u/mickeyad

Shqipëria e Re nuk është destinacion në Google Maps.

Nuk të çon aty as Brukseli me valixhe, as konferenca e radhës, as premtimi elektoral, as ai “do ta bëjmë” që riciklohet çdo katër vjet si kasetë e prishur.

Është nivel i bllokuar.
Duhet çliruar.

Dhe çdo ditë proteste është një nivel më afër.

Jo gjithmonë nivel epik. Ndonjëherë është thjesht vapë, lodhje, nerva, komente idiote online, njerëz që thonë “hajt se nuk bëhet”, dhe prapë vendimi për të mos u fikur.

Aty fillon loja e vërtetë.

Sepse ky sistem nuk të mund vetëm me forcë. Të mund duke të bindur se je vetëm. Duke të bindur se je naiv pse të intereson. Duke të bindur se të gjithë janë njësoj. Duke të lodhur derisa dorëzimi të duket si pjekuri.

Këto kanë qenë nivelet e vjetra.

Frika.
Cinizmi.
Turpi për të shpresuar.
Lodhja.
Ajo fjalia vrastare: “s’bëhet ky vend”.

Por çdo ditë që njerëzit dalin, diçka ndryshon.

Jo vetëm jashtë. Brenda.

Fillon të mos të të zërë më helmi i “s’bëhet”.
Fillon t’i njohësh truket para se të dalin në televizor.
Fillon të kuptosh që nuk ishe vetëm në hartë.
Fillon të mos ndihesh budalla pse akoma beson te diçka më e mirë.

Këto janë fuqitë që po fitohen.

Një postim. Një dalje. Një batutë. Një video. Një njeri më shumë që nuk hesht. Një ditë më shumë që nuk dorëzohet.

Duken të vogla tani. Por në çdo lojë të mirë, fuqitë e para duken të vogla derisa arrin te misioni final dhe kupton: pa to, nuk fitohet.

Pa durim, nuk fitohet.
Pa humor, nuk fitohet.
Pa sy të hapur, nuk fitohet.
Pa zë, nuk fitohet.
Pa njerëz që kthehen prapë, nuk fitohet.

Sepse protesta nuk është fundi i lojës.

Është stërvitja për misionin final:

Shqipëri e Re.

Në budizëm flitet për disa qenie shumë interesante: fantazmat e uritura.

Janë qenie me bark gjigant dhe fyt shumë të ngushtë. Duan të hanë gjithçka, por nuk ngopen dot kurrë. Sa më shumë fusin brenda, aq më shumë u shtohet uria.

Pra, në thelb, një tender publik me këmbë.

Dhe sa më shumë e mendon, aq më shumë duket sikur kjo qeveri ka dalë direkt nga ajo mbretëri.

Çdo gjë e shohin si diçka për t’u përtypur. Tokë? Hahet. Det? Hahet. Pyll? Hahet. Media? Hahet. Institucione? Hahet. Edhe heshtjen e njerëzve e hanë me lugë të madhe, derisa një ditë u del përpara një kafshatë që nuk përtypet, nuk gëlltitet, nuk tretet.

Dhe këtu humori bëhet politik.

Sepse Revolucioni i Flamingove është pikërisht ajo kafshatë që nuk kapërdihet.

Ata ndoshta menduan se do të ishte si zakonisht. Pak zhurmë online, pak zemërim, pak “do lodhen”, pak “do harrohet”, dhe pastaj vazhdojmë menunë kombëtare të pangopësisë: antipastë me propagandë, pjatë kryesore me koncesion, ëmbëlsirë me arrogancë.

Por flamingoja doli shumë e vështirë për tu kapërdirë.

Dhe kjo është bukuria e gjithë kësaj. Nuk është vetëm shpendi. Është ideja. Një gjë e lehtë, rozë, pak absurde madje, papritur u bë simbol i diçkaje shumë më serioze: njerëzit nuk duan më të rrinë si dekor nëpër kafenetë ku ata bëjnë pazarin e vendit.

Në këtë histori, flamingoja është ajo kocka e vogël që shefi i madh mendoi se do ta kalonte kollaj.

Por jo.

I ka ngecur në fyt.

Jo sepse ka më shumë para. Jo sepse ka më shumë media. Jo sepse ka më shumë pushtet. Por sepse ka një vërtetësi që nuk tretet: vendi nuk është bufe. Natyra nuk është pjatë. Dhe njerëzit nuk janë kamerierë të pangopësisë së tyre.

Fantazmat e uritura nuk kanë problem vetëm urinë. Kanë problem masën. Nuk dinë kur të ndalen.

Prandaj kjo është kaq qesharake dhe kaq serioze në të njëjtën kohë.

Kanë gëlltitur gjysmë vendi, por po u ngec në fyt një flamingo.

Ndoshta kështu duket karma kur vendos të bëjë humor shqiptar.

Për vite kemi pritur dikë të vijë.

Një njeri më të guximshëm se ne, më të fortë se pushteti, që të mbante mbi vete peshën e një vendi të tërë. Kështu na e kishin treguar historinë: një emër i madh, një fytyrë mbi turmën, një hero që mbërrin kur të tjerët nuk munden më.

Dhe ndërsa prisnim, harruam të shihnim njëri-tjetrin.

Por tani, në rrugë, po zbulohet diçka e thjeshtë dhe e jashtëzakonshme.

Nuk erdhi askush.

Ishim ne.

Forca nuk mbërriti nga jashtë. Kishte qenë këtu gjatë gjithë kohës, e shpërndarë mes nesh. Jetonte te zëri që nuk ishte ngritur ende, te hapi që nuk ishte hedhur, te njeriu që mendonte se ishte vetëm.

Frika na mbante larg njëri-tjetrit dhe na bënte të dukeshim të vegjël. Por sapo u pamë, ajo që ishte e shpërndarë filloi të kujtonte tërësinë e vet.

Prandaj ata vazhdojnë të pyesin kush na udhëheq. Kërkojnë një emër, sepse dinë si blihet, kërcënohet apo rrëzohet një emër.

Por këtë herë heroi nuk po del mbi popullin.

Po merr fytyrën e tij.

Shfaqet sa herë që një njeri pushon së prituri. Sa herë që kupton se guximi nuk i përket një të zgjedhuri, por zgjohet kudo që dikush vendos të mos mbetet më spektator.

Ndoshta ky ka qenë mashtrimi më i madh: të na bindnin se shpëtimi mungonte, ndërsa ai flinte brenda nesh.

Tani po zgjohet.

Fytyrë pas fytyre...

Kuptojeni mirë sa më të fortë se ata jemi!

Jo vetëm sepse njerëzit iu afruan Parlamentit, por sepse pushteti pa diçka shumë më të rrezikshme për të: një shoqëri që po zgjohet jashtë kontrollit të tij.

Kjo përballje nuk fitohet vetëm në bulevard. Një sistem që është shtrirë në çdo hapësirë të jetës duhet kundërshtuar në çdo hapësirë të jetës.

Secili prej nesh duhet të veprojë aty ku natyra e tij bëhet forcë. Dikush proteston. Dikush shkruan, filmon, verifikon, organizon apo mbron. Dikush refuzon një urdhër të padrejtë. Dikush bind familjen e vet të mos heshtë më.

Nuk kemi nevojë që të gjithë të bëjmë të njëjtën gjë.

Kemi nevojë që askush të mos ushqejë më të njëjtën gënjeshtër.

Një qeveri mund të rrethojë një shesh. Mund të mbyllë një rrugë. Mund të arrestojë disa njerëz.

Por nuk mund të rrethojë një shoqëri që vepron në çdo qelizë të saj.

Kjo është fuqia jonë: jo të bëhemi të gjithë njësoj, por që secili të zërë vendin e vet dhe të mos e braktisë.

Sepse kur kjo ndodh, përballë tyre nuk qëndron më vetëm një protestë që mund të shpërndahet.

Qëndron një popull që ka filluar të zgjohet kudo.

Dhe pikërisht atëherë frika ndryshon anë.