Sorum net. Alay etmezseniz sevinirim çünkü ciddiyetle soruyorum. Burada edebi / zihinsel anlamda bir hoşlantıyı kastediyorum. Bazen bir karakterin iç dünyası ve sözcükleri insana çok hoş gelebiliyor.

Beyaz Geceler'i okumaya başladım. Anlatıcı kendini anlatırken, hayallerini dillendirirken ben de düşlere dalıp gittim. Sonra anlatıcıyı biraz fazla hoş bulduğumu fark ettim. Sadece içsel bir monolog okuyor gibi hissediyorum. Sanırım kitabı hemen bitirmeyeceğim. İnsan bazı kitapları uzun uzun okumak ister, karaktere çabucak veda etmemek için.

Sizlere de hiç böyle oldu mu?

Eskisi için kaydırabilirsiniz

En sevdiğiniz şiirler nelerdir? Bu başlık altında geceye bir şiir bırakalım

görsel: Pinterest

Kaplan! Kaplan! — Alfred Bester

Yazar, bilimkurgu türünün öncülerinden ve siberpunk'ın fikir babalarındandır.

İlk olarak 1956 senesinde İngiltere'de, William Blake'in 'The Tyger' şiirinden adını alıp Kaplan! Kaplan! olarak yayımlandı. Yazarın yayımlanan ikinci romanıdır. İlk romanı Yıkıma Giden Adam'dır.

Konusu: Hikaye, 24. yüzyılda aşırılıklarla dolu bir çağda geçiyor. Jauntlamanın (ışınlanmanın) bulunup yaygınlaştığı, ekonomik ve sosyal dengenin bunun üzerine kurulu olduğu bir düzen var.

Ana karakter Gulliver Foyle, uzay aracında giderken jauntlayarak kaybolur. 170 gündür uzayda yaşamla ölüm arasında gidip gelir. Sonunda kendisini kurtaracağı sandığı bir uzay gemisi onu almadan uzaklaşır. Okuma yazmayı bile iyi bilmeyen, sosyal becerileri eksik olan Gully'de bu terk edilme durumu bir kıvılcım yakar: intikam.

Sonrasında macera üzerine macera yaşanır. Düşmanların bir bir açığa çıktığını görürüz.

Kaplan! Kaplan! bir avcıdır. Kesinlikle hoş bir ana karakter değildir. Sevilmek bir yana kitabın başında oldukça kaba, vahşi ve kötücül davranışlar sergiler.

Kitabın anlatımı oldukça akıcı ve hayal gücü üzerinde etkisi büyük. Biraz sinematik bir yanı var. Hikayesi okuyucuyu kurgunun içine çekecek denli sağlam ve vurucu. Sonlara doğru biraz belirsizlikler var. Bir cevaba ulaşılıyor ama insanda sanki genel bir şaşkınlık uyandırıyor. Kitabın son sayfalarında kelimelerin zihinsel şablon gibi belirmesi hoşuma gitti. Telesevk, jauntlama gibi kelimeler dilime yapıştı.

Son olarak şunu söyleyeyim: Gully Foyle, Monte Cristo Kontu Edmond Dantés'den ilham alınarak yaratılmış. Tabii ondan epey farklı biri...

Daha önce Yıkıma Giden Adam'ı okumuş, beğenmiştim. İnternette başka bir romanını da okuduğumu hatırladım sonra. Bu üç kitap üzerinden kişisel bir çıkarım yapasım geldi. Bester'in yazdığı ana karakterler nedense hep bir kaçık, takıntılı ve hırs dolu.

Kitabı okumadıysanız, en iyi bilimkurgu romanlarından biriyle tanışmak isterseniz şiddetle tavsiye ederim.

Kitaptan alıntı:

Gully Foyle'dur benim adım

Dünya'dır vatanım.

Derin uzayda gezerim

Ve ölümdür istikametim.

Selamlar... Gece postu atayım dedim. 😌 Ben Kaplan! Kaplan! kitabını okuyorum, yarıladım bile. Film gibi kitap resmen. Sizler ne okuyorsunuz, nasıl gidiyor?

Üç kitabı da okumak istiyorum ama ilk olarak hangisini okuyayım seçemedim. Üçü de farklı türler olduğundan arada kaldım. Okuyanlar yorum yaparsa sevinirim.

I hope you like it!

​

Ah, Anne 1925 — 1926 yılları arasında Fazlı Necip’in çıkardığı bir dergide tefrika olarak yayımlanmış, ancak kitaplaştırılmamıştır. Roman, yazarın hayatından izler de barındırır.

Konusu: Geçmişin adetlerine sıkı sıkıya bağlı, yeniliği dinsizlik sayan bir anne ile onun etkisinden çıkıp modernliği savunan oğlunun romanıdır.

Romanın kahramanı Nedim, çok küçük yaşta yetim kalmıştır. Annesi tarafından başta mektebe gitmesine bile karşı çıkılmış, geleceğine, mesleğine dek karar verilmek istenmiştir. Daha serbest yaşam süren ve modernlikten korkmayan bir anne ile çocuklarının romana dahil olmasıyla Nedim’in gelecek hayalleri değişir.

Romanda anne-oğul çatışmasını görürüz. Bir anneye duyulan sevgi mi daha büyüktür yoksa kişinin kendi mutluluğu mu daha önemlidir? Çevresini mutlu etmek isterken birey kendi mutluluğunu heba etmeli midir? Seçim yapabilen kadınlar yerine her şeye itaat eden kadınlar mı saygı uyandırır? Sonunda çocuklarını eğlence ve menfaat olarak gören aileler mi kazanır? Romanda bu soruların her birine az ya da çok cevaplar veriliyor.

Eski ve yeni çatışması Türk romanlarında hep işlenir ama Fazlı Necip gibi farklı işleyen bir yazar görmemiştim, gayet hoş bir deneyim oldu. Kitabı ilk gördüğümde Ah, Anne ismiyle dikkatimi çekmişti. Okuduktan sonra bu içlenmeyi anladım. Fazlı Necip kesinlikle okunmayı hak eden bir yazar. Türk edebiyatında daha bilmediğimiz yazarlar olması üzücü…

Fazlı Necip, kendi yaşadığı döneminin olaylarını da eserlerine katıp işleyen bir yazarmış. Bu eserinde de İttihat ve Terakki Cemiyeti, I. Dünya Savaşı gibi olaylar var ve yazar baskıcı hükümetlere serzenişlerde dahi bulunuyordu.

Ilya Kuvshinov tarzını denedim. Kendisi benim OC ve bir prenses. Aslında bitiremediğim bir hikayemin karakteri.

I just love him so much... so I decided to make a fanart of him. Hope you like it!

Kaybolan O Günler —

20'li yaşların başında bir akrobat olan Lubin, hayatındaki bazı günlerin eksik olduğunu fark eder. Öteki kişiliğinin varlığını böylece öğrenir. Onunla iletişim kurup hayatını dengeli şekilde sürdürmeye karar verir. Ancak işler beklediği gibi gitmeyecektir.

Çizgi romanı beklediğimden daha fazla sevdim. Son sayfalarda resmen ağladım. Tek şikayetim neden ve nasıl sorusuna hiçbir cevap alamamış olmak oldu. Finale kahroldum.

Oh, just DEATH.

Referenced Paul Kidby's artwork.

​

Thomas Ligotti 1953 doğumlu, çağdaş Amerikan korku edebiyatı yazarıdır. Tarzı daha çok tekinsiz kurmacaya giriyor. 1986’da yayımlanan Hayalperest Ölünün Şarkıları onun ilk kitabıdır.

Kitap üç bölümden oluşuyor: Uyurgezerlere Düşler, Uykusuzlara Düşler ve Ölülere Düşler. Kitapta kısa öykülerinin yanında yazarın korku edebiyatına dair iki yazısı da bulunuyor.

İlk öykülerin anlatımını sade buldum ancak bu onları daha az ürkütücü yapmıyordu. Sondaki öykülerin anlatımı, biraz ağdalıydı. Kitapta tekinsiz, garip, insanı huzursuz eden ve geren öyküler vardı. Bazı öyküler ise korkutmaktan çok fantastik atmosferle doluydu. Öykülerin çoğunu beğendim.

Yazarın üzerinde durduğu korku ise daha çok ontolojik korkuydu. Gerçekliğin, rüyaların, zihnin çatışması, bozulmasıydı. Varlığın tamamen şeklinin bozulması yani başka bir şekle bürünmesiydi. Bu dehşet türü rahatsız ediciydi benim için.

Yazarı karamsar buldum. Nihilist bir çizgide duruyordu. Lovecraft’tan ve Poe’dan etkilenmiş.

Hikayeleri zamana yayarak sindirerek okudum. Okurken notlar aldım. Benim için iyi bir okuma deneyimi oldu. Ancak kitabın herkese hitap edip etmeyeceğinden emin değilim. Fantastik edebiyat ve gotik edebiyat seviyorsanız bu kitaba şans verin derim.

Puanım: 8/10

Daha önce paylaştığım elf kraliçesinin eşi. İki karakterin birbirine tamamen zıt olmasını istedim. Bu da yine yan karakterlerden biri. Tolkienvari bir hava vermek istedim. Elf kralının ismi Algmar. Eski hali için kaydırmayı unutmayın. 😄

Gece gece aklıma esti, post açmaya geldim. Kitaplarla ilgili olduğundan sub kurallarına dahil olduğunu düşünüyorum. Sizin de bildiğiniz edebiyattan ilham alan şarkıları paylaşayacağınız bir post olsun. Kendi favorilerimi atayım aşağıya. 🥺 Dinlemek isteyenler de olur diye linkleri ekledim.

1. Blind Guardian — Wheel of Time

Bildiğiniz ya da bilmediğiniz Zaman Çarkı evrenine dair harika, epik bir parça. Dinlerken kendinizi serideki ana karakter olan Rand al'Thor gibi hissedebilirsiniz.

https://youtube.com/watch?v=wJtFXTIEwYQ&si=yuqoLHwBN5-TCwPX

2. Wishmaster — Nightwish

"Shalafi...."

Ejderha Mızrağı Destanına selam gibi bir parçadır. Raistlin Majere ve çırağı Kara Dalamar'a gönderme yapar.

Aynı zamanda "Elbereth" ile LOTR'ye de selam gönderir.

https://youtu.be/2ZV9Snsk3vU?t=1&si=eehVkFSW9ivEHaKj

3. May It be — Enya

LOTR filmi için yazılmış bir parçadır. Her şeyiyle, Ortadünyanın ruhunu hoş bir şekilde aktarır.

https://youtu.be/nt3Ggo1CE3g?si=mqk0NcXgtNvao3NE

4. Raistlin and The Rose — Lake of tears

Yine Ejderha Mızrağı'ndan. Kara büyücü Raistlin ve Beyaz cüppeli rahibe Crysania'nın trajik hikayesini anlatıyor. Biraz hüzünlüdür.

https://youtu.be/4i1keJ4UGp8?si=tP53tsUa\_ks4DBWk

5. Ophelia — Tori Amos

Hamlet'in Ophelia'sına odaklanan bir parçadır.

https://youtu.be/esW2QZ\_3FO4?si=QFqrvcF4ZY1I49dZ

6. The Phantom of the Opera — Nightwish

Gaston Leroux'un romanı, Operadaki Hayalet'ten uyarlanan müzikaldeki parçanın Nightwish yorumudur.

https://youtu.be/tL25rbnvM4o?si=pNogEk0fyr\_zVNAq

7. White Rabbit — Jefferson Airplane

Alice Harikalar diyarında kitaplarından ilhamla yazılmış harika bir parçadır.

https://youtu.be/pnJM\_jC7j\_4?si=DK3u6mdtdI23-fIn

8. Nightfall — Blind Guardian

Silmarillion'dan ilham almış. Kitabı hala okumadım ama parçayı sevdim. 🥲

https://youtu.be/M0TcB5lxfuY?si=IBcWmMrIABSmXHvh

9. Sultan-ı Yegah — Nur Yoldaş

Attila İlhan şiirinin bestelenmiş halidir.

https://youtu.be/fPWYoOwzo1o?si=yw9Bt3bF-2MOfcgZ

10. Karlı Kayın Ormanında — Zülfü Livaneli

Nazım Hikmet şiiridir bu da.

https://youtu.be/EjV8pITmGBw?si=FYGRNJQpIXKBk2eJ

Selamlar! Buradaki ilk postum. Nedense yüz ifadesini biraz abartılı şekilde üzgün yapmışım. Anatomi üzerine çalıştığım için eski karakterlerimi yeniden çizmeye başladım. Eski çizim için kaydırabilirsiniz.

Kendisi, bitmemiş amatör bir manga çalışmamdan bir yan karakterdir. İsmi Smyrna. 😅