datingwebsite Muzz haar grote liefde te hebben gevonden. Brusselaar Jamal B. (35) was volgens het parket echter niet op zoek naar een relatie. Al snel begon hij immers om geld te bedelen. “Hij had zogezegd geld nodig voor levensnoodzakelijke medicatie.” Het slachtoffer bleef uiteindelijk achter met een diepe financiële put. Vandaag kreeg de dertiger een celstraf.





Siebe De Voogten Mathias Mariën

15 mei 2026, 11:30Laatste update: 15 mei 2026, 11:58

Het 36-jarige slachtoffer uit Knokke-Heist leerde Jamal B. (35) begin 2024 kennen via de datingwebsite Muzz: een platform voor singles uit de moslimgemeenschap. Uiteindelijk kregen de twee een romantische relatie. Althans, dat dacht de studente. “De beklaagde deed zijn best om haar te laten geloven dat hij wilde dat zij de moeder van zijn kinderen zou worden”, pleitte de advocate van de burgerlijke partij vorige maand op het proces. “Al snel begonnen zijn smeekbedes om geld.”

Diabetes

Aanvankelijk vroeg Jamal B. kleine bedragen: om naar de apotheek te gaan of boodschappen te doen. Al snel werden de gevraagde sommen echter groter in omvang. Zo maakte hij het slachtoffer volgens het parket wijs dat hij diabetes had en geld nodig had voor levensnoodzakelijke medicatie. “Mijn cliënte kreeg ook te horen dat hij operaties moest ondergaan”, stelde de burgerlijke partij. “Uiteindelijk vroeg hij zelfs de toegangscode tot haar bankkaarten en kopieën van haar identiteitskaart en rijbewijs.”

Jamal B. beloofde het slachtoffer dat hij haar al het geld zou terugbetalen. Niets was minder waar. “Geleidelijk aan begon zij argwaan te krijgen. De beklaagde werd daarop steeds dwingender in zijn vragen. Zo dreigde hij er bijvoorbeeld mee van een brug te springen als zij niet binnen het halfuur geld zou overmaken.”

Wil je elke dag de Lunchnieuws nieuwsbrief van HLN ontvangen via e-mail?

De beklaagde heeft haar uiteindelijk in anderhalve maand tijd bijna 25.000 euro afgetroggeld. En dat terwijl ze in een examenperiode zat

Procureur

Volgens de burgerlijke partij en het parket had Jamal B. dus compleet andere motieven. Zo zou de horecazaak, die hij samen met zijn vrouw uitbaatte in Brussel, in slechte papieren hebben gezeten. Intussen ging ze overigens ook failliet. De beklaagde had bovendien een rijverbod lopen. Met een kopie van het rijbewijs van het slachtoffer huurde hij een wagen. Toen de studente twee verkeersboetes ontving, viel ze dan ook compleet uit de lucht. “De beklaagde heeft haar uiteindelijk in anderhalve maand tijd bijna 25.000 euro afgetroggeld. En dat terwijl ze in een examenperiode zat.”

Jamal B. moest zich enkele weken geleden verantwoorden voor oplichting en valse naamdracht. Ook zijn toenmalige partner stond terecht omdat 12.000 euro van het slachtoffer op haar rekening terechtkwam. Tijdens het onderzoek beweerde de Roemeense P.R. (29) dat ze niet wist waarmee haar toenmalige vriend bezig was, maar dat geloofde de procureur niet. “Ze verklaarde dat ze dacht dat haar man een extra job had, maar in werkelijkheid wist ze perfect wat hij deed.” Voor P.R. werd 6 maanden cel gevorderd, Jamal B. hing 1 jaar gevangenisstraf boven het hoofd.

De verdediging vroeg de vrijspraak voor de oplichting. “De intenties van die man waren oprecht”, pleitte meester Jorn Verminck. “Er was een klik met de burgerlijke partij en hij had echt het plan om een relatie met haar te beginnen. Op een bepaald moment is zijn zaak in financiële nood gekomen. De burgerlijke partij is hem daarop te hulp geschoten, maar van listige kunstgrepen was geen sprake. Mevrouw is iets te naïef ingegaan op zijn verzoeken.” Voor de valse naamdracht vroeg B. een milde straf. Zijn ex-partner kwam niet opdagen voor haar proces en werd vrijdag vrijgesproken.

B. zelf kreeg een celstraf van 10 maanden opgelegd. Hij moet ook ruim 26.800 euro terugbetalen aan zijn slachtoffer.

Zou Jan Jambon even solidair zijn geweest als het drama zich niet in rijk Brasschaat, maar in arm Molenbeek had afgespeeld?

Terecht roept N-VA op tot mildheid en sereniteit in ons oordeel over de dodelijke rit van de rijke Brasschaatse tieners. Maar zou die oproep even luid en empathisch hebben geklonken als het om Molenbeekse jongeren in een pimped-out, chromed-out BMW was gegaan? Columnist Jan Segers vraagt het zich af.

Jan Segers

20 mei 2026, 10:00Laatste update: 10:10

Mildheid. Dat woord is me bijgebleven in de reactie van Adinda Van Gerven, dienstdoend N-VA-burgemeester van Brasschaat, op de dodelijke rit van vijf tieners zonder rijbewijs in haar gemeente. “Troost. Steun. Verbinding. Mildheid.” Daartoe riep ze op. De tijd dat de N-VA van Bart De Wever dweepte met ‘compassionate conservatism’ vol mededogen, ligt alweer jaren achter de rug. Sindsdien is mildheid niet het eerste begrip dat men spontaan met zijn partij associeert. Vandaar dat het zo opviel wat mevrouw Van Gerven zei. Als veelvoudig moeder en grootmoeder voelt ze aan dat er geen smartelijker verlies bestaat dan dat van een kind of een kleinkind, geen rauwere rouw dan die om je eigen bloed. Dan doet het er even niet toe wat precies tot de dodelijke crash heeft geleid - onbezonnenheid, overmoed of groepsdruk, drank of drugs - en of je die crash als ouder had kunnen en moeten voorkomen. Die vragen, inclusief het schuldgevoel, dringen zich later nog wel op. Maar vandaag is er alleen het blote verlies: mijn kind, voor altijd 16. Perte totale.

Een rijkeluiszoontje, klonk het meedogenloos op sociale media. Verwende nesten. Waar waren ze, hun ouders? Jan Jambon, naast titelvoerend burgemeester ook een verre buurman die elk gezinslid van de Van der Valks bij de voornaam kent, riep op zijn beurt op tot terughoudendheid en sereniteit. “Ja, het zijn rijke mensen”, zei Jambon bij Mediahuis, “maar hebben zij daarom minder verdriet om hun kinderen?” Uiteraard niet. Tussen ouderliefde en inkomen is er geen link. “Oud, rijk, wit, zwart. Een ouder of grootouder die zijn kind of kleinkind verliest of zwaargewond aantreft, dat is leed waarmee je alleen maar solidair kunt zijn.” Geef hem eens ongelijk.

Waar was die vanzelfsprekende solidariteit toen kleuter Mawda in het busje van haar voortvluchtige ouders werd gedood door een politiekogel?

En toch is de ene dode de andere dode niet. Zelfs al zijn ze even jong, Martin (16) uit Brasschaat en het niet nader genoemde meisje (16) dat op Linkeroever, aan de overkant van de Schelde, is weggemaaid door een bestelwagen. Zij kwam niet van een feestje, zij was niet in een Audi Q7 gestapt, was met de fiets op weg naar school. Haar viel een kort en feitelijk overlijdensbericht te beurt, hem een uitgebreid portret als de hippe posterboy die hij was: hockeyer, hartenbreker en sterrenkok in spe. Ook wij, de media, selecteren onze doden op sexy versus saai. Hij, Martin, heeft een gezicht. Zij, het meisje, is louter onderdeel van een statistiek, ook al wordt ze even hard beweend door wie haar liefhad en wordt haar geen rouwregister gegund. Zelfs in de dierenwereld is er onderscheid. Dagelijks sterven honderden walvissen, maar alleen Timmy-de-bultrug oogst rouwbetuigingen, medemenselijk als we zijn.

Mis nooit meer het laatste nieuws

Krijg een melding bij belangrijk nieuws over Regio Sint-Pieters-Leeuw.

Terug naar Jan Jambon. “Een ouder of grootouder die zijn kind of kleinkind verliest of zwaargewond aantreft, dat is leed waarmee je alleen maar solidair kunt zijn.” Klopt helemaal, maar waar was die vanzelfsprekende solidariteit toen – herinner u – de kleuter Mawda in het busje van haar voortvluchtige ouders werd gedood door een politiekogel? N-VA wees toen de ouders met de vinger nog voor het kind was begraven. Tot terughoudendheid en sereniteit riep de partij van Jambon toen niet op, integendeel. Mildheid was geen optie, rouw geen bezwaar – alsof arme ouders minder verdriet om hun kind zouden hebben dan rijke. Zou Jan Jambon evenveel empathie hebben getoond als het tienerdrama zich had afgespeeld op pakweg de Ribaucourtstraat in Molenbeek en niet in de Sionkloosterlaan in Brasschaat? Als het om vijf tieners van Maghrebijnse origine was gegaan die waren gaan streetracen met een pimped out, chromed out BMW? Zou hij hun ouders dan eerst de tijd hebben gegund om de klap te verwerken vooraleer hen op hun plichten te wijzen? Helemaal zeker ben ik daar niet van.

Kinderen zijn wonderlijke wezens. Kinderen doen ook domme dingen. Soms met fatale afloop. Ik begrijp ze, de nijdige reacties van wie Brasschaat vandaag met ‘Knokke Off’ of met Reuzegom associeert, of als een vrijgeleide om zoals Guy Verhofstadt ongestraft door het rode licht te rijden – een klasse apart. Maar ik keur ze niet goed. Mildheid hoort niet selectief te zijn, toch niet tegenover kinderen of kleinkinderen. Neem het aan van de vader en de grootvader in de columnist.

Heeft een 65-jarige man uit Roeselare boter op het hoofd omdat op zijn appartement een 11-jarig meisje door een vriend werd verkracht? Op die vraag moeten drie rechters in Kortrijk een antwoord geven. De man ging voor de vrijspraak. “Ik wist niet dat er iets gebeurd was, tot de politie binnen viel.”

Lieven Samyn

Regiojournalist bij HLN

12 mei 2026, 16:04

Op 2 juni 2025 liep een 11-jarig meisje samen met een vriendin weg uit de instelling in Roeselare waar ze verbleven. Aan het station kwam het tot een ontmoeting met Jeffrey D. (34) en Alfons M. (65) uit Roeselare. Het meisje kende D. omdat hij de stiefvader was een jongen uit haar leefgroep. Samen gingen ze op café en uiteindelijk belandden ze op het appartement van D. Daar kwam het tot seks tussen D. en het meisje, sowieso verkrachting.

De raadkamer beval de internering van D., waardoor hij de dans voor de correctionele rechtbank ontsprong en M. dus als enige na die nachtelijke gebeurtenissen terecht stond, voor aanranding en aanzetten tot ontucht. Door het opzetten van een pornofilm creëerde M. volgens de openbare aanklager de omstandigheden die tot de verkrachting leidden. “Hij betastte het meisje ook aan haar poep en zette die pornofilm op”, neemt de openbare aanklager hem kwalijk. Het vorderde een voorwaardelijke celstraf van 1 jaar en een boete van 8.000 euro.

Slapen

Maar D. vroeg de vrijspraak. “Hij lokte het meisje helemaal niet mee”, aldus advocate Marie Meganck. “Ze was van D. niet weg te slaan. Alfons wou niet dat ze mee ging naar zijn appartement maar had niets in de pap te brokkelen. Hij zocht niet specifiek naar een pornofilm maar zette gewoon de televisie aan.” “Heel even maar, want daarna zetten we muziek op”, aldus M. “Ik ging naar bed, viel meteen in slaap en hoorde of zag niet dat het tot seks met het meisje kwam. Ikzelf had geen enkele seksuele bedoeling met de klap op haar poep. Ze is even oud als mijn kleindochter, stel je voor. Jeffrey vertelde me ’s ochtends dat er niets was gebeurd. Ik geloofde hem, tot de politie bij me binnen viel.” “Het enige dat hem verweten kan worden, is dat hij de politie niet belde dat er een weggelopen meisje bij hem was”, aldus Marie Meganck. “Soms is niet handelen ook handelen”, vond advocate Sabine Vanneste, die het voor het meisje opnam. Of M. gewoon de televisie aanzette en er net een pikante scène bezig was, of hij bewust een code van de betaaltelevisie ingaf om een pornofilm te laten afspelen, bleef wat onduidelijk. Vonnis op 9 juni.