u/dogrunun_enkazi

​

Trap müziğin hyperpopa kafa attığı, lirikalitenin, hikaye anlatımının sürgüne gönderildiği enerji ve atraksiyonun sentetik gürültüyü hükümdar ettiği topraklara hoşgeldiniz.

Altyapı vokalin çok çok önünde bi kere. Adam bağırıp çağırarak vokalini sadece konserde bağrılabilecek bi element olarak kullanır. Kısaca beat bütün olaya hakim diyebiliriz.

EDM, trance ya da eski video oyunları gibi aşırı bozuk sesler, çok ağır agresif synthler kulağınızın anasını ağlatan patlak 808'ler ve saatte 280 yapan hi-hatler pis bi kazanda karıştırılır. Bildiğin müzikal bi öfke iksiri kurgulanır yani.

Cadı kazanına düşmüş prodüktörler vokal kaydına "rastgele bişeyler salla aq" denerek girmiş rapçinin sesine bildiğiniz ketçap mayonez soya sosu ve limon suyu karıştırıp ossuruğa benzetir. Mumble şekilde özürlü gibi bağıran MC yetmez gibi günde 6 saat adlib kaydederek tüm flowu kafiyeyi backvokale bırakır.

Diksiyona Cervantes'in Don Kişot'u gibi savaş açmış Quasimodo kılıklı bu arkadaşlar hiçbir edebi değeri olmayan saçmalıklar fışkırtıp sadece dinleyiciyi bataklık üstündeki bi ahırda kavgalı bi partideymiş gibi hissettirmeye odaklanır.

Trippie Redd'in Carti'yle yaptığı Miss The Rage parçası ve Carti'nin Whole Lotta Red albümü türün varlığının kabul olmasına yol açtı. Ken Carson (bütün şarkıları aynı amk), Yeat (washed) ve SoFaygo diğer temsilcileri arasında. Hiçbirinin de tipinde meymenet yok dikkatli bakarsanız.

Gürültü ve çer çöp de olsa çok başarılı bi füzyon tür. Endüstriyel olarak da başarılı ve moshpit ortamı yaratarak fanlar için sahne oluşturuyo bu reyizler.

Özetle agresif ve gürültülü ne varsa eklenip bi tek buz konulmayan, vokallerin sadece bağırmalı çağırmalı anlamsız barlardan oluştuğu pis bi mod müziği ve endüstride çok başarılı. Ama odak süresini kısaltan etmenlerle yüksek paralellik gösteren ve yine ama maksimum adrenalin pompalayan bi mühendislik harikasıdır.

Wegh, 13Killoki, mertohguap ve efey4hya gibi isimler de ülkemizde bu janrayı temsil eden ve uyarlayıp geliştiren isimlerden.

Haftaya 19.00'da görüşmek üzere sevgili sprey boya tiryakileri,

PEACE

Birkaç gün önce bir yorumda gerçeği söyledim: Eğer J. Cole şu "4 Your Eyez Only" albümünün şarkı sırasını, hikaye ve anlatı en başından kabak gibi belli olacak şekilde değiştirseydi, bu albüm bugün tartışmasız bir başyapıt sayılırdı.

FHD'den sonra millet, Cole'un memleketinden tanıdığı biri hakkında upuzun, ağırbaşlı bir trajedi anlatmasını beklemiyordu. Beklenti basitti: FHD 2.0. Ama bu proje, Cole'un o güne kadar yaptığı her şeyden çok daha karanlık ve radikaldi. Ben ve birkaç arkadaşım ilk başta zerre sevmedik. Ama dürüst olmak gerekirse, sonradan Cole'un vizyonunu tam anlamıyla kavradım.

Adam bu albümden önce emekli olmayı bile düşünmüş. Geriye dönüp bakınca, gerçek hayatta "James" her kimse, onu kaybettiği için darmadağın olduğu gün gibi ortada. FHD'deki o mizahı ve neşeyi bu albüme sokuştursaydı, tamamen iğreti dururdu. Şarkıları kronolojik sıraya koymak anlatıyı netleştiriyor ve olan biteni anlamayı çok daha basit bir hale getiriyor.

Oturdum ve hikayenin akışına göre parçaları olması gerektiği gibi, yani kronolojik sıraya dizdim. Gerçek tablo şu:

* **For Whom the Bell Tolls:** James (Cole'un kimliği gizlensin diye adını değiştirdiği memleketten arkadaşı) özünde iyi biri ve suçlu falan olmak istemiyor. Bir şeylerin değişmesini istiyor ama yüzünü dönebileceği tek yer yine yeraltı dünyası. Yaklaşan fırtınayı görüp Tanrı'ya dua ediyor çünkü seçeneklerinin tükendiğinin bal gibi farkında.

* **Neighbors:** Burada iki seçenek var: Ya James hayatının erken dönemlerinde uyuşturucu işine girip iki ağır suçtan yargılanıyor, ya da ne kadar başarılı olursan ol peşini bırakmayan o sistematik ırkçılık işleniyor. Gerçek hayatta bu şarkının, polislerin Cole'un evini basmasıyla ilgili olduğunu biliyorum ama bunu James'in, sistemin ona kurduğu tuzağa düşmesi olarak da okuyabiliriz. Başta sergilenen o kibir ("motha fucka, I am"), enselendikten sonra buharlaşıyor; biraz hizaya geliyor ama içi bomboş. Bu şarkı albümün "Wake Me Up When September Ends"i gibi. Müzikal olarak kusursuz ve albüme uyuyor ama zorlama bağlantılar kurmadığınız sürece asıl anlatıyla pek alakası yok.

* **Deja Vu:** James rüyalarının kadınını buluyor ve kaderinin bu olduğuna inanıyor. Onu her şeyden çok istiyor ama kadının hayatında başkası var. Acı gerçek bu.

* **She's Mine pt. 1:** James kaderi sandığı şeyi gerçeğe dönüştürüyor ve hayatının aşkıyla beraber olmaya başlıyor. Sevdiği ve onu seven kadını sonunda buldu. Hayatındaki o devasa boşluğun dolmaya başladığını hissediyor. Cole, KOD albümünde sevgiden yoksun insanların uyuşturucuyla kendilerini nasıl uyuşturmaya çalıştığını anlatır. James'in artık sevgisi var, uyuşmasına gerek yok.

* **Ville Mentality:** James artık bu kadar sevdiği biri varken bu kirli hayata devam edip edemeyeceğini sorguluyor. Onunla uzun bir hayat yaşamak istiyor ve suça devam ederse bunun imkansız olduğunu çok iyi biliyor. Cole haklı; bağımlılık küçük yaşlarda gösterilmeyen sevgi eksikliğinden gelir. James, çarpık sistemin tuzağına düşerek o boşluğu doldurmaya çalışmıştı; şimdi bir kadına aşık olarak kendini o bataklıktan çekip çıkarıyor.

* **Foldin Clothes:** James sırf kızıyla birlikte olmak için o gangster masalını çöpe atıyor. Yanında sevdiğin biri varken, her şeyi beraber göğüslerken, hayatın o suç dolu eski günlerden çok daha yaşanabilir olduğunu fark ediyor.

* **She's Mine pt. 2:** James'in kızı Nina doğuyor ve babalığın o koşulsuz sevgisinin ne demek olduğunu idrak ediyor. Kalbi dolup taşıyor; hayatında hiç tatmadığı kadar büyük bir sevgi hissediyor.

* **Change:** James, siyahi topluluğunda değişimin ancak içeriden, kendi içlerinde başlayabileceği gerçeğini yaymaya başlıyor. Evet, onları ezen tonla dış güç var ama içeride de çürümüşlük diz boyu. Sonuç? James bir çapraz ateşte kalıyor ve tam da kökünü kazımaya çalıştığı o pisliğin kurbanı olup can veriyor.

* **Immortal:** Cole, James'in yasını tutuyor. *Change* parçasının sonundaki cenaze konuşması buraya kusursuz bağlanıyor. Yapılması gereken en büyük değişiklik bu. Orijinal sıralamada bu şarkının 2 numara olmasının zerre mantığı yok. Burada Cole bariz bir şekilde ağlamamak için kendini zorluyor; ama şarkıyı 2 numaraya koyarsan kimse daha albümün ne anlattığını bile bilmediği için bu duyguyu kaçırıyor. Oysa James'in başına gelen o trajediyi duyduktan sonra dinlediğimizde, şarkı olması gerektiği gibi vurucu ve gerçek bir hal alıyor.

* **4 Your Eyez Only:** Cole, kızı Nina'ya babası James'in gerçek hikayesini anlatıyor. Nokta.

**Özetle:** "4 Your Eyez Only"nin şarkı sırası tamamen yanlıştır ve ben anlatı kabak gibi ortaya çıksın diye hikayeyi olması gerektiği sıraya koydum.

credit: u/BogStandardFart_Help, r/hiphopheads

​

Brooklyn'in agresif drillinin taşınıp partileriyle ve teknoclublarıyla sevişip çocuk yaptığı New Jersey topraklarına hoşgeldiniz.

2020'de Von reyize "chill bro let's party" denerek ortaya konmuş mutant bi tür. E dedik tekno var, iki kuzukulağı siparişi verdiğimiz clublar var, la bi de drill giriyo annanı avradını uçan kaçan bi füzyon ortaya çıkıyo.

130-150 BPM arası oynayan nefesi siktiredip göt baş oynatan bi drill düşünün. O Jersey club'ların güm-be-gü-güm-güm deediğimiz 5 vuruşluk hoplatmalı drumlarına o roll atan stuttering hi-hatler o bıçak gibi rimshot snareleriyle drill ruhu orrrrtama giriş yapıyo.

Ama o standart kulüp bassları şutlanır, kirli kayan 808'ler genç kızlarımızın taytı kafaya çekişi gibi çekilir. Sample olarak da pithci fizana çıkarılmış kesik R&B, soul ya da pop vokalleri genel olarak kullanılır. Silah ve yatak sesleri de eklenir, bildiğin Pop Smoke'u whitegirl clubuyla harmanlarız anam.

Lirikleri de tamamen şiddet kavga çeteler varoşların flexi üzerine olur. Bağırılır çağırılır o mikrofona tükürülünür balgamlı balgamlı. Zıplaya zıplaya nefret kusmak istiyosanız mükemmel seçim.

Badmandrill denen bi fırlama var adam bu işi icat eden öncülerden bi tanesi, Prodüktörü McVertt ile harikalar yaratıyolar. Öyle sarıyo ki Sha EK Bronx usulü drillden çıkıp bu sounda geçiyo zıplaya zıplaya yapıyo.

Özetle ortadaki maksat mafyaların gangstaların kulüpteki tekno müziklere silahla eşlik etmesi gibi bi atmosfer yaratmak ve bence mükemmel biçimde başarıyolar.

Geçenlerde Farazi, Kodes Kahra ve m.u.s.t. "Birileri" isimli parçalarında ülkedeki ilk ve tek Jersey Drill'i icra ettiler onu da dinlemenizi tavsiye ederim.

Haftaya 19.00'da görüşmek üzere sevgili sprey boya tirykileri,

PEACE

Öncelikle tartışmayı bilmiyorsanız herhangi bir argüman sunmamalısınız ya da argümanlara karşı çıkmamalısınız. Bir tartışmaya ikna olmak ve aynı anda ikna etmek için girilir, ikisini de yapmak istemiyorsanız ağzınızı kaplı tutmalısınız.

Gündem tartışıyor olmak sizi hiphop hakkında fikir sahibi yapmaz. Hiphop'un dört elementinden herhangi birisini bile sayamayacak bir vaziyetteyken bile kalkıp gündem konuşabilirsiniz ama bu düzgün bir tartışma olmayacaktır. Magazin takip eden emekli kadınlar gibi boş yapmaktan ibarettir.

Hiphopı öğrenmek için babanızın size aldığı telefondan bir şeyler izlemek yerine gerçekten sokağa inmeli, insanları tanımalı, belki grafiti ile belki breakdance belki rap müzikle gerçekten haşır neşir olmalısınız. Yerel müzisyenlere dahi destek vermezken, onlarla takılmazken kendinizi bir müzik duayeni gibi görmek aptallıktır.

Eğer aptal olarak kalmak istiyorsanız gruptaki eleştiri postlarına bakmamaya devam edebilirsiniz ya da sevdiğiniz sanatçıyı eleştireni gördüğünüz zaman hemen down atabilir ve kendisini linçlemeye çalışabilirsiniz.

Teknik ve sosyolojik olaran birbirine taban tabana zıt iki türün maksimum ticari getiri ve virallik için sentezlendiği laboratuvarlara hoşgeldiniz.

Sıfırdan bir melodi üretmek yerine olan melodileri adeta bir kolay üretim hilesiyle kullanarak ortaya ilginç bir sentez koyuyor bunu yapan dayılar. Turkish Hood müziği diyebileceğimiz bir sentezdir adeta.

Şimdi hiç entellik kasmaya gerek yok hepimiz arabesk parçaları yer yer dinleriz çünkü kültürümüzün önemli bi parçası arabesk müzik. O yüzden uzunca bir süre kendi ghettolarımızda mafyamızda arabesk müzik hakimdi.

Taa ki rap müzik mainstreame girene kadar. Hustle kültürünün artık halk içinde yer edebilmesi sonucunda da ghetto gençlerimiz özellikle romanların etkisiyle bu türü ortaya çıkarmışlarıdır.

Yapan ilk prodüktörü bilmesek de zamanında arabesk rap akımının daha kalıcı bir drill revizasyonuyla ortaya çıkmış bir şey. 2017'deki patlamanın ardından 2020'lerde drillin de ülkemiz pazarında yer etmeye başlamasıyla o drillin arabesk sample'larıyla buluştuğu yine bir sokak türüdür.

Ferdi, Azer, Müslüm babalardan İboya, Bergene, Yıldız Tilbeye uzanan kült parçaların samplelanması, Brooklyn veya UK drill drumlarının döşenmesi, kayan 808'lerin basılması sonucunda eski bir şarkının duygusal kredisini sömüren 140 BPM'lik bir sentez konur ortaya.

Devamlı sentez diyom çünkü amerikan/ingiliz sokak müziğiyle Türk sokak müziğinin buluşması düpedüz. Kadercilik fakirlik ve acının varoş melankolisi üzerine şiddetin çete kültürünün flexlenmesi hakim yoldur. Kolay patlar çünkü zaten piyasada yer etmiş büyük bir hit'in değiştirilip üzerine genelde keko tipli elemanlar akar.

Nostalji sömürür, kısa editlerde iyi gider, efor minimum ama getiri maksimum olur.

Özetle Arabesk Drill, Z kuşağının kültürel ikilemini birden sentezleyip hayvan gibi stream alan bi tür. Biraz fast food gibi olsa ve trend müziği olsa da arabesk rap'e göre daha kalıcı bi tür bence.

Halodayı, Chiko gibi elemanlar derinliği düşük kısa ömürlü örneklerine imza atarak defalarca hit yapmıştır.

Haftaya 19.00'da görüşmek üzere sevgili sprey boya tiryakileri,

PEACE