u/lilacfurniture

ilk defa bunu birileriyle paylaşıcam çünkü dayanamıyorum artık aşırı güzel bir kızım toplumda çok ilgi görüyorum arkadaşlarım bana bayılıyorlar ama ilişkimde neden bu kadar korkunç ve iğrenç biri olduğumu anlayamıyorum çözemiyorum da. ikimiz de üniversite birde tanıştık çok aşık oldum ben adım attım çıkmaya başladık zaten ilk aylarda çok inatçı-anlayışsız-kıskanç triplerde-düzgün iletişim kurmayan biriydim sonra bu bokları anlamam bir yılımı aldı zaten ama o hiç bıkmadan doğrusunu anlattığı için “bak hata yapınca beni suçluyorsun kavga etmek istiyorsun böyle olmaz açıkça söyle hislerini “ gibi yüz kere bin kere çocuk öğretmen gibi anlattı anlattı amk o halim çok daha toy ve bir şey bilmezdi şimdi her şeyi anlayan birisi olarak hala aynı şeyleri yaşamak ve bu canavar muamelesini görmek suçlu hissetmekten ben de yıpranır oldum hayatım karardı. çünkü onun hayatını ben kararttım. psikolojisi bozuldu sürekli anksiyete motivasyon kaybı depresyon yaşıyor ve bana diyor ki hayatımda tüm çabalarıma rağmen değişmeyen şey sen olduğun için ben de her şeye umudumu kaybettim çıkamıyorum bu çukurdan diyor..içim gidiyor..mesela daha somut bir örnek vereyim hem en temel davranış problemlerini saymış olayım. ben sürekli her şeyi erteleyen biriyim ve yazın çalışma mevzusunu ikinci kez bana açtı bu sefer de karnım ağrıyordu ben de sonra konuşalım dememe rağmen konuyu açınca sinirlendim ama yine de düzgünce ifade ettim “bu bana kötü hissettirdi”şeklinde (bravo amk o kadar gelişme de olsun) bu sefer de daha geçen onu delirttiğim “o bir hissini paylaşınca konunun her zaman ben olması” durumu yaşandı derken yine sinirleri boşaldı yani özellikle kendime cidden bakıp düşündüğümde çoğu şey fazla tepkisel ve duygusal biri olmamdan kaynaklanıyor ancak bu duyguları yönetemememle alakalı o bir şeyden mi bahsediyor ben de hemen kırılıyorum ya da bir şey oluyor engel olamıyorum yani bazen bunu arka plana atmayı başarabilip önce onunla şefkatli bir şekilde ilgilenebiliyorum ama sayılıdır yani.
sürekli dürtüleriyle yaşayan,bencil,manipülatif ve abusive bir insan olduğumu söylüyor canımı yakan şeyse son iki şeyin asla doğru olmadığını bilmem çünkü ben onu çok seviyorum o benim her şeyim ben kimseye yüz vermezken onun peşinden kendim koştum özel ilklerimi onunla yaşadım her şeyim oldu çok aşığım amk ama neden onu mutlu edemiyorum…çok çaresiz hissediyorum intihar düşünceleri geliyor yaşamayı hak etmediğimi düşünüyorum artık çünkü aşık olduğun ve olabileceğini düşündüğün tek insanın hayatını psikolojisini çalmak nedir ya nasıl hissettirir insana.
notlar alıyorum mesela “asla onu suçlu hissettirecek cümleler kullanma”,”tartışma esnasında öfkene yenik düşme telefonu kapat odadan çık” gibi salak salak notlar alıyorum ya yapmak bu kadar zor olmamalı
BEN ONU BU KADAR SEVERKEN,hani sorun da bu o hayatımda olmazsa ölürüm amk yani mental duygusal olarak asla aynı hissedemem yaşım 21 zaten tüm gelişme hayatımıza beraber şahit olduk ona çok bağlandım ama neden kendimi bu kadar tutmama eğitmeye çalışmama rağmen düzgün davranamıyorum ? bir fikri önerisi bişeyi olan varsa yazsın lütfen kafayı yiyeceğim psikolojik kuramlar araştırıyorum artık kişinin bilinçaltındaki davranışları olsun kendini regüle etmesi olsun ama neden gelişme katedemiyorum..bu suçluluk duygusu ve onun “hayatımdan en güzel 3.5 yılım gitti” sözleri beni bitiriyor onu mutsuz eden şeyin ben olması da ayrı türden bir acı.
sizden ricam lütfen “isteyen her türlü yapar abi yha” tarzı yüzeysel ve doğrudan yorumlar yapmamanız ve olayın benim için ciddiyetini duygusal ağırlığını ve hasarını çaresizliğini anlamaya çalışarak cevap vermeniz tabii yine yazabilirsiniz ama bu benim zaten bilip yine de değiştiremediğim için ölmek istediğim bir şey.
ironik olansa aslında çok empatik çok hassas ve sağduyulu birisi olmam yani hiçbirini yaparken yanlış yaptığımın farkında olmuyorum bazı öfke patlamalarım hariç,bana o anda normal bir davranış gibi geliyor fark etmiyorum. napacağım nasıl çıkacağım bu çukurdan bilmiyorum..