Babam çok zor ve şeftali tiramisu
Meraba babamla ilişkimi yıllardır oturtamıyorum. Kendisi az çok muhafazakar bi ailenin çocuğu, annemin ailesi ise Fenerbahçe’de oturan bir aileydi. Bu nedenle büyürken hep sıkıntı çektik. Babam sürekli bağırırdı, ya da sürekli bizim bişileri beceremediğimizi, bi cacık olmicagınj söyleyip dururdu. Bense bu ailenin içinde adhdsi olan, çok meraklı, çekingen ama akıllı büyük kızıydım. Büyük kaygı bozuklukları geçirdim. Sonunda Boğaziçi’ni kazanıp kendi yolumda ilerlemeye başladım. Büyük şirketlerde çalıştım, şimdi başka bi yola girmek için işten çıktım.
Annemler 6-7 yıl önce boşandılar. Babama o kadar üzülüyorum ki yalnız kalıyor diye. Her pazar mutlaka görüşüyoruz ama hala her seferinde ağzımıza sıçıyor, yaşlandıkça kötüleşiyor sanki. Bi sefer belin acık, bi sefer başka bişiy.
Çok akıllı ve aklı manipülasyona iyi çalışan biri, beni de bu yönden eğitti ama inanın ergenliğimden sonra bi daha hiç böyle kavgalar etmedim (insanın yarasına basacak laf etmedim, sinirlensem de sınırlarımı aşmadım olabildiğince)
Şimdi erkek arkadaşım evlilik teklifi etti, onla çok iyi anlasıyorum ve derin bi ilişkimiz var, ama dövmeli , annesinin köpeği var gibi sebeplerden kesinlikle istemiyo. Değerlerimizin farklı olması sebebiyle bu yaşımızda kafelerde kavga edip rezil olduk. Benim dizlerime vurmustı bikaç sene önce, bunu söyledim mesela, diyo ki s"en bunu neden kompleks haline getirdin ki? Biz de babamızdan dayak yedik ama unuttuk" filan diyo. Karakterini anlayın.
Söz yaptık, yine sonrasında "asla istemiyorum evime giremez köpekli aile, dövmeli çocuk" diyor.
Ben zaten evlilik meraklısı bi kız olmadım hiç, hiç aile kurmanın güzelliğini hissetmedim, ama sevgilim cok iyi olduğu için istiyorum ben de ama bu kadar zorluk arasında iyice karanlıkta kaldım.
Demediği kalmadı, y"ok ben sürükleniyormuşum, yok kötünün iyisine kalmışım, yok evden kaçmak mı istiyormuşum" bi sürü teori üretip belki bş tanesi tutar da ben vazgeçerim diye bekliyor :D
Hala yalnız diye üzülüp onla görüşüyorum ama aramaları vs istemsiz azalttım. Kendisine çok iyi bakan biri, sporlara hobilere gidiyor, masallah parası var yeni ev aldı bahçeli.
1 kere yaşıcagım bu günlerin de içine ediyor, zaten düğüne vs para vercek mi bilemiyorum.
Buluşalım diyorum, "aramıyorsun" diye ağzıma sıcıp sonra "akşam boks kursum var gelemem" diyor.
Onun küçük bi şirketi var, orda çalışmıyoruz diye agzımıza sıcıyor.
Kavgalı tek başına eve dönmesin diye her dediğine susuyorum ama şikayetleri bitmiyor. Üzgünüm ama böyle birini de her gün arayıp ağzıma sıctıramam.
Çok hızlı yazdım telefondan ne yazdım bilmiyorum ama durum bu.
Cidden bıktım.
Bırak onu umursama diyolar ama o da çok mümkün değil.
Bıkmışlık ve 70 yaşında tek başına olan babama olan vicdan azabım arasında mahvoldum artık.