u/nJoyTheWWW

Ik heb een soort stress.

Hoewel alle lichtjes op groen staan heb ik door omstandigheden moeite met het regelen van een goed nazorgplan.

Dit is een blokkade voor de voortgang

Het heeft te maken met mn expartner en kinderen.

Zij heeft veel problemen met de zorg en er is veel gedoe en vraagstukken bij mij. Ik probeer t stabiel te houden, alleen het is best pittig geweest

Nu wil ik graag toch de planningen rondmaken en de operatie komend jaar laten doen.

Ik ben op zoek naar wat advies of ervaring met nazorgplanning, van alleenstaande met kinderen; dat is denk ik geen grote vijver, maar wie weet is hier iemand?

TLDR; ex wilt advocaat via juridisch loket, ik heb geen recht en weinig budget, maar wel gelijk.

Ik heb veel problemen met mn ex.

Op individueel vlak hebben we veel verschillende meningen en hoewel het jaren heel leuk was, co ouderschap ons doel was de kinderen onze trots zijn, is dit een splijtzwam geworden.

Scheiding is al 1.5 jaar feit. De weg erheen langer.

Ik kreeg mn ex mn huis eerst niet uit, toen uiteindelijk noodgedwongen birdnesting gedaan. Ze deed niet zo veel moeite moeite voor meer werk, inkomen en wonen en was letterlijk aan t wachten op een sociale huurwoning en toeslagen. Mn ex werd een pertinent weigeraar en bahbah.

Begin dit jaar, na 2 verlengen zonder overeenkomst (ze had geen zin in formaliteiten, wel door mij aangeboden uiteraard) heb ik haar, omdat ze een relatie aanging en de kinderen daar tegen de afspraken mee nam, mn huis uit gezet. T lukte me niet meer. Sindsdien is het kommer en kwel.

We hebben diverse VT meldingen lopen, eentje van tijdens t samenwonen na de scheiding (op haar gericht, externe melder, officiele instantie). Ik had er geen zin meer in en zag met lede ogen aan dat er een "stiefvader" in beeld kwam, 1 dag later.

De tweede, na 3 maanden is alles extreem uit de hand gelopen. Onze verhoudingen zijn slecht, de partner bleek gewelddadig en hard drugs gebruiker waar de kinderen bij zijn, ook door ex. Die is eruit gehaald door blauwblauw en er zijn protocollen gestart

VT greep in.

Afspraken gemaakt.

En die zijn vrij helder.

Ze rekt sowieso de ruimte op en probeert grenzen te verleggen, om in haar eigen behoefte(relatie) te voorzien

Nu is t dat ze afspraken schendt, heeft ze gedaan en bewijsbaar. Dat heb ik bij VT gemeld - op hun verzoek overigens want ik wil de problematiek niet vrijwillig vergroten.

Persoonlijk heb ik echt genoeg van het, desastreuze, destructieve en energie vretende gedrag van mn ex. Daarom heb ik stelling genomen, dat als dit door gaat, de kinderen niet meer daarheen gaan. En ik heb gewoon gelijk. Als reactie kreeg ik geen inhoudelijke response maar een mail over iets heel anders..

Ik ben nu bang dat ze een advocaat via juridisch loket op me af gaat sturen. Heeft de al eerder gedreigd. Ik ben net bijgekomen van de scheiding en alle ellende die ze aanricht, emotioneel maar ook financieel. Ik heb zelf wel verzekering maar dit soort dingen valt erbuiten.

Natuurlijk kan ze me niks maken, inhoudelijk is bijna elk feit in haar nadeel, maar ik moet me straks bij een rechter verdedigen.

Zijn er manieren om met jurdische versterking te komen, binnen dit concept van familierecht, denk ik

Zonder dat ik er blut aan raak?

Ik zelf zal nooit t initiatief nemen voor een jurist, maar deze vrouw is de weg kwijt en t lijkt naar een situatie te gaan dat ik de kinderen uit haar ouderlijke macht moet halen. Ik heb echt nul ervaring, ik heb werkelijk geen idee wat te doen.

Zucht

Excuus voor de long story

Ik ben heerlijk op vakantie gegaan met de jonkies.

Zuid Europa, toch heerlijk.

Ik maakte me eerst dan wel een beetje druk, of t allemaal wel helemaal goed gaat met het transgender ervaringen.

Los van de zeker 100 muggenbulten, waardoor ik nog net niet oog alsof ik de builenpest heb, gaat het prima met mij

Niet anders dan anders. Ik ben niet heel klein en ben best gebouwd, dat valt sowieso op, dus pottekijkers zijn er altijd wel.

Maar wat mij opvalt en tegenvalt en zelfs een beetje teleurstellend is, dat mn 2 oudste kinderen het nodig vinden mij te body shamen. Niet omdat ze me voor aap willen zetten maar omdat ze met modder willen gooien uit onvrede en irritatie dat ik niet de makkelijkste ouder ben. Ze zijn 8 en 10 maar ook die van 5 doet mee...

Maar mn teksten bestaan veelal uit

"Nee

1 ijsje, geen 4

Nee is nee, niet drammen

2 uur schermtijd is zat

Laat elkaar met rust

Niet schelden of niet elkaar aanraken.

We gaan eten

We gaan nu niet eten

Etc"

Eigenlijk volstrekt normale shitzooi als je kinderen hebt natuurlijk, maar het niveau van gebrek aan respect en in reactie... Ik vind het echt stuitend en vermoeiend🫩

Met name de laatste opmerking op t strand waarbij mn zoon riep "mn moeder heeft een piemol" is echt zoiets absurds, ik begrijp gewoon niet waar t vandaan komt, waarom dit gebeurt en belangrijker nog, hoe ik dit de kop in ga drukken - voor ik ze op het vakantiepark achterlaat 😬

Dit is vrij nieuw voor mij maar vind t echt a-relaxt 🥳

Het is om mij kapot te schamen enerzijds, maar ik doe alles om te voorkomen dat 1 van mijn kinderen uit zicht raakt van mij door zn gedrag.

Het is echt vreselijk moeilijk om niet zonder elke dag in een intense negatieve vibe te raken, als ik mn kind aanstuur op voedingspatronen, gedrag naar siblings, mij als ouder en überhaupt zn houding. Het lijkt wel een 16 jarige puber in t lijf van een 10 jarige soms.

Sinds 2 jaar verandert z'n gedrag enorm. Radicaal volgens mijn mening.

Wij zijn gescheiden ouders en dat is 100% een trigger, maar er lijkt onderhuids echt meer aan de hand. Adhd, odd en nog wat riedeltjes zijn aanwezig verklaard en wat echt opvalt; hij stort zich in eten en andere snelle dopamine dingen, maar vooral eten.

En "nee" bestaat niet in zijn wereld, erg frustrerend

Uiteraard is het erg ongezond.

Maar er is meer aan de hand. Hij kan geen maat houden. Is nooit tevreden. Echt met niks. Niet met aandacht, niet met kadootjes voor sklaas of een verjaardag, niet met zakgeld, niet met eten, niet met de hoeveelheid saus op zn bord (als hij t al krijgt) en hij is niet meer te temmen ondertussen. Hij wordt steeds agressiever op feedback, ook van de andere ouder.

Naar sport gaan is drama, ze sturen hem zelfs naar huis want hij werkt vooral tegen en is onvriendelijk. Ik schaam me kapot joh

Ik ga nu met hem wekelijks naar fysio en doen aan dieet, maar hij gaat dus telkens stiekem - elders, bij andere kinderen, via trucjes of bij de andere ouder schranzen

Ik heb zn zakgeld digitaal gemaakt.

Geen pinpassen meer in huis (want dippen, dus zonder code pinnen). Ook contant geld en zelfs statiegeld is niet veilig, hij gapt t en gaat naar de snackbar of de supermarkt.

Als er niks is gaat hij heitje voor karweitje doen in de wijk en daarna weer eten.. t stopt dus niet.

Hij eet de kasten leeg. Ik stuur m voor de rest uit naar school want anders gaat t mis.

Er zijn dus alleen nog ligt/zero producten, als ze er al zijn. Sowieso geen frisdranken of rommel, geen chocoladepasta etc. Maar hij eet als t moet een honingpot leeg.

De andere kinderen vinden dat soms lastig- ik heb geen uitdagingen met hen, maar t kan niet anders, want ik kan niet alles als een ford op slot doen. Ik voel me een controlestaat worden in huis

Maar t gaat door

Zn cijfers zijn zwaar ruk, op 1 dag kan hij een 10 en een 1 halen. Ook school is bezorgd om zn tendens.

Ik weet ook dat mobiele telefoon verslaving op de loer ligt. Stiekem gaat hij snachts op mn telefoon om zn schermtijd aan te zetten - ik pas mn wachtwoord geregeld aan, maar het is obsessief gedrag, waarbij als hij betrapt wordt, hij vooral de gene is die flipt. Hij gaat ook steeds via allerlei applicaties op internet. Ik heb heel veel geblokt, met apps, met codes maar ik loop wel achter de feiten aan, het is een dagtaak. Hier heerst zwakte want de andere kinderen mogen ook - die houden zich aan de beperkingen. Ondertussen heb ik nieuwe mesh aangeschaft waarbij ik zn apparatuur kan blokkeren en er geen verbinding is, maar toch

Het ergste is dat hij zn frustraties steeds gaat botvieren op de andere twee. Fysiek. Verbaal. Soms door met iets te gooien. Dat is echt heel naar.

Als hij een correctie krijgt, als zij even in de weg lopen, of als hij wat moet, dan zijn zij geregeld t bokkie.

Ik merk dat ik als ouder er ondertussen klaar mee ben. Ik vind hem gewoon schijt vervelend en storend worden. En die gedachtes wil ik niet.

Ik probeer al een tijdje - jaren, aan zorg te komen die voor hem werkt, maar dat is absurd lastig. Cia de huisarts, via school, maar het is echt kastjemuur en terug. Recent is het met hem en de andere ouder zo uit de hand gelopen dat er een VT procedure is gestart - uiteindelijk valt ook dat weer dood.

De andere ouder is helaas behoorlijk een tegenwerker van karakter, ook dat is lastig, want we hebben gezamenlijk gezag. Deze ouder is vooral bang dat t kind uit huis moet ofzo en schakelt erg traag. We hebben daar hulp bij, maar zet geen zoden aan de dijk allemaal.

Ik heb echt geen idee wat ik nog kan doen, soms hoop ik dat t in de kleine dingen blijkt te zitten en dat dit dan helpt maar ik begin nu te merken dat ik naar hem neig te gaan schreeuwen, ik heb geen geduld meer en begin aan het einde van mijn latijn te komen.

Dat maakt me oprecht verdrietig want mn kind verdient dit niet... Maar de anderen ook niet. En ik, ook niet.

Ik weet niet wat ik kan doen maar ik hoop hier echt de gouden tip nog te mogen vinden.

Ik hou van het kind, het is echt een heel mooi mens, maar er gaat iets vreselijk mis daarbinnen en ik vind dit verschrikkelijk.

Ik begin met een zucht.

Want ik ben al een tijdje erg bezorgd geweest over de omstandigheden bij mn ex, icm haar nieuwe partner.

​

Deze week heeft zich een zeer ernstig gewelds incident voorgedaan, waarbij de hulpdiensten uitgerukt zijn en er letsel is ontstaan.

​

De kinderen waren niet aanwezig maar op school en hebben het niet meegemaakt.

​

Na het incident bleek, wat ik dus al vermoedde, dat er best wat dingen mis zijn aan de andere kant.

Dermate, dat er een interventie door VeiligThuis is opgestart.

​

De resultaten zijn heftig.

De andere ouder mag voorlopig alleen onder voorwaarden onze kindjes zien, ook alleen begeleid. De kinderen verblijven daarmee dus een stuk meer bij mij - ik moet van alles regelen en het levert me veel stress op.

Enerzijds dat mn ex flink aangepakt was, want was als de kindjes er wel waren... Wat dan...?

​

Maar uiteraard sta ik in voor de kinderen en doe ik mn best. Een formeel schrijven met omgangsregeling gekregen en ik vind het echt super heftig.

​

Ik wist wel dat t toxic was bij mn ex, ik zag echt dat t niet lekker liep en ik heb me daar echt druk over gemaakt, maar dit is wel echt het maximale dieptepunt.

​

De jonkies merken dat er wat is want ze zijn thuis, hier. En de ouder is verdrietig en zo, maar ik doe mn best alles normaal te laten lijken zodat ze zich geen zorgen maken.

​

Ondertussen raak ik moe.

Moe van een zure scheiding. Een enorm langslepend gezeur van wel scheiden en niet oplazeren, tot verstoting en nu dit. Het maakt veel indruk op mij en ik voel me er echt rot bij.

​

Ik heb professionele hulp, maar toch

W t F.

Waarom gebeuren deze dingen steeds... Ik snap t niet. En wat is de volgende situatie dan.

​

Ik voel me moedeloos en machteloos, mn ex verziekt haar leven maar ook die van mij en de kinderen als t zo door gaat en ik vind dat super stom, straks verlies ik mn baan want ik ben echt afgeleid,.maar ook niet volledig beschikbaar en dan heb ik alleen maar nog meer gedoe :(

​

Ik wil gewoon ff ranten

Want ik zit hier nu alleen op de bank, stomme WK aan, kindjes liggen te slapen... Theetje in mn handen en ik heb t er wel lastig mee, ik weet wel dat t mij ergens gerust moet stellen maar ik maak me zorgen. Ben zo bang dat ik zelf een foutje maak en de kindjes dan verdwijnen bijvoorbeeld.

​

Bahbah

Ik zou zo graag blij willen zijn voor mn kinderen, ook voor mn ex partner . Maar ik krijg t niet uit mn strot.

Sinds maart is mn ex mijn huis uit, deels omdat ik haar na 1.5 jaar heb gevraagd het zelf op te gaan lossen. Tot die tijd deden we eigenlijk heel veel dingen nog wel samen, gezins en familie activiteiten.

Sinds maart is ze vertrokken, daarmee is het co ouderschap gestart. En... Is daar een nieuwe partner.

Het duizelt mij geregeld hoe snel dingen gaan.

Zowel t samenwonen, met mijn (onze) kinderen, als hoe afstandelijk, gemeen, geldzuchtig en wantrouwend ze is geworden.

Ik heb nare gevoelens bij die nieuwe partner. Recent heb ik heb ontmoet, ik "moest" het doen. Hoorde wekelijkse smeekbede van mn ex, maar ook hij stuurde berichten via haar telefoon en die van mn zoon.

Ik ben geweest. Prima, totaal geen indrukwekkend persoon. Sterker nog... Ik vraag mij wat hij - naast een goeie beurt, kan brengen.

Werkt niet. Doet weinig. Vaag figuur.

Mensen die ons als stel kenden, zijn zelfs in shock. Ik wilde t dus niet weten eerst maar ontkwam er niet aan.

Vandaag kwam ik de kinderen ophalen en ik merk eigenlijk nu pas goed wat hier gebeurd.

En er hangen fotos in t huis met hem en mijn kinderen, gezinsfotos. Hij gaat naar familie evenementen met de ex en mn kinderen, hij brengt ze naar school.

In een paar maanden tijd is hij er altijd. Mn zoon wilt vaak thuis slapen, bij mij, hij vind t moeilijk.

Hoe ongelofelijk ik ze ook wil beschermen, ik voel duidelijk dat hier iemand op mn plek heeft gejaagd en die heeft verworven. Mn ex had t vaak over hem tijdens t laatste jaar huwelijk, t voelde al gek, maar ja. Liefde en gevoel dwing je niet.

Daar is mijn probleem

Ik vind mijn ex wat sneu hierin. Mete name naar de kinderen, maar ik gun haar echt een fijn persoon.

En dan komt dit karige figuur daar aan tafel.

Mn kinderen zeiken continu en ik probeer in te dammen en aan te geven dat t voor hem ook lastig is en wennen en zo. Maar alles in mij zegt... Wtf wtf wtf hoe kan dit?

Hoe kan ik hier blij mee zijn...of blij voor ze zijn?

Ik krijg t niet voor elkaar en ik baal er echt ontzettend van want t zou mn leven zoveel makkelijker maken :)

Mag ik ff zeiken? Ik weet niet wat ik verkeerd doe. Maar na jarenlang op een wachtlijst te staan, al via diverse kanalen verder geholpen te zijn, komt het maar niet op gang om een GRS te doen.

Lange wachtrijen, trage afspraken, gedoe hier, gezeik daar. Sinds nov 2020 bezig en op 1 of andere manier is er altijd wel een probleem, uitdaging, wijziging, vertraging... Verzin t.

En nu jawel, weer vertrekt een behandelaar en sta ik met lege handen, waar de vorige het al niet voor elkaar kreeg mij het MDO in te krijgen, is dit weer een tik.

Afspraken eruit, geen scope.

Dus ook geen genderteam, ik sta nu letterlijk met niks.

Ik vind dit absoluut schandalig en zwaar deprimerend, voor mezelf en anderen.

Nu heb ik zelf even geen idee wat te doen...

Ik heb een uitdaging voor mijzelf en zoek advies en reflectie

Wat context;

Mn ex en ik hebben co ouderschap.

Toen we gingen scheiden, augustus '24, waren we nog OK en ik had echt wel wen romantisch idee dat we dit konden doen.

Mn ex heeft 1.5 jaar in mijn huis gezeten om haar deel co ouderschap te voldoen, want geen eigen woning. In januari was in er klaar mee en kondigde ik aan dat het af moest zijn. Begin maart is de deur gewezen. Opvallend genoeg konden de kinderen toe wel ineens mee naar haar adres... En was er een nieuwe partner in dat huis.

Mn ex heeft afgelopen jaar als een parasiet geleefd, niet ander werk zoeken, niet actief woning zoeken etc. En ik hield het in stand vanwege de jonkies. Geen gedoe.

Nu is ze dus weg en krijgt ze heerlijk huurtoeslag en zorgtoeslag, zonder een uur meer te werken.

En nu eist ze ook de kindgebonden budget op, zoals we dat 1.5 jaar geleden hebben besproken.

Ook was besproken, werken aan zelfredzaamheid, niet samenwonen met nieuwe partner en kinderen eerste jaar, en opzouten in september.

T valt me op dat als zij haar zin niet krijgt dan slaat ze met haar vuistje op tafel, spreekwoordelijk gezien dan, want ik krijg laffe appjes omdat ze al sinds oktober overleg weigert

Casus

Ik moet papieren ondertekenen van de SVB, voor inschrijving kinderen en de toeslagen. In weiger.

Mn ex eist t op, want ze kan niet rondkomen (let wel ze leeft grotendeels van staats subsidie) en werkt maar 24 uur. Ik kan haar niet dwingen meer te werken. Ze heeft ook nog een vriend in huis ...

Mijn deel;

Ik vind dat in co ouderschap er niet alleen gelijkwaardige plichten maar ook rechten moeten zijn. Ik moet nu vrij nemen om met de kinderen te zijn en kwalitatief ouder te zijn voor ze.

Dit houdt geen stand.

Ik wil 8 uur ouderschapsverlof opnemen per week.

Dit kost mij echter netto heel veel salaris. En ik wil dus middelen.

Ik krijg alleen maar verwijten. "Dankzij" haar woon ik waar ik woon bladibla, ik ben gemeen, oneeelijk.Zij heeft, vind ze, heel veel consessies gedaan (eentje maar, ik nam de schulden over en daarmee lagere uitkoop zodat ik kon blijven wonen), ik heb haar al die tijd niet in de weg gezeten, zelfs een jaar al alimentatie betaald terwijl iedereen hier za.

Maar ik wil ook een beetje rust ondertussen.

Ik merk ook dat ze dingen doet die niet afgesproken zijn en waar ik echt moeite mee heb, los van t samenwonen. Zoals n kind van 5 in de auto mee laten rijden met haar nieuwe vriend, naar zijn vrienden, 100km van huis. Terwijl zij thuis blijft.. ik krijg er jeuk van

Onze oudste heeft een medisch voedingsschema, maar alleen als hij bij mij is blijkbaar.

Etc

En ik mag daar niks over zeggen maar vind dit echt super weird... Dus t werkt allemaal niet mee.

Mn ex wilt niet in overleg

Mn ex wilt niet met een mediator

Ik heb geen geld over voor een advocaat om dit te doen.

Sta ik in mn recht te weigeren?

Hoe kan ik dit gesprek alsnog aan gaan zonder geirriteerd te worden?

Ik twijfel of ik het misschien los moet gaan laten, het hele co ouderschap, want ik kom niet aan tafel en t werkt niet.