r/AteistTurk

Ben nihilizmi savunmuyorum açıkçası. Ateist olup ahlaklı olmak daha güzel birşey. Nihilizmde "banane sikerim ahlakını sikimdemi" diyor. Evet hayat boş ama bunu sevdiklerimizle ve ahlaklı şekilde değerlendirmek bana daha cazip geliyor.

Oturup belgesel izliyorsun, görkemli hayvanlar ekrana çıkınca "Allah neler yaratmış bak..."

Bir kazadan veya benzeri şeyden kılpayı kurtuluyorsun, "Allah korumuş"

Doktor birisini iyileştiriyor, "Allah kurtardı"

Derdi olan insan var, "Allah yardımcısı olsun"

Yağmur yağıyor, "Allah'ın bereketi"

Allah ismini her duyduğumda gına geliyor. Her illeti Allah'ın bir mucizesi olarak görüp anlatan insanlar artık o kadar arttı ki şu lafları duymadan bir gün geçiremez oldum. Biri zaten annem, günde bu tarz bir söz duymadan geçirmek imkansız. Dışarıda veya sosyal medyada yorumlarda da neredeyse tüm yorumlar böyle oluyor.

sokağa itlerini(çocuk) salıyorlar sonra bu itler saatlerce anırıp küfür ediyorlar. kendileri her türlü şeyi kendilerine hak görüyor başkaları yapınca günah diyorlar. insanların hayatına müdahale ediyorlar. bazıları bazı dini şeyleri saçma bulmasına rağmen hala inanıyorlar çünkü başkalarına müdahale etmek hoşlarına gidiyor. hayvanlardan bile nefret ediyolar. son zamanlarda kedilere sardılar öncesinde de köpeklere sarmışlardı. sonrasında kuşlar gelecek heralde. ha vardır az da olsa birkaç iyi insanda bir topluluğun %99u kötüyse hepsi kötü denir.

burda da bazen "hepsi aynı değil saygılı olalım" filan diyenler görüyorum. ilk önce bu kişilerin bulunduğu topluluk yukarda anlattığım gibi bir topluluk yani ben öyle görüyorum eğer saygı istiyorlarsa bunu hakettiklerini kanıtlasınlar. ben bu ülkede doğduğum için sürekli bu müslümanların kötülüklerini çektim, çekiyorum. bide saygımı duyucam bunlara

3 Saattir ders çalışamıyorum ya, şuan evimin tam karşısında bazı ülkesizler apo bayrakları ile full ses kürtçe müzik çalıyor. Öyle bir gürültü ki ne pencere ne kapı kurtarıyor evin içi full inliyor. Esasında kız kaçıran atardımda ama sonra sıkıntı olur. Sizce nasıl başa çıkabilirim? Gidip şikayet falan ediyimmi?

Bu soruya özellikle Müslüman arkadaşların cevap vermesini isterim çünkü onlar söyleyip duruyorlar; "İslam dünyada yayılıyor çoğalıyor artıyor" diye habire propaganda yapıyorlar. Kardeşim İslamın artışı sadece üreme yoluyla oluyor yani bir insan Müslüman olacaksa çocukken aile ve çevresinin etkisiyle, Müslüman oluyor. Siz hiç gördünüz mü dinsiz bir bilim adamının, akıllı oturaklı bir bilim adamının İslam'a geçtiğini? Hiç gördünüz mü var mı öyle bir şey? Müslümanlara cevap versin Lütfen ya.

Hemen şunu derler "ya işte YouTube'da bir influencer var sonracığıma bir popüler filozof çocuk var o dinsizmiş de İslam'a geçmişmiş!" Hadi oradan be onların hayatları yalan! Hayatı yalan onların bak o kadar diyorum. Birincisi hiç dinsizliğe geçmediler ikincisi onlar kaç kuruşluk adamlar ki yani bilgilerine anlayışları ne ki sayaç değeri olsun? He? Evrimi algılayabilecek temel biyolojik bilgiye bile sahip olmayan adamın fikrini ne önemi var?

Ve evet gerçekten soruyorum Varsa böyle insanlar KAÇ KİŞİLER TOPLAMDA?

herkese selamlar. selam demek bile içimi acıtıyor aslında… öncelikle okuyacak herkese minnetlerimi sunuyorum. lütfen bulunduğum durumu anlamaya çalışan bi yerden cevaplamaya çabalayın. Elimden geldiğince yazıyı kısa tutmaya çalışacağım.

Hayatım boyunca sorunlarımı tam manası ile anlatamadım hiç bir zaman, her zaman utanç verici geldi hayatımdaki kontrolümün bu kadar az olması ama artık utanç verici olsada yaşadığım hayatı anlatmak istiyorum , çünkü biraz olsun yok sayılmama olasılığının hissinin ağırlığını utançtan daha çok hissediyorum artık. Bir kişinin okuyabilecek olma olasılığı ile bu düşüncemi dindirebilir değil mi?

Ben şuan 16,5 yaşındayım. 9,5 yaşımda regl oldum. 11 yaşımdan beri de inançsızım.
Regli dile getirmem kulağa garip gelmiş olabilir. Ama eğer ki bir kadın ya da kız çocuğuysanız sorunların başlangıcı büyük ihtimalle burada yatıyor olabilir.
Benim için bu yaşta regl olmuş olmam 7 yıldır başörtü taktığım manasına geliyor.

Daha hayatta neyin ne olduğunu bilmezken, benim için roller belirlendi, biçildi ve de ben şuan buna göre yaşıyorum. Her dışarı çıktığımda içim acıyor. İnanmadığım bir dini temsil etmek , kimsenin aslında yaşananları bilmemesi beni üzüyor.
Kimse ,kimse hakkında bir şey bilmiyor oysa. Dışarıdakilerin durumunu bilmeden ve de anlayamadan buna yakınmam ne kadar doğru bilmiyorum ama yine de canımı yakıyor.

Annemle başörtü konusunu konuşmuş olsamda, konuşmuş saymıyorum sadece bana bağırması ile tepki aldım, babamın tepkisini ise düşünemiyorum bile.
Sırf “müzik dinlememin sana ne zararı var?” diye sorduğum için kafama vuran ve de akla alınmaz saçma sapan şeyler söyleyen sözde annemin çok sağlıklı tepki vermesini beklemiyorum zaten, beklemiyordum ama bi ümit denemeden kim bilebilir?.
Kafama vurduğu gün. Fiziksel acıya tepki veren birisi olmasamda ağladım o gün. Çünkü çok korktum ben. Beynime bir şey olabilme olasılığından, zarar görmesinden.
Ben daha ölemeden, beynimin ölü gibi olabilme olasılığından. Muhtemeldir ki oldu da bu, haftalarca düşünemedim. Kafama vurduğu gün kustum ve de yarına kadar baş ağrım da dinmedi. Beni doktora götürmediler. Ama beyin sarsıntısı ya da kanaması geçirmiş olabilirdim ki ,geçirdiğimi sanıyorum.
Kusmanın beyine alınan hasarla bağdaşık olabileceğini biliyorum. Normalde düşünmekte zorlanmayan benim haftalarca doğru düzgün düşünemediğini biliyorum, hatırlıyor ve de hissediyorum. Beynimi kaybedersem, bilincimi kaybedersem, bu evden nasıl çıkarım hissini hatırlıyorum.

Kabul ettiğim için duygularımı belli etmekte zorlandığım sorunlarımı kısaca yazacağım.
Ortaokuldan sonradır liseye gidemedim, açıktan okuyorum. Gerçek hayatta hiç bir arkadaşım yok. Dışarı kendi isteğimle özgürce çıkamıyorum. Yalnızda çıkamam. Dışarıya ancak ayda bir kere çıkabiliyorum artık (dişçiye gitmem zorundayım) , özel günler yani ziyaretler harici. Sanal arkadaşlarım var ama ailem buna izin vermiyor. Hiç biri ile sesli konuşamıyorum, yine de beni seviyorlar 💗.
Ne yaparsam yapayım gizlemek zorundayım. Kitap okumama izin verilmiyor. Eskiden okusamda babam ve de annem 50’den fazla kitabımı çöpe attılar. Artık onlara sahip değilim. Yeni kitap almam da yasak. Her günüm ev işleri yapmakla geçiyor. Kardeşimi korumak zorundayım ve de onu tam eğitemesemde eğitmek zorundayım. Ailem kardeşimi ben koruyorum diye ona kötü davranmaktan çekinmiyormuş gibi hissediyorum. Neredeyse her gün bir kavga yaşanıyor. Yıllardır psikolojik baskıya maruz kalıyorum. Ailemi bir gün terk etmem gerekiyor hissi ile yaşıyorum. Tek isteğim tek isteğim huzurlu bi aile olmaktı. Onlardan nefret edemiyorum. Onlara kızmak istediğimde , bana yaptıklarını düşündüğümde onları sadece anlayabiliyorum. Ama kardeşime yaptıklarını düşününce sinirlenebiliyorum.
Sorunlarımı sorun olarak görmemekte iyiyim.
Babam bana defalarca öldürme tehdidinde bulundu. Kafama vurup duvarda parçalamak istiyormuş. Bende yap diyorum. Annemden de babamdan da fiziksel şiddet gördüm.
İhtiyaçlarım hiç bir zaman karşılanmıyor. Kendi kendimin anne ve de babasıymış gibi hissediyorum. Beni en çok zorlayanlardan bir tanesi şizofreni ile mücadele ettiğimi düşünüyor olmam. Dışarı çıkamadığımdan ve de aileme ne kadar anlatsamda yardımcı olmadıklarından ve de kaale almadıklarından dolayı. Kendi, kendime araştırıp ve de öğrenip bu kanıya vardım. 4 yıldır bu durumdan muzdaribim. Bunun dışında bazen gerçeklikten koptuğumu hissediyorum şuanda da öyle.

Duygularım bana uzak geliyor. Normalde çok hisseden biri olsamda şuan kendimi durduruyorum. Olayı dramatikleştirmek istemiyorum. Ama isterdim ama şuan duygularımı kapatıyormuş gibi hissediyorum ama hissetmiyorum sadece ağlamak istiyorum.

Ben bilimde ilerlemek istiyorum. Sevmek ve de sevilmek istiyorum. Sadexe huzueu tatmak istiyorum. Teşekkür ederim. Açmamı istediğinizin bir konu varsa deniyebilirim. Çok üstü kapalı oldu. Sağ olun

Selamlar,

Bir süre önce cinsel kimliğimden ve dini görüşümden ötürü avrupaya taşındım. Eşcinsel ve ateist birisiyim. Buradaki insanlar fersah fersah, yüzyıllar sonrasında yaşıyorlar bu konularda Türkiye'ye kıyasladığımızda. Kendimi çok özgür hissediyorum ve sonunda kendimi saklamadan, kısıtlamadan özgürce ve haklarımın olduğunu bilerek yaşayabiliyorum. Buradaki lokal insanlar dahil diğer avrupalılar da beni ve varlığımı çok destekliyorlar.

Burada şu an yaptığım gönüllü işler ve bulunduğum ortam sebebiyle malum dine mensup insanlarla oldukça haşır neşir olmak zorunda kalıyorum. Günün çoğunu onlarla geçiriyorum. Kafamda bir ön yargı vardı, Türkiye'de siyahi kültürü olmadığı için Nijerya, Sudan, Somali gibi ülkelerden olan insanların bizim hakkımızda çok kötü görüşleri olduğunu ve zaten bizim gibileri katlettiğini biliyordum ama hayır, bu insanlar oldukça arkadaş canlısı ve bana iyi davranıyorlar.

Buradaki radikal müslümanlar, Irak Kürdistanından olanlar, Cezayir, Afganistan, Pakistan gibi bölgelerdeki insanlar onlara yardım etmeme rağmen benim asılmam gerektiğini, kafamın k*silmesi gerektiğini ya da gözlerimin bağlanarak uçurumdan atılmam gerektiğini söylüyorlar. Bu insanlar bulunduğum ülkede iltica etmiş ve oturum almak için, topluma karışmak için uğraşan insanlar. Ben buranın vatandaşı bile değilim ve buradaki insanlar bunları neden ülkelerine kabul etsinler diye düşünmüyor değilim. Dozaj çok arttığı için bulunduğum yere şikayet etmekle kalmayıp polise de bildirdim. Alacakları varsa da bir tık daha zor artık.

Ne Türkiye'de ne de olduğum ülkede asla böyle söylemler duymadım yüzüme karşı. Bu radikalleşmenin geri dönüşü olacak mı hiç? Bunu görebilecek miyiz sizce ömrümüz yettiğince?

Ne zaman girsem, belli bir tane kullanıcının ne Ateizm ne de Türkiye'yle bir alakası olmayan, belli kısmı çarptırılmış, belli kısmı doğru açık seçik propaganda postlarını görüp duruyorum. İnternetin zaten büyük kısmı bu hale geldi, bu arkadaşlar tesadüfen İsrail'in Filistin'e saldırılarını arttırdığı dönemden beri her yeri benzer postlarla işgal etmiş durumda. Ama burası ne alaka? Bu sub Ateist Türk'lerin bir araya gelip, onunla ilgili sorunları paylaştığı bir yer olması amacıyla açılmadı mı?

38 yaşındayım. Hayatımın hiçbir döneminde dinle pek ilgim zaten olmadı. 17-18 yaşlarında da "ben kendime Müslüman diyorum ama bilgim yok" diye araştırmaya başlayıp, sonucunda o dönemden beri de kendimi Ateist olarak tanımlıyorum. Hayatımın büyük kısmında da dinle ilgili tartışmalarda tüm dinlerin ama en çok maruz kaldığım İslam'ın aleyhine çok şey söyledim. Ama şu son birkaç senedeki tablodan beri resmen Müslümanlığı falan savunasım geliyor arada, kendimi tokatlayıp kendime gel diyorum ama o kadar kör göze parmak bir propaganda ve şeytanlaştırma yapılıyor ki, izahı yok.

Bu grubu "düşmanımın düşmanı dostumdur" olarak görüp destekliyorsanız yazık.

Bu grup için, eğer Türk'seniz;
- Dini görüş ve hayat tarzınızdan bağımsız olarak hepiniz Müslüman'sınız.
- Ten renginizden, dış görünüşünden bağımsız olarak hiçbiriniz Beyaz değilsiniz.
- Etnik kökenizden bağımsız olarak hepiniz Arap'sınız.

Bu grubun temel amacı, yarın birisi götünüze bomba koyup patladığında arkanızdan kimsenin ağlamamasını sağlamak, böylelikle faili canı istediğini yapsın. Kendinizin, ailenizin, arkadaşlarınızın bir hayvan muamelesi görse bile herkese "iyi oldu teroristlere" dedirtmek. Ki bu konuda da gayet başarılı bir propoganda yürütüyorlar. Siz de bi zahmet, Türk olarak buna alet olmayın. Bu konuda bana güvenmiyorsanız, has İngiliz ırkçısı, beyaz olmayan herkesi İngiltere'den atalım diyen, dönemin ciddi sükse yapmış politikacısı Nick Griffin'in, 2012 yılında, yeni yeni ortaya çıkmış English-Jewish Defense League ve kurucusu Stephen Yaxley-Lennon (ya da takma adıyla Tommy Robinson) hakkında söylediklerine bir bakın: https://www.instagram.com/reels/DVp_gBrEaOw/

Bunları görüp altında destekleyenleri de gördükçe hep aklıma, Avustralya'da göçmen karşıtı gösteride konuşma yapmak isteyen, Hintli geliyor. Çıkıp, "Ben de göçmenim, ama iyi göçmenim, ülkeyi seviyorum, dili öğrendim" vs maval anlatırken, dayak yiyip, yuhlanarak sahneden atılıyordu. https://www.youtube.com/shorts/h19CkxdMGIQ Bana hep bu ev zencisi Hintli adamı hatırlatıyorsunuz.

Neyse, Türkiye'de bizim konuşabileceğimiz çok daha gerçek, çok daha bizleri etkileyen sorunlar var. Bi zahmet şu propagandacı arkadaşlara prim vermeyin, ve buradan temizlensinler. Belçika'da palayla gezen delinin teki veya 100 takipçisine radikal islam söylemleri yapan İngiltere'deki imam vs bizi zerre ilgilendirmiyor.

(Konuya dinleri dahil etmeyiniz)

Bugün bildiğimiz kadarıyla evrenin nasıl oluştuğunu genel olarak biliyoruz, fakat neden oluştuğunu hâlâ bilmiyoruz ve nedene ihtiyaci varmi onu da bilmiyoruz.

Bu konu üzerine sıkça sorulan sorulardan biri de “Neden bir şey var da hiçbir şey yok?” sorusudur. Bu sorunun cevabını Parmenides, Aristoteles ve Platon gibi filozoflar uzun zaman önce konu aldılar. Parmenides’e göre olmayan bir şey düşünülemez; çünkü düşünmek için bile bir şeyin var olması gerekir.

Siz ne düşünüyorsunuz?(Din Tartışmıyoruz)