u/cantfindusername-wtf

Ciddi anlamda yaşamak istemiyorum, ve bunun için gerçektende elle tutulur bir sebebim yok. Yani tabi mükemmel bir hayatım yok ama inanılmaz berbat bir hayatım da yok. Hatta benim yerimde olmak istemeyecek insanlar olduğu gibi benim yerimde olmak isteyecek insanların da olduğunun farkındayım, şükür ediyorum. Müslüman olmasam da :D

Genel olarak dünya(sadece Türkiye değil) gündeminden dolayı çok umutsuzum ve hiçbir şey olmayacağının farkındayım. Küfür etmemek için çok zorluyorum kendimi şuanda, dünya ve toplum en basit haliyle berbat. İğrenç. Burda yaşamak istemiyorum. Burda bir hayat istemiyorum. Bu yüzden ölmek istiyorum, beni inanılmaz bir dertten ve öfkeden azad ederdi ölüm.

Çok kolay sinirleniyorum ve öfkeleniyorum. Bu siniri elde tutabilmek için kendimi sıkıca tutmam gerekiyor ya da uyutmam. Böyle oturupta bağırıp çağıran veya eşyaları kıran biri değilim öfkelendiğimde, çok bir şeye vurmam gerekiyorsa kendime vururum ama gidip birine saldırmam, öfke problemlerim yok. Sinir problemlerim var. Bunuda kendi içime attığım için oluyor zaten. Ama oturup bunu bir arkadaşıma anlatsam benim bu pesimistik dünya görüşümden iğrenir. İnsanlara karşı dehşet bir öfke var içimde. Bundan dolayı yaşamak istemiyorum, aralarında barınmak istemiyorum. Odaklanamıyorum hiçbir şeye.

Rehberlik servisine gitsem, otu boku soracak arkadaşlarım. Oturupta deli muamelesi görmeyeceğim. Hani kaynar bir su içinde baloncuklar oluşturup patlamaya başlar ya, içimde aynen öyle bir sinir besliyorum. Bu sinir dışarı göz yaşı olarak çıkıyor çoğu zaman, oturup hıçkırarak ağlamak istiyorum saatlerce ama hiç bir silime yaramayacak. Gerçekten bunu nasıl atarım bilmiyorum. Bu konuda yalnızım çevremde, herkes gözünü kapatabiliyor. Kimse umursamıyor hiçbir gündemi, yaşanan olayı. Hiçbirini. Hayatınıza nasıl devam ediyorsunuz? Sorduğumda 60-70 yaşında ölmek isteyen var. Nasıl hemen şimdi ölmek istemiyorsunuz?

Ben yaşıyorsam eğer o da ölümden sonraki hayatın belirginsizliğinden. Agnostik theistim. Hiçbir şeyden tam olarak emin değilim, özellikle de "ahiret" hayatından. Şimdi öldürürsem kendimi ve daha kötü bir şey ile karşılaşırsam korkunç olur.

İlaç milaç demeyin, kimyasallardan nefret ediyorum. Sadece bir illüzyon veya placebo etkisi falan görülüyor. Deli muamelesi de görmeyeceğim, devlet/özel psikiyatri veya psikolog konu dışı. Bildiğiniz bir yöntem yok mu?

Kadınlara sormak istiyorum, nasıl yaşıyorsunuz bu mizojinist dünyada?

Ciddi anlamda ölmek istiyorum. Ciddiyim. Yaşamak istemiyorum. O kadar yoruldum ki insanlara açıklama yapmaktan. Belkide anksiyetem olduğu içindir bu kadar çok kafaya takmam.

Ölmek istemiyorum aslında ama yaşamak çok daha kötü bir alternatif.

Ne diyeceğim bilmiyorum, ne demeliyim bilmiyorum. Ciddi anlamda yaşamak istemiyorum. Nefret ediyorum yaşamaktan yemin ederim. Korkuyorum yaşamaktan aslında.

En sonunda öldürücem kendimi gerçekten, o kadar istemiyorum yaşamak. Beni tek rahatlatan şey "heralde uzun süre yaşamam" diye kendimi avutmak.

Açıkcası dünyadaki ve ülkedeki kadın düşmanlığı ve ırkçılık yüzünden yaşamak istemiyorum. Bunu uzun uzun açıklamayacağım, bıktım zaten. Birine bir derdini anlatmaya çalıştığın anda "mağdur edebiyatı" deniliyor. Herkes sizin gibi ayrıcalıklı olmadığında ve bunu dile getirdiğinde ona mağdur denmesi kadar iğrenç bir şey yok. Bu yüzden, tam olarak bu yüzden, bizim ülkemiz gelişmeyecek. İnsanımız birbirinden nefret ediyor, derde çözüm bulana taş atılıyor. Umut göremiyorum kısacası. Kadın olmak aşırı zor bu ataerkil dünyada. Bıktım artık. Kadın kelimesinden bile rahatsız olan bir toplumda kime ne derdi anlatacaksın? Kimse umursamıyor zaten. Daha kadın cinayetlerine bile aslında kadın cinayeti denmemesi gerekildiği tartışılıyor, cinayetin nasıl durdurulması gerekildiği değil. Daha ped paketlerinden utanılıyor. Daha sağlık sektöründe kadınların yaşadığı hastalıklara önem verilmiyor, ilaçlar sadece erkek fizyolojisi baz alınarak yapılıyor. Daha kadınlar, erkeklerin çoğunluklu olduğu alanlarda çalışınca mobbinge mağruz kalıyor veya direk şans tanınmıyor. Bir kadın altıüstü bir spor yapsa, oyun oynasa, araba sürse veya farklı bir şey yapsa ve başarısız olsa sanki tüm kadınları temsil ediyormuş gibi "kadınlar işte böyle" deniliyor. Tüm cinsiyetimi temsil etmeden bir şeyden bile zevk alamıyorum.

Kısacası bıktım. Bu söylediklerim bile bir kesimi sinirlendirecek çünkü amaçları sadece nefret kusmak, oturup dinlemek değil. Bu ülkeden, bu dünyadan hiç bir şey olmaz ve olmayacak. Biz daha birbirimizden nefret ediyoruz, ne birleşmesi?

Ama yanlış anlamayın, kendimi de öldüremem. Sonuçta bu hayatta mutlaka sizi seven birileri olucak ve bu kişi benim için annem. O her şeye rağmen hayatında devam edebiliyorken onun önüne taş koyamam. Bu yüzden asla intiharı savunmuyorum, sadece anlıyorum bu isteği.

Çok rastgele oldu farkındayım, kusura bakmayın.

Şunuda söyleyeyim ki biri okuyup yanlış anlamasın, ben bunca yazdığım ve hissettiğim kine, nefrete rağmen kendimi öldürmem yüksek ihtimalle. Yapamam yani. Belki de aşırı muhafazakar müslüman bir ailede büyümüş olmamdan kaynaklı cehennem korkusundandır ya da annemdendir. Sebebi ne olursa olsun, bir başkasınında intihara meyilli olmasını istemiyorum, bunu asla teşvik etmiyorum. Sizi seven biri var. Yok desenizde var.

Ben sadece yaşamaktan nefret ediyorum o kadar. Özellikle bunu sonlandırma gibi bir planım yok ama. Yapmam heralde yani.