u/profoundly_rare

అనగనగనగా నందు ఇంకా మల్లి అని ఇద్దరు దోస్తులు ఉండేటోళ్ళు. నందు అందగాడు ఆటగాడు. 27 ఏళ్ళకే పూరి ని పెళ్లి చేసుకున్నాడు. నందు పూరి కిరాక్ జోడీ అన్నట్టు. కనీసం ఇన్స్టాగ్రామ్ లో, స్టోరీస్ లో, పోస్ట్ లలో అన్నిట్లో అంతా బాగే అన్నీ బాగే అన్నట్టే చూపెడుతుండే.

నందుకి పెళ్లి అయినాక, ప్రాధాన్యతలు మారి, టైమ్ లేక మల్లి ని పక్కన పెట్టిండు. వాట్సాప్ లో మల్లి పేరు ఫ్రీక్వెంట్లీ కాంటాక్టెడ్ నుంచి చాట్ లిస్ట్ ల అడుగుల పడ్డది.

4 ఏళ్ళ తర్వాత మల్లి ని నందు అనుకోకుండా ఒక బార్ ల కలిసిండు. నందు మల్లి గురించి ఆరా తీయగా, మల్లికి ఇంకా పెండ్లి గాలే. సింగిల్ లైఫ్. అమ్మా అయ్యా ఎలాగూ లేరు. అప్పుడప్పుడు తోచిన పని చేసుకుంటూ, బార్ల యెంట, యాప్స్ లల పోర్ల యెంట తిరుగుతుండు. మల్లి నందు గురించి ఆరా తీసిండు. నందు పూరి ని పెండ్లి చేసుకొని, పూరి ఊరు బాసర్లపూడి లో నే సెటిల్ అయ్యిండు. పూరి బంధువులని తన కుటుంబం చేసుకుండు. వాళ్ళ పొలాలని తన పొలాల్లాగా చూసుకుండు. నాయుడు చేసిన కబ్జాలని తిప్పికొట్టిండు. పూరి తో ఎప్పటికి అప్పటికి షికార్లు, ఫోటోషూట్స్ అన్నీ చేస్తుండు.

ఇద్దరి ముచ్చట్లు, ఇద్దరు తెలుసుకొని, గీ సారైనా ఇగ టచ్ ల ఉండాలి అనుకోని, రెండు బీర్లు తాగి వాళ్ళ వాళ్ళ ఇళ్ళకి పోయిండ్రు. అనుకుంటారు గానీ, ఆ కాంటాక్ట్ చాట్స్ ఇంకా వాట్సాప్ అడుగునే ఉన్నాయి. పూరి నందులకి దిష్టి తగిలిందో ఏమో మరి, గొడవలు షురూ అయినాయి. ఇన్స్టాగ్రామ్ ల ఫోటోస్ పెడతారు, లైకులు వస్తాయి, వెంటనే ఇద్దరికీ గొడవయితది. నేన్ అది చేస్తా ఇది చేస్తా, నువ్వు ఏం చెయ్యవ్. నువ్వు మా వాళ్ళని లెక్క చెయ్యవు. నువ్వు నన్ను లెక్కజెయ్యవ్. ఇన్సెక్యూరిటీస్, కంపారిజన్లు, ఫోమోలు, మెల్లగా అడపాదడపా గొడవలు షురూ. దిష్టి సంగతి దేవుడు ఎరుగు, ఆ గొడవలు అవి అట్లా అట్లా ముదిరి విడాకుల దాకా వచ్చినాయి. ఇద్దరు విడిపోయారు. ఇన్స్టాగ్రామ్, వాట్సాప్ అన్నింట్ల ఒకర్ని ఒక్కరు బ్లాక్ చేసుకున్నారు. వాట్సాప్ అడుగున ఉన్న మల్లి, మళ్ళీ నందు కు గుర్తు వచ్చాడు. సాయంత్రం బార్ల కల్లుదాం అన్నాడు.

మల్లి నందు చెప్పిన సోది అంతా ఇన్నాడు. నందు మాకు దిష్టి తగిలింది ఏమో అనుకున్నప్పుడు అల్లా మొహం దాచుకుండు మల్లి. రెండు బీర్లు ఏసినాక, మల్లి నందు చేతిలో జంకుతూ తన పెండ్లి కార్డ్ పెట్టిండు. నందు ఆ పెళ్లి కార్డ్ చూసి, మంచిగా హాయిగా సింగిల్ లైఫ్ ఉండే ఈ పెండ్లేంది అని పరేషాన్ అయ్యిండు.

"అప్పుడు మనం బార్ల కలిసినప్పుడు కూడా మస్త్ అనుకున్నా, ఏమైనా లైఫ్ ఆ నీది, ఇష్టం వచ్చిన పని చేస్తావ్, ఇష్టం వచ్చింది తింటావ్, ఎప్పుడు అంటే అప్పుడు లేస్తావ్, ఎవరైనా నచ్చితే వాళ్ళ తో పంటవ్, మరి ఈ పెండ్లి గోల ఏంది రా సడెన్ గా" అని అడిగిండు. ఎంత మంచి సింగిల్ లైఫ్ ఉండే! మల్లి కి పెళ్లి ఐనే ఆయే, ఈ సారి నందు ఫ్రీక్వెంట్లీ కాంటాక్టెడ్ నుంచి, చాట్ లిస్ట్ అడుగున పడ్డడు.

మల్లి దిష్టి కి నందు పెళ్లి చెడిందా? నందు నజర్ కి మల్లి సింగిల్ లైఫ్ చెడిందా?

కిస్కా ముహ్ కాలా? కిస్కీ నజర్ బురీ?

ఇరుగు దిష్టి పొరుగు దిష్టి థు! థు! థు!

Trying to write something, ignore any incoherent and incomplete thoughts and ytpos.

It's 2 am in Dubai airport. Eyes feel streched, dry like a overly wrung wash cloth. A bitter aftertaste lingers in mouth, as the tongue frantically wets the chapped dry lips. Back hurts and legs are restless. Brain feels like quicksand, each thought, harder it struggles, more it drowns. This is what just a 24 hours of staying wide awake and a low grade travel anxiety does to a 35 year old body.

All this to see them, my family, my friends left behind a decade ago when I left to chase a better life in Europe! The irony being, when we are at home country, close to our family and friends, we are seduced by a dazzling foriegn lifestyle. And yet when we are 7000 kms away all we covet is a simpler life, wrapped in comfort of friends and family. To be near the people who know you. This whole life has become a pendulum swinging between these two poles, quietly ticking away years. Watching people you love, age, live and pass away, always from afar.

All I wish now is to be in my bed in my home. But the question is, where is home?

वृत्तक्षेत्रे परिधिगुणितव्यासपादः फलं तत् |क्षुण्णं वेदैरुपरि परितः कन्दुकस्येव जालम् ||

गोलस्यैवं तदपि च फलं पृष्ठजं व्यासनिघ्नं |षड्भिर्भक्तं भवति नियतं गोलगर्भे घनाख्यम् ||

ఈ రెండు లైన్లు సంస్కృతంలో ఉన్నాయి. వీటి అర్థం: "ఒక వృత్తం (circle) యొక్క వైశాల్యం, దాని చుట్టుకొలత మరియు దాని వ్యాసంలో (diameter) నాలుగో వంతు లబ్ధానికి సమానం. ఆ వైశాల్యాన్ని నాలుగు (వేదాలు నాలుగు కాబట్టి ఇక్కడ 4ను సూచిస్తుంది) చేత గుణిస్తే, ఒక బంతికి వల చుట్టినట్టుగా గోళం (sphere) యొక్క ఉపరితల వైశాల్యం వస్తుంది. ఆ విధంగా వచ్చిన ఉపరితల వైశాల్యాన్ని దాని వ్యాసంతో గుణించి ఆరు చేత భాగిస్తే, ఆ గోళం లోపల ఉండే ఘనపరిమాణం (solid volume) కచ్చితంగా వస్తుంది."

ఈ సంస్కృత శ్లోకం, 12వ శతాబ్దానికి చెందిన భారతీయ గణిత మరియు ఖగోళ శాస్త్రవేత్త భాస్కరాచార్య తన ప్రసిద్ధ గ్రంథం 'లీలావతి'లో రాసిన గణిత సూత్రం.

'35' సినిమాలో "తారలైనా చేరలంటే" అనే పాట ప్రారంభంలో ఈ సూత్రాన్ని నేను విన్నాను. ఇది అద్భుతమైన పాట, మీరు ఇంకా వినకపోతే కచ్చితంగా వినండి. ఈ వాక్యాల గురించి నాకు ఆసక్తి కలిగి వెతకగా, ఇవి ఈ సంస్కృత గణిత గ్రంథంలోనివని తెలిసింది.

కానీ అసలు ఆశ్చర్యకరమైన విషయం ఏమిటంటే ...

నేను ఈ పాటను మా అమ్మానాన్నలతో పంచుకోగా, ఈ సంస్కృత సూత్రం గురించి కూడా చెప్పాను. ఈ సూత్రం 'లీలావతి' అనే పుస్తకంలోనిది అని మా నాన్నకు చెప్పాను. అప్పుడు మా నాన్న.. తన ముత్తాత కూడా 'లీలావతి' ఆధారంగా ఒక పుస్తకం రాశారని మామూలుగా చెప్పారు.

దాంతో నేను దీని గురించి ఇంకా లోతుగా అన్వేషించడం మొదలుపెట్టాను. మొదట్లో డిజిటల్ ప్రపంచంలో ఈ పుస్తకానికి సంబంధించిన ఎలాంటి ఆధారాలు నాకు దొరకలేదు. కానీ చివరికి, 1938 ఏప్రిల్ 30న 'ఆంధ్ర పత్రిక'లో జొన్నలగడ్డ సత్యనారాయణమూర్తి గారు రాసిన ఒక పుస్తక సమీక్ష (గ్రంథ విమర్శ ) నాకు దొరికింది.

ఆ సమీక్ష నా ముత్తాత (great-great-grandfather) కె. వెంకటనరసప్ప గారు రాసిన "గణిత రత్నాకరం" అనే పుస్తకం గురించి. ఆ సమీక్షలో ఉన్న వివరాల ప్రకారం.. నా ముత్తాత గారు సంస్కృతం నేర్చుకుని మరీ 'లీలావతి'ని తెలుగులోకి అనువదించడమే కాకుండా, దానికి తన స్వంత గణిత సూత్రాలను కూడా జోడించి ప్రచురించారు. ఆ గ్రంథ విమర్శ వచ్చే సమయానికే నా ముత్తాత కాలం చేశారు (మా నాన్న చెప్పినదాని ప్రకారం బహుశా 1920 నాటికే). కాబట్టి, ఆయన బహుశా 1900ల తొలినాళ్లలో ఈ పుస్తకాన్ని రాసి ఉండొచ్చు.

ఇప్పుడు నేను ఆ పుస్తకం యొక్క ఏదైనా ఫిజికల్ కాపీ ఎక్కడైనా భద్రంగా ఉందేమో అని వెతికే పనిలో ఉన్నాను. మా కుటుంబంలోని పెద్దవాళ్ళు చెప్పిన దాని ప్రకారం, నా ముత్తాత తన చిన్న కూతురికి (మా నానమ్మ వాళ్ళ చెల్లెలికి) 'లీలావతి' పుస్తకం మీదున్న ఇష్టంతోనే లీల అనే పేరు పెట్టారట.

ఇదంతా నాకు చాలా అద్భుతంగా అనిపిస్తోంది. ఒక్కోసారి ఏదైనా విషయం గురించి లోతుగా వెతుకుతూ వెళితే ఇలాంటి ఆశ్చర్యకరమైన విషయాలు తెలుస్తాయి. ఒక సాధారణ పాటతో మొదలై, నా ముత్తాత ఒక రచయిత అని తెలుసుకునే వరకు సాగిన ఈ ప్రయాణం... ఒక ఔత్సాహిక రచయిత అయిన నాకు ఎంతో స్ఫూర్తినిచ్చింది.

https://preview.redd.it/dfaix90zocdh1.jpg?width=396&format=pjpg&auto=webp&s=9c6e10f58884e79b767d87fa7e90ad7f5343c2c9

वृत्तक्षेत्रे परिधिगुणितव्यासपादः फलं तत् |क्षुण्णं वेदैरुपरि परितः कन्दुकस्येव जालम् ||

गोलस्यैवं तदपि च फलं पृष्ठजं व्यासनिघ्नं |षड्भिर्भक्तं भवति नियतं गोलगर्भे घनाख्यम् ||

These two lines are in Sanskrit. Their meaning being, "In a circle, the area is the product of its circumference and one-fourth of its diameter. That area, multiplied by four (Vedas represent the number 4), gives the surface area covering a sphere, just like a net wrapped around a ball. Thus, for a sphere, that surface area multiplied by its diameter and divided by six, exactly becomes the solid volume inside the sphere."

This Sanskrit verse is a mathematical sutram (formula) written by the 12th-century Indian mathematician and astronomer Bhaskaracharya in his famous treatise, the Leelavathi.

I found this formula at the start of the song "Taaralaina cheralante" from the movie 35. Which is an amazing song, if you haven't heard you should. I got curious about the lines and figured out that these were part of this ancient Sanskrit mathematical textbook. This is amazing in its own right.

But here is the crazy part (at least for me).

I recommended this song to my parents and also told them about the Sanskrit sutra. I told my Dad that the formula comes from a book called Leelavathi. Then my Dad told me that apparently, his great-grandfather also had written something, which was based on Leelavathi.

So I started to dig deeper. I couldn't find any traces of the book in the digital world at first. Eventually, I found this 30th April 1938 article, a book review written by Jonnalagadda Satyanarayana Murthy in Andhra Pathrika.

The review was on the book written by my great-great-grandfather K. Venkatanarasappa, titled "Ganitha Ratnakaram". The review details that author, translated the Leelavathi after learning Sanskrit, enriched it with his own mathematical formulas and published. By the date of the review, my great-great-grandfather had already passed, maybe already by 1920 according to my dad. So he wrote his book may be in 1900s.

Now I am trying to track down any surviving physical copies of the book he authored. According to some of the older members of my family, my great-great-grandfather actually named his youngest daughter (my great-grandmother's sister) as Leela, after the Leelavathi.

All this is pretty amazing to me. Sometimes it pays off going down a rabbit hole. From a random song, to discovering that your great-great-grandfather was a writer. This is incredibly inspiring for me as an amateur writer.

1938 article. book review

Srinivas whipped his palm around, as if trying to loosen his wrists. He had an air of a boxer around him. That was his intention. In this moment he wasn't just a science teacher, he was a ruthless fighter. He raised his hand in the air, lifted up his feet, almost standing on his toes, loosened wrist and then with gravity as his accomplice he let his chalky palm smack the child's cheek, with a tremendous force. A child who was half his size and defenseless. A meek, weak and feeble child, who out of his ineptitude lost two whole marks in a very important weekly exam. A child who was in sixth grade, now lying on the ground, scrambling with one arm to get up, while the other massaged Srinivas' palm print on his cheek.

That child was me. I got up, too embarrassed to cry and was about to retreat to my seat. Then Srinivas, my science teacher, said, "You've lost two marks, where do you think you are going with one slap? Now can't you do simple arithmetic?". Srinivas again loosened his wrist, he must've been quite proud of his slapping approach. And this time one could almost glean from his beady red eyes his determination to break my resolve not to cry. With his dominant hand raised again, making himself twice as tall, he grabbed my other arm away from my cheek and struck me again. A loud thud on my ear and then I woke up in the staff room with my ears ringing. I could see anxious elder faces staring at me, disappointed that I fainted for two strikes. My mother, was rung up and told that I had fainted.

When my parents arrived, they were told that I was a smart kid, and the teachers hit me so that I wouldn't even lose those two marks. That I would get a good rank in public exams. And these slaps, lashes with sticks, squats and all sorts of sadistic corporal punishments were going to be the thousand suns of my bright future. The irony my present self finds, is in the uncertainty of these punishments in shaping my future. I strongly believe that such practices only bring harm in long run. And though I have repressed the trauma and the wounds have healed, I carry those scars with me. All these buried memories have suddenly found their way back to me, as I am watching "teach you a lesson".

So what do you think? Did Srinivas teach me a lesson?

PS: The flair is an intentional self Schadenfreude. I have no intentions to glorify or abet such practices.

PPS: for some reason people seem to think the time I spent to write this for karma farming, so feel free to downvote if you feel so too.

Have you ever felt like this....

నా దారిన నన్ను వదిలేయండి

బతికున్నాను నేస్తమా, అదే చాలు

గాలులని నా వంతు అడగగా

బదులుగా ఆ గాలి నాకిచ్చింది శ్వాసని

ఏకాంతంతో నేను ముచ్చటించగా

నా మనసే బదులు పలికింది

నా చేతులతో మొదలైన ఈ కథను నేనే ముగించి తీరాలి

నా సమాధి చెంత జీవితం తలెత్తుకుని నిలబడాలి అలాంటి మరణమే నాకు కావాలి

ఇక కోరుకునేదేమీ లేదు

నాకు దక్కినదే చాలు

బతికున్నాను నేస్తమా, అదే చాలు

Lately this has been my mind space. Also guess the song. This is basically a song which has been perfectly describing how I've been feeling.