¡Hola! Tengo 25 años y me mudo a Valencia en septiembre. 🇪🇸

¡Hola! Tengo 25 años y me mudo a Valencia en septiembre. 🇪🇸
Actualmente mi nivel de español es A2. Estoy estudiándolo activamente y quiero mejorar sobre todo mi expresión oral, intentando sumergirme lo máximo posible en el idioma. Ya entiendo bastante bien el español, pero todavía me cuesta hablar con fluidez. También me gustaría aprender valenciano.
Hablo neerlandés e inglés con fluidez y me gustaría conocer gente con la que pueda crear una conexión de verdad. Me encantan las conversaciones profundas: filosofía, psicología, la vida, las relaciones, por qué las personas somos como somos… o empezar hablando de una cosa completamente aleatoria y terminar tres horas después hablando de algo totalmente diferente. 😂 Me encanta perderme en una conversación y simplemente dejar que fluya.
Y creo que eso también describe bastante bien mi forma de ser. Normalmente no soy una persona que tenga todo perfectamente planeado; me gusta dejar que las cosas fluyan y ver qué pasa.
De hecho, mi mudanza a Valencia tampoco estaba planeada exactamente así. Originalmente iba a mudarme con mi novio, pero me dejó aproximadamente un mes antes de que tuviera que irme. Para entonces ya había dejado mi trabajo, cancelado mi apartamento y tenía prácticamente toda mi vida organizada para mudarme. De repente tuve que decidir: ¿me voy igualmente o vuelvo a empezar desde cero aquí?
Y decidí irme.
No porque todo esté perfectamente resuelto, sino porque me di cuenta de que ya no era feliz en Bélgica y que, quizás, precisamente necesitaba empezar una nueva etapa y descubrir una nueva versión de mí misma.
La parte más intensa de la ruptura ya ha pasado y estoy bien, pero empezar sola en un país nuevo obviamente da un poco de miedo. Una de las cosas que más me gustaría es construir mi propia vida allí y conocer gente nueva, no solamente españoles, sino personas con las que pueda crear amistades de verdad.
Un poco sobre mí: soy enfermera y actualmente trabajo en Bélgica. De momento voy a trabajar para una empresa neerlandófona, lo que me permite mudarme aunque todavía no hable español con suficiente fluidez. Pero mi objetivo es mejorar mi español lo antes posible para poder volver a trabajar como enfermera en un hospital español.
Así que me gustaría conocer gente más o menos de mi edad (aunque la edad no es realmente importante) que tenga ganas de conocer gente nueva, aprender idiomas, tener conversaciones profundas, hacer planes espontáneos y descubrir Valencia juntos.
Si eres de Valencia o vives allí y te apetece conocer a alguien nuevo, ¡no dudes en escribirme! :)

reddit.com
u/katana0041 — 9 days ago

¡Hola! Tengo 25 años y me mudo a Valencia en septiembre. 🇪🇸

¡Hola! Tengo 25 años y me mudo a Valencia en septiembre. 🇪🇸
Actualmente mi nivel de español es A2. Estoy estudiándolo activamente y quiero mejorar sobre todo mi expresión oral, intentando sumergirme lo máximo posible en el idioma. Ya entiendo bastante bien el español, pero todavía me cuesta hablar con fluidez. También me gustaría aprender valenciano.
Hablo neerlandés e inglés con fluidez y me gustaría conocer gente con la que pueda crear una conexión de verdad. Me encantan las conversaciones profundas: filosofía, psicología, la vida, las relaciones, por qué las personas somos como somos… o empezar hablando de una cosa completamente aleatoria y terminar tres horas después hablando de algo totalmente diferente. 😂 Me encanta perderme en una conversación y simplemente dejar que fluya.
Y creo que eso también describe bastante bien mi forma de ser. Normalmente no soy una persona que tenga todo perfectamente planeado; me gusta dejar que las cosas fluyan y ver qué pasa.
De hecho, mi mudanza a Valencia tampoco estaba planeada exactamente así. Originalmente iba a mudarme con mi novio, pero me dejó aproximadamente un mes antes de que tuviera que irme. Para entonces ya había dejado mi trabajo, cancelado mi apartamento y tenía prácticamente toda mi vida organizada para mudarme. De repente tuve que decidir: ¿me voy igualmente o vuelvo a empezar desde cero aquí?
Y decidí irme.
No porque todo esté perfectamente resuelto, sino porque me di cuenta de que ya no era feliz en Bélgica y que, quizás, precisamente necesitaba empezar una nueva etapa y descubrir una nueva versión de mí misma.
La parte más intensa de la ruptura ya ha pasado y estoy bien, pero empezar sola en un país nuevo obviamente da un poco de miedo. Una de las cosas que más me gustaría es construir mi propia vida allí y conocer gente nueva, no solamente españoles, sino personas con las que pueda crear amistades de verdad.
Un poco sobre mí: soy enfermera y actualmente trabajo en Bélgica. De momento voy a trabajar para una empresa neerlandófona, lo que me permite mudarme aunque todavía no hable español con suficiente fluidez. Pero mi objetivo es mejorar mi español lo antes posible para poder volver a trabajar como enfermera en un hospital español.
Así que me gustaría conocer gente más o menos de mi edad (aunque la edad no es realmente importante) que tenga ganas de conocer gente nueva, aprender idiomas, tener conversaciones profundas, hacer planes espontáneos y descubrir Valencia juntos.
Si eres de Valencia o vives allí y te apetece conocer a alguien nuevo, ¡no dudes en escribirme! :)

reddit.com
u/katana0041 — 9 days ago
▲ 10 r/MovedToSpain+1 crossposts

¡Hola! Tengo 25 años y me mudo a Valencia en septiembre. 🇪🇸

Actualmente mi nivel de español es A2. Estoy estudiándolo activamente y quiero mejorar sobre todo mi expresión oral, intentando sumergirme lo máximo posible en el idioma. Ya entiendo bastante bien el español, pero todavía me cuesta hablar con fluidez. También me gustaría aprender valenciano.
Hablo neerlandés e inglés con fluidez y me gustaría conocer gente con la que pueda crear una conexión de verdad. Me encantan las conversaciones profundas: filosofía, psicología, la vida, las relaciones, por qué las personas somos como somos… o empezar hablando de una cosa completamente aleatoria y terminar tres horas después hablando de algo totalmente diferente. 😂 Me encanta perderme en una conversación y simplemente dejar que fluya.
Y creo que eso también describe bastante bien mi forma de ser. Normalmente no soy una persona que tenga todo perfectamente planeado; me gusta dejar que las cosas fluyan y ver qué pasa.
De hecho, mi mudanza a Valencia tampoco estaba planeada exactamente así. Originalmente iba a mudarme con mi novio, pero me dejó aproximadamente un mes antes de que tuviera que irme. Para entonces ya había dejado mi trabajo, cancelado mi apartamento y tenía prácticamente toda mi vida organizada para mudarme. De repente tuve que decidir: ¿me voy igualmente o vuelvo a empezar desde cero aquí?
Y decidí irme.
No porque todo esté perfectamente resuelto, sino porque me di cuenta de que ya no era feliz en Bélgica y que, quizás, precisamente necesitaba empezar una nueva etapa y descubrir una nueva versión de mí misma.
La parte más intensa de la ruptura ya ha pasado y estoy bien, pero empezar sola en un país nuevo obviamente da un poco de miedo. Una de las cosas que más me gustaría es construir mi propia vida allí y conocer gente nueva, no solamente españoles, sino personas con las que pueda crear amistades de verdad.
Un poco sobre mí: soy enfermera y actualmente trabajo en Bélgica. De momento voy a trabajar para una empresa neerlandófona, lo que me permite mudarme aunque todavía no hable español con suficiente fluidez. Pero mi objetivo es mejorar mi español lo antes posible para poder volver a trabajar como enfermera en un hospital español.
Así que me gustaría conocer gente más o menos de mi edad (aunque la edad no es realmente importante) que tenga ganas de conocer gente nueva, aprender idiomas, tener conversaciones profundas, hacer planes espontáneos y descubrir Valencia juntos.
Si eres de Valencia o vives allí y te apetece conocer a alguien nuevo, ¡no dudes en escribirme! :)

reddit.com
u/katana0041 — 8 days ago

¡Hola! Tengo 25 años y me mudo a Valencia en septiembre. 🇪🇸

¡Hola! Tengo 25 años y me mudo a Valencia en septiembre. 🇪🇸
Actualmente mi nivel de español es A2. Estoy estudiándolo activamente y quiero mejorar sobre todo mi expresión oral, intentando sumergirme lo máximo posible en el idioma. Ya entiendo bastante bien el español, pero todavía me cuesta hablar con fluidez. También me gustaría aprender valenciano.
Hablo neerlandés e inglés con fluidez y me gustaría conocer gente con la que pueda crear una conexión de verdad. Me encantan las conversaciones profundas: filosofía, psicología, la vida, las relaciones, por qué las personas somos como somos… o empezar hablando de una cosa completamente aleatoria y terminar tres horas después hablando de algo totalmente diferente. 😂 Me encanta perderme en una conversación y simplemente dejar que fluya.
Y creo que eso también describe bastante bien mi forma de ser. Normalmente no soy una persona que tenga todo perfectamente planeado; me gusta dejar que las cosas fluyan y ver qué pasa.
De hecho, mi mudanza a Valencia tampoco estaba planeada exactamente así. Originalmente iba a mudarme con mi novio, pero me dejó aproximadamente un mes antes de que tuviera que irme. Para entonces ya había dejado mi trabajo, cancelado mi apartamento y tenía prácticamente toda mi vida organizada para mudarme. De repente tuve que decidir: ¿me voy igualmente o vuelvo a empezar desde cero aquí?
Y decidí irme.
No porque todo esté perfectamente resuelto, sino porque me di cuenta de que ya no era feliz en Bélgica y que, quizás, precisamente necesitaba empezar una nueva etapa y descubrir una nueva versión de mí misma.
La parte más intensa de la ruptura ya ha pasado y estoy bien, pero empezar sola en un país nuevo obviamente da un poco de miedo. Una de las cosas que más me gustaría es construir mi propia vida allí y conocer gente nueva, no solamente españoles, sino personas con las que pueda crear amistades de verdad.
Un poco sobre mí: soy enfermera y actualmente trabajo en Bélgica. De momento voy a trabajar para una empresa neerlandófona, lo que me permite mudarme aunque todavía no hable español con suficiente fluidez. Pero mi objetivo es mejorar mi español lo antes posible para poder volver a trabajar como enfermera en un hospital español.
Así que me gustaría conocer gente más o menos de mi edad (aunque la edad no es realmente importante) que tenga ganas de conocer gente nueva, aprender idiomas, tener conversaciones profundas, hacer planes espontáneos y descubrir Valencia juntos.
Si eres de Valencia o vives allí y te apetece conocer a alguien nuevo, ¡no dudes en escribirme! :)

reddit.com
u/katana0041 — 9 days ago

¡Hola! Tengo 25 años y me mudo a Valencia en septiembre. 🇪🇸

¡Hola! Tengo 25 años y me mudo a Valencia en septiembre. 🇪🇸
Actualmente mi nivel de español es A2. Estoy estudiándolo activamente y quiero mejorar sobre todo mi expresión oral, intentando sumergirme lo máximo posible en el idioma. Ya entiendo bastante bien el español, pero todavía me cuesta hablar con fluidez. También me gustaría aprender valenciano.
Hablo neerlandés e inglés con fluidez y me gustaría conocer gente con la que pueda crear una conexión de verdad. Me encantan las conversaciones profundas: filosofía, psicología, la vida, las relaciones, por qué las personas somos como somos… o empezar hablando de una cosa completamente aleatoria y terminar tres horas después hablando de algo totalmente diferente. 😂 Me encanta perderme en una conversación y simplemente dejar que fluya.
Y creo que eso también describe bastante bien mi forma de ser. Normalmente no soy una persona que tenga todo perfectamente planeado; me gusta dejar que las cosas fluyan y ver qué pasa.
De hecho, mi mudanza a Valencia tampoco estaba planeada exactamente así. Originalmente iba a mudarme con mi novio, pero me dejó aproximadamente un mes antes de que tuviera que irme. Para entonces ya había dejado mi trabajo, cancelado mi apartamento y tenía prácticamente toda mi vida organizada para mudarme. De repente tuve que decidir: ¿me voy igualmente o vuelvo a empezar desde cero aquí?
Y decidí irme.
No porque todo esté perfectamente resuelto, sino porque me di cuenta de que ya no era feliz en Bélgica y que, quizás, precisamente necesitaba empezar una nueva etapa y descubrir una nueva versión de mí misma.
La parte más intensa de la ruptura ya ha pasado y estoy bien, pero empezar sola en un país nuevo obviamente da un poco de miedo. Una de las cosas que más me gustaría es construir mi propia vida allí y conocer gente nueva, no solamente españoles, sino personas con las que pueda crear amistades de verdad.
Un poco sobre mí: soy enfermera y actualmente trabajo en Bélgica. De momento voy a trabajar para una empresa neerlandófona, lo que me permite mudarme aunque todavía no hable español con suficiente fluidez. Pero mi objetivo es mejorar mi español lo antes posible para poder volver a trabajar como enfermera en un hospital español.
Así que me gustaría conocer gente más o menos de mi edad (aunque la edad no es realmente importante) que tenga ganas de conocer gente nueva, aprender idiomas, tener conversaciones profundas, hacer planes espontáneos y descubrir Valencia juntos.
Si eres de Valencia o vives allí y te apetece conocer a alguien nuevo, ¡no dudes en escribirme! :)

reddit.com
u/katana0041 — 9 days ago

Starting over somewhere new: a question about belonging

Starting over: can you build a real sense of community somewhere new? 🌍
I’ve been thinking about this question for a while, and I would love to hear the experiences of people who moved abroad or had to rebuild their lives somewhere new.
I’m from Belgium, and my personal story is a little different from what many people experience. Years ago, I made the decision to distance myself from my biological family. It was not an easy choice, but after a lot of reflection, I know it was the healthier path for me.
Because of that, I learned early on that family is not always defined by blood. Over the years, I built my own “family” through friendships, colleagues, and the people I met along the way.
The thing I noticed, however, is that building a strong community is not always easy. In Belgium, many people have their established circles from childhood, and life often becomes very individual. People move away for work, friendships become spread out, and sometimes you can feel lonely even in the place you call home.
Recently, after a major life change, I started rebuilding my social circle in Antwerp. What surprised me is how quickly it happened. In only a few weeks, I met new people, had meaningful conversations, and realised that maybe creating connections is not as impossible as I sometimes thought.
Soon, I will be moving to Valencia, Spain. I’m excited, but I also have this honest question: will it be easier to build a true community there?
One of the things that attracts me to Spanish culture is the importance of connection: people spending time together, sharing meals, involving others in their lives, and creating a sense of belonging. I know no country is perfect and that friendships always require effort, but I wonder if the social culture might make it easier to find my place.
I also believe that integration starts with yourself. That’s why I’m learning Spanish (currently around A2 level) and my goal is not just to speak the language, but to truly connect with people, understand their culture, and eventually feel part of it.
So my question to people who moved abroad or started over somewhere new:
Did you find it easier to build a community in a new place? Did learning the language and opening yourself up change your experience?
Sometimes I think: if I already feel a little alone in the place where I grew up, maybe I don’t have much to lose by trying somewhere new.
Maybe home is not always the place where you started — maybe it is the place where you finally find your people. 🌱

reddit.com
u/katana0041 — 18 days ago

Am I crazy for leaving a stable nursing career to move abroad and start over?

I don’t really know how to explain this without it sounding completely irrational, but I would love some outside perspectives.
I’m 25 and I recently made a decision that a lot of people around me find crazy. I have a bachelor’s degree in nursing and I was working in intensive care. I had a permanent contract, job security, a stable future, and a career that many people would consider a “dream” because of how secure it is.
But for a long time, I haven’t felt at home in Belgium. I always felt like something was missing. I visited Valencia before, and when I was there, I felt more like myself. I felt happier, more connected, and like I could actually imagine building a life there.
So I made the decision to leave my secure job and move to Valencia. The job I found is not in healthcare — it’s a customer service job in my own language. And sometimes I look at the decision and think: am I completely crazy? Am I throwing away something valuable?
My plan is not to abandon nursing forever. My goal is to build a life there first, improve my Spanish (I’m currently learning), integrate into the culture, and eventually hopefully work as a nurse there again. I know getting a permanent contract and building a career in another country is not as simple as it is here, and I know I’m choosing uncertainty over security.
But at the same time, I feel happier thinking about this path than I have felt in a long time.
Has anyone else ever left a stable career or “safe” life because they felt they needed a different environment? Did it work out? Or do you regret giving up stability for a dream?
Am I crazy, or is this just taking a risk for a life that feels more like mine?

reddit.com
u/katana0041 — 22 days ago
▲ 1 r/LDR

Hij maakte na precies drie jaar onze relatie kap, een maand voordat ik naar Spanje verhuisde. Hoe moet je dat begrijpen?

Mijn vriend van 3 jaar heeft me gedumpt, één maand voordat ik zou verhuizen naar Spanje. Ik kan het nog steeds niet verwerken.

Mijn ex en ik allebei zijn 25, en we waren drie jaar samen. We leerden elkaar kennen toen ik in Spanje studeerde, en nadat ik in België ben afgestudeerd als verpleegkundige, was het plan dat ik daarheen zou verhuizen, zodat we eindelijk de afstand konden overbruggen.
De afgelopen paar jaar draaide alles wat we deden eigenlijk om die verhuizing. We hadden het over onze toekomst, waar we zouden wonen, hoe ons leven eruit zou zien, en ik geloofde echt dat we iets aan het opbouwen waren dat zou blijven.

Tegelijkertijd was de relatie niet bepaald makkelijk.

Ik was in België nooit echt gelukkig. Ik voelde me hier vaak vastzitten en ik klaagde daar heel veel over. Als ik nu terugkijk, snap ik hoe emotioneel slopend dat voor hem moet zijn geweest. Door de afstand kwamen er ook meer ruzies dan jullie allebei eigenlijk wilden.
Eén van zijn grootste angsten was dat, zodra ik zou verhuizen, ik emotioneel té afhankelijk van hem zou worden. Omdat hij al zijn leven had, zijn familie, zijn vrienden en zijn carrière in Spanje, en ik alles zou achterlaten, maakte hij zich zorgen dat hij mijn hele steunpilaar zou worden.

De waarheid is… ik maakte me daar zelf ook zorgen over.
Ik bleef me afvragen hoe ik vrienden zou maken, een sociaal netwerk zou opbouwen en een eigen leven zou creëren in een compleet nieuw land.
En precies één maand voordat ik moest verhuizen, maakte hij een einde aan de relatie.

Er was niemand anders. Er was geen vreemdgaan. Hij zei gewoon dat hij het niet meer kon opbrengen. De afstand was te veel geworden, en hij zag niet langer een toekomst samen.

Het voelde alsof mijn hele toekomst ineens verdwenen was.

Ik rouwde niet alleen om de relatie. Ik rouwde om het leven dat we drie jaar lang aan het plannen waren.

Wat me het meest verraste is wat er daarna gebeurde.
Binnen een week vond ik een baan in Spanje. Het is klantenservicewerk, ook al ben ik een gediplomeerde verpleegkundige, maar ik wilde mezelf bewijzen dat ik daar gewoon een leven kan opbouwen op mijn eentje. Ik ben momenteel nog steeds op zoek naar een eigen appartement.

Ik heb ook wat meer inzicht in mezelf gekregen.
Tijdens de relatie werd ik zó gefocust op de verhuizing, mijn carrière en ervoor zorgen dat alles goed zou uitpakken, dat ik langzaam mezelf kwijtraakte. Ik maakte nauwelijks tijd voor mijn eigen hobby’s, mijn eigen vriendschappen, of gewoon om te genieten van mijn eigen leven.

Sinds de breuk heb ik mezelf aangezet om uit huis te gaan. Ik ben naar bijeenkomsten (meetups) gegaan, heb heel veel nieuwe mensen ontmoet, en voor het eerst in lange tijd voel ik echt dat ik mijn eigen community kan opbouwen. Ik dacht altijd dat vrienden maken in het buitenland verschrikkelijk moeilijk zou zijn, maar ik heb ontdekt dat ik eigenlijk veel beter ben in contact leggen met mensen dan ik ooit had gedacht. Ironisch genoeg denk ik nu dat de toekomst waar hij bang voor was—die waarin ik volledig van hem zou leunen—misschien nooit is gebeurd. Ik ontdek dat ik veel zelfstandiger ben dan jullie allebei dachten.

Die realisatie maakt het verwerken alleen nog moeilijker.
Want nu weet ik dat ik het had gekund.
Ik weet dat ik mijn eigen vriendschappen had kunnen opbouwen, mijn eigen steunnetwerk, en mijn eigen leven, zelfs als ik nog steeds met hem in een relatie was gebleven.
Het deel dat ik niet kan begrijpen is dit:
Hoe kun je een toekomst opbouwen met iemand waar je drie jaar mee samen bent, de lange-afstand overleven, het punt bereiken waar je letterlijk nog maar één maand verwijderd bent van eindelijk die kloof overbruggen… en dan alsnog besluiten weg te lopen?

Ik ben niet op zoek naar mensen die me willen vertellen dat hij een slecht mens is. Ik weet dat relaties ingewikkeld zijn, en ik weet ook dat iedereen z’n grenzen heeft. Ik snap alleen niet hoe je het opgeeft op het moment dat je net gaat beginnen aan het leven waar jullie allebei op wachtten.

Heeft iemand hier iets soortgelijks meegemaakt? Zowel vanuit mijn perspectief, of zelfs vanuit dat van hem? Kon je er ooit vrede mee nemen, ook al begreep je niet helemaal waarom het gebeurde?

Hij zegt dat hij me nog steeds liefheeft, maar hoe dan ook: we gaan niet samen zijn.

reddit.com
u/katana0041 — 24 days ago