u/intellectual_magpie

Bir şeyler değişiyor yoluna giriyor, yalnızlık eskisi kadar canımı yakmıyor desem de işler bazen ters tepiyor. Kendimi kaybeden tarafta hissediyorum, yıllarımı kadınların elini bile tutmaktan uzakta geçirmek, dışarıdan seyretmek; hiç bu kadar uzun süreceğini düşünmemiştim. En iyisi ben değildim biliyordum ama bu kadar kötü de olacağımı tahmin etmemiştim.

Geceleri aynı soru beni uykumdan edip duruyor, "Neden böyle oldu? Neden yalnız kaldım? Neden sevilmedim? Neden tercih edilmedim?" Üzülüyorum arkadaşlar. Öte yandan bir şeyler değişse bile içimde biriken uktelerin yerini dolduramayacakmışım gibi hissediyorum. Biliyorum hayat bana bir şey borçlu değil ama ben de hayata minnet borcu hissetmiyorum çünkü kıskanıyorum.

Onlarca sebep sıralanabilir belki bu duruma, belki olgun davranmadım, belki cesur olamadım, belki kendime inanmak istemedim, belki hakkıyla sevmedim, belki aptaldım, belki çirkindim. (Uzunca bir süre tek sebebin kısa boyum olduğuna da inanmıştım).

Çirkinim ya da güzelim demeyeceğim, kendimi eskisinden daha güzel hissettiğim de bir gerçek tüm bunlara rağmen kendimi "Güzelsem neden yalnız kaldım" sorusunu sorarken buluyorum. Kendimi çok çirkin hissettiğim zamanlarım oldu. Geçtiğimiz günlerde burada bahsedildiği gibi bir "Hayatın sorumluluğunu üstünden atmak için çirkinim diyerek işin kolayına kaçmak" ya da "kurban psikolojisi" durumu değil bu. İnanın herhangi bir kadının beni boyumdan dolayı yanında istemeyecek olması ihtimali bile herhangi bir haksızlığa uğradığım hissi oluşturmuyor. Anlatmak istediğim şu; Ne kendimi ne de diğer insanları anlayamıyorum, tek istediğim herkes gibi güzel gözlere bakmak, güzel vücutlara dokunmak. Ben bunu istediğimde kadınların da aynı şeyleri istemesi, beni güzel bulmaması beni öfkelendirmiyor. Sadece güzel hissetmemenin kederini yaşıyorum.

Konular dağınık cümleler düzensiz gelebilir yazma alışkanlığımı büyük ölçüde aksatmış olmamdan kaynaklıdır muhtemelen. Okuyan herkese teşekkürler. Fikir ve önerilerinizi merakla bekliyorum. Hepinizi seviyorum, iyi günler.

Yaş ilerlerdikçe gelen bir şey mi emin değilim ama her türlü saygısızlığa "bu da böyle birisi" deyip geçiyorum. Olgunluk mu yoksa korkaklık mı?